Search

"Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα", λέει ο Αλ Πατσίνο στο "Ο δικηγόρος του Διαβόλου". Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;... "Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα" (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας; Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση "λύσης" και "θεραπείας" καταφεύγοντας σε "μάγους" της "ευεξίας", είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας "αρρώστιας" που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην "αδυναμία χαρακτήρα" ή στο "ανεπίδεκτο του ασθενούς"; Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, που το νιάξιμο επιτρέπεται ακόμα να υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, αυτό είναι σκέτα υπόθεση της "ατομικής ευθύνης" του; Και εκείνοι - κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ - που, αντί της προστασίας του "ασθενούς", θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν; Αυτοί - κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας - που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της "αναγεννητικής" μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι; Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν; Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας "αγοράς" που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν; Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των "Ντόριαν Γκρέι", που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον "ανόητο" ακόμα και από την "ανοησία" του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε "εμπόριο" ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί "ατομικής ευθύνης του θύματος" (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει; Ναι, υπάρχει "ατομική ευθύνη". Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους "Μεφιστοφελήδες" - τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του "είναι" και του "φαίνεσθαι"- να μας κουνάνε σαν "έξυπνοι" και "αριστοι" και το δάκτυλο περί της δικής μας "ατομικής ευθύνης". https://t.co/mb05IgrHWu #Μαζωνάκης #μαζώ #ΨυχικήΥγεία #ΑτομικήΕυθύνη #Κοινωνία

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχαιρετά τον κομμουνιστή πατέρα του, Σπύρο Χαλβατζή. Για όσους ήμασταν εκεί ο χρόνος για 16 λεπτά σταμάτησε. Καθώς τον ακούγαμε κάτω απ'την βροχή. Μια ομιλία βαθιά πολιτική και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη. Στην αρχή μας μίλησε για τον Σπύρο Χαλβατζή ως το πέμπτο παιδί μια φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του τον είδε για πρώτη φορά όταν ήταν ακόμη βρέφος, σε επισκεπτήριο, λίγο πριν σταλεί στη Μακρόνησο, απ’ όπου θα επέστρεφε χρόνια αργότερα. Έτσι ο μικρός Σπύρος έμαθε να μιλάει, να περπατάει και έφτασε σχεδόν μέχρι το σχολείο μεγαλώνοντας, με «έναν πατέρα ιδεατό». Στη συνέχεια ο Αλέκος Χαλβατζής έκανε κάτι δύσκολο. Και συγκλονιστικό Δεν μίλησε μόνο για τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον επαναστάτη. Μίλησε για τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά. Για τις αντιφάσεις του, τις πληγές του, τις αδυναμίες του. Αρνήθηκε να κάνει τον πατέρα του εικόνισμα. Διότι όπως είπε «μόνο η αλήθεια, και ολόκληρη, είναι επαναστατική». Μίλησε ανοιχτά για την κατάθλιψη και την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου που όλοι είχαν μάθει να βλέπουν ως «αλύγιστο». Για έναν κομμουνιστή μιας γενιάς που μεγάλωσε μαθαίνοντας ότι δεν πρέπει να αποκαλύπτει καμία αδυναμία, ότι πρέπει να καταπίνει το πρόβλημα, να χαμογελά και να συνεχίζει. Όπως αναφέρει ο Αλέκος, αυτοί ακριβώς οι κανόνες τούς επέτρεψαν να περάσουν «μέσα από φωτιά και από σίδερο» και να μη λυγίσουν. Είχαν όμως μεγάλο κόστος. Πίσω από τις ιστορίες των «χαλκέντερων» κομμουνιστών υπήρχαν άνθρωποι με ουλές και πληγές, άνθρωποι που πολλές φορές δεν είχαν μάθει ούτε να πουν στους πιο κοντινούς τους: «δεν είμαι καλά». Γιατί ένας επαναστάτης δεν παύει να είναι άνθρωπος. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, πόνου ή ψυχικής εξάντλησης. Και η αναγνώριση της ανθρώπινης ευαλωτότητας δεν μικραίνει έναν αγωνιστή. Τον κάνει πραγματικό. Και ύστερα περιέγραψε μια από τις τελευταίες αναλαμπές-στιγμές χαράς του Σπύρου Χαλβατζή. Επιστρέφει για τελευταία όπως αποδείχτηκε φορά, στην πατρίδα του, την Κοζάνη, σε ένα αποκριάτικο πανηγύρι. Κρατά από το ένα χέρι τον παιδικό του φίλο και από το άλλο τον εξάχρονο εγγονό του. Και τραγουδά: «Πέντε αδέρφια ήμασταν και τα πέντε παλαβά…» Ένας άνθρωπος που πέρασε μια ολόκληρη ζωή μέσα στους αγώνες, στις διώξεις, στην πολιτική, στις ήττες και στις ελπίδες, να επιστρέφει στο τέλος στην πατρίδα του, στον φίλο των παιδικών του χρόνων, στο εγγόνι του, στο τραγούδι. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ πιο γλυκό, πιο συγκλονιστικό, πιο ουμανιστικό και πιο ανθρώπινο αποχαιρετισμό από έναν κομμουνιστή γιο στον κομμουνιστή πατέρα του. Αλέκο, σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Και σας ευχαριστώ οικογενειακά για την εμπιστοσύνη που μου δείξατε, στην καταγραφή μιας τόσο προσωπικής στιγμής, που είναι ταυτόχρονα και μια στιγμή της ιστορίας του τόπου μας. Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια. Να συνεχίσουμε τον αγώνα του. #Χαλβατζής #Κομμουνισμός #Αγωνιστής

Διαβάζω τα στοιχεία της νέας έρευνας της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ) που μόλις δημοσιεύτηκαν και, ειλικρινά, η αλήθεια είναι γροθιά στο στομάχι. Η Ελλάδα κατατάσσεται 1η σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση στο εργασιακό στρες, την κατάθλιψη και το άγχος. https://t.co/OSpSjrL30M #Ελλάδα #εργασιακόστρες #κατάθλιψη #GR #EU

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. 2,5 χρόνια αγωγή με σερτραλίνη. Διάγνωση: μικτή αγχώδης και καταθλιπτική διαταραχή. Πίσω από ένα χαμόγελο μπορεί να κρύβεται μια μάχη που κανείς δεν βλέπει. Όλοι παλεύουμε με τα θηρία μας. Δεν ντρέπομαι πια να το λέω. Παλεύω. Θεραπεύομαι. ΖΩ. ❤️ #ΨυχικήΥγεία #Κατάθλιψη #Θεραπεία

Η γυναίκα στα αριστερά είναι η Emma Schols από τη Σουηδία. Το 2019, το σπίτι της καταστράφηκε από φωτιά. Η Emma Schols έσωσε και τα 6 (!) παιδιά της μπαίνοντας ξανά και ξανά στο φλεγόμενο κτίριο, μολονότι το σώμα της καιγόταν. Έπαθε εγκαύματα στο 93% του σώματός της, και επιβίωσε μετά από μήνες νοσηλείας. Για την ενίσχυσή της και την ενίσχυση των παιδιών της, συγκεντρώθηκε, σε πλατφόρμα Fundraising, το ποσό των $42.000. Δεξιά είναι η Lindsay Clancy από τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Το 2023 στραγγάλισε με τα χέρια της και τα 3 παιδιά της. Στο δικαστήριο θα προσπαθήσει να πείσει τους δικαστές ότι έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη. Γι' αυτό χρειάζεται καλούς δικηγόρους. Σε πλατφόρμα Fundraising το ποσό που κατατέθηκε από άγνωστους υποστηρικτές ξεπέρασε το $1.000.000. Ζούμε σε ένα σύμπαν αντεστραμμένων αξιών. #Heroism #Justice #Fundraising

Η ζέστη επηρεάζει διαφορετικά τους ανθρώπους, καθώς ορισμένα φάρμακα, κυρίως αυτά που χρησιμοποιούνται για την κατάθλιψη, τη ΔΕΠΥ, την υπέρταση και καρδιολογικές παθήσεις, μπορούν να δυσχεράνουν την αμυντική ικανότητα του οργανισμού απέναντι στις υψηλές θερμοκρασίες, αυξάνοντας τον κίνδυνο αφυδάτωσης και άλλων σοβαρών επιπλοκών. #Υγεία #Καύσωνας #Φάρμακα

Τον πήρες ενα παντελώς ακατέργαστο ταλέντο, που δεν είχε ακουμπήσει ούτε στην Έουπεν. Τον έκανες παίκτη παγκόσμιας κλάσης. Και τόλμησαν κάποιοι, να γράψουν οτι "με Λίσι απελευθερώθηκε επιτέλους". Για να τον δούμε φορ, στα χαμένα. Ασε μας στην κατάθλιψή μας Ραζβάν. #ANDPAOK https://t.co/FItfP48YdN #Football #Talent #PAOK

Αν ο Νόλαν κάτσει να ακούσει τον Mythologist, θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη στο επόμενο δευτερόλεπτο. Γιατί η κριτική που ασκείται στην ταινία του εδώ, απέχει παρασάγγας από αυτό που ο ίδιος ήθελε να περάσει στο κοινό και φρόντισε να μας το πει... Και εξηγώ: Ο αρχαιολόγος προσέγγισε το έργο με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο ας το πω. Προσπάθησε να βρει "λογικές" εξηγήσεις, αρχαιολογικά δεδομένα και ηθικά διδάγματα (Νόστος, Ύβρις, Φιλοξενία) για να δικαιολογήσει το γιατί η ταινία στέκεται ως "σοβαρή διασκευή"... Λογικό θα πω αφού μιλάμε για ΤΟ έπος και η ταινία (θεωρητικά πάντα) αυτό χρησιμοποίησε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα αν...το τονίζω το αν, δεν είχα κάνει το λάθος να ακούσω τον ίδιο τον Νόλαν. Ο οποίος, για να μη θρέφουμε αυταπάτες,στις συνετεύξεις του είναι ξεκάθαρος στο ότι δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει ένα "μάθημα ηθικής ή μια "αρχαιολογική αναπαράσταση". Θα αναφέρω αυτά που εντόπισα ως διαφορές ανάμεσα σε αυτά που μας λέει ο Mythologist (που μάλλον αγνοεί γιατί δεν τον έχει ακούσει, ή παραβλέπει, δεν γνωρίζω) και στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Νόλαν. O Mythologist λοιπόν, είδε μια "ταινία για τις ενοχές του Οδυσσέα" και τη "σταδιακή ηθική του εξέλιξη. Ο Νόλαν πάλι, έχει ξεκαθαρίσει ότι η Οδύσσεια τον ενδιέφερε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός υποκειμενικού χρόνου. Ο "στροβιλισμός" (τα μπερδεμένα timelines, οι παραισθήσεις, οι αναχρονισμοί) δεν είναι ένα απλό τρικ για να δούμε τις τύψεις του ήρωα, αλλά μια προσπάθεια να βιώσει ο θεατής τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος στα όρια της τρέλας. Και αντιγράφοντας και ένα συνάδελφο : "Ο Νόλαν δεν ήθελε να διδάξει τον νόμο του Δία, ήθελε να διαλύσει τη γραμμική αφήγηση"... - Ο Mythologist μας λέει ότι η επιλογή της μαύρης ηθοποιού για την Ελένη "δεν έχει καμία σημασία για την πλοκή" και ότι "κρατάει μόνο 3 λεπτά", άρα ο θόρυβος ήταν άδικος. Ο Νόλαν, όμως, στις συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι το casting (όπως τον Travis Scott ως Δημόδοκο και τη Lupita) έγινε σκόπιμα για να σπάσει την κλασική αισθητική. Δεν ήταν μια "αδιάφορη" επιλογή. Ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση "παγκόσμιου, διαχρονικού μύθου" που δεν ανήκει σε καμία συγκεκριμένη γεωγραφική ή φυλετική πραγματικότητα της Μυκηναϊκής Ελλάδας, προκαλώντας συνειδητά το κοινό. - Και σταματώ και στη μεγαλύτερη "αδυναμία" της ταινίας, όπως ακριβώς την αποκάλεσε και ο Mythologist (ο οποίος και απογοητεύτηκε κιόλας γιατί μας λέει ότι χάθηκε η πολυμηχανία του Οδυσσέα), στην αφαίρεση των Φαιάκων. Για τον Νόλαν όμως, η αφαίρεση της Ναυσικάς, των Φαιάκων και του ονόματος "Κανένας" ήταν απολύτως συνειδητές "δραματουργικές αποφάσεις" (έτσι τις αποκάλεσε). Εξήγησε ότι ήθελε να απομονώσει τον Οδυσσέα σε ένα καθαρά εσωτερικό, ψυχολογικό τοπίο. Το να παρουσιάσει τον Οδυσσέα ως τον κλασικό "πολυμήχανο" που ξεγελάει τον Κύκλωπα με έξυπνα λογοπαίγνια, θα κατέστρεφε τον βαρύ, υπαρξιακό τόνο που ήθελε να δώσει στην ταινία. ----------------------- Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Όποιος επιθυμεί φυσικά και θα πάει να τη δει και θεωρώ ότι θα τη χαρεί κιόλας ως υπερθέαμα (και ας χτυπούν οι αναχρονισμοί σε διάφορους τομείς). Προσωπικά δεν θέλω να δω την άποψη του Νόλαν για το έπος. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί απλά δεν είναι το έπος. Αν την είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, και αν μου άρεσε αυτό το "μαύρο" (που δεν μου αρέσει) ίσως και να πήγαινα για να περάσει η ώρα μου. Σε όποιον δεν αρέσει η άποψή μου πρόβλημά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνει και δικό μου! #Νόλαν #Ταινία #Μυθολογία

"Αν με στοχοποιήσουν λέγοντάς μου Τουρκάλα, γύφτισσα, Αλβανίδα, Ρωσοποντία — σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα — ή αν με πουν εγκληματία, κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου, ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου, για ασφάλεια — θέλω να θυμάστε το όνομά μου..." Είναι το πιο συγκλονιστικό κείμενο που διάβασα, μετά την εκτέλεση του 20χρονου αυτιστικού Θοδωρή στο Άργος από τους δύο αστυνομικούς. Η Vasiliki Kostopoulou ξέρει από πρώτο χέρι τον πανικό που βίωσε ο Θοδωρής πριν πεθάνει, κυνηγημένος από τους διώκτες του. Είναι και η ίδια Ελληνίδα αυτιστική και μένει στο Άργος, "την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό", όπως λέει. Άκουσες βλαχοδήμαρχε; "Με λένε Βασιλική Κωστοπούλου. Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη. Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι «υψηλής λειτουργικότητας» — γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ. Πέρα από τα δικά μου 10 ζώα, βγαίνω πολλές φορές και το βράδυ και ταΐζω αδέσποτα, κρατώντας σακούλες — για να μη με κυνηγούν οι μη φιλόζωοι αυτής της πόλης, γιατί σίγουρα κινούμαι ύποπτα. Ή μπορεί να με δείτε να κοιτάζω κάτω από τα αμάξια σας, γιατί άκουσα ένα γάτο εγκλωβισμένο. Είμαι από αυτούς που «δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί». Υπάρχουν μέρες που δεν έχω τόσο μεγάλη υπερφόρτωση και μπορώ εύκολα να κρύψω την αναστάτωσή μου — να σας φαίνομαι «φυσιολογική». Αλλά υπάρχουν δυσκολίες που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ: Δεν αντέχω το τηλέφωνο. Η ζέστη με εκνευρίζει πολύ . Δεν αντέχω τους απότομους θορύβους. Έχω μισοφωνία. Δεν αντέχω το δυνατό φως. Οταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου . Δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με αγκαλιάζουν ή να με φιλάνε — αλλά αγκαλιάζω, αγγίζω και φιλάω εγώ, αν νιώθω άνετα με το άτομο . Στο φως του ήλιου πονάνε τα μάτια μου. Αν έχεις υψίτονη φωνή, είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουμε. Δεν συγκρατώ σχεδόν τίποτα από προφορικές οδηγίες, πρέπει να μου δώσεις χρόνο να τις γράψω — χρειάζομαι χρόνο να κατανοήσω τον προφορικό λόγο. Δεν μπορώ να μου διαβάσεις κάτι ,δεν θα το συγκρατήσω με τίποτα . Χρειάζεται να μου δώσεις κάτι γραπτό, να το διαβάσω μόνη μου. Αγχώνομαι παρά πολύ ακόμα κι όταν κάποιος μου λέει απλώς «θέλω να σου πω κάτι» — χωρίς να μου δίνει καμία εικόνα για το τι έρχεται. Δεν ξέρω να μιλάω σε αγνώστους — χάνω τα λόγια μου. Μπορεί να περιμένω τον κούριερ όλη μέρα στην καρέκλα μέχρι να έρθει, γιατί μόνο έτσι μπορώ να βγω από την παύση της αναμονής — μια παύση στην οποία δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο να πλύνω πιάτα. Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω κάτι αν δεν το δω σε εικόνα. Και για το τέλος άφησα μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου. Θα την περιγράψω με ένα πραγματικό γεγονός. Και η ειρωνεία είναι ,ότι αυτό το γεγονός, συνέβη στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται εκεί που πυροβολήθηκε ο Θοδωρής. Μια κοπέλα με γυαλιά ηλίου, μαύρα ρούχα , ακουστικά, μπλε μαλλιά, σκουλαρίκι στη μύτη, τατουάζ, μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Κινείται περίεργα. Έχει πανιάσει, έχει ιδρώσει, ζαλίζεται , κάνει βιαστικές κινήσεις βάζοντας πράγματα στο καλάθι της. Πίσω της, ο security την ακολουθεί — αδιάκριτα, χωρίς να της μιλήσει. Σχεδόν τρέχει παράλληλα στον δίπλα διάδρομο Κ τη κοιτάζει επίμονα . Ο κόσμος γυρίζει και κοιτάζει, άλλοτε εκείνον, άλλοτε εκείνη. Στο τέλος αφήνει το καλάθι της και βγαίνει έξω, έτοιμη να λιποθυμήσει. Ο security, με βλέμμα νικητή, νομίζει ότι έκανε τη δουλειά του. Ότι προστάτεψε την επιχείρηση και τους πελάτες — από μια κοπέλα που απλώς την είχε πιάσει κρίση πανικού. Και σε λίγο θα περάσω κι από το ΚΕΠΑ, για να «αποδείξω» σε χαρτί το ποσοστό αθροιστικής αναπηρίας μου, με όλες τις συνοδές ασθένειες — σαν να μην έφτανε η καθημερινή μάχη, θέλει και επίσημη κρίση αν αξίζω αναγνώριση. Μια αναγνώριση που για τους άλλους σημαίνει : μη λειτουργική. Ανίκανη. Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς- επίσημα πλέον- δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει. Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι και δίνει και τα εύσημα στον θύτη . Γι' αυτό τα γράφω όλα αυτά. Για να ξέρετε ποια είμαι και τι κάνω, από πρώτο χέρι, εγώ. Αν με στοχοποιήσουν λέγοντάς μου Τουρκάλα, γύφτισσα, Αλβανίδα, Ρωσοποντία — σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα — ή αν με πουν εγκληματία, κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου, ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου, για ασφάλεια — θέλω να θυμάστε το όνομά μου. Και όχι -πιθανώς- " μια 50χρονη εγκληματίας που κινούνταν ύποπτα κρατώντας σουγιά ... Όπως ίσως και εκείνος ο " ναρκομανής " ο " κλέφτης " που κρατούσε μαχαίρι και τον σκότωσαν στο ξύλο ... Ο Ζακ... Είμαι η Βασιλική Κωστοπούλου, Ελληνίδα αυτιστική, και μένω στο Άργος — την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό." 📍Το έργο της φωτογραφίας είναι της Βασιλικής και το δανείστηκα από την σελίδα της Facebook. #Αυτισμός #Δικαιώματα #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη

Ο ποδοσφαιριστής Τζέιντεν Άνταμς, μέσος των Mamelodi Sundowns και διεθνής με τη Νότια Αφρική, απεβίωσε σε ηλικία 25 ετών λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο, προκαλώντας σοκ στο νοτιοαφρικανικό ποδόσφαιρο, ενώ φέρεται να αντιμετώπιζε προβλήματα κατάθλιψης. #ΤζέιντενΆνταμς #ΝότιαΑφρική #ΨυχικήΥγεία

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στο κύμα αυτοκτονιών μεταξύ νέων και την ανάγκη για ενημέρωση και υποστήριξη σε θέματα ψυχικής υγείας στα σχολεία, θίγοντας τις τραγικές ιστορίες νέων που φαίνονταν ευτυχισμένοι αλλά υπέφεραν από κατάθλιψη και άλλες κρίσιμες προκλήσεις. #αυτοκτονία #νέοι #ψυχολογία

Ο άρθρο αναφέρεται στην τραγική αυτοκτονία μιας 19χρονης φοιτήτριας, τονίζοντας την ανάγκη για καλύτερη ψυχική υγειονομική υποστήριξη και ενημέρωση στα σχολεία σχετικά με ζητήματα όπως η κατάθλιψη και οι κοινωνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι. #αυτοκτονία #νέοι #ψυχολογία

Οι κτηνίατροι αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερη πίεση και αυξημένα ποσοστά κατάθλιψης λόγω της αλλαγής στη σχέση ανθρώπου-ζώου και των υψηλών απαιτήσεων που προκύπτουν από την ανάγκη για συναισθηματική υποστήριξη και επικοινωνία με τους κηδεμόνες, καθιστώντας τη διαχείριση των περιστατικών και την παροχή φροντίδας πιο απαιτητική και σύνθετη. #Κτηνίατροι #ΨυχικήΥγεία #ΦροντίδαΖώων

Δύο 17χρονες κοπέλες στην Ηλιούπολη υπέκυψαν σε τραυματισμούς μετά από πτώση από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας, με τους γονείς της μιας να καλούν στη θέση στεφάνων για δωρεές στο Χαμόγελο του Παιδιού, ενώ οι αρχές συνεχίζουν την έρευνα για την τραγική αυτή υπόθεση. #Ηλιούπολη #Αυτοκτονία #Κατάθλιψη

Δυστυχώς, η δεύτερη 17χρονη μαθήτρια που είχε πέσει από πολυκατοικία στην Ηλιούπολη υπέκυψε στα τραύματά της, μετά τον θάνατο της φίλης της, με τις δύο κοπέλες να έχουν αφήσει σημειώματα που εκδιδογράψαν τις ψυχολογικές τους δυσκολίες και την απόφαση τους να πηδήξουν μαζί από την ταράτσα. #Ηλιούπολη #ΨυχικήΥγεία #Κατάθλιψη

Ο άρθρο του Χρήστου Στασινόπουλου αναλύει πώς η κοινωνική ιεραρχία και οι «αντιφατικές ταξικές θέσεις» συμβάλλουν στην αύξηση των ποσοστών κατάθλιψης και άγχους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ερωτώντας ποιος μπορεί να διασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές και πώς οι επιπτώσεις του καπιταλισμού επηρεάζουν την ψυχική υγεία. #εργασία #burnout #ψυχικήυγεία