Search

9/11 en Joe, de taxichauffeur uit Queens. Ik kan mij de eerste keer dat ik New York bezocht nog goed herinneren. Ik had een rechtstreekse vlucht geboekt vanaf Schiphol naar New York met de inmiddels legendarische Boeing 747 waar de KLM toendertijd nog mee vloog. Bij dit soort lange vluchten maakte ik er altijd een gewoonte van om een vlucht in de avond te boeken, bij voorkeur business-class, zodat ik kort na het opstijgen kon proberen om de slaap te vatten, uiteraard met de insteek dat ik dan uitgerust in New York zou arriveren. Helaas had ik maar drie dagen om de stad te verkennen omdat ik later die week in San Francisco moest zijn voor een conferentie over de laatste ontwikkelingen in de computerindustrie. Pakweg acht uur na wheels-up in Amsterdam landden wij op JFK Airport en nog geen half uur later zat ik, samen met m’n bagage, in een taxi onderweg naar downtown New York. De taxichauffeur, hij had zich voorgesteld als Joe, kwam uit Queens, zijn onmiskenbare accent liet daar geen enkele twijfel over bestaan. Joe was een sympathieke dertiger die duidelijk positief en vol in het leven stond, dat bleek overduidelijk uit zijn houding en manier van praten. Nadat hij begreep dat ik uit Nederland kwam vroeg hij mij vervolgens de oren van het hoofd over het Nederlandse drugsbeleid, de coffeeshops in Amsterdam en uiteraard, hoe kon het ook anders, de wereldberoemde Rosse Buurt. Terwijl we het hadden over de schaars, en uitdagend, geklede dames achter glas op de Oudezijds gaf hij mij zijn visitekaartje en deed hij z’n zonnebril half naar beneden terwijl hij, over de rand van z’n bril, mij een vette knipoog gaf en op het hart drukte dat ik hem kon bellen als ik behoefte had aan wat ‘gezelschap’. Hij voegde eraan toe dat ik hem daarnaast ook dag en nacht kon bellen op datzelfde nummer als ik ergens naartoe wilde in New York. Ik bedankte hem vriendelijk en glimlachte terwijl ik hem op het hart drukte dat ik geen behoefte had aan het gezelschap waar hij op doelde. Terwijl we Manhattan binnen reden, en de wolkenkrabbers aan weerszijden voorbij schoten, was Joe inmiddels al halverwege z’n levensverhaal. Van zijn aanmelding bij het Amerikaanse leger op zijn 19e, zijn eerste huwelijk, tot aan de dagelijkse beslommeringen van een taxichauffeur in New York. Terwijl Joe honderduit vertelde en ik af en toe vragen stelde werd mijn blik gevangen door de Twin Towers in de verte, een niet te missen aanblik van twee gigantische kolossen die overal bovenuit staken. Ik kan me nog goed herinneren dat de ingeving die ik toen kreeg mij altijd is bijgebleven. De Twin Towers gaven mij het gevoel van twee imposante bewakers, bewakers die dag en nacht de wacht hielden over de inwoners van New York, onverzettelijk en altijd waakzaam. De taxi stopte bij het Marriot-hotel op Times Square waar ik een kamer had geboekt. Terwijl ik uitstapte en Joe mijn bagage uit de achterbak haalde, liet ik alles even op mij inwerken, dit was tenslotte het kloppende hart van New York. Nadat ik mijn bagage van Joe had aangepakt en hem $20 fooi had gegeven liep hij terug naar zijn taxi waarbij hij met z’n hand het ‘bel-mij’ gebaar maakte terwijl hij breeduit lachte. Ik stak eveneens breeduit lachend en enthousiast m’n duim op terwijl ik de lobby van het hotel in liep, er vanuit gaande dat ik Joe nooit meer zou spreken. De reden dat ik gekozen had voor het Marriot-hotel was uiteraard vanwege de ligging en het magnifieke uitzicht over New York. Dit uitzicht viel absoluut niet tegen nadat ik op de één na bovenste etage was aangekomen en de gordijnen van m’n hotelkamer open had gedaan. Integendeel, het was alles waar ik op gehoopt had, wat een prachtige stad en wat een uitzicht. Het was een jaar later dat die imposante Twin Towers, die decennialang zo bepalend zijn geweest voor de skyline van New York, letterlijk geveld werden door een niet aflatende haat tegen het Westen, op islamitische leest geschoeid terrorisme, een Jihad tegen Amerika en het Amerikaanse volk. Vaak heb ik mij toen afgevraagd hoe het Joe de taxichauffeur is vergaan op 11-september 2001, en of hij getuige is geweest van deze tragedie terwijl deze zich letterlijk voor zijn ogen afspeelde? Ik had zijn visitekaartje bewaard en al eens een poging gewaagd om een email te sturen naar het adres wat erop stond, maar dat adres bestond helaas niet meer. Pas een jaar later, wederom rond 11-september, heb ik toch de moed bij elkaar geraapt en z’n nummer gedraaid. Ik ging ervan uit dat dit nummer waarschijnlijk ook niet meer in gebruik zou zijn en mocht dat wel het geval zijn dan was mijn inschatting dat de kans dat hij zich onze ontmoeting zou herinneren wel heel erg klein zou zijn. Toen de telefoon overging en een stem met een overduidelijk accent uit Queens opnam, een stem die ik overigens meteen herkende, vroeg ik direct op de man af of hij zich die Nederlander nog herinnerde van een taxi rit naar het Marriot-hotel van een aantal jaar geleden? Het duurde een paar seconden voordat hij enthousiast reageerde met ‘Of course I remember you, the Red-Light District guy from the Netherlands’, wat mij gelijk breeduit deed glimlachen. Zo begon een geanimeerd gesprek dat veel langer duurde dan de taxirit van JFK Airport naar het hotel van een aantal jaar geleden. Een geanimeerd gesprek waarin Joe al vrij snel met een regelmatig van emotie brekende stem vertelde over wat hij allemaal had meegemaakt op die dinsdag in september, toen ruim twee jaar geleden. Joe was letterlijk en figuurlijk getuige geweest van zowel het allerbeste als het allerslechtste waar de mensheid toe in staat is. Hij vertelde over hoe hij met zijn taxi gewonden naar ziekenhuizen had gebracht, hun letsel vaak veroorzaakt door vallend puin. Over hoe hij de chaos, paniek en angst heeft gezien in de ogen van de mensen die net hun vege lijf hadden weten te redden. Over hoe zijn neef, die onderdeel was van één van de brandweerkorpsen die in de eerste uren veel mensen uit de gebouwen heeft kunnen halen, uiteindelijk nooit is teruggevonden onder het puin. Joe’s stem sloeg over toen hij vertelde hoe trots hij was op zijn neef, en zijn collega brandweerlieden, die het ultieme offer hebben gebracht in hun pogingen om mensen uit de gebouwen te redden. Tijdens dit gesprek kreeg ik meerdere keren een brok in mijn keel en moest ik m’n tranen bedwingen toen ik Joe hoorde worstelen met z’n emoties terwijl hij zo goed mogelijk verslag deed van hetgeen hij had meegemaakt. Ik moet ieder jaar aan dit telefoongesprek denken als 11-september dichterbij komt. Dit gesprek van inmiddels ruim twintig jaar geleden, een indringend, persoonlijk en geëmotioneerd gesprek met een ooggetuige van 9/11 die op ground zero er alles aan gedaan heeft om het verschil te maken. Ik hoop dat het goed met je gaat Joe, dat je gelukkig bent en een positieve draai aan je leven hebt kunnen geven na deze immense tragedie. Dank voor alles wat je hebt kunnen doen en de talloze mensen die je op die 11e september in veiligheid hebt kunnen brengen. #911 #NewYork #Herinneringen

Maarten, wel even blijven opletten! @Het_OM heeft het zelf een ‘internationaal gezelschap’ genoemd: verdachten uit Nederland, België, Frankrijk én Algerije. Dat is geen ruzie op de kermis tussen twee kerels uit het dorp. Dit zijn Mo en zijn neefjes uit Algerije, Frankrijk en België. En dan die reflex: wie de herkomst durft te benoemen is meteen een ‘racistje’. Je gebruikt vervolgens bewust twee Hollandse namen in een poging om de rest van het plaatje weg te poetsen. Als de feiten je framing bijten, noem je de lezer racist, toch Maarten? Dat is geen analyse, dat is een morele reflex: het zijn nooit de medelanders met een migratieachtergrond, toch? Toch gek dat de misdaadcijfers een heel ander beeld te zien geven, of leg je die ook naast je neer, heb je als journalist weinig op met de feiten? Beantwoord die vraag maar niet, Maarten, deze reactie van je laat namelijk exact zien hoe je erin staat. #misdaad #racisme #journalistiek

Kaag mocht bij de NPO, in het gezelschap van een giechelende “journalist”, zichzelf verheerlijken. Ze mocht ook even alle bezorgde burgers die het SLACHTOFFER zijn van D66-beleid wegzetten als ‘gevaarlijk extreem-rechts’! Doe een ❤️ & RT als je WALGT van Kaag! https://t.co/dRI4ixXNCE #D66 #Nederland #Politiek

Dit schrijnende verhaal laat zien hoe het in Nederland is gesteld. Statushouders met voorrang een huis. Mantelzorger moet huis verlaten waar hij al die jaren zijn broer heeft verzorgd. Gedeeld door Jolanda de Vos op facebook met het verzoek het verder te delen. 👇👇👇 Ik ga toch mijn verhaal delen. Misschien kan iemand helpen maar vooral om te laten zien hoe krom Nederland is voor hun eigen inwoners. Op 6 juni 2025 is mijn vader plotseling overleden, Hij was 65 jaar oud. Ik had niet verwacht dat hij 100 zou worden, maar dat hij al op 65-jarige leeftijd zou overlijden, had ik nooit gedacht.Het verlies is enorm en kwam voor ons als familie als een grote schok. Papa woonde ruim 32 jaar in een huurwoning van Wooncompas. Hij miste beide onderbenen en was daar door gedeeltelijk afhankelijk van hulp. Gerco( mijn oudste broer)was degene die er voor hem was. Hij hielp met het huishouden, deed samen boodschappen, ondersteunde hem bij praktische zaken en zorgde ervoor dat onze vader niet alleen was. Maar hun leven was meer dan alleen mantelzorg. Ze genoten van de gewone dingen: samen barbecueën, het verzorgen van de tuin, voetbal kijken en samen Formule 1 kijken. Ze hadden gezelschap aan elkaar, zorgden voor elkaar en vormden samen een huishouden. Voor het overlijden van papa is een aanvraag ingediend om Gerco als medehuurder te laten erkennen. Daarbij zijn alle gevraagde documenten aangeleverd. Wij gingen er daarom vanuit dat de aanvraag was goedgekeurd en dat hij officieel medehuurder was geworden. Pas na het overlijden van papa bleek dat de aanvraag was afgewezen. Er is nooit een brief of e-mail gevonden waarin deze afwijzing aan onze vader of aan Gerco is meegedeeld anders hadden ze de aanvraag opnieuw gedaan. Na het overlijden liet Wooncompas weten dat Gerco de woning moest verlaten. Wij hebben niet alleen gevraagd als Gerco in de woning kan blijven. We hebben gevraagd voor een andere woning of als woningruil mogelijk was, zolang hij maar een dak boven zijn hoofd zou houden en niet ineens op straat zou komen te staan. Zijn verzoeken zijn afgewezen en hij zou na 3 maanden het huis uit moeten. Gerco is een rechtzaak gestart tegen wooncompas. We zijn nu ruim een jaar verder en heeft de strijd rondom de woning ervoor gezorgd dat er nauwelijks ruimte is geweest om rustig te rouwen om onze vader. In plaats van bezig te zijn met het verwerken van zijn overlijden, zijn we vooral bezig geweest met zorgen, procedures en onzekerheid over de toekomst van Gerco Op 23 juni vond de rechtszaak plaats. Op 1 augustus volgde de uitspraak. Waar er duidelijk uit kwam dat papa en Gerco een duurzame gezamenlijk samenleving hadden(wat je nodig hebt om medehuurder te worden en is afgewezen door wooncompas) Omdat er geen woonvergunning is moet Gerco de woning binnen drie maanden verlaten. Dus samengevat over 3 maanden is Gerco dakloos. Welkom in Nederland. Delen zou lief zijn #Nederland #mantelzorg #dakloosheid

Ik heb maar zelden zo'n corrupte politicus gezien als u. Oh sorry, toch niet, u bent in goed gezelschap in uw coalitie. Welke steun jullie ook geven en hoeveel van ons belastinggeld jullie ook in de bodemloze corruptieput van #Zelensky storten, Oekraïne gaat deze oorlog verliezen. En bovendien, voor de massaliteit van de aanvallen zijn er bijzonder weinig burgerslachtoffers. Is dat niet bijzonder? Dat is het, want de Russen bombarderen militaire doelen die verborgen worden in civiele centra. Hou op met je domme sprookjes. We weten inmiddels wel beter. #Politiek #Oorlog #Corruptie

Gezocht: Eigenaar met humor voor slimme energiebom Joep (5 mnd)! Maak kennis met Joep! Dit unieke kruisinkje tussen een Corgi en een Teckel is 5 maanden oud en weegt nu zo'n 6 kilo. Joep is een compact pakketje puur geluk, vol energie en met een hart van goud. Hij verblijft bij een gastgezin in Herwijnen nadat zijn eigenaren door medische problemen Joep niet konden geven wat hij nodig heeft. Knappe Joep is helemaal klaar om zijn definitieve gouden mandje te veroveren. Zijn karakter: Sociaal, slim en bij tijden lekker eigenwijs. Joep is een ontzettend sociale vent. Hij is dol op mensen, gek op aandacht en komt na een actieve dag heerlijk bij je knuffelen. Ook andere honden vindt hij helemaal geweldig want daar kun je super fijn mee spelen. Joep is vrolijk, ondernemend en heeft een flinke dosis humor. Omdat hij een kruising is tussen twee slimme, karaktervolle rassen moet de eigenaar echt ervaring hebben met honden en wel het soort hond wat Joep is. Nieuwe dingen leren vindt hij fantastisch, zolang jullie er samen maar plezier in hebben! Uitdagingen en opvoeding: Joep is jong en enthousiast. Zo enthousiast, dat hij soms zijn 'stopknop' kwijtraakt. Hij heeft dan sturing en duidelijke begeleiding van zijn eigenaar nodig om weer tot rust te komen. Gelukkig is hij gewend om in de bench te slapen, wat hem helpt om zijn rustmomenten te pakken. Het ideale thuis voor Joep: Gezelschap: Een stabiele, speelse andere hond in huis heeft een sterke voorkeur. Hier kan hij heerlijk mee ravotten en van leren. Activiteit: Een eigenaar die samen met hem aan de slag gaat met hersenwerk en andere uitdagende activiteiten waar hij zijn intelligentie kan tonen. Profiel: Een eigenaar met humor en relativeringsvermogen die stevig in de schoenen staat en kan lachen om zijn puberstreken. Op pad: Joep is een gezellige passagier; mee in de auto vindt hij een groot feest! Medische gegevens: Joep is volledig gevaccineerd en gechipt. Herken jij jezelf in het profiel betreft nieuwe eigenaar en heb je een passend thuis voor deze unieke pup? Stuur dan een uitgebreide mail (inclusief foto's van huis en tuin) naar: wilma@herplaatsingscoach punt com #HondAdoptie #SlimmeHond #HumorvolleEigenaar

In het artikel reflecteert Manon Colson, na zestien jaar afwezigheid van de Tour de France, op haar terugkeer als vrouwelijke verslaggever en de veranderingen in het wielrennen, terwijl ze de dynamiek en uitdagingen van het verslaggeven op dit prestigieuze evenement opnieuw ervaart, temidden van een overwegend mannelijk gezelschap van journalisten. #TourdeFrance #Wielrennen #Dopingcontroles

Marie-France van Heel is de eerste Nederlandse first lady van Groot-Brittannië en de vrouw van premier Andy Burnham, die ondanks haar succesvolle carrière en intelligentie ervoor kiest om uit de schijnwerpers te blijven en zich te omringen met een select gezelschap van intimi. #FirstLady #AndyBurnham #MarieFranceVanHeel

Column: Conceptnota D66: Huisdiertransitie 2035 Max von Kreyfelt “Samen naar een inclusieve en klimaatbewuste mens-dierrelatie” Nederland telt inmiddels meer huisdieren dan kinderen. Dat vraagt om fundamentele keuzes. Want past het traditionele idee van “een eigen hond” nog wel binnen een moderne, duurzame en inclusieve samenleving? D66 denkt van niet. Daarom presenteert de partij: De Huisdiertransitie 2035. Een ambitieus stappenplan richting een eerlijkere relatie tussen mens, dier en klimaat. Van bezit naar gedeeld geluk Het klassieke huisdiermodel is gebaseerd op exclusief eigenaarschap. Dat is niet meer van deze tijd. Waarom zou één gezin permanent toegang hebben tot een golden retriever, terwijl andere huishoudens nauwelijks over emotionele huisdiercapaciteit beschikken? Daarom introduceert D66: De BuurtHond™ Een collectief gedeelde labradoodle die via een app rouleert tussen woningen. Op basis van: * woonoppervlak; * CO₂-score; * sociale inclusie-index; * en geregistreerde emotionele behoefte. Net als een deelauto. Maar dan met natte poten. Klimaatbewuste katten Katten blijken jaarlijks miljoenen vogels te doden. Dat is schadelijk voor biodiversiteit én voor het ecologische zelfbeeld van beleidsmakers die jarenlang vooral naar boeren hebben gewezen. Daarom komt D66 met: * een vrijwillig-verplichte kattenklok; * emissiearme kattenbakvulling; * een avondregeling voor buitenkatten; * en de landelijke bewustwordingscampagne: “Miauw Met Mate” Inclusieve voeding Veel huisdieren consumeren nog altijd vlees. Dat past niet binnen een toekomstbestendige samenleving waarin complete ministeries inmiddels draaien op kikkererwten, haver en morele superioriteit. Daarom stimuleert D66: * plantaardige hondenbrokken; * tofu-snacks voor fretten; * genderneutrale paardenkoekjes; * en CO₂-neutrale visvervangers voor aquariums. Experts verwachten dat een aanzienlijk deel van de honden hierdoor langdurig in verwarring raakt. Maar wel klimaatneutraal. De Hamsterheffing Hamsters lijken klein. Maar miljoenen kleine dieren samen veroorzaken een serieuze ecologische pootafdruk. Bovendien draaien veel hamsterwielen nog altijd op elektriciteit. Daarom wordt vanaf 2030 een progressieve hamsterheffing ingevoerd: * eerste hamster vrij; * tweede hamster luxetarief; * derde hamster automatische melding bij de gemeente. Emotionele monitoring Steeds meer huisdieren ervaren stress door klimaatverandering, maatschappelijke polarisatie en verkeerde woordkeuze van buurtbewoners. Daarom opent D66 het: Nationaal Expertisecentrum voor Eco-Sensitieve Gezelschapsdieren Hier kunnen konijnen, cavia’s en labradoodles terecht voor begeleiding bij eco-angst en emotionele klimaatbelasting. Slotvisie D66 begrijpt dat verandering gevoelig liggen. Daarom blijft de partij luisteren naar signalen uit de samenleving. Via een digitaal burgerpanel. Dat uiteraard verplicht wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #D66 #Huisdiertransitie #Duurzaamheid

PodiumInc is een initiatief dat artiesten met een beperking en inclusieve gezelschappen samenbrengt op een digitaal platform om hun werk beter vindbaar te maken voor theaterprogrammeurs en -instellingen in Nederland, met als doel het speelveld binnen de podiumkunsten gelijk te maken. #Inclusie #Podiumkunsten #ArtiestenMetBeperking

De 11-jarige Lyhanna is sinds vrijdag vermist in het zuiden van Frankrijk, waarbij haar vader van de beste vriendin is gearresteerd als verdachte na getuigenissen die hem in haar gezelschap plaatsen, terwijl de politie een grootschalige zoekactie in het gebied uitvoert en de familie van het meisje zich ernstige zorgen maakt. #Vermissing #Lyhanna #Frankrijk

Omdat Pippa niet goed meer kan zien is het voetbalveld haar lievelingsplek. Het is er vlak en ze kan zich nergens aan stoten. Wanneer ze even niet weet waar je bent, blijft ze stilstaan tot je haar komt ophalen. En dan hobbelen we weer samen verder. https://t.co/zj9spY0WLz #hond #gezelschap #verhaal

Bij de Sloterplas voelen vrouwen zich onveilig door toenemende intimidatie en ongepast gedrag van jongeren, waardoor de politie extra maatregelen neemt en vrouwelijke bezoekers zich genoodzaakt voelen om uitsluitend overdag of in gezelschap te joggen. #Sloterplas #Vrouwenveiligheid #Intimidatie