Search

Moke is een Nederlandse band uit Amsterdam. Ze brachten in 2007 hun debuutalbum Shorland uit. Hun muziek wordt voornamelijk onder de britpop geschaard. Zanger Felix Maginn, geboren en getogen in Belfast, speelde vóór de oprichting van Moke in de band Supersub. Zijn plannen een eigen, nieuwe band te beginnen kregen als eerste vorm door het vragen van Tröckener Kecks gitarist Phil Tilli. Hij stemde in, evenals Supersub drummer Rob Klerkx. Bassist Marcin Felis en toetsenist Eddy Steeneken (voorheen bij de band Flemming) worden toegevoegd en de line-up is compleet. Na zeven jaar, in januari 2014, verlaat gitarist Phil Tilli de band, naar eigen zeggen "wegens verschillen in inzicht over de muzikale richting". https://hvdommelen.nl/m/Moke.html

Led Zeppelin is a former English rock band formed in 1968 by guitarist Jimmy Page, after he was the only member remaining from the Yardbirds. Besides Page, Led Zeppelin consisted of Robert Plant (vocals), John Paul Jones (bass and keyboards), and John Bonham (drums). One of Led Zeppelin's most famous songs is Stairway to Heaven, a LP track that was never released as a single. The group also became known for improvisations during performances: different versions, making the songs they performed there not identical to how they were released on record, which contributed to the popularity of legitimate white live albums. https://hvdommelen.nl/l/LedZeppelin.html (translated)

According to Erik Meester, a new assessment system based on a national curriculum and aligned tests would free students from the current educational tracks and reduce inequality of opportunity, while also helping school teams to adapt their teaching more effectively. #onderwijs #toetsing #curriculum (translated)

Pat Travers (Toronto, 12 april 1954) is een Canadees bluesrockgitarist, toetsenist en zanger die halverwege de jaren 1970 zijn opnamecarrière begon. Travers is geboren en getogen in Toronto. Kort nadat hij op 12-jarige leeftijd de gitaar had opgepakt, zag hij Jimi Hendrix optreden in Ottawa. Travers begon al vroeg in zijn tienerjaren in bands te spelen. Zijn eerste bands waren de Music Machine (niet te verwarren met de Californische psychedelische/garageband met dezelfde naam), Red Hot en Merge, die in clubs in de omgeving van Quebec speelden. https://hvdommelen.nl/t/Travers.html

‘Onze teams werken op dit moment aan nieuwe sporen. Er liggen meer arrestaties in het verschiet. Als je Amerikanen aanvalt vanachter een toetsenbord, waar ook ter wereld, dan vinden we je.’‘En we zijn nog niet klaar’, laat directeur Kash Patel in een nieuw bericht op het sociale platform X weten. #ShinyHunters #hackers #FBI

Column: Vandaag ben ik jarig Max von Kreyfelt Vandaag ben ik jarig. Een verjaardag die dit jaar minder vanzelfsprekend voelt dan anders. In januari kreeg ik een herseninfarct. Alsof mijn hoofd, dat zich doorgaans vooral bezighoudt met politiek, media en bestuurlijke dwaasheid, plotseling besloot zelf breaking news te worden. Daarna volgde mijn fietsongeluk tijdens een afdaling in Luxemburg. Opnieuw werd mijn hoofd onderwerp van medische zorg, ditmaal met een directheid die zelfs mijn scherpste columns niet bereiken. Het lichaam beschikt over een merkwaardig gevoel voor timing. Net wanneer je plannen maakt, een camper koopt en denkt dat de wereld op je wacht, trekt het zonder overleg aan de noodrem. Wat mij in deze maanden bijzonder heeft geraakt, is de enorme betrokkenheid van mijn volgers, lezers en sympathisanten. De berichten, telefoontjes, praktische hulp en oprechte belangstelling kwamen soms van mensen die ik persoonlijk nauwelijks ken, maar die zich kennelijk al jarenlang met mijn werk verbonden voelen. Dat is een vorm van rijkdom die niet op een bankrekening verschijnt en toch onbetaalbaar blijkt wanneer het leven plotseling wankelt. Daarvoor wil ik jullie vandaag bedanken. Niet alleen voor de steun na mijn herseninfarct en het fietsongeluk, maar ook voor de dagelijkse betrokkenheid bij de onderwerpen die ik aansnijd. Voor het lezen, reageren, delen, tegenspreken en soms hartgrondig met mij oneens zijn. Zelfs verontwaardiging is een teken dat woorden nog ergens terechtkomen. Het echte faillissement van een columnist is niet kritiek, maar stilte. Mijn columns gaan vaak over macht, hypocrisie, bestuurlijk falen en de wonderlijke Haagse gewoonte om problemen eerst te veroorzaken en daarna een commissie te benoemen die onderzoekt waarom de burger zo boos is. Dat levert niet altijd vrienden op. Wel lezers die begrijpen dat democratie zonder tegenspraak verandert in een persconferentie met vooraf goedgekeurde vragen. Ook de mensen over wie ik schrijf, dragen bij aan mijn werk. Soms door te reageren, vaker door precies datgene te doen waarvan je als columnist denkt: dit kan ik zelf niet satirischer verzinnen. Mijn dankbaarheid strekt zich daarom zelfs uit tot de politieke en bestuurlijke hofleveranciers van mijn columns. Zonder hun onvermoeibare inzet zou mijn toetsenbord aanzienlijk meer rust krijgen. Vandaag vier ik dus niet alleen dat ik opnieuw een jaar verder ben. Ik vier dat ik er nog ben, dat ik nog schrijf en dat jullie nog lezen. Een mens ontdekt pas hoe groot zijn kring werkelijk is wanneer hij zelf even niet meer stevig in het midden kan staan. Dank voor jullie betrokkenheid. Jullie hebben mij niet alleen gevolgd, jullie hebben mij mede overeind gehouden. #verjaardag #dankbaarheid #columnist

The Zombies is een Britse band uit de jaren zestig, die weer actief werd in de 21ste eeuw. De oorsprong van de groep ligt op de school van St Albans. Daar vormden toetsenist Rod Argent, zanger Colin Blunstone en gitarist Paul Atkinson in 1961 een bandje, samen met bassist Paul Arnold en drummer Hugh Grundy. Aanvankelijk bleven de optredens beperkt tot de school zelf en de Old Verulamians Rugby Club en traden zij op als The Mustangs. Maar zij besloten hun naam te veranderen. Arnold zou de naam The Zombies hebben voorgesteld. Zelf koos hij als achttienjarige voor een studie medicijnen. Zijn plaats als bassist werd ingenomen door Chris White. Na het winnen van een talentenjacht, kreeg de groep in 1964 een platencontract bij Decca. Het eerste nummer dat werd uitgebracht was een compositie van Argent: She's Not There.  https://hvdommelen.nl/z/zombies.html

In deze column betoogt Erik Meester dat het huidige toetsings- en competitieve systeem in het onderwijs onrechtvaardig is, met name voor leerlingen zoals Yasmine, die ondanks hun inspanningen worden benadeeld door een systeem dat hen selecteert op basis van prestatieniveaus die niet altijd gelijkwaardig zijn. #Onderwijs #GelijkeKansen #Toetsen_SYSTEM

Premier Jetten. Homohaat? Of gewoon kritiek? Het @ADnl heeft zitten turven onder de tweets van premier @RobJetten. Resultaat: van de 45.860 reacties onder 323 berichten is er één op de twintig ‘homovijandig’, tenminste volgens het AD. Wie schrijven die hatelijke reacties dan vraagt u zich waarschijnlijk af? En wat blijkt? Het zijn geen Russische trollenlegers of anonieme bots. Het zijn gewone Nederlanders. Een ambtenaar uit Noord-Holland, een politiefunctionaris, een gepensioneerd koppel uit Zeeland, een hondenbezitter uit Brabant. Mensen zoals u en ik, die in de regel één keer hun gal spuwen en daarna weer overgaan tot de orde van de dag. Bijna 1.500 accounts deden dit namelijk precies één keer. Da’s geen georganiseerde haatcampagne, maar een duidelijke uiting van irritatie. Toch presenteert het AD dit als bewijs dat Nederland een homohaatprobleem heeft. Dat de functie van minister-president haar aanzien is kwijtgeraakt omdat mensen Jetten aanspreken op zijn seksuele geaardheid. Dezelfde geaardheid die hij vaak te pas en te onpas etaleert op sociale media. Wat blijkt? De reacties pieken als Jetten bijvoorbeeld belt met de premier van Irak, poseert met de Saoedische kroonprins of een iftar bijwoont. Dan zie je steeds dezelfde vraag terugkomen, honderden keren, in bijna dezelfde bewoordingen: ‘Heb je ze verteld dat je homo bent Rob?’ Dat is geen homohaat. Dat is de vinger op de zere plek leggen. Een openlijk homoseksuele @D66-premier die de hand schudt van leiders uit landen waar homoseksualiteit met de dood wordt bestraft, en vervolgens doet alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Mensen zien de hypocrisie. Ze zien een politicus die in Nederland meedoet aan de Pride, maar in het buitenland handen schudt van regimes waar op openlijke homoseksualiteit de doodstraf staat. Het AD doet vervolgens wat een links progressieve krant hoort te doen: men schrijft geen onvertogen woord over deze onverenigbaarheid. Over het feit dat decennialang progressief beleid, open grenzen, geveinsde morele superioriteit, het heulen met culturen die fundamenteel anders denken over seksualiteit, vrouwenrechten en persoonlijke vrijheid, nu een homoseksuele premier oplevert die precies die tegenstelling belichaamt. En natuurlijk reageren mensen daarop. Niet omdat ze Jetten haten om zijn geaardheid, maar omdat hij het gigantische uithangbord is van die links progressieve ideologie, van de leugen die beweert dat dit prima samengaat Wat het AD niet onderzoekt, is echter minstens zo veelzeggend. Waar blijft het halfjaar durende onderzoek naar homofobe geweld in bepaalde wijken? Naar de straatintimidatie, de ‘vieze k*nkerhomo’-kreten die met echt geweld gepaard gaan, en die niet van een ambtenaar of een gepensioneerd koppel komen? U weet het, ik weet het, het AD weet het, het AD weet dat u het weet: dat past niet in het narratief. Dat zou namelijk vragen oproepen over migratie, integratie en de culturen die we decennialang hebben binnengehaald. Vragen die D66 en het AD liever niet stellen. We mogen dan ook de conclusie trekken dat dit geen onderzoek is naar homohaat. Dit onderzoek laat zien hoe groot de minachting is voor het volk en hoe de media die minachting vervolgens herdefiniëren als moreel falen. Gewone mensen, ambtenaren, politieagenten, gepensioneerden, die vanachter hun toetsenbord het gore lef hebben om de waarheid te zeggen die in Den Haag en op de redactie van het AD taboe is geworden. Zes maanden heeft dit onderzoek van het AD geduurd. En in die zes maanden heeft niemand op de redactie zich afgevraagd waarom Nederlanders zich zo uiten richting hun premier? Spoiler: het ligt niet alleen aan zijn geaardheid, ondanks het feit dat hij deze te pas en te onpas in je gezicht wrijft. Het ligt aan het beleid dat hij belichaamt, de hypocrisie die hij etaleert. Dat is de échte reden achter deze reacties. Punt. Bron: https://t.co/vE2OQ01lv9 #Homohaat #Politiek #Nederland

John Klaver begon op 11-jarige leeftijd met gitaarspelen, geïnspireerd door Gary Moore, Jimi Hendrix en Robben Ford. Na zijn VWO-studie studeerde hij muziektheorie en gitaar aan de University of the Pacific in de USA en later aan het conservatorium van Amsterdam werd hij naast muzikant ook muziekdocent. In 2007 formeerde hij zijn trio, dat later zijn band werd. Zijn eerste album, ‘Jetpepper’, kwam uit in 2008, gevolgd door ‘Coming Back For More’ in 2011 en dat jaar won hij ook net als in 2013 won hij de Dutch Blues Challenge iets wat hij in 2024 herhaalde in de categorie solo/duo. Met het derde album, ‘Wheels In Motion’, uit 2012 won hij een Dutch blues Award Beste Bluesalbum. Op dit album spelen onder andere blues, mondharmonica, grootheid Big Pete, toetsenist Bob Fridzema en drummer Even Jenkins (Matt Schofield) mee. https://hvdommelen.nl/blues/KlaverJ.html

In Denemarken moeten scholieren vanaf dit schooljaar hun schriftelijke eindopdracht niet alleen indienen, maar ook mondeling verdedigen om de geloofwaardigheid van diploma's te beschermen en het denken achter de opdrachten te toetsen, als reactie op de uitdagingen die generatieve AI met zich meebrengt. #MondelingToetsen #OnderwijsInnovatie #AIFraude

Pearl Jam is een Amerikaanse rockband uit Seattle. De band werd opgericht in 1990 en bestaat uit zanger en gitarist Eddy Vedder, bassist Jeff Ament, drummer Matt Cameron en de gitaristen Stone Gossard en Mike McCready. Sinds 2002 is toetsenist Kenneth "Boom" Gaspar toerlid. In de begintijd werd de muziek van de band als 'grunge' bestempeld. Later werd Pearl Jam steeds vaker geassocieerd met classic rock, alternatieve rock en mainstream rock. Vijf albums bereikten de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard 200. De band werd vooral bekend door de eerste drie albums. Ten (1991), Vs. (1993) en Vitalogy (1994). https://hvdommelen.nl/p/pearlJ.html

Wilco is een Amerikaanse rockband die in 1994 werd opgericht door oud-leden van Uncle Tupelo. De band bestaat sinds 2006 uit frontman zanger/gitarist en songwriter Jeff Tweedy, gitarist Nels Cline, bassist en backingvocalist John Stirratt, drummer/percussionist Glenn Kotche, toetsenist Mikael Jorgensen en multi-instrumentalist Pat Sansone. Nadat cultgroup Uncle Tupelo begin jaren negentig ter ziele gaat, richten de belangrijkste songwriters van die groep Jay Farrar en Jeff Tweedy beiden hun eigen band op: Son Volt en Wilco. 'Wilco' is 27 MC-jargon van Amerikaanse vrachtwagenchauffeurs en betekent 'will comply' ('boodschap is ontvangen en verzoek wordt opgevolgd'). De albumtitels "Yankee Hotel Foxtrot" en "Alpha Mike Foxtrot: Rare Tracks 1994-2014" verwijzen naar de bandnaam. https://hvdommelen.nl/w/wilco.html

In een opiniestuk pleit Angélique Eijpe ervoor dat Nederland Israëlische (ex-)soldaten moet toetsen op mogelijke betrokkenheid bij internationale misdrijven, vooral naar aanleiding van de grote vertegenwoordiging van Israëlische deelnemers aan de European Universities Debating Championships in Utrecht, terwijl er geen Palestijnse deelnemers aanwezig waren en er geen opvolging is gegeven aan aangiftes van oorlogsmisdrijven. #Israël #internationaalmisdrijven #Utrecht

In een opinieartikel pleit Joost van der Horst voor een scheiding tussen leren en certificeren in het onderwijs, zodat leerlingen weer met plezier naar school gaan en docenten zich kunnen richten op ontwikkeling en nieuwsgierigheid zonder druk van toetsen en beoordeling. #onderwijs #leren #toetsen

De vele petten van viroloog Marion Koopmans @MarionKoopmans en wat dat zegt over de Nederlandse media en academische vrijheid. In het najaar van 2025 woonde ik het congres 'Back to the Future' van het Artsencollectief @ArtsenC bij in Zeist. Het collectief ontstond in 2020 als reactie op een brandbrief van twee medisch specialisten die vonden dat de coronamaatregelen meer schade aanrichtten dan het virus zelf. Op dat congres sprak de jonge arts en immunoloog dr. Jona Walk @JonaWalk over academische vrijheid. Haar verhaal werd met een staande ovatie ontvangen. Dr. Robert Malone @RWMaloneMD sprak haar bemoedigend toe omdat ook hij de nodige verkettering over zich heen heeft gehad, als uitvinder van de mRNA technologie. Diezelfde verkettering viel Jona Walk de afgelopen jaren ten deel. Voor artsen zoals dr. Walk was er geen academische vrijheid, ze werd en wordt dagelijks belachelijk gemaakt en daar niet tegen beschermd. Deze blog schrijf ik om te verduidelijken hoe de censuur in Nederland in zijn werk gaat. Het is een ragfijn spel tussen factcheckers, journalisten en mensen als Koopmans zelf. Marion Koopmans zit zelf in de 'Denktank Desinformatie' die de macht heeft critici te censureren en te laten aanvallen. De maandagochtend na het congres reageerde viroloog Marion Koopmans op X op een post van journalist Maarten Keulemans (die het congres net zomin als Koopmans had bijgewoond). Ze schreef min of meer dat Jona Walk 'voorlopig' nog overal haar 'ver-van-consensus standpunten' kon uitdragen. Die opmerking – na een presentatie waar ze zelf niet bij was – komt dreigend over. Koopmans suggereert hiermee dat kritische standpunten tijdelijk worden getolereerd, maar dat dit geen vanzelfsprekendheid is. Dat past niet bij wetenschap, waarin juist het stellen van vragen en het toetsen van hypotheses centraal staan. Marion Koopmans is hoogleraar virologie aan het Erasmus MC. Dat is haar core business. Maar tijdens de coronacrisis droeg ze meerdere petten tegelijk en dat werd zelden expliciet benoemd in de media. Ze was lid van het Outbreak Management Team (OMT) en adviseerde het kabinet over lockdowns, mondkapjes, avondklok, testbeleid en later over de vaccinatiestrategie. Ze adviseerde vanaf maart 2020 de Europese Commissie over het coronabeleid. Ze maakte deel uit van het WHO-team dat in 2020-2021 in Wuhan onderzoek deed naar de herkomst van SARS-CoV-2. Ze is initiatiefnemer en scientific director van het Pandemic & Disaster Preparedness Center (PDPC), een belangrijk instituut voor toekomstige pandemische paraatheid. En – cruciaal – ze had zitting in de Denktank Desinformatie, een overheidsgerelateerd overleg dat zich bezighield met het signaleren en bestrijden van 'desinformatie', waaronder kritiek op het coronabeleid en de vaccins. Dat laatste is geen kleinigheid. Terwijl critici – artsen, wetenschappers en burgers – vaak werden weggezet als 'complotdenkers' of 'anti-vaxxers', zat een vooraanstaand OMT-lid mee aan tafel bij een denktank die invloed had op welke informatie wel of niet als problematisch werd gezien. Maar er is meer waarover Koopmans zwijgt en wat wél relevant is. Al op 1 februari 2020 nam Koopmans deel aan een vertrouwelijke teleconferentie met onder anderen viroloog Ron Fouchier, Duitse viroloog Kristian Andersen, Eddie Holmes en anderen, waarbij Anthony Fauci en Francis Collins aanwezig waren. In vrijgegeven e-mails van die periode schreef ze op 9 februari 2020 in essentie dat de hypothese van een laboratoriumlek beter niet in de publieke discussie moest worden gebracht, omdat dat 'backfire' kon geven of als 'kijk, zij dachten het ook' zou worden gelezen. Kort daarna verscheen het invloedrijke artikel Proximal Origin in Nature Medicine, dat de lab-leak-hypothese sterk relativeerde. De privé overwegingen van de mogelijkheid van een lablek werden niet transparant naar buiten gebracht. Terwijl het juist van groot belang is om te weten waar een nieuw virus vandaan komt – zeker als er in Wuhan gain-of-function-achtig onderzoek plaatsvond. Het is typerend voor de Nederlandse media dat Marion Koopmans al in het voorjaar van 2020 als dé expert werd neergezet. Niet alleen als viroloog, maar ook als autoriteit op het gebied van maatregelen, vaccins, maatschappelijke impact en later zelfs desinformatie. Ze was overal: talkshows, kranten, radio. Haar petten stapelden zich op, maar de media stelden zelden kritische vragen over mogelijke belangenverstrengeling of over de vraag of één persoon al die rollen tegelijk kon vervullen zonder dat onafhankelijkheid in het geding kwam. Wetenschap is geen consensusmachine. Consensus is een tijdelijk resultaat van debat en bewijs, geen doel op zich. Zodra afwijkende hypotheses (zoals een mogelijk lablek) actief uit de publieke ruimte worden gehouden, is er geen wetenschap meer, maar beleid met een wetenschappelijk sausje. De geschiedenis laat zien wat er gebeurt als moedige onderzoekers tegen de heersende mening ingaan. John Snow ontdekte in 1854 dat cholera via besmet water werd overgedragen, terwijl de gevestigde wetenschap vasthield aan de miasma-theorie (slechte lucht). Hij werd aanvankelijk genegeerd en tegengewerkt. Jona Walk was de afgelopen jaren in opleiding tot internist-intensivist. Afgelopen voorjaar studeerde ze af. De opleidingssituatie maakt je extra kwetsbaar. Dat een hoogleraar en OMT-lid haar na een lezing over academische vrijheid – zonder de lezing zelf te hebben gehoord – via X afserveert met een opmerking over 'voorlopig' nog kunnen afwijken van de consensus, is geen blijk van wetenschappelijke openheid. Het is een signaal: blijf binnen de lijnen, of je loopt risico. Niet Jona Walk, maar hoogleraar Marion Koopmans en anderen die het woord 'desinformatie' in de mond namen om critici kalt te stellen, hebben het vertrouwen in de wetenschap beschadigd. Onder het mom van 'volg de wetenschap' werden ingrijpende maatregelen genomen waarvan de wetenschappelijke onderbouwing op z’n minst discutabel was en waarbij alternatieve verklaringen (zoals de oorsprong van het virus) bewust werden gemarginaliseerd. Marion Koopmans is een gerespecteerd viroloog met indrukwekkende publicaties. Maar juist omdat ze zoveel petten droeg – adviseur van overheid en Europa, lid van een desinformatiedenktank, deelnemer aan vroege besprekingen over de virusoorsprong én gezicht van de media – had ze extra verantwoordelijk moeten voelen voor transparantie en academische vrijheid. In plaats daarvan illustreert haar reactie op Jona Walk precies het klimaat dat veel artsen en wetenschappers vanaf 2020 ervoeren: kritiek wordt niet beantwoord met argumenten, maar met framing en subtiele dreiging. Wetenschap floreert bij open debat, niet bij 'voorlopig nog even toestaan'. Zolang dat besef niet breder doordringt, blijft het vertrouwen in de wetenschap verder eroderen – en dat is uiteindelijk schadelijker dan welke kritische stem ook. #AcademischeVrijheid #Desinformatie #Wetenschap

City to City was een Nederlandse band die in 1999 in één klap beroemd werd met de single The Road Ahead. City to City bestond uit de zangers en gitaristen Maarten van Praag (geboren op 5 juli 1975) en Alexander (Sandro) van Breemen, bassist Eric Kerns, drummer Edja Crnogorcevic en toetsenist Emiel de Vries. De bandnaam is een verwijzing naar de stedennamen Praag en Bremen in de achternamen van de beide frontmannen. City to City werd opgericht in 1998, nadat Henk Temming (voormalig Het Goede Doel) Maarten van Praag hoorde zingen. Hij bracht Maarten van Praag in contact met Sandro van Breemen, die verbonden was aan de geluidsstudio van Sander van Herk en Henk Temming (Stu Stu Studio). Het nummer The Road Ahead (Miles of the Unknown) werd door Rens van der Meer en Jan de Roos (van geluidsstudio Thrills Music & Sound) gemaakt voor een televisiecommercial van het automerk Mitsubishi en in eerste instantie ingezongen door Sandro. Omdat er zeer positief op gereageerd werd, besloot men het nummer opnieuw op te nemen met zang van Maarten erbij. Het nummer groeide uit tot een grote hit die in totaal 28 weken in de Top 40 zou staan, waarvan 4 weken op nummer 1. In de eindejaarslijst van 1999 van de Top 40 stond het nummer ook op 1. https://hvdommelen.nl/b/CityC.html

Hier verraadt Hugo de Jonge zichzelf. Hij bemoeide zich volgens eigen zeggen niet met individuele artsen; hij wilde alleen “toetsen of het systeem werkte”. Vervolgens legt hij uit wat dat betekende: vaccinatie was de norm, kritische artsen waren ondermijnend en de IGJ moest zichtbaar handhavend optreden. Met andere woorden: hij bepaalde eerst welke medische opvatting politiek correct was en controleerde daarna of de inspectie afwijkende artsen wel hard genoeg aanpakte. Zijn ontsnappingsroute is even doorzichtig als smerig: hij beoordeelde zogenaamd geen personen, hij controleerde alleen het stelsel. Maar dat deed hij door specifieke huisartsen te laten volgen, hun beroepsuitoefening ter discussie te stellen en van de inspectie zichtbaar optreden te eisen. Hugo gebruikte individuele artsen als testobject om te zien of het systeem van intimidatie goed genoeg functioneerde. Dit was geen onafhankelijke handhaving. Dit was een minister die medische tegenspraak als beleidsprobleem behandelde en de toezichthouder wilde inzetten om de vaccinatiebereidheid te beschermen. Niet de patiënt stond centraal, maar gehoorzaamheid aan de politieke norm. En jaren later noemt hij dat nog steeds een les: de inspectie moet desinformatie harder kunnen bestrijden. Hij heeft dus niets geleerd. Hij vindt alleen dat de machine de volgende keer sneller en zichtbaarder moet toeslaan. #vaccinatie #gezondheidszorg #politiek

Het kabinet beëindigt de keuzevrijheid van basisscholen voor doorstroomtoetsen, waardoor alle leerlingen vanaf 2030 dezelfde toets krijgen, een stap die bedoeld is om het vertrouwen in het onderwijssysteem te herstellen te midden van zorgen over de betrouwbaarheid van verschillende toetsen en hun impact op schooladviezen. #onderwijs #doorstroomtoets #toetsen