BETA nonprofit public democratic european moderated

Search

#promet
ANSA.it 1h

The president of the European Parliament, Roberta Metsola, reiterated the commitment to ensuring justice for Daphne Caruana Galizia, after the acquittal of the alleged mastermind of the murder Yorgen Fenech, promising that the truth will be revealed and that those truly responsible will face the consequences of their actions. (translated)

Metsola: "Lo abbiamo promesso a Caruana, non permetteremo alcun insabbiamento"

😵‍💫 Da te kap! 🤣 Julija sta Tone Rop in Urška Klakočar Zupančič sporočila, da bosta županskega kandidata predstavila kasneje. Osebo z znanjem, integriteto in odprtostjo. Iskala sta jo 2 meseca. Našla sta jo v ogledalu. Kandidatura Ropa ni novica. Je diagnoza. Ko mora levica za najlepše mesto na svetu iz omare potegniti premierja iz leta 2002, to ne pove nič o Ropu in vse o klopi. Negativna selekcija ni to, da pridejo slabi. Negativna selekcija je, da po 20 letih ni nikogar novega, ki bi si upal. Priznam pa, da mi je Rop skoraj simpatičen. Je zarajvel, je jasen, ne skriva, da hoče stolček. To je v slovenski politiki že skoraj poštenost. Vsi ostali se delajo, da jim za funkcijo ni mar, on pa je seštel 1+1 bolje kot večina. Predsednik vlade ima koalicijo, opozicijo, sindikate, Bruselj in 90 poslancev, ki ga vsak dan sprašujejo, zakaj še diha. Župan ima mestni svet, ki potrdi vse, in 20 let miru. Dvajset let! Golob bi za 4 dal desno roko. Zato se za Ljubljano ne bijejo zato, ker bi jim bilo mar za mestni promet. Bijejo se zato, ker je županovanje edina funkcija v tej državi, kjer lahko človek vlada, ne da bi ga kdo motil. Janković je to dokazal. Rop bi rad samo zamenjal ime na vratih. Program in stranka pa v 14 dneh, kot so Butalci zidali cerkev: najprej zvonik, potem pa da vidimo. Torej; županovanje je diktatura - edina legalna v naši demokraciji in ni čudno, da si jo želi bivši PM. Če bi Rop res hotel Ljubljano "vrniti ljudem", bi predlagal omejitev mandatov. Ne bo je. Ker tisti, ki 20 let čaka, da odstavi tistega, ki ga je nastavil, ne pride po ljudi. Pride po ključe. #SlovenskaPolitika #Ljubljana #Županovanje

¡Ya es oficial! NVIDIA compra Hugging Face por 13.000 millones de dólares. ¡El GitHub de la IA… ahora es de NVIDIA! 18M developers, 3M modelos, 500K datasets Jensen promete que seguirá abierto: no hará falta usar sus GPUs. ¡Una de las noticias del año! https://t.co/946BwuOdys #NVIDIA #HuggingFace #IA

No plenário, o "capinha" ainda puxa a cadeira de quem já tem poder, salário e aparato. É gesto de corte: o superior senta, o servidor acomoda. Do outro lado, o trabalhador sem poder de comprar o básico, fila, aluguel e conta atrasada. Ninguém empurra nada pra ele só o "grosso" como disse o 9. A República prometeu igualdade. No ritual, ainda parece reinado: honra pra quem já está acima, esforço pra quem não tem sobra. #Igualdade #JustiçaSocial #TrabalhoDigno

lula recebe Vorcaro em agenda secreta. lula promete vantagens a Vorcaro. Vorcaro socorre o laboratório do antigo ex-ministro e amigo de lula. Vorcaro assume o controle acionário do laboratório do amigo do lula. lula participa da inauguração do laboratório de Vorcaro. Um lado continua pedindo investigação do Vorcaro. O outro, prefere o silêncio. Não está difícil de compreender. #Lula #Vorcaro #Política

Tile predsedničini divjaki vozijo približno tako, kot prijatelja, ki se vsak s svojim ceneno sfriziranim avtom, eden s črnim rabljenim avdijem, drugi s črnim rabljenim bmwejem, v nedeljo pozno popoldne vračata iz Portoroža, kjer sta se pokazala v Kakaotu, v Ljubljano. Dirkata, kdo bo prej, vozita v prtljažnikih, prehitevata po desni, vse se jima mora umikat ... V najboljšem primeru nastane zastoj, ker mora nekje nekdo zaradi neandertalcev naglo zavirati, v najslabšem, ker povzročita nesrečo. #vozila #promet #neandertalci

🚨 URGENTE: Nikolas Ferreira chama Vorcaro de "lindão" e pede ajuda com ativo de minério Em áudio enviado em março de 2025, o deputado Nikolas Ferreira pediu ajuda ao banqueiro Daniel Vorcaro para liberar um ativo minerário em nome de seu advogado e ex-assessor, Thiago Rodrigues de Faria, chamando o dono do Banco Master de "Dani" e "lindão" e dizendo querer "ter mais proximidade" com ele. Vorcaro respondeu "estamos na guerra juntos" e prometeu ajudar. Meses depois, Thiago Faria teve o nome ligado à Operação Rejeito, que investiga extração ilegal de minério de ferro em Nova Lima (MG), com um contrato que poderia render até US$ 45 milhões ao grupo. #Política #Mineração #Corrupção

A new DIY urine test can detect over 92% of bladder cancer cases, promising to reduce waiting lists and the need for invasive cystoscopies. (translated)

Tumore alla vescica, test delle urine "fai da te" ne individua 9 su 10: ecco come funziona

President Pedro Sánchez states in Congress that there is no evidence linking Morocco to the massive entry into Ceuta on July 30 and that he did not receive prior warnings about the magnitude of the migration crisis, promising to publish intelligence reports to prove it. (translated)

Sánchez afirma que no hay "pruebas" de la autoría marroquí en la entrada en Ceuta y que no tuvo avisos previos
LOSC 7h

𝑴𝒂𝒕𝒄𝒉𝒅𝒂𝒚 ⚔️ Après deux premières journées très prometteuses, les Dogues enchaînent dès ce soir à Toulouse avec la volonté d’aller chercher un succès 👊 🚨 Si vous souhaitez obtenir une place en parcage, la billetterie ferme à 12h et aucun billet ne sera vendu sur place 👉 https://t.co/abGBy5AZq0 Coup d’envoi à 20h45 ⏳ #TFCLOSC #Ligue1 #Football #MatchDay

Sébastien Chenu est incompétent. On lui demande où Le Pen compte couper dans les DÉPENSES. Il répond en disant où il va couper dans les RECETTES. Le RN s’est lancé dans un concours du plus incompétent et Chenu vient de rattraper Bardella. Ça promet ! https://t.co/QPj6TirpN3 #Politique #RN #Incompétence

E
EL MUNDO 12h

Carlos Alcaraz shows his candidacy for the US Open title by coming back and defeating Jaime Faria with a resounding 4-6, 6-0, 6-3, and 6-2, demonstrating dominant tennis that promises great performance in decisive matches. (translated)

Carlos Alcaraz vuela sobre la pista del US Open y presenta su candidatura al título
2
20minutes 12h

Iran has intensified hostilities with the United States, promising to break what it calls Satan after deadly strikes, while Donald Trump threatens further attacks and implements a new strategy against Tehran. (translated)

Guerre au Moyen-Orient : L’Iran jure de « briser » les Etats-Unis, qualifiés de « Satan »

.@RicardoAnayaC lo dijo con claridad: prometieron no mentir, no robar y no traicionar… pero terminaron pactando con quienes envenenan a México. Frente a un gobierno que traicionó la confianza del pueblo, en @AccionNacional vamos a resistir, alzar la voz y defender a las familias mexicanas. Porque, como decía Maquío: “Solo está derrotado aquel que ha dejado de luchar”. #PatriaFamiliaYLibertad 🇲🇽 #México #AcciónNacional #Resistencia

Donald Trump declared that Venezuela is still not ready for elections, nine months after the capture of Nicolás Maduro, and promised to accelerate the political transition in the country, without setting a definitive date. (translated)

Trump: Venezuela não está preparada para as eleições

The Nancy Grace Roman telescope successfully launched on August 30, 2026, marking a milestone in space exploration by offering open and free data for the public and the global scientific community, which promises to revolutionize our understanding of the universe. (translated)

Lanzamiento del telescopio Nancy Grace Roman: relato de un testigo en primera fila

Davi Alcolumbre não vai pautar o impeachment de Moraes. Quem perguntou pelas “Suíças” agora tranca a República. Fachin promete medidas “no tempo devido e sem precipitação”. Ou seja, vão enrolar. Cabe à oposição obstruir as sessões no Senado até o pedido ser analisado. Basta. https://t.co/gXGfPyY2xJ #Impeachment #Senado #Política

Vamos a ver… por partes. Primero de todo dar la enhorabuena a todos los q dijeron q Julián no iría al Barça este verano. Enhorabuena por tener retenido a un jugador que no quiere estar allí y q se le prometió la salida. Así lo demuestra día a día. Prometerle cosas como q Simeone el año q viene no estará no cambiará el sueño del jugador. Tal y como le pidió su club, expresó su deseo públicamente. En el Barça celebramos otras cosas. Nunca celebrariamos retener a un jugador en contra de su voluntad. La grandeza de un club se mide tb por estas cosas. No solo por ganar títulos. Q por cierto con Simeone en 15 años pocos han ganado. Los documentos están. Documentos donde se acordaba las condiciones de la salida de Julián. Documentos confirmados por fuentes del At. Madrid tb. Que le han mentido desde su club es evidente, no hay más q ver como está el chico en su día a día desde hace semanas. El CEO antepone su EGO a decidir lo mejor para la empresa, cosa que le ha conllevado muchos enemigos allí dentro. Lo iréis viendo a lo largo de estas semanas. ¿O es que la venta la quiere hacer a “su manera”?😏🫢 con lo “suyos” vaya ¿Esto es un punto y final? Ni mucho menos. En enero, con otras personas, pero con el mismo protagonista seguiremos hablando de este tema. Tiempo al tiempo. Algún día se podrá contar todo… y se contará… q nadie lo dude.😏 #Fútbol #Barça #AtléticoDeMadrid

ANSA.it 1d

Berlin accuses Putin of using drones in Leipzig, while the EU and NATO promise a united response to the intimidations, with Zelensky closing the Russian airspace. (translated)

Berlino accusa Putin per i droni di Lipsia. Ue-Nato, 'risponderemo'

Por Que o Seu Salário Encolhe Quando o PIB Cresce Entre o optimismo triunfante do PIB e a asfixia silenciosa de quem trabalha, Portugal descobriu uma nova modalidade olímpica: tributar como no Norte da Europa, produzindo como na periferia. Há uma arte muito particular na retórica financeira do Estado: a capacidade de vestir a contabilidade de uma sobriedade tão técnica que qualquer protesto do contribuinte parece um traço de analfabetismo funcional. Se o PIB cresce dois vírgula qualquer coisa por cento e o desemprego recua para patamares historicamente baixos, o cidadão é delicadamente convidado a juntar-se ao coro de aclamação. Quando os profetas da calculadora nos acenam com a "boa conjuntura", o debate político costuma dar-se por encerrado. Afinal, como ousar contestar a prosperidade quando ela vem chancelada por gráficos em papel cavalinho? O problema é que a realidade tem a péssima mania de não ler as notas de imprensa dos governos. E, quando a folha de cálculo é confrontada com a vida concreta, a aritmética oficial começa a revelar as suas fracturas. A Ilusão do Indicador Agregado: Carga vs. Esforço O grande truque de mágica das últimas décadas residiu em concentrar a atenção pública num único conceito: a carga fiscal. Ouve-se nos corredores do poder, com o ar compenetrado de quem recita um dogma, que a arrecadação de impostos em relação ao PIB em Portugal está "perfeitamente alinhada com a média europeia". E assim se arruma o assunto. O que este sacerdócio do número prefere omitir é uma distinção elementar que qualquer família faz ao fim do mês: uma taxa de 35% cobrada a quem ganha três mil euros não produz a mesma dor que essa mesma taxa aplicada a quem subsiste com mil. Para desarmar esta narrativa, a matemática do quotidiano é mais didáctica do que qualquer tratado de finanças públicas: • O Cidadão A (Dinamarquês): Ganha 4.000 euros por mês. O seu Estado cobra-lhe uma carga fiscal elevadíssima de 40% (1.600 euros). Sobram-lhe 2.400 euros líquidos na conta para viver, consumir e poupar. • O Cidadão B (Português): Ganha 1.000 euros por mês. O Estado cobra-lhe uma carga teoricamente "mais baixa" ou "na média", de 35% (350 euros). Sobram-lhe escassos 650 euros para enfrentar um mercado de habitação, energia e cabaz alimentar com preços globalizados. Matematicamente, a "carga fiscal" do dinamarquês é superior. Na prática, o esforço fiscal do português é infinitamente mais doloroso. É exactamente por isso que a carga fiscal é um indicador cego: olha para a fatia que o Estado tira, mas recusa-se a olhar para o tamanho do bolo que sobra no prato do contribuinte. A Teimosia dos Dados Oficiais: A Lição da "Passadeira Rolante" Não é a primeira vez que os modelos matemáticos e a tecnocracia falham ao analisar o país. Lembremo-nos de quando o homem que previu a falência iminente da Segurança Social errou a sua projecção por mais de 9 mil milhões de euros, precisamente porque os modelos teóricos ignoraram as dinâmicas reais do mercado de trabalho e da economia concreta. Com a fiscalidade acontece exactamente o mesmo. E aqui não há espaço para manobras de distracção: os números que confirmam o nosso empobrecimento relativo vêm directamente das séries do INE e do Eurostat. É a própria estatística oficial que desfaz o mito da equidade fiscal. Em 1999, os dados do INE registavam uma carga fiscal de 30,8% do PIB, com um nível de vida correspondente a cerca de 85% da média europeia. O nosso esforço fiscal — a métrica real que cruza a tributação com a riqueza per capita — situava-se em 89,5% da média comunitária. Estávamos confortavelmente abaixo do padrão de sacrifício europeu. Para perceber o que aconteceu desde então, a analogia da mensalidade do ginásio traduz esta perda de terreno: em 1999, pagávamos uma "mensalidade" equivalente a 30 € tendo um salário relativo de 850 € — o esforço era razoável. Hoje, a "mensalidade" subiu para 35 €, mas o nosso rendimento relativo recuou para 770 €. Embora o aumento da taxa pareça contido no papel, a nossa capacidade para a suportar encolheu. Esta é a história da "passadeira rolante": imagine dois atletas no ginásio. O atleta europeu mantém uma corrida ritmada enquanto a sua passadeira avança a boa velocidade; o atleta português corre com cada vez mais inclinação na máquina (mais impostos), mas a sua passadeira está a andar para trás. Ao fim do treino, o português está exausto do enorme esforço exigido, mas ficou substancialmente mais longe da linha de chegada do que quando começou. As séries oficiais confirmam este recuo: a arrecadação subiu para mais de 35% do PIB, enquanto o nosso nível de vida relativo caiu de 85% para 77% da média da UE. O resultado é que o esforço fiscal português saltou de 89,5% para uns impressionantes 115,3% da média europeia — significando que o sacrifício exigido ao contribuinte português está hoje 15,3% acima da média comunitária. Somos o sexto país da União Europeia onde o Estado exige maior sacrifício a quem menos rendimento gera. Tributamos como na Suécia, mas remuneramos como no limiar da coesão. O Mito do Crescimento Infinito Sem Produtividade A narrativa dominante confortou-se durante anos com um modelo económico assente no aumento quantitativo: mais turistas a entrar, mais fundos europeus a injectar, mais postos de trabalho de baixo valor acrescentado a criar. Mas o modelo chegou ao fim do seu fôlego natural. Com a taxa de desemprego nos 5,7% e uma demografia que envelhece a um ritmo inexorável, continuar a esperar que o PIB cresça apenas porque há "mais pessoas a trabalhar" é uma forma de voluntarismo ingénuo. A teimosia dos factos contados pelas métricas do INE obriga a fazer a pergunta que a tecnocracia prefere diferir: quanto conseguirá a economia portuguesa produzir quando o efeito anestésico do turismo e das subvenções comunitárias se desvanecer? Sem um investimento produtivo sério — que, aliás, as últimas estimativas mostram voltar a cair em termos em cadeia —, a promessa de convergência com a Europa rica transforma-se numa miragem. A produtividade não é um detalhe académico; é a única máquina capaz de transformar trabalho em salários reais. Se o capital por trabalhador não aumenta, se a gestão não ganha dimensão e se a inovação permanece confinada a relatórios de propaganda, a resposta do sistema para financiar o Estado Social continuará a ser a mais fácil e a mais cobarde: espremer ainda mais a esponja do rendimento das famílias. A Revolução que Não Pode Esperar Pelo Amanhã Entramos agora num ciclo em que a Inteligência Artificial e a automação de processos prometem redefinir o próprio conceito de trabalho no horizonte de uma década. Perante esta viragem histórica, a discussão pública em Portugal arrasta-se na espuma dos dias. Enquanto a tecnologia oferece a possibilidade real de desassociar a criação de riqueza da mera soma de braços disponíveis — multiplicando a eficiência e criando o verdadeiro choque de produtividade de que o país necessita —, o debate político insiste em discutir o acessório. Aumentar o rendimento per capita não é apenas uma meta estatística; é a única forma de tornar a tributação suportável. Se a economia gerar valor real, a mesma taxa de imposto pesará substancialmente menos nos ombros de quem produz. Se, pelo contrário, continuarmos a adiar as reformas estruturais, a modernização do tecido empresarial e a aposta decidida na tecnologia, o esforço fiscal continuará a subir, mascarado por aparentes triunfos conjunturais. A política não é um mero exercício de contabilidade, nem o país é uma folha de Excel desenhada para equilibrar saldos à custa do esgotamento dos seus cidadãos. Não basta perguntar quanto o Estado arrecada. É imperativo perguntar quanta vida sobra aos portugueses depois de pagarem a factura da sua própria modéstia económica. #EconomiaPortuguesa #Fiscalidade #EsforçoFiscal #CargaFiscal #PIB #Salários #Produtividade #CustoDeVida #RendimentoPerCapita #Empobrecimento #ClasseMédia #Habitação #Inflação #INE #Eurostat #DadosEconómicos #Portugal #PolíticaEconómica #EstadoSocial #ConvergênciaEuropeia #InteligênciaArtificial #Automação #FuturoDoTrabalho #Inovação #PortugalReal #VidaCara #SalárioCurto #EsforçoRecord