Search

Visma-Lease a Bike ervaart een diep verlies met het vertrek van hun kopman Jonas Vingegaard uit de Tour de France vanwege een sleutelbeenbreuk, wat niet alleen de ploeg raakt, maar ook hun ziel, terwijl ze moeten leren omgaan met deze teleurstelling en zich voorbereiden op de rest van de competitie. #Vingegaard #TourdeFrance #VismaLeaseABike

OM blijft Woo-stukken over Sidney Smeets geheimhouden: rechtszaak op komst https://t.co/ceqg17GPhp Ik vraag me af er iets is wat deze Sidney Smeets weet over hooggeplaatste figuren binnen @Het_OM en wat zij liever niet in de openbaarheid hebben. Want onze Sidney hoeft maar te kikken en het OM gaat tot vervolging over. En dat wordt tot in het bizarre doorgetrokken. Ik dacht tot niet al te lang geleden dat dit gewoon een @D66 kliek was die haar frustraties botviert op haar politieke tegenstanders. Maar dit gaat verder dan dat. Voorbeeld? Mijn vrijspraak dateert van 15 januari. Het OM ging in cassatie. Het is nu 19 juli, meer dan een half jaar later. Je zou zeggen, gezien de graagte waarmee het OM mij en anderen vervolgde, dat het niet zo moeilijk moet zijn om het dossier naar de @HogeRaad te sturen. Maar nee. Nog niets gehoord. Blijkbaar wil men het zo lang mogelijk rekken, omdat men donders goed weet dat dit redelijk kansloos is. Ik vind het best. Ik weet allang dat het OM een door en door corrupte organisatie is die garant staat voor het twee klassen justitiële systeem. En ik zit nu eenmaal in de onderklasse, dus daar moet ik maar mee leren leven. #CorruptocratenD66 #Corruptocratie #OM #justitie #corruptie

In een opinieartikel pleit Joost van der Horst voor een scheiding tussen leren en certificeren in het onderwijs, zodat leerlingen weer met plezier naar school gaan en docenten zich kunnen richten op ontwikkeling en nieuwsgierigheid zonder druk van toetsen en beoordeling. #onderwijs #leren #toetsen

Ik lig hier plat. De overheid moet jongeren rolmodellen bieden😂🤣 Ze leren alvast dan één ding: hoe je met andermans geld een moreel superioriteitscomplex onderhoudt. Kunnen die zeikerds gewoon op zomerreces vertrekken, het is wel genoeg geweest. #Jongeren #Rolmodellen #Politiek

Ik kan het niet bewijzen en ik werk nu in een andere setting, dus ik heb niet zoveel aan mijn waarneming. Maar ik heb in dat ene jaar dat ik weer aan het werk ben - en niet eens aan een stuk door - meer aortadissecties gezien (7), alle Stanford A, dan in de twintig jaar ervoor. Ik heb echter geen immunohistopathologisch bewijs, waarmee ik kan bewijzen dat het door de #mRNAvaccins veroorzaakt wordt. Deze mensen verdwijnen allemaal onder de grond of in de oven. Zonder uitzondering werd er niet eens gedacht aan vaccinatie als oorzaak, laat staan dat het hardop gezegd werd. Bovendien waren er bij enkele van hen andere risiocofactoren, vooral hypertensie. Maar er zijn meerdere casussen beschreven waarbij dit optrad als gevolg van de mRNA-vaccins met daarbij de beschrijving van het mechanisme. Dit is de mooiste en meest uitgebreide: https://t.co/FX7H3ZTJrQ En ik kan heel goed uitleggen waarom dit waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg is, omdat bij veel mensen de ontsteking van de aorta niet meteen tot een dissectie leidt, maar alleen tot littekenweefsel, met als gevolg een sterk verhoogd risico op een dissectie in de toekomst. Maar zolang er geen pathologisch onderzoek doen, zullen deze gevallen onder de radar blijven. En ik vind het allemaal best. De tijd zal het wel leren en vroeg of laat zullen mensen wel moeten kijken. #DiedSuddenly #mRNAvaccins #aortadissectie #gezondheid

Opvallend: de aanvoerder van de XR A12 berm-rebellen blijkt een paar dagen later plotseling de woordvoerder van Utrecht4Palestine op Utrecht CS. Met zijn stoere zonnebril op geeft hij onafhankelijke verslaggevers ongevraagd les in zelfverzonnen regels. Zo leren we van hem dat het "verboden is in Nederland om in te zoomen". De willekeur en brutaliteit waarmee ze hun eigen wetten proberen te dicteren kent geen grenzen. #UtrechtCS #Persvrijheid #Utrecht4Palestine #Persvrijheid #Utrecht4Palestine #Protest

Als ik mijn ervaringen als betaalde oud-azc medewerker vertel hier op X krijg ik vaak reacties van mensen die als vrijwilliger op een azc gewerkt hebben en zich totaal niet herkennen in het beeld wat ik schets over de centra. Nu net Rode Kruis en VWN hun biezen pakten ivm geweldsincidenten kun je dus precies het verschil zien in ervaring. Een betaalde kracht kan niet weglopen voor geweld en gevaar. Een vrijwilliger wel. Een betaalde kracht staat er middenin en vangt, soms letterlijk, de klappen op. Want als er een ruzie, steekpartij oid plaatsvindt moeten zij de eerste aanzet doen om het rustig te krijgen, de politie alarmeren en totdat de politie er is proberen om de boel beheersbaar te houden. Zonder enig hulpmiddel. Azc medewerkers dragen geen wapens, geen pepperspray, geen taser oid. Het enige wat ze dragen zijn sleutels van de kamers en een portofoon. Je loopt dus zelf als betaalde kracht veel gevaar en kunt je enkel verdedigen dmv je lijf en woorden! Vrijwilligers die nu wegrennen omdat hun geliefde asielzoekers agressief blijken te zijn leren nu een hele harde les. Een les die de betaalde medewerkers dagelijks meemaken maar als ze zich hierover uitspreken als "racist" "nazi" of "extreem rechts" worden bestempeld. Echter vergeet men dat als deze betaalde krachten er niet waren er nog veel meer ellende de straten en wijken in zou komen. En de overheid zal dan ook niet ingrijpen. Ik hoop dat de betaalde medewerkers op Ter Apel zich massaal ziek gaan melden of gaan staken. Gooi de boel maar plat! #AZC #veiligheid #ervaring

Column: Dé aandoening Max von Kreyfelt Er is een aandoening waarvoor geen medicijn of behandeling bestaat. Ze openbaart zich meestal pas wanneer iemand een zekere hoogte heeft bereikt. Zonder daarvoor de intelligentie te hebben. Een burgemeestersketting helpt. Een ministerspost versnelt het proces. En wie lang genoeg tussen voorlichters, beleidsnota’s en applaus leeft, loopt een verhoogd risico. De eerste symptomen zijn onschuldig. Twijfel verdwijnt. Daarna volgt zelfkritiek. Niet veel later sterft ook het vermogen om simpelweg te zeggen: ik had het mis. Vanaf dat moment gebeurt er iets wonderlijks. Iedere mislukking verandert in een succes dat verkeerd is begrepen. Iedere fout wordt een ingewikkelde afweging. Iedere vorm van kritiek bewijst slechts dat de criticus het grotere plaatje niet ziet. De patiënt voelt zich kerngezond. Alleen de omgeving merkt dat er iets niet klopt. Er ontstaat een mens die dwars door onderzoeken, parlementaire enquêtes en vernietigende rapporten kan wandelen zonder ook maar één krasje op zijn eigen gelijk op te lopen. De werkelijkheid botst voortdurend met hem. Maar de werkelijkheid verliest altijd. Want feiten zijn tijdelijk. Het eigen gelijk is permanent. Het merkwaardige is dat deze aandoening besmettelijk lijkt. In bestuurskamers steken collega’s elkaar ermee aan. Ambtenaren leren de symptomen razendsnel over te nemen. Woordvoerders ontwikkelen zelfs een natuurlijke immuniteit tegen lastige vragen. Zo ontstaat een wereld waarin niemand ooit verantwoordelijk is, terwijl iedereen verantwoordelijk was. Misschien is dat wel de gevaarlijkste ziekte van onze tijd. Niet de hoogmoed en arrogantie. Maar een chronisch gebrek aan zelfinzicht. En zoals bij iedere ernstige aandoening geldt ook hier: de patiënt merkt er zelf het allerminste van. Helaas is ook de GGZ hier nog niet op ingericht. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook op mijn reis? https://t.co/V2P6pFuNy1 #zelfinzicht #politiek #verantwoordelijkheid

In het artikel wordt besproken hoe de schaarste aan middelen in Oost-Europa, samen met vroege technische scholing en discipline, heeft bijgedragen aan de opkomst van top tennissters zoals Linda Noskova, Aryna Sabalenka en Marta Kostyuk, die nu tot de wereldtop behoren, en er wordt gekeken naar wat Nederland van dit succesverhaal kan leren. #OostEuropa #Tennis #Wimbledon

Marieke van der Pijl (43) uit Waddinxveen, die kort na de geboorte van haar dochter Mexx de diagnose borstkanker kreeg, begon uit angst dat haar dochter haar niet zou leren kennen met het schrijven van dagelijkse brieven aan haar, wat resulteerde in een boek getiteld Me-XX dat bedoeld is om anderen te steunen die vergelijkbare ervaringen doormaken. #borstkanker #verzekering #Moederdochterrelatie

Door de ogen van Franky ''Sascha van 12 is niet bang'' Sascha is twaalf en woont in Kherson. Hij woont bij zijn oma en dat vindt hij leuk. Zijn vader leeft niet meer. Ik heb hem niet gevraagd wat er met zijn vader is gebeurd, maar ik denk het antwoord wel te weten. Zijn moeder vecht vrijwillig aan het front. Vorige week heb ik Sascha leren kennen tijdens de kindervakantie die wij voor oorlogskinderen organiseerden. We hebben uitgebreid met elkaar gesproken. Niet alleen over voetbal, gamen en de vakantie, maar ook over zijn leven thuis. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. In Kherson mag dat niet. Maar hij doet het stiekem toch. Want een jongen van twaalf blijft niet altijd binnen. En Sascha is niet bang. Sascha vertelde dat hij ook niet bang is voor raketten of KAB's, de zware vliegtuigbommen. Sterker nog, hij vertelde dat hij samen met zijn vriendjes, die vaak ook niet buiten mogen spelen, wel eens op zoek gaat naar drones die ergens op straat zijn neergekomen. Levensgevaarlijk. Maar Sascha is twaalf. Hij kan de gevaren nog niet helemaal overzien. In Kherson zijn al kinderen omgekomen door droneaanvallen. Maar Sascha is niet bang. Dat zegt hij, maar als het echt heel hard wordt, verstopt Sascha zich in de badkamer. En heel soms in een kast. Tijdens de vakantie zagen we hem veranderen. Volgens de begeleiders was hij de eerste dag stil en teruggetrokken. Een paar dagen later rende hij lachend over het terrein, speelde met andere kinderen en genoot zichtbaar van alles wat hij mocht doen. Op vakantie mag Sascha buiten spelen. En hoeft hij even echt niet bang te zijn. Maar aan iedere vakantie komt helaas een einde. En hoe moeilijk dat ook is, de kinderen moeten dan weer terug naar huis. Dinsdag ging Sascha weer terug naar Kherson. Terug naar zijn oma. Terug naar een stad waar hij eigenlijk niet buiten mag spelen. Maar ik weet bijna zeker dat hij het toch weer gaat doen. Want Sascha is twaalf. En Sascha is niet bang. Voordat hij vertrok, beloofde ik hem dat hij volgend jaar weer mee mag op kindervakantie. Hij glimlachte. Ik glimlachte terug. Maar diep van binnen dacht ik aan iets heel anders. Als Sascha volgend jaar tenminste nog leeft. Want Sascha is niet bang. En Sascha woont in Kherson. Vandaag schrijf ik over Sascha. Maar deze column had net zo goed over Vadim kunnen gaan. Of Natacha, Igor, Irina. Of een van de andere meer dan vijftig kinderen die we dinsdag hebben uitgezwaaid, want ze wonen in Kherson, Zaporizja of elders aan het front. #standwithukraine #help #steun #oekraine #standwithukraine #ondersteuning #kinderen

Nu Zusje 1 jaar geworden is komt het moment eraan dat Wonder en Zusje geïntroduceerd gaan worden in de kudde. We laten daarom Arthur en Lancelot bij hen om ze goed te leren kennen, zodat de Hooligans ze straks zullen beschermen in de kudde. #LaVieEstBelle met grote broers https://t.co/nYLsbeu0ep #kudde #dieren #grootebroers

In een commentaar van NRC wordt gesteld dat voor een effectief alcoholbeleid in Nederland zowel de alcoholsector moet reguleren als de burgers moeten leren beheersen, nu de Gezondheidsraad oproept tot actieve ontmoediging van alcoholgebruik, temidden van een toenemende awareness van de schadelijke effecten en een verschuivende sociale norm. #Alcoholbeleid #Gezondheid #Zelfregulering

Even wat gedachten naar aanleiding van het #stikstofdebat: Als rasecht stadsmens was het voor mij op zijn zachtst gezegd nogal een cultuurschok toen ik in 1992 vanuit Haarlem naar refo-dorp Barneveld verhuisde om mijn onderwijsbaan op een grote scholengemeenschap voor mavo/havo/vwo in Alkmaar te verruilen voor eentje op een mbo voor dierverzorging, paardenhouderij en agrarisch onderwijs. Ik had als overtuigd links-stemmer een hoop vooroordelen over boeren en die leken gelijk eigenlijk alleen maar bevestigd te worden. De lessen Nederlands - “Daar komme we hier niet voor, meneer!”- waren bij vlagen een bezoeking tijdens de laatste uren van een lange schooldag in een afgeleefd noodlokaal op een sombere en druilerige novembernamiddag, waarbij de klas, bestaande uit voornamelijk knullen en een enkel vrouwelijk Schattenkeinder-achtig wezen wat zó uit de hel van Bint leek weggelopen, zich zo vér mogelijk bij mijn bureau vandaan achter in het lokaal verschanst had, ongegeneerd luidruchtig neus ophalend en scheten latend. Wanneer buiten een trekker of een ander landbouwvoertuig langsreed, vloog de schaars aanwezige aandacht ogenblikkelijk naar de ramen en werd uitgebreid het model en type van commentaar voorzien. Het was bikkelen en afzien, maar ook een kwestie van volhouden. Deze school werd vroeger, toen het nog uitsluitend een agrarische school was, ook wel de Winterschool genoemd, aangezien de boerenjongens buiten het winterseizoen hard nodig waren op de boerderij, om daar vanaf de aller vroegste ochtendschemering tot laat in de avond te bikkelen op het land of in de stallen. Tijden veranderen, inzichten ook, en ik kan nu wel stellen dat er niet veel bedrijfstakken zijn die zó met hun tijd en de daarbij horende nieuwste technieken zijn meegegaan, als het agrarisch onderwijs. Een boer is niet meer een domme kinkel in een blauwe overall die kauwend op een sprietje met een hooivork in een koeienvlaai staat te prikken. Tegenwoordig is een boer vaak een manager in een hightech miljoenenbedrijf die er voor moet zorgen dat wij in Nederland en ver daarbuiten onze dagelijkse prak op het bord krijgen, en daarbij ook nog eens rekening moet houden met een consument die steeds veeleisender wordt, die middels politici gaat brullen als die boer zich niet houdt aan de steeds groter worden berg van soms krankzinnige regels, bedacht door stedelijke ambtenaren in een totaal ander negen tot vijf-universum. Om aan al die voorwaarden te kunnen voldoen moet een boer dus enorm investeren, en zonder allerlei subsidies wordt dat steeds meer onbegonnen werk. Investeren met geld, maar ook investeren in tijd. Ik moet de eerste ambtenaar nog tegen komen die al om 4 uur ’s ochtends op zijn kantoor zit en pas om 12 uur ’s nachts naar huis gaat, en dat onder alle weersomstandigheden en in alle jaargetijden, ook als half Nederland er 3 weken tussenuit gaat om ergens in het zonnige zuiden te gaan bakken op het strand. Ik kan me dus goed voorstellen, nadat ik bijna dertig jaar op deze mbo in diverse functies heb gewerkt, en ik die boerenjongens een stuk beter heb leren kennen, dat de huidige agrariër nogal moedeloos wordt van het gemak waarmee lieden die echt nul verstand hebben van , en nul begrip hebben voor, allerlei nieuwe regels verzinnen om toch maar aan hun hoogstaande idealen aangaande klimaat en milieu te voldoen. Heel lang heb ik hetzelfde gedacht als de bedenkers van alle regels en restricties. Pas de laatste tien jaar zijn mijn ideeën gaan kantelen, en dat kantelen is de laatste 3 jaar in een stroomversnelling gekomen. Deels door me meer te verdiepen in de beweegredenen van iemand om boer te worden, waardoor inzichten veranderen, deels doordat ik nu in een toch wel stijf boerendorp woon ( ik zou nooit meer terug willen naar de stad ), maar ook door het steeds grotere bijna Noord-Koreaans aandoende fanatisme waarmee de huidige linkse partijen en hun aanhang in de vorm van de grote kranten en media op radio en tv hun heilige deug-graal aan ons opdringen, waarbij elk voorzichtig weerwoord je meteen het stempel van rechts-extremist oplevert. Zijn onze agrariërs dan allemaal zulke engelachtige wezens? Nee, natuurlijk niet. Er gaat nog steeds van alles mis. Er is dierenmishandeling, dierenleed, milieuvervuiling, er zijn rellen, er is lomp gedrag, ze laten bij vlagen nog steeds scheten en boeren achter in het klaslokaal. Maar ze doen wel hun best, ze proberen te overleven om ervoor te zorgen dat wij eten op ons bord hebben, en ze proberen daarbij het milieu zoveel mogelijk te ontzien. Ga er maar eens aanstaan. Ons land wordt voller en voller, onze kabinetten blijven het maar volproppen, iedereen wil lekker wonen , wil zich vol stoppen op een zomerse barbecue. Dan moet je dus keuzes maken. Alles biologisch en vegan is leuk en aardig, maar bij lange na niet genoeg en daarnaast veel te duur om iedereen tevreden te stellen. Aan ons consumptiepatroon hangt een prijs. En daarvoor moet een boer investeren in tijd en geld. Als wij onze aardbeitjes ook in de winter op tafel willen hebben, dat kan, maar het smaakt nergens meer naar. Maar geef die boer niet de schuld. De wansmaak wordt nog steeds veroorzaakt door onze deugende politici, die steeds meer het onmogelijke van ons eisen. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst. Op een gegeven moment – en dat komt razendsnel dichterbij-, barst die kruik. Dan zijn we nog véél verder van huis. #stikstof #agrarischonderwijs #boeren

Uigerekend Ismael Saibari schiet Nederland na een afschuwelijk slechte penaltyserie - we leren het ook nooit - eruit. Wat een enorme teleurstelling is dit WK dan toch geworden voor Oranje. Slechts bij de laatste 32. Toplanden verslaan blijkt steeds niet mogelijk. In topsport is de conclusie dan keihard. Gefaald. #WK2023 #Nederland #voetbal