Search

Verburganisatie en Verrecreationering Ergens is er iets wonderlijks gebeurd met ons buitengebied. Ooit lagen zandpaden er zodat voedselproducenten bij hun percelen konden komen. Daar reden tractoren, oogstmachines en beregeningshaspels. Logisch ook, want op het platteland werd voedsel geproduceerd. Maar inmiddels hebben we te maken met een nieuw verschijnsel: verburganisatie. Nederland bestaat voor ruim 99% uit mensen die geen voedselproducent zijn. We hebben meer vrije tijd, we worden ouder en vooral de babyboomgeneratie heeft wandelen en fietsen massaal ontdekt. Helemaal prima. Bewegen is gezond. Alleen lijkt daarmee ook het idee te zijn ontstaan dat het buitengebied de gezamenlijke achtertuin van stad en dorp is geworden. En daar komt mijn tweede nieuwe woord om de hoek kijken: verrecreationering. Zelfs oude zandpaden waarop wij onze percelen moeten bereiken, worden door wandel- en fietsplatforms gepromoot als recreatieve routes. Vervolgens rijdt daar ineens een tractor. Schande! Mijn medewerkers krijgen middelvingers, worden uitgescholden en wij krijgen telefoontjes omdat een tractor te breed is, een haspel in de weg staat of iemand een paar minuten moet wachten. Voor de duidelijkheid: ik gun iedereen zijn wandeling en fietstocht. Van harte zelfs. Maar wie door het buitengebied recreëert, recreëert óók op onze werkvloer. Gemeenten als Maashorst bestaan uit oude boerendorpen als Uden, Zeeland, Schaijk, Volkel en Odiliapeel. Dorpen waar generaties lang voedsel werd geproduceerd. In oorlogstijd kwamen mensen uit de steden juist hierheen omdat hier eten te vinden was. Laten we daarom oppassen dat we het platteland niet zo ver verburganiseren en verrecrationeren dat degene die er voedsel produceert straks zelf als ongewenste gast wordt beschouwd. Want zonder voedselproducent misschien wel een prachtig rustig zandpad. Maar ook een verdraaid lege koelkast. Door: Jolanda Nooijen #verburbaan #verrecreatie #platteland

Η πρόταση του Ολυμπιακού για το wonderkid της Μπέτις Πάμπλο Γκαρθία ισχύει 100% Ο πατέρας του παίκτη δήλωσε σήμερα ότι η απόφαση για το μέλλον του θα ληφθεί την Τρίτη 1ος στόχος του Μεντιλίμπαρ παραμένει ο Ρούμπεν Βάργκας σύμφωνα με την Estadio Deportivo #OlympiacosFC https://t.co/A0CjDwJIFd #Ποδόσφαιρο #Ολυμπιακός #Μεταγραφές

The 'wonderchild of Wall Street', Leopold Aschenbrenner, has lost 30 billion dollars in just a few days with his failing AI investment model, prompting the US stock market watchdog SEC to launch an investigation into the downfall of his hedge fund Situational Awareness. (translated)

Why Weak Societies Choose Tyranny The pinnacle of tyranny would be a system that allows politicians, elites, and bureaucrats to control a population without force or coercion because the people love their servitude. Aldous Huxley wrote Brave New World, an eerily relatable dystopian novel, with this idea at the forefront. Unlike Orwell’s 1984, there is no overt oppression. The state does not have to stamp on human faces with its jackboots or erect an inescapable surveillance state. Rather, the people of Brave New World happily chain themselves with meaningless pleasure and distractions. The authorities do not rule through terror and rage, the central elements of 1984, but instead give the people everything they ever wanted. A pharmaceutical called Soma becomes the opiate of the masses. Mustapha Mond, the World Controller, likens it to Christianity without tears. While religion requires years of moral training, Soma allows citizens to achieve peace simply by swallowing tablets. It is the perfect escape from reality, a holiday from the facts. Lenina, the female counterpart to the protagonist Bernard, cannot comprehend why he refuses Soma, preferring discomfort to something that can remove it. When Bernard states, “I’d rather be myself, myself and nasty, not somebody else, however jolly,” Lenina sees this as a sort of pathology and repeatedly encourages him to take the wonder drug. Bernard explains, “I want to know what passion is.” He understands that there is more to life than merely being content, craving genuine experience, including suffering and intensity, rather than being emotionally regulated by the World State. Lenina’s bewilderment stems from her conditioning to regard unhappiness as a technical problem, encapsulated in the society’s common saying that “a gram is better than a damn.” The people of Brave New World are not captives but satisfied customers. Children are produced by the scientific state, relieving people of the responsibility of parenthood. This grants them the ability to engage in promiscuity, where everyone belongs to everyone else, while filling their free time with cheap entertainment and endless sporting events—what would be referred to as slop today. As Neil Postman observed, Orwell saw totalitarianism through the lens of fear, while Huxley saw it through pleasure. There was no need to ban a book in Brave New Worldbecause there was no one who wanted to read one. An abundance of low-quality information rendered censorship unnecessary because no one could hear the truth through all the noise. Huxley threw shade at civil libertarians who passionately opposed tyranny because they failed to take into account man’s almost infinite appetite for distractions. Humanity in its rawest form is portrayed by John the Savage, an outsider free from the World State’s conditioning. Upon coming face-to-face with this spiritually neutered society, he completely rejects it: “I don’t want comfort, I want God, I want poetry, I want real danger, I want freedom, I want goodness, I want sin.” Huxley’s dystopia is not imposed on an unwilling population but instead requested by a hollow one. Which leads us to the question: How do people become so weak that they get on their knees and beg for totalitarianism? Good times make bad times possible. Once a certain level of luxury and safety is achieved, people start to resemble the hobbits from the Shire. They are so far removed from evil that they forget it even exists and become defenseless in the face of it. Andrew Lobaczewski, who studied the psychology of totalitarianism from inside Poland’s communist takeover, wrote: “During good times, people progressively lose sight of the need for profound reflection. They lose the capacity to differentiate human nature, and emotion begins to dominate intellect. Once a critical mass starts operating on the pleasure principle, any excess mental effort seems like pointless labor.” Lobaczewski warned that it is not as simple as some people losing the ability to think rationally. It is worse, because those people then shame anyone capable of doing so. A clever, liberal, and merry individual is a good sport. A more far-sighted person predicting dire results becomes a wet blanket, a killjoy. The ability to have uncomfortable conversations without emotion taking over is, in Lobaczewski’s view, an indicator of whether a society’s future will be good or bad. It is easier to think about pleasant things. This leads people to eliminate any data or facts that cause them discomfort. That becomes a habit and eventually a custom accepted by society at large. Once the general populace accepts that inconvenient truths should be left unsaid, it becomes incapable of reaching correct conclusions. After all, how could you ever describe a picture that you refuse to look at? “Catastrophe waits in the wings of the communities that lose the capacity for psychological reason and moral criticism,” Lobaczewski wrote. “It is on the other side of this weakening of thought that the processes of the generation of evil are intensified at every social scale until they give rise to bad times.” It is precisely man’s dreams of happiness that can lead to chaos and suffering. This hedonistic view of happiness contains the seeds of misery, feeding the eternal cycle whereby good times give birth to bad times. Friedrich Nietzsche viewed socialism as demanding comfort for the greatest number of people possible. To question whether it is good for the masses to live in comfort has become a form of heresy. This reveals the spiritual atrophy that so many suffer from. Considering only the weak believe comfort to be a virtue, it is what Carl Jung would describe as the infantile dream state of mass dependency: the desire to gently slip back into the kingdom of childhood, into the paradise of parental care. Except this lack of friction has consequences. The perfect state destroys the soil in which great intellect grows. Genius, struggle, passion, strength, and wisdom are required to build a safe and abundant society. Yet once a certain level of comfort is achieved, it can destroy the very virtues required to obtain it. Nietzsche observed that it is the warmest heart that aims to alleviate suffering and hardship but fails to realize that it thereby wills the destruction of its own foundation. Comfort breeds mediocrity, which is then called good. Small people want one thing above all: that no one hurt them. We have taken this pathology to such a degree that we now obsess over hurt feelings and call this virtue. Pleasure, in its proper place, is a byproduct of meaningful goals, not a goal in itself. Aristotle saw that pleasure and comfort distort perception and proper judgment. While they do not cause us to misjudge something like geometry or mathematics, they can destroy our ability to decide what is worth pursuing and, therefore, what to do. Consider The Odyssey. Homer depicts Odysseus’ men on the island of the Lotus-Eaters, where they taste the fruit and lose all desire to go home. Much like Huxley’s Brave New World, they are not imprisoned. Rather, they simply stop wanting anything more. Odysseus has to drag his men back to the ships while they weep to stay. This is what comfort can do to men. It empties them of purpose. We intuitively understand this but fail to apply it to our own lives. We must make the same choice as Odysseus when he refuses Calypso’s offer of endless comfort and immortality. He knows she is more beautiful than his wife Penelope waiting at home. He knows that he and Penelope will grow old and die, a fate he could avoid by staying with Calypso. No one who reads these stories wishes he had stayed. We want him to choose the hard way home because if he took the offer, he would stop being admirable. Yet staying is exactly what our modern society asks of us. We are told that the island is the good life. But what happens to the man who caves to this temptation? In Thus Spoke Zarathustra, Nietzsche imagines a risk-averse society taken to its logical endpoint. The elimination of all struggle produces a man so diminished that he fails to possess even self-contempt or higher aspiration. Safety and sameness become the highest goals, creating “no shepherd in one herd.” Anyone who seeks to be anything more than normal becomes an aberration to be dealt with. Or, as Nietzsche puts it, they have “made the wolf a dog in man himself, man’s best domestic animal.”

Náš wonderkid definitivně dospěl! ❤️ Dělal jsem s ním jeho první rozhovor ještě v akademii a rychle se dostal do skupiny sparťanů, který zbožňuju a jsem k nim nekritickej 😁 Když ACS opouštěl, jako fanouška mě to bolelo. Teď si naopak žiju fanboy sen! Ať se daří! Karabe©️ #fotbal #Sparta #fanoušek

⚪️🇧🇷 Official, confirmed. Savinho joins Tottenham from Manchester City. “It's taken a while but I'm very happy to be here. It's a wonderful opportunity at a brilliant club with one of the best managers in the world”. “As soon as I spoke to De Zerbi I knew I had to come”. https://t.co/ClkczA1xDD #Savinho #Tottenham #TransferNews #BR

In his documentary Wonders of the Universe, Professor Brian Cox describes the inevitable end of the world, predicting that the Sun, after exhausting its fuel, will cause Earth to transform into an unbearably hot environment, and ultimately its complete destruction in the red giant phase. (translated)

Allies used to worry whether America would. Now, friends and foes wonder whether America can. My @WSJ essay on how the perception of America’s diminished capability after the inconclusive war on Iran is reshaping the strategic landscape. https://t.co/fE9021sln5 #America #IranWar #GlobalPolitics #US #IR

In Indonesia, an 84-year-old paralyzed woman, Paulina Pobi, was a miraculous case of survival when she was found alive under the rubble of her collapsed home after an earthquake with a magnitude of 7.7 on the island of Flores, in which at least 73 people lost their lives. (translated)

Column: Is Mark Rutte een landverrader? Max von Kreyfelt Juridisch niet. Het Wetboek van Strafrecht kent geen artikel voor een premier die het land veertien jaar bestuurt alsof het een tijdelijk filiaal is op weg naar een betere functie. Ambitie is niet strafbaar. Zelfs niet wanneer de belastingbetaler de sollicitatiekosten betaalt. Moreel wordt het interessanter. Rutte begon als premier van Nederland en eindigde als secretaris-generaal van de NAVO. Daartussen lag vermoedelijk de langste sollicitatieprocedure uit de Europese geschiedenis. Nederland fungeerde als cv, proeftuin en borgstelling. Wij waren geen land meer, maar een aanbevelingsbrief met twaalf provincies. In Brussel gold Rutte als betrouwbaar. In Washington als bruikbaar. In Den Haag vooral als iemand die precies wist waar de camera stond en opvallend weinig meer wist zodra er een enquêtecommissie verscheen. Onder zijn leiding werden gezinnen door de overheid fijngemalen in de toeslagenaffaire. Groningen mocht verzakken zolang de gaswinning overeind bleef. De woningmarkt werd bevrijd van overheidsbemoeienis en kort daarna ook van gewone Nederlanders. Starters kunnen nog steeds een huis kopen, mits hun ouders dat eerst doen. Rutte bleef erbij lachen. Wie de rekening nooit zelf ontvangt, ontwikkelt vanzelf gevoel voor humor. Na ieder schandaal nam hij verantwoordelijkheid. Dat betekende dat hij het woord zorgvuldig uitsprak, zijn gezicht in de stand staatsman zette en iemand anders liet aftreden. Burgers verloren hun huis, inkomen of gezondheid. Mark verloor soms een staatssecretaris. Een bestuurder moet tenslotte ook offers brengen. Zijn geheugen hielp hem daarbij uitstekend. Internationale afspraken bleven glashelder; binnenlandse missers verdwenen achter een gebrek aan actieve herinnering. Een wonderlijke neurologische aandoening waarbij vooral belastende informatie wordt gewist en toekomstige topfuncties feilloos worden opgeslagen. Ook de democratie werd onder Rutte gemoderniseerd. Besluiten werden eerst genomen, waarna het parlement er uitvoerig over mocht debatteren. Dat gaf Kamerleden het warme gevoel dat zij invloed hadden zonder het risico dat er werkelijk iets veranderde. Democratie als kinderzitje: u mag meesturen, maar het stuur zit niet vast aan de wielen. Een ouderwetse landverrader verkocht staatsgeheimen aan de vijand. Rutte was veel moderner. Hij maakte nationale belangen onderhandelbaar, leverde zeggenschap in en noemde dat Europese volwassenheid. Nederland mocht overal aan tafel zitten, meestal dicht bij de plek waar de rekening werd neergelegd. Niets werd opgegeven. Alles werd gedeeld. Soevereiniteit werd gedeeld. Schulden werden gedeeld. Risico’s werden gedeeld. Alleen de promotie bleef persoonlijk bezit. Daarna kwam de NAVO. De man die vier kabinetten overeind hield door te doen alsof zij nog leefden, mocht voortaan het Westen bijeenhouden. Alsof je een begrafenisondernemer tot cardioloog benoemt vanwege zijn ruime ervaring met stilgevallen patiënten. Dus nee, juridisch is Mark Rutte geen landverrader. Daarvoor ontbreken een vonnis, een officieel aangewezen vijand en vermoedelijk een correct ingevuld formulier in drievoud. Maar wanneer een premier zijn land gehavend achterlaat, internationaal wordt beloond voor zijn betrouwbaarheid en onderweg zelf vrijwel onbeschadigd blijft, dringt zich toch een ongemakkelijke vraag op: aan wie was hij eigenlijk zo betrouwbaar? Misschien heeft Mark Rutte Nederland nooit verraden. Misschien zag hij het eenvoudig als de vertrekhal. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #MarkRutte #Politiek #Nederland

Selena Gomez, along with her mother Mandy Teefey and former partner Daniella Pierson, has been sued by five investors in her mental health startup Wondermind, accused of fraud and breach of contract, as they claim to have been misled about the true growth prospects of the company and the artist's commitment to its development. (translated)