Search

De heer @mkeulemans haalt twee verschillende zaken door elkaar: vrijheid van meningsuiting en journalistieke verantwoordelijkheid. Vrijheid van meningsuiting geeft iedereen, inclusief journalisten, het recht om meningen te uiten zonder voorafgaande censuur. Maar juist omdat journalisten een bijzondere maatschappelijke positie hebben, bestaan er daarnaast journalistieke normen en een journalistieke code. Als alles uitsluitend onder de noemer "vrijheid van meningsuiting" zou vallen, zouden principes als waarheidsgetrouwheid, zorgvuldigheid, hoor en wederhoor, controleerbaarheid en het voorkomen van onnodige reputatieschade overbodig zijn. De Raad voor de Journalistiek bestaat juist omdat journalistiek meer is dan het uiten van een persoonlijke mening. Journalisten claimen immers ook feiten te beschrijven, het publiek te informeren en gezag uit te oefenen in het maatschappelijke debat. Dat is precies waarom de klacht van Maurice de Hond tegen Keulemans bij de Raad voor de Journalistiek relevant is. Niet omdat iemand zijn recht op vrije meningsuiting wil beperken, maar omdat de vraag wordt gesteld of zijn uitingen voldeden aan de journalistieke normen die bij zijn functie als @Volkskrant-journalist horen. Dat zijn twee fundamenteel verschillende toetsingskaders. Vrijheid van meningsuiting bepaalt wat je mág zeggen. Journalistieke ethiek bepaalt hoe zorgvuldig je behoort te handelen wanneer je als journalist publiceert. Het een vervangt het ander niet. #VrijheidVanMeningsuiting #Journalistiek #Ethiek

In het artikel wordt de zaak van een huisarts besproken die euthanasie verleende aan een depressieve vrouw, wat resulteerde in juridische vervolging wegens het overschrijden van de wettelijke eisen, waarbij zowel de huisarts als de SCEN-arts toegevegen dat ze niet voldoende kennis hadden gehad over de zorgvuldigheidseisen. #Euthanasie #PsychischLijden #Huisarts

In de column van Rosanne Hertzberger wordt kritiek geuit op de Nederlandse aanpak van transgenderzorg voor tieners met genderdysforie, waarbij zij opmerkt dat de zorgvuldige behandelmethoden mogelijk leiden tot onomkeerbare beslissingen gebaseerd op de gevoelens van jonge cliënten in een tijd van maatschappelijke genderverwarring. #Genderdysforie #Transgenderzorg #Zorgvuldigheid

Serieuze vraag. Op geen enkele wijze is dit toch minister-president waardig? Authenticiteit is nul…een monotone voorleesbeurt.. zelfs over het dodelijke verkeersdrama in Zeeland zijn zijn woorden opgelezen en zonder enig inlevingsvermogen. Schaamte… https://t.co/bXA27aw94Y #politiek #authenticiteit #Zorgvuldigheid

Column: Daan de Kort, voorzitter van de coronaknutselclub Soms zie je iemand en begrijp je onmiddellijk waarom Nederland inmiddels bestuurd wordt alsof het een eindeloze vergaderlocatie is met biologisch afbreekbare koffiebekers. Neem Daan de Kort. Voorzitter van de corona-onderzoekscommissie. De man die moet uitzoeken hoe een compleet land jarenlang veranderde in een combinatie van QR-codes, avondklokken en persconferenties waarin volwassenen werden toegesproken alsof ze kleuters waren die lijm hadden gegeten. Dat vraagt natuurlijk om iemand met gewicht. Gezag. Autoriteit. En toen verscheen Daan de Kort. Een man met de uitstraling van een projectleider die normaal gesproken drie kwartier praat over draagvlak bij een herinrichting van een fietspad in Oss. Je verwacht niet dat hij een historische, parlementaire commissie leidt. Je verwacht dat hij vraagt of iedereen de post-its wel op kleur heeft gesorteerd. En dat is dus de voorzitter die moet onderzoeken waarom grondrechten werden beperkt, ondernemers kapotgingen en ministers elkaar drie jaar lang tegenspraken alsof het een dronken pubquiz was. Het ongemakkelijke is: zelfs de mensen die hij ondervraagt lijken hem niet serieus te nemen. Je ziet bewindslieden kijken alsof ze denken: “Word ik nu echt gecontroleerd door iemand die eruitziet alsof hij net uit een cursus Scrum-management komt?” Daan de Kort is het politieke equivalent van een lauwe kaassoufflé Niet gevaarlijk. Niet indrukwekkend. Vooral wonderlijk dat iemand dacht: dát kwetsbare, naïeve, moet het gezicht van waarheidsvinding worden. Maar misschien was dat precies de bedoeling. Echte onderzoekscommissies zijn gevaarlijk. Die trekken ministers uit elkaar, als een IKEA kast. In Nederland organiseren we liever een procesbegeleider met het charisma van een boekhouder bij een regionaal verzekeringsbedrijf. Alles aan deze commissie ademt dezelfde sfeer als het coronabeleid zelf: geen regie, veel overleg, veel formulieren, veel “zorgvuldigheid” en ondertussen vooral voorkomen dat iemand echt verantwoordelijk kan worden gehouden. En Daan zit daar zichtbaar ongemakkelijk middenin. Met de uitstraling van iemand die nog steeds toestemming vraagt, voordat hij een toiletgang maakt. Het knappe is dat niemand echt boos op hem wordt. Hij oogt niet als een machtige bestuurder. Hij oogt als iemand die bij een bedrijfsuitje, als enige de escape room niet wist te verlaten. Maar misschien symboliseert hij de moderne Nederlandse politiek juist perfect: Oneindig veel overleg. Oneindig veel commissies en neutrale managers die nergens écht verantwoordelijk voor zijn. Nederland onderzoekt de grootste maatschappelijke ontsporing van wellicht alle eeuwen. En zet vervolgens een zeer kwetsbaar ogende Daan de Kort op de voorzittersstoel, de man die zelfs zijn achternaam niet weet te overtreffen. In de hoop dat we lief voor hem blijven? Je verzint het niet. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Nederland #politiek #onderzoek