Search

Το μπαμ του καλοκαιριού. Ένας παίκτης που για τον οποίο δεν υπάρχει λογική, μετά τη σεζόν που έκανε στην Ισπανία αλλά και το Μουντιάλ, να έρθει στην Ελλάδα. Και όμως έρχεται. Τεράστια κίνηση άλλων εποχών. Να το χαρούμε όλοι και με το παραπάνω. ☘️💣 #paofc https://t.co/FqcJRoy8mk #ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ #Καλοκαίρι #Μεταγραφές

Ο Αριστοτέλης έθεσε ως κριτήριο για την διαφορά μεταξύ φιλοσόφου, διαλεκτικού και σοφιστή το κίνητρο, δηλαδή την πρόθεση (προαίρεσιν) : Ο φιλόσοφος προσπαθεί να φτάσει στην αλήθεια διά της λογικής. Ο διαλεκτικός χρησιμοποιεί την λογική για να ερμηνεύσει την αλήθεια. Ο σοφιστής εκπορνεύει την λογική θέλοντας μόνο να αποκομίσει πλούτο ή/και δόξα για τον εαυτό του. Σε αφήνω να κρίνεις μόνος σου σε ποια από τις παραπάνω τρεις κατηγορίες υπάγεσαι. #Αριστοτέλης #Φιλοσοφία #Λογική

🔴Η σημασία της μεγαλειώδους νίκης του Εθνικού Στρατού σε Βίτσι και Γράμμο. 🔴Αύριο, συμπληρώνονται 77 χρόνια από την κατάληψη του υψώματος Κάμενικ στον Γράμμο, από τον Εθνικό Στρατό. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη του συμμοριτοπολέμου 1946-1949. 🔴Σύμφωνα με το αφήγημα της αριστεράς, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας (1945), το «κράτος της δεξιάς» κατεδίωκε συστηματικά τους «δημοκρατικούς» πολίτες, που είχαν συμμετάσχει στην «εθνική αντίσταση». Αυτοί, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά για να γλιτώσουν, κι έτσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση. Πρόκειται για κραυγαλέο ψεύδος, το οποίο καταρρίπτεται από την διάταξη των δυνάμεων του ΔΣΕ. 🔴Τον Σεπτέμβριο του 1946, τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσος, συναντήθηκαν με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ και του παρέδωσαν έκθεση, σύμφωνα με την οποία, η κατανομή των δυνάμεων των «καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» ήταν η εξής: Μακεδονία 2.180, Θεσσαλία 1.400, Ήπειρος περίπου 150, Στερεά περίπου 150, Πελοπόννησος περίπου 150. 🔴Όπως παρατηρούμε, σε Κρήτη, Θράκη, νησιά Αιγαίου και Ιονίου, δεν υπήρχαν «καταδιωκόμενοι». Εκεί έκανε εξαίρεση το «κράτος της Δεξιάς» και δεν καταδίωκε τους «δημοκρατικούς» πολίτες; Στην δε Πελοπόννησο, που ήταν «κάστρο της Δεξιάς», κι είχαν γίνει τα πιο φρικτά εγκλήματα από τους αριστερούς (Μελιγαλάς, Φενεός, Στιμάγκα κ.α.), λογικά θα έπρεπε να οργιάζει η «λευκή τρομοκρατία». Ωστόσο, παρατηρούμε πως οι «καταδιωκόμενοι» ήταν μόλις 150. Άρα, «άνθρακες ο θησαυρός». 🔴«Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κανείς ότι, χωρίς την έγκριση της Σοβιετικής ηγεσίας, θ’ άρχιζε η ηγεσία του ΚΚΕ ένοπλο αγώνα». Αυτά έγραψε ο Δημήτρης Βλαντάς, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, υποστράτηγος του ΔΣΕ και «υπουργός» των «κυβερνήσεων του βουνού». Αυτή ήταν και η αλήθεια, η οποία δεν αποδεικνύεται μόνο από την απλή λογική, αλλά κι από επίσημα έγγραφα. 🔴Όπως, η 15σέλιδη έκθεση που συνέταξαν προς το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τα στελέχη του, Κώστας Τσολάκης και Κώστας Κηπουρός, για την συνάντησή τους με τον Ζαχαριάδη, που έγινε στο Τιουμέν της Σιβηρίας στις 6 Οκτωβρίου 1967. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, ο Ζαχαριάδης είπε ξεκάθαρα πως η απόφαση για τον «Τρίτο Γύρο» δεν ήταν δική του, αλλά του Στάλιν: «Αν το ΚΚΕ είχε λανθασμένη πολιτική γραμμή, δεν ευθύνεται ο Ζαχαριάδης, τη λανθασμένη αυτή γραμμή την είχε συμφωνήσει με το ΚΚΣΕ. Τον ένοπλο αγώνα τον είχε υποδείξει το ΚΚΣΕ όταν το 1947 με κάλεσε ο Στάλιν και άλλοι...». 🔴Όντως, σύμφωνα με το ημερολόγιο συναντήσεων του Στάλιν, η συνάντηση στην οποία αναφέρεται ο Ζαχαριάδης, έγινε στην Μόσχα, στις 23:40 ώρα της 23ης Μαΐου 1947, παρουσία των Στάλιν, Μολότωφ και Ζντάνωφ. Γιατί, όμως, ο Στάλιν διέταξε τον Ζαχαριάδη να προκαλέσει αιματοκύλισμα, ενώ ο ίδιος είχε παραδώσει την Ελλάδα στον Τσώρτσιλ, τον Οκτώβριο του 1944; 🔴Οι Δυτικοί, είχαν συμφωνήσει να τεθούν στην σοβιετική σφαίρα επιρροής, οι χώρες που είχε καταλάβει ο Κόκκινος Στρατός. Όμως, δεν ήταν εύκολη υπόθεση η επιβολή κομμουνιστικών καθεστώτων στις χώρες αυτές, γιατί οι ντόπιοι κομμουνιστές δεν είχαν λαϊκό έρεισμα. Ταυτόχρονα, αυξανόταν η κριτική από τους Δυτικούς, καθώς είχε πλέον ξεκινήσει ο «ψυχρός πόλεμος». Άρα, έπρεπε ο Στάλιν να προκαλέσει έναν αντιπερισπασμό στην άλλη πλευρά. Η μόνη χώρα που προσφερόταν για κάτι τέτοιο ήταν η Ελλάδα, καθώς είχε αρκετούς κομμουνιστές, οι οποίοι μπορούσαν να υποστηριχθούν απευθείας από τις τρεις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες. 🔴Την θεωρία του αντιπερισπασμού, την επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, μιλώντας στην 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 9 Οκτωβρίου 1949, στην Αλβανία: «Σύντροφοι χάσαμε, αλλά εκπληρώσαμε στο ακέραιο το διεθνιστικό μας καθήκον». 🔴Πέρα από τον αντιπερισπασμό, ο Στάλιν είχε και την κρυφή ελπίδα, ότι οι αντάρτες του ΔΣΕ θα καταλάβουν την Μακεδονία, ή έστω ένα μέρος της. Έτσι, θα έθετε τους Δυτικούς προ τετελεσμένου γεγονότος και μπορεί να πετύχαινε την ενσωμάτωση της «απελευθερωμένης» Μακεδονίας ή μέρους αυτής, στην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η δε Θράκη, που θα ήταν πλέον αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα, θα γινόταν εύκολη λεία για την Βουλγαρία, που θα αποκτούσε έτσι την πολυπόθητη διέξοδο στο Αιγαίο. 🔴Αν γινόταν πραγματικότητα η κρυφή ελπίδα του Στάλιν, για δημιουργία τετελεσμένου γεγονότος στην Βόρεια Ελλάδα, αφού τα σύνορα των κρατών δεν άλλαξαν το 1991, σήμερα η Ελλάδα θα είχε σύνορα στα Τέμπη και η Θεσσαλονίκη θα ήταν η πρωτεύουσα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Η δε Θράκη θα ήταν επαρχία της Βουλγαρίας. 🔴Άρα, ευτυχώς που ηττήθηκαν! Πηγές: 📍Πέτρος Ανταίος, «Νίκος Ζαχαριάδης, θύτης και θύμα». 📍Νίκος Παπαδάτος, «Νίκος Ζαχαριάδης: η ζωή και η δράση του, μέσα από τα αρχεία του ΚΚΣΕ και της KGB». 📍Δημήτρης Βλαντάς, «Εμφύλιος Πόλεμος 1945-1949». #ΕμφύλιοςΠόλεμος #Ιστορία #Ελλάδα

"Τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει..." Στην πυρακτωμένη αμμουδιά της Τροίας, εκεί όπου τα πλοία των Αχαιών σχηματίζουν ένα πρόχειρο, θορυβώδες αμφιθέατρο, η ιστορία του αθλητισμού γράφεται από την αρχή. Η μυρωδιά της αλμύρας ανακατεύεται με τη μυρωδιά του λαδιού και του ιδρώτα. Ο Αχιλλέας κάθεται στον θρόνο του και οι θεοί κατεβαίνουν από τον Όλυμπο για να δουν τους θνητούς να αγγίζουν τα όρια του μύθου. Στο κέντρο της αρένας, ο Μανόλο και ο Μόντο κοιτάζουν τον ουρανό. Δεν τρέχουν στο χώμα. Πατούν τη γη μόνο για να εκτοξευτούν πάνω από αυτήν. Κρατούν στα χέρια τα μακριά κοντάρια τους σαν δόρατα που θα τρυπήσουν τα σύννεφα. Ο πήχης ανεβαίνει σε ύψη μυθικά, εκεί που ο αέρας αραιώνει και η λογική σταματά. Κάθε φορά που ο Μανόλο παίρνει φόρα, η ψυχή του κοινού ανεβαίνει μαζί του. Το αουτσάιντερ με την τεράστια καρδιά αρνείται να λυγίσει, πιέζοντας τον Μόντο, τον κυρίαρχο των αιθέρων, να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Το πλήθος ουρλιάζει σε κάθε πέρασμα, καθώς οι δύο άνδρες χαρίζουν στους θεούς μια μάχη που δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα.... Λίγα μέτρα πιο πέρα, το χώμα έχει σκαφτεί βαθιά για το άλμα εις μήκος. Οι ξένοι αθλητές ιδρώνουν, σφίγγουν τις γροθιές τους, γεμάτοι αγωνία για τα εκατοστά. Και μετά, εμφανίζεται εκείνος. Ο Μίλτος! Με ένα βλέμμα τόσο χαλαρό που μοιάζει σχεδόν παράταιρο με την αγριότητα του πολέμου. Δεν κοιτάζει το κοινό, δεν ζητάει χειροκρότημα. Κρατάει στα χέρια του τους βατήρες σαν να κρατάει τα καθημερινά του σύνεργα. "Προσέξτε τον", ψιθυρίζει ένας γέροντας από τις κερκίδες. "Αυτός δεν μάχεται με το χώμα. Μάχεται με τον αέρα". Παίρνει τη θέση του. Η απόλυτη ηρεμία πριν την καταιγίδα. Ξεκινάει το τρέξιμό του με μια ρυθμική, σχεδόν υπνωτιστική γεωμετρία. Και τότε, έρχεται η απογείωση. Το σώμα του αρνείται να υπακούσει στη βαρύτητα. Κλειδώνει στον αέρα, παγώνει τον χρόνο, λες και οι θεοί τον κρατούν από τους ώμους για να θαυμάσουν τη σιλουέτα του στον πορφυρό ορίζοντα. Όταν προσγειώνεται, τινάζει τη σκόνη από τους ώμους του με μια αδιάφορη κίνηση και ένα σαρδόνιο χαμόγελο, ξέροντας ότι η κορυφή του ανήκει δικαιωματικά. -------------------- Ζούμε πράγματι επικές στιγμές με αυτούς τους τεράστιους αθλητές μας. Εκεί που η λογική λέει "σταμάτα", εκείνοι ανεβάζουν τον ρυθμό. Με υπεράνθρωπες αντεπιθέσεις πλησιάζουν τον πρωτοπόρο.Τώρα πια δεν υπάρχει κενό ανάμεσά τους. Η απόσταση έχει εκμηδενιστεί. Όπως η καυτή, κομμένη ανάσα του Οδυσσέα χτυπάει σαν λίβας τον σβέρκο του Αίαντα, ενώ τα πόδια του πατούν ακριβώς εκεί που η σκόνη του άλλου δεν έχει προλάβει ακόμα να καθίσει στο χώμα, έτσι και τα παιδιά μας δίνουν την ψυχή τους για το "απίστευτο". Επομένως ναι! Είναι μια καταδίωξη συγκλονιστική, μια στιγμή που ο χρόνος παγώνει, "τόσο κοντά, όσο κοντά είναι η σαΐτα στο στήθος μιας υφάντρας όταν πλέκει"... #Καραλής #Τεντόγλου #Αθλητισμός #Ελλάδα #Ιστορία

Δηλαδή η λογική είναι να κρατάμε τον ΦΠΑ στα ύψη για να τον πληρώνουν οι ξένοι τουρίστες με τους υψηλούς μισθούς, κι ας πεθαίνουμε στην πείνα εμείς με τους μισθούς πεινας; Ποιος μαλακας πήγε και ψήφισε αυτόν τον καραγκιοζη; 🤬🤬🤬 #νδ_ξεφτιλες https://t.co/GprSAotsdA #τουρισμός #φορολογία #κοινωνία

Ο Τσεριν οταν ηρθε και τα χρονια που ηταν στον #paofc λέγαμε οτι ηταν μια vlf μεταγραφή Πλεον ομως πρέπει να ερθει upgrade καθώς ο Τσεριν εχει μεινει στάσιμος *Τα 3Μ είναι λίγα αλλα αν υπήρχε μεγαλύτερη πρόταση θ χε φυγει* *Η λογικη λεει οτι το 8αρι ειναι κοντά μετα απο αυτο* https://t.co/tjcuDUAUfY #paofc #football #transfermarkt

Στη Χαλκιδική κατέστειλαν το ελεύθερο κάμπινγκ και διέλυσαν σκηνές. Η ΕΡΤ καλύπτει το θέμα υιοθετώντας πλήρως τη λογική της κατασταλτικής επέμβασης, χωρίς να δώσει τον λόγο ούτε σε έναν κατασκηνωτή ή σε κάποια πρωτοβουλία που υπερασπίζεται το ελεύθερο κάμπινγκ. Δεν εξετάζει επίσης καθόλου το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Γιατί επιλέγουν άνθρωποι αυτήν τη φθηνή μορφή διακοπών; Πόσο κοστίζουν πλέον οι υπόλοιπες επιλογές για έναν εργαζόμενο; Τι δημόσιες και οικονομικά προσβάσιμες υποδομές υπάρχουν για διακοπές; Και όλα αυτά σε μια περίοδο που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είτε δεν μπορεί να κάνει διακοπές είτε αναγκάζεται να τις περιορίσει δραστικά λόγω κόστους. Στο ρεπορτάζ τονίζονται οι κίνδυνοι πυρκαγιάς και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης. Δεν εξετάζεται όμως αν αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρύθμιση, υποδομές, οργανωμένους χώρους, μέτρα πυροπροστασίας και υγιεινής. Ο κίνδυνος παρουσιάζεται περίπου αυτομάτως ως επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης. Στους παράγοντες που αποφάσισαν και υπερασπίζονται την εκκένωση δίνεται άφθονος τηλεοπτικός χρόνος για να εξηγήσουν γιατί το ελεύθερο κάμπινγκ είναι πρόβλημα και γιατί η επέμβαση ήταν αναγκαία. Από την άλλη πλευρά, ακούμε μόνο, διαμεσολαβημένα από το ίδιο το ρεπορτάζ, ότι κάποιοι κατασκηνωτές είπαν πως το ελεύθερο κάμπινγκ «θα μπορούσε να ρυθμιστεί». Ποια είναι τα επιχειρήματά τους και πώς ακριβώς θα μπορούσε να ρυθμιστεί; Ο τηλεθεατής της δημόσιας τηλεόρασης δεν θα το μάθει. Και έτσι εντός του (αστικο)δημοκρατικού διαλόγου θα αποφασίσει έχοντας ακούσει τα επιχειρήματα μόνο της μίας πλευράς. «Τώρα δημόσια θά 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες». #Χαλκιδική #ΕλεύθεροΚάμπινγκ #ΔημόσιαΤηλεόραση

Να μην τρώτε μοσχάρι, να τρώτε χοιρινό που είναι φτηνότερο μας ειπε ο βουλευτής της ΝΔ,Μαρκόπουλος Την επόμενη φορά που θα ακριβύνει το ρεύμα,θα τον βάλουν να μας πει, να ανάβουμε κεριά που κάνουν και ατμόσφαιρα Ρε,τι δεν καταλαβαίνετε; Δεν υπάρχει ακρίβεια,ακριβά γούστα εχετε https://t.co/3Fz1WCl3S4 #ακρίβεια #λογική #πολιτική

"It is the scourge of our times, when the crazy lead the blind." King Lear The division is being cemented... And some think they will silence the voices of reason with mud and the mobilization of medieval methods. "I'm not going to cry. I'm not going to be afraid." Giannis Aggelakas (translated)

Χάλασε η μηχανή του καφέ, απ' αυτές τις ιταλικές με τα κουμπιά και την οθονίτσα. Δύο χρόνια εγγύηση, τρία χρόνια ζωή. Την πήγα στο μαγαζί κάτω απ' το σπίτι, εκεί που φτιάχνει ψυγεία, σκούπες, ό,τι βρει. Ο κυρ Θανάσης την κοίταξε από πάνω ως κάτω σαν να του έφερα ζώο άρρωστο. «Τι σου είπαν στην εταιρεία;» «Ότι δεν συμφέρει η επισκευή. Να πάρω καινούργια.» «Και πόσο κάνει η καινούργια;» «Τετρακόσια.» «Και το ανταλλακτικό;» «Είπαν ότι δεν το έχουν.» Έγειρε πίσω, χαμογέλασε στραβά. «Το έχουν. Απλώς δεν το πουλάνε.» Την άνοιξε με ένα κατσαβίδι που το είχε τυλιγμένο με μονωτική ταινία στη λαβή. Μέσα, βρήκε ένα πλαστικό γρανάζι σπασμένο, μικρό σαν κουμπί πουκάμισου. Το κράτησε ψηλά. «Ορίστε. Σαράντα λεπτά πλαστικό, να σου φάει τετρακόσια ευρώ.» Άνοιξε ένα συρτάρι με εκατοντάδες μικροπράγματα, χωρίς καμία λογική ταξινόμηση, και έβγαλε ένα ίδιο γρανάζι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα. Μεταλλικό. «Απ' το πλυντήριο. Άλλο μηχάνημα, ίδιο μέγεθος.» Το πέρασε, έκλεισε τη μηχανή, την έβαλε στην πρίζα. Έβγαλε καφέ, τον ήπιε αυτός πρώτος, ξεροκατάπιε. «Πικρός. Αλλά δουλεύει.» Δεκαπέντε ευρώ. Τον ρώτησα πόσο θα κρατήσει το μεταλλικό. Δεν απάντησε. Έβαλε το σπασμένο πλαστικό στο συρτάρι, μαζί με τα άλλα. #Καφές #Επισκευή #ΙταλικέςΜηχανές

Τα δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» που ανακήρυξε η Τουρκία με αποφάσεις του προέδρου Ρ.Τ. Ερντογάν που δημοσιεύτηκαν σήμερα στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως αποτελούν ευθείες προκλήσεις κατά της Ελλάδας, τόσο από νομική όσο και από στρατηγική άποψη: Από νομική άποψη, και τα δύο εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων και επιχειρούν να δημιουργήσουν έρεισμα για άσκηση τουρκικών αρμοδιοτήτων σε περιοχές διεθνών υδάτων όπου η Ελλάδα έχει δικαιώματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Από στρατηγική άποψη, το τουρκικό «θαλάσσιο πάρκο» στο ΒΑ Αιγαίο δημιουργεί τουρκική «σφήνα» μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης, ενώ το τουρκικό «θαλάσσιο πάρκο» στην Αν. Μεσόγειο περιβάλλει και αποκόπτει πλήρως το Καστελλόριζο. Το ότι η τουρκική ενέργεια είναι μονομερής και παράνομη, όπως αναφέρει το υπουργείο Εξωτερικών στη σχετική ανακοίνωσή του, είναι προφανές - αλλά έχει μικρή πρακτική σημασία. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει η Ελλάδα αν (ή μάλλον: όταν) η Τουρκία, επικαλούμενη αυτά τα «θαλάσσια πάρκα» επιχειρήσει να ασκήσει αρμοδιότητες επί του πεδίου, π.χ. επιβάλλοντας περιορισμούς στην αλιεία από Έλληνες ψαράδες μεταξύ Λήμνου - Σαμοθράκης ή στην πρόσβαση ελληνικών πλοίων στο Καστελλόριζο. Κάπου εκεί ο κόμπος θα φτάσει στο χτένι, και θα καταστεί ολοφάνερη ακόμα και στους πιο δύσπιστους η χρεωκοπία της πολιτικής των «ήρεμων νερών», της «Διακήρυξης των Αθηνών» και της πάση θυσία αποφυγής κρίσεων με την Τουρκία που ακολουθείται από το 2023-24 με βασικό εισηγητή τον νυν υπουργό Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη, αλλά με πολιτικό υπεύθυνο, εν τέλει, τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη. Έχουμε γράψει από το 2024 (h t t p s://x.com/e_amyna/status/1797565745775210742) ότι η αντίληψη περί εξωτερικής πολιτικής που θέτει ως κεντρικό στόχο την αποφυγή κρίσεων με την Τουρκία και εκφράζεται κυρίως (αλλά όχι μόνο) από τον κ. Γεραπετρίτη είναι «η πεμπτουσία της πολιτικής του κατευνασμού, που έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι αποθρασύνει κάθε επιθετικό αντίπαλο, γεννώντας του κίνητρο να πιέσει τον …ειρηνόφιλο γείτονα». Ο @PrimeministerGR κ. Μητσοτάκης απέδειξε στην πρώτη του τετραετία (2019-2023) ότι μπορεί να διαχειριστεί τις ελληνοτουρκικές σχέσεις με όρους ισχύος και αποτροπής - και έδρεψε τα θετικά αποτελέσματα. Μόνο ο ίδιος γνωρίζει γιατί στη δεύτερη τετραετία υιοθέτησε τη λογική των «ήρεμων νερών με την Τουρκία πάση θυσία» που κυριαρχεί σε φοβικούς κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών, πρώην συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου κλπ. Το φθινόπωρο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προμηνύεται δύσκολο, όπως ήδη δείχνουν οι τουρκικές κινήσεις. Θα είναι δυσκολότερο, αν η ελληνική πολιτική ηγεσία δείχνει φοβική και υποχωρητική. Η κατευναστική λογική της τελευταίας τριετίας κόστισε ήδη αρκετά στην Ελλάδα - είναι καιρός να εγκαταλειφθεί. Ο πρωθυπουργός έχει την εξουσία, άρα και την ευθύνη. #Ελλάδα #Τουρκία #ΔιεθνέςΔίκαιο

Μελετάω τα έγγραφα της δικογραφίας για την μεγαλύτερη παραβίαση του απορρήτου που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, COSMOTE-2020. Είναι πραγματικά τρομακτικά αυτά που διαπιστώνω. Διαβάστε μερικά: 1. Από το 2020 έως σήμερα ουδέποτε κλήθηκε η ΑΔΑΕ να συνεισφέρει οτιδήποτε!!! Κλήθηκε μόνο η ΑΠΔΠΧ και Α) δεν έστειλε μάρτυρα, Β) έστειλε μόνο την απόφασή της (χωρίς κανένα συνοδευτικό έγγραφο, πχ εκθέσεις κλπ). 2. Η COSMOTE κλήθηκε επανειλημμένα από την Εισαγγελία, από το 2020-2025, να δώσει τις αναφορές που έδωσε σε ΑΔΑΕ-ΑΠΔΠΧ και αρνήθηκε (δια της σιωπής). Και δεν τρέχει τίποτα για την Εισαγγελία!!!! 3. Μέσα στην δικογραφία είναι η επίμαχη απόφαση της ΑΔΑΕ 225/2022 σε «μη απόρρητη έκδοση», δηλαδή στην έκδοση που λείπουν όλα τα κρίσιμα στοιχεία. Λείπουν τα 6 μέτρα ασφαλείας που ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ η Cosmote και λείπει το όνομα του Ν.Φ.. Και δεν τρέχει τίποτα για την Εισαγγελία!!!! 4. Το όνομα του υπαλλήλου της COSMOTE Ν.Φ., που με τους κωδικούς του έγινε «το πάρτι» επί 5 μήνες και η διαρροή των στοιχείων, ουδέποτε έγινε γνωστό στην Εισαγγελία, ως την έγκλησή μου εις βάρος του (αρχές 2025). 5. Παραδέχεται η COSMOTE ότι ο Ν.Φ., παρότι superuser, είχε το ίδιο password από το 2016/2018 ως το 2020 και δεν το είχε αλλάξει, οπότε μπήκαν οι χάκερ. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το password άλλαξε 4 φορές όσο ήταν οι «χάκερ» στα συστήματά της. Και δεν τρέχει τίποτα για την Εισαγγελία!!!! 6. Ο Ν.Φ. δηλώνει «δεν γνώριζα τίποτα, δεν κατάλαβα ότι οι «χάκερ» μου άλλαζαν το password, μην με ενοχλείτε» και η Εισαγγελία το κάνει δεκτό χωρίς κανένα περαιτέρω έλεγχο. 7. Ο πρώην εισαγγελέας του Α.Π. Τζαβέλλας, χωρίς να εξετάσει καθόλου την συγκεκριμένη υπόθεση, απορρίπτει κάθε συσχετισμό της με τις υποκλοπές (νέα αρχειοθέτηση). Η Εισαγγελία αδιαφορεί πλήρως για την υπόθεση. Η μόνη λογική εξήγηση είναι γιατί προστατεύει τους ενόχους. #Απόρρητο #COSMOTE #Δικαιοσύνη

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Αν ήμασταν σοβαροί πολίτες και είχαμε σοβαρή χώρα, ο Στέφανος Μάνος θα έπρεπε να ήταν ισόβιος Υπουργός Ανάπτυξης, αν όχι ισόβιος Πρωθυπουργός. Ευφυής, πρακτικός, doer, εξαιρετικά μορφωμένος, ανοιχτόμυαλος, ευρηματικός, κατάφερε, στο μικρό διάστημα που είχε θέσεις ευθύνης να αφήσει τεράστιο έργο πίσω του, από την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ μέχρι την αναμόρφωση της Πλάκας και τους πεζόδρομους, κι από την Αττική οδό μέχρι το Μετρό. (Έχω γράψει πολλές φορές αναλυτικά για το έργο του Μάνου και θα ξαναγράψω.) Όμως είχε το θάρρος της γνώμης του, ήταν βαθιά αξιοπρεπής και δεν δεχόταν να υποστηρίζει κομματικές θέσεις κόντρα στη λογική, για λόγους μικροκομματικής σκοπιμότητας όπως ήθελε το σύστημα, ούτε καταδεχόταν να χαϊδεύει τα αυτιά του ψηφοφόρου με ευχάριστα ψέματα, όπως θέλει η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Γι' αυτό η χώρα τον "τιμώρησε" στέλνοντάς τον στο σπίτι του. Στην πραγματικότητα αυτοτιμωρήθηκε σκληρά η ίδια, διότι στερήθηκε τις υπηρεσίες ενός τόσο σημαντικού Έλληνα. Θεωρώ τιμή μου την συμπόρευσή μας στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Τα θερμά συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του. #ΣτέφανοςΜάνος #Πολιτική #Ελλάδα

Έφυγε ο Στέφανος Μάνος. Ένας από τους ελάχιστους πολιτικούς που τόλμησαν να πουν στους Έλληνες όχι όσα ήθελαν να ακούσουν, αλλά όσα πίστευε ότι έπρεπε να γνωρίζουν. Υπήρξε συνεπής φιλελεύθερος, μεταρρυθμιστής πριν ακόμη οι μεταρρυθμίσεις γίνουν λέξη της μόδας και επίμονος υπερασπιστής της κοινής λογικής απέναντι στον λαϊκισμό. Μπορούσε κανείς να διαφωνεί μαζί του, ήταν όμως δύσκολο να αμφισβητήσει την ευθύτητα, την τεκμηρίωση και το θάρρος του. Πολλές από τις ιδέες για τις οποίες λοιδορήθηκε αποδείχθηκαν, χρόνια αργότερα, αυτονόητες ή αναγκαίες. Ίσως αυτό να είναι και το μέτρο της πολιτικής του διαδρομής: έβλεπε συχνά νωρίτερα από τους άλλους όσα έρχονταν. Τον αποχαιρετώ με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό. Καλό ταξίδι, Στέφανε. #ΣτέφανοςΜάνος #πολιτική #φιλελευθερισμός

Το συναισθηματικό φορτίο της οποιασδήποτε απόφασης για τον Μεντιλίμπαρ είναι τεράστιο για τον #OlympiacosFC Ο Βάσκος δεν είναι απλώς "ένας προπονητής" που πέρασε από τον Σύνδεσμο. Ποδοσφαιρικά μπορούμε να συζητήσουμε ό,τι θέλουμε, να έχουμε οπτικές, ενστάσεις, αντιρρήσεις, προτιμήσεις. Εδώ όμως το ζήτημα δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό. Ο Μέντι είναι ένας άνθρωπος με προτερήματα, αδυναμίες, εμμονές, αλλά διαθέτει ένα από τα πιο δυσεύρετα στοιχεία στο ποδόσφαιρο του σήμερα. Είναι καθαρός. Αυτό δεν μπορεί να του πάρει κανένας μας. Όταν ένας άνθρωπος είναι ειλικρινής και ξάστερος, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για τις ιδέες του, να τον χαρακτηρίζεις μειωτικά και να ανοίγεις κουβέντες επί του αγωνιστικού χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψιν οι παράμετροι του χαρακτήρα του. Το εύκολο για τον Ολυμπιακό και το Μαρινάκη θα ήταν να λυθεί η συνεργασία, να φύγει σαν φίλος με τιμές ο Βάσκος και να συντηρηθεί μια κουβέντα αναλόγως με την επιλογή και την επιτυχία του διαδόχου του στον πάγκο του Ολυμπιακού. Ο Μεντιλίμπαρ είναι ο προπονητής που παρέλαβε έναν αχταρμά, τον μάζεψε, τον σήκωσε και κόντρα σε κάθε λογική και ό,τι γνωρίζαμε ως τότε, τον οδήγησε στην κατάκτηση του Conference τον Μάιο του '24. Είναι ο προπονητής που στα 100 χρόνια του Ολυμπιακού κατέκτησε το νταμπλ και ουδέποτε το χρησιμοποίησε ως ασπίδα ή για κάνει πολιτική με τον κόσμο. Ακριβώς διότι δεν κάνει πολιτική, δεν είναι τέτοιος χαρακτήρας. Όσοι φίλοι του Ολυμπιακού πάτε στο γήπεδο, όσοι παρακολουθείτε από κοντά την ομάδα ξέρετε πολύ καλά και τα κουσούρια και τα πλεονεκτήματα του. Τον έχετε δει με το τζιν πουκάμισο να βαδίζει στο χορτάρι του Καραϊσκάκης με τον old school τρόπο του. Τον έχετε δει να χειρονομεί στον πάγκο, να γυρίζει πλάτη στα πέναλτι, να πιστεύει όσο κανένας άλλος στο σκληρό γκρουπ των πολεμιστών του και σε κανέναν άλλον. Και για εμένα ο τρόπος δεν είναι μοντέρνος και ενδεδειγμένος ποδοσφαιρικά. Δεν θεωρώ το άμεσο ποδόσφαιρο, το long ball (για να μην λέμε γιόμες) και τις διεκδικήσεις στις δεύτερες μπάλες την πανάκεια για να λυθούν τα αγωνιστικά ζητήματα του Ολυμπιακού. Ίσως είναι και μια μορφή mea culpa του ίδιου του Μαρινάκη το γεγονός ότι τον κράτησε κόντρα στα προγνωστικά και εμμέσως πλην σαφώς "παραδέχτηκε" ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο του Μεντιλίμπαρ, αλλά και των επιλογών στο ρόστερ, των αποτυχημένων μεταγραφών, του αργοπορημένου σχεδιασμού. Σε αυτές τις περιπτώσεις δύσκολο να πεις αν η απόφαση είναι σωστή ή λάθος. Διότι είναι και σωστή και λάθος. Θα την καταλάβαινα απόλυτα εάν λυνόταν η συνεργασία το Μάιο, στο τέλος της προηγούμενης περιόδου και ο Ολυμπιακός αποφάσιζε να πορευτεί στρατηγικά με διαφορετικό μοντέλο ποδοσφαίρου, νέα στρατηγική και αλλαγή ρότας. Τώρα πρέπει να περιμένω, να δω τις (πολλές και ακριβές) μεταγραφές που ο επίσημος Ολυμπιακός ανακοίνωσε και μετά να δούμε εάν ο Μεντιλίμπαρ μπορεί ή δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην πολύ μεγάλη πίεση του πάγκου του Ολυμπιακού και των απαιτήσεων για απτά αποτελέσματα. Προσωπικά κρίνω ότι αυτή η βαθιά συναισθηματική επιλογή, μπορεί να οδηγήσει ή σε πραγματικό θρίαμβο ή σε ολική καταστροφή της σεζόν που μόλις ξεκίνησε. Δεν είμαι όμως μάντης Κάλχας για να προδικάσω καταστάσεις και αποτελέσματα. Ο Ολυμπιακός είναι πολύ μεγάλο καράβι και έχει μάθει να ανταπεξέρχεται στις μεγάλες φουρτούνες. #Olympiacos #football #Mentilibar