Rinus Jansen

Rinus Jansen expressed little sympathy for well-known Dutch people who promoted the vaccination campaign during the corona period. According to him, some seemed to value status, access, and commercial interests more than critical questions and medical autonomy. He stated that possible connections between vaccination and health problems or deaths could be discussed without considering them proven. Jansen said he wished no one illness, but questioned where the empathy of the former promoters was at the time and mentioned that he did not expect collective amnesia now that they were themselves the subject of discussion. #Vaccinatie #Gezondheid #Empathie (translated)

Vandaag is het Prinsjesdag. Euro95 tikte vorige week een record-adviesprijs van ruim €2,72 aan, Nederland komt 384.000 woningen tekort en voor COA-noodopvang wordt gemiddeld €184 per persoon per dag betaald. Vorige week vond Den Haag ondertussen weer €250 miljoen voor drones voor Oekraïne. En vandaag trekt dezelfde bestuursklasse haar galakleding aan om rond een erfelijk staatshoofd te paraderen waarvoor dit jaar €60,8 miljoen op de begroting staat. Kun je tanken amper betalen, geen huis vinden of maanden op hulp wachten? Jammer. Maar zet vooral je hoedje op: de mensen die jouw belastinggeld verdelen hebben vandaag een feestje. Als dit het resultaat is van je bestuur, hoor je niet te pronken. Je hoort je kapot te schamen. #Prinsjesdag #Nederland #politiek #wooncrisis

Het is niet te hopen dat Amalia ooit koningin wordt. Niet alleen heeft ze 0,0 natuurlijke uitstraling voor zo’n rol, ze krijgt amper een normale zin uit haar mond zonder “ehm”, “ja”, “gewoon” en halve zinnen. En eigenlijk moet je haar dat hele circus ook niet aandoen. Niemand zou door geboorte automatisch staatshoofd moeten worden. Morgen weer Prinsjesdag, maar wat mij betreft schaffen we die hele erfelijke poppenkast af. #prinsjesdag #prinsjesdag #koninklijkhuis #erfelijkheid

Een waarschuwing? Hou toch op. We hebben allemaal gezien wat Rutte en De Jonge tijdens corona hebben doorgedrukt: lockdowns, avondklok, QR-toegang, gesloten scholen en bedrijven, sociale uitsluiting en een vaccinatiebeleid waarin angst, schuld, groepsdruk en het vooruitzicht je vrijheid terug te krijgen werden ingezet om mensen richting een medische keuze te duwen. Grondrechten werden ingeperkt, gezinnen en ondernemers kregen de rekening en mensen werden tegen elkaar uitgespeeld op basis van hun vaccinatiestatus. Dat was geen bestuurlijke voetnoot. Dat was een periode waarin de overheid diep in het privéleven, het lichaam en de vrijheid van miljoenen mensen ingreep. En nu zouden de verantwoordelijken er met een waarschuwing vanaf moeten komen? Alsof die jaren gewoon een ongelukkig beleidsfoutje waren? Nee. Volledige openheid, volledige verantwoording en geen enkele politieke beschermlaag. De volgende pandemie wordt bovendien nog smeriger. AI, algoritmes en psychologische beïnvloeding maken propaganda straks persoonlijk, continu en bijna onzichtbaar. De cognitieve prikmanipulatie van toen kan straks op individueel niveau worden geoptimaliseerd: angst, sociale druk, framing en uitsluiting precies afgestemd op degene die men wil overtuigen. Maar één ding staat voor mij vast: ik doe nooit meer mee. Geen vaccinatiedrang. Geen psychologische manipulatie richting een prik. Geen mondkapjesplicht. Geen avondklok. Geen QR-regime. Geen uitsluiting van mensen die weigeren mee te doen. Geen eindeloze noodmaatregelen. Die blanco cheque is voorgoed ingetrokken. #grondrechten #vrijheid #gezondheid

“Coronagekkies” waren volgens Daniël Arends mensen die “helemaal niks met hun leven doen” en zichzelf ineens boven de autoriteit waanden. Zelf liet hij zich twee keer vaccineren terwijl hij naar eigen zeggen “eigenlijk helemaal niet weet wat ik doe”. Eerst anderen uitlachen om zelfstandig nadenken, daarna trots toegeven dat je zelf op automatische piloot liep. Arrogantie veroudert zelden zo spectaculair. #vaccinatie #coronavirus #zelfreflectie

Dit is gewoon een goed initiatief. Politici en bestuurders moeten voelen dat burgers niet verplicht zijn hun propaganda, frames en permanente zelfpromotie te consumeren. Dus doe mee: blokkeer Rob Jetten. Hoe meer mensen dat tegelijk doen, hoe duidelijker het signaal. #BlokkeerRobJetten #Initiatief #Politiek #Burgers

Wat mij hier zo tegenstaat is die vrolijke, zelfgenoegzame TikTok-sfeer bij politici die jarenlang voor meer wapens, miljarden en verdere escalatie in Oekraïne hebben gepleit. Aan het front sterven dagelijks mensen in een oorlog die zij actief helpen voortzetten, en hier wordt ondertussen breed lachend content gemaakt. #Oekraïne #Politiek #Oorlog

17 augustus. De Matrix draait weer op volle kracht. Wekkers, files, werk, rekeningen, boodschappen, slapen en morgen exact hetzelfde rondje opnieuw. Iedereen rent mee omdat stilstaan simpelweg geen optie lijkt. Ondertussen wordt het alweer vroeger donker. De dagen worden korter, de zomer glipt weg en voor je het weet hangen de NPC’s weer braaf de kerstverlichting op, alsof een paar lampjes moeten verhullen dat er opnieuw een jaar van je leven is verdwenen. Mensen lachen op familiefoto’s terwijl hun relaties allang dood zijn. Ze gaan vreemd, liegen tegen elkaar, verdragen banen die ze haten, kopen spullen die ze niet nodig hebben en noemen dat vervolgens een geslaagd leven. Iedereen speelt zijn rol en doet alsof hij gelukkig is, want toegeven dat het allemaal leeg voelt past niet in het script. En terwijl wij ons door agenda’s, deadlines en maandlasten heen slepen, zitten elders kinderen midden in oorlog, gaan mensen met honger naar bed, worden dieren mishandeld en sterven er iedere dag ontelbaar veel levens zonder dat de wereld ook maar één seconde stopt met draaien. Dat is misschien het meest verstikkende besef: de machine kent geen medelijden. Niet met verdriet, niet met eenzaamheid, niet met verloren tijd en niet met alles wat kapotgaat terwijl iedereen gewoon doorgaat. Morgen gaat de wekker weer. De files staan er weer. De rekeningen komen weer. En langzaam wordt iedereen ouder terwijl de kalender doet alsof er niets gebeurd is. Welkom terug in de Matrix. #Matrix #Leven #Reflectie

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Lale Gül vraagt doodleuk: “Is het dan zo’n ramp als we minder boeren krijgen?” Met die ijskoude, zelfgenoegzame blik van iemand die geen seconde lijkt te beseffen wat ze eigenlijk zegt. De combinatie van totale inhoudelijke leegte en grenzeloze morele zelfverzekerdheid is werkelijk stuitend. Kwaadaardige domheid in haar meest geconcentreerde vorm. #nieuwsvandedag #politiek #boeren #maatschappij

Net in de stad gezien: mensen staan serieus in de rij voor een zonsverduisteringsbril. 😂 Ik dacht dat het NPC-gehalte inmiddels niet verder kon zakken, maar blijkbaar wel. Een rij. Voor een bril. Om even naar de lucht te kijken. Geen vragen stellen, gewoon aansluiten en wachten tot je aan de beurt bent. 2026 blijft leveren. #zonsverduistering #humor #mensen

Van Rossem is het prototype van de academische poortwachter: decennialang vanuit universiteit en NPO bepalen wat verstandig, normaal en respectabel is, en zodra burgers buiten dat kader denken zijn ze ineens “dom”. Het probleem is niet dat de kiezer dommer wordt. Het probleem voor Van Rossem is dat internet zijn generatie het monopolie op waarheid en duiding heeft afgenomen. #AcademischeVrijheid #Informatie #Waarheid

Opvallend hoe snel de toon verandert zodra de migratiecrisis het nieuws domineert. Maar de VVD wil geen Nexit, geen remigratie en geen fundamentele breuk met het systeem dat dit mogelijk maakt. Dan ben je geen grensbewaker, maar een politieke oplichter die stoere taal verkoopt terwijl de machine gewoon doordraait. #migratie #politiek #VVD

Ik weet dat dit een impopulaire mening is, maar ik ben tegen adoptie door homostellen. Niet omdat zij een kind geen liefde kunnen geven of het bewust mishandelen, maar omdat ik geloof dat een kind, waar mogelijk, recht heeft op een vader en een moeder. Het doelbewust laten ontbreken van een van beiden ervaar ik als psychologisch, identiteitsmatig en spiritueel schadelijk. Als mij dat als kind was overkomen, zou ik dat zelf als een diep gemis hebben ervaren. Daarom vind ik dat de wet dit niet zou moeten faciliteren. #Adoptie #Familiewaarden #Ouderschap