Search

🚨 Today we asked something very simple about the filling up in Tempes: Pavlos Marinakis had declared that the "work" was done to lift the carriages and find people alive. Adonis Georgiadis said that voices and cries could be heard. Makarios Lazaridis said it was a matter of human lives. 📌 However, the official report states that the last trapped survivors had been freed by 00:20. When large cranes and a bulldozer started arriving around 04:00, the operation was now about retrieving bodies. ❓ So we asked: Were you uninformed about what had really happened or were you consciously lying that the cranes were going to retrieve living people? ❌ To this question, the government spokesman did not respond. 🎯 Instead of answering, he followed the classic tactic: He tried to divert the discussion, attacking the journalist who posed the question, talking again about "career" and "weaponizing" human pain. ❓ But who is really making a career out of this case? The journalist who asks what the relatives want to be asked or a government spokesman who is paid to defend the government's positions? 💬 We are neither paid based on whether the government does well nor do we have any interest in whether a government that defends what happened after the accident will communicate well. Another ⚠️ And most importantly: these questions are raised by the relatives themselves. How is it that the one who conveys the relatives' question is "weaponizing" their pain, while the one who represents a government that treats the relatives as opponents (according to their statement) appears to be the one who respects human pain? 🔴 Then he said something else. That then he "had no such authority." And immediately afterward claimed that later he simply "transfers the real data as they are." ❓ But if he had no authority and did not know what had happened on the ground, how did he know that the work was done to find people alive? ⚖️ Here there are two possibilities. Either they did not know what had really happened and yet they spoke publicly with certainty. Or they did know. One is a huge issue of criminal incompetence. The other is much worse. 🕯️ And we are talking about a case in which there are people mourning their children and relatives. 🔎 That’s why we insisted. We asked him again, now that there is an official report: Do you still insist that the specific work was done to find people alive? Do you still stand by what you said then? ❌ He did not answer there either. ⚽ And then the familiar refrain followed. The ball is in the stands. 🎭 The classic Machiavellian tactic: I do not answer today to what you are asking me. I load it onto a third party and preferably into an indefinite future, when perhaps I won’t even be here to bear the political cost of the answer. ⚖️ The "independent" Justice will decide. Somehow. Somewhere. Someday. 📍 In short: you ask him if he acknowledges that the government made inaccuracies about the filling up and if he still defends what he said then. And instead of answering, he tells you that Justice, somehow, somewhere, someday, will decide. (translated)

11 years after I graduated with distinction from my master's in Petroleum Engineering, I walked through the door of one of the largest oil companies. 11 years ago, just before I completed my studies, I was selected among thousands of students in the United Kingdom for Shell's graduate program. But a few months later, oil prices were so low that every new investment froze, along with all recruitment programs. I worked in any job I could to make a living. From university conducting research to being a waiter and a mathematics teacher. I later returned to Greece and worked for a large Greek shipping company in Piraeus. There, I experienced the medieval times in the workplace. Insults, shouting, belittlement. From a person high up in the hierarchy but with far less knowledge and ability than me. When I realized that the situations I was living through were sick and that I was at risk of becoming like those who had gotten used to them, I made the decision to resign. I resigned in a way that made an impact. My resignation became a catalyst for many changes, and that toxic person was finally fired six months later. For 13 years, he shattered many souls, but today I owe him a thank you. Due to what I experienced with him, I decided to immigrate to the Netherlands. In the Netherlands, I experienced another world. Respect, opportunities, recognition of value. Until today, I have always had leaders with abilities, knowledge, and above all, immense wisdom in managing people. Managing people through communication according to each person's personality, not through power and fear. In my new position, I was asked to travel to Norway representing my team. I just finished a presentation with representatives from major companies in the field present. Dozens of nationalities. Different backgrounds. But everyone shared the same culture. A culture of collaboration, respect, and safety (mental and physical) at work. I received compliments immediately after the presentation from my team leadership. A leadership that does not hesitate to reward. A leadership that inspires by example and shows genuine interest in the well-being of its team members in practice. As I was leaving the building, I took this photo to remember that it took me 11 years. 11 years after completing my studies in the field, I found myself crossing the threshold of a company in the industry. It's never too late... As long as you make the decision to leave any rotten environment before it starts rotting you too. #Norway #Netherlands (translated)

«Προς το παρόν, δεν βλέπουμε λόγους για αναστροφή. Δεν ακούμε λογικές φωνές που να καλούν σε διάλογο ή σε προσπάθειες διόρθωσης της κατάστασης»«Προς το παρόν, δεν βλέπουμε λόγους για αναστροφή. Δεν ακούμε λογικές φωνές που να καλούν σε διάλογο ή σε προσπάθειες διόρθωσης της κατάστασης», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ. #Ρωσία #ΕυρωπαϊκέςΕταιρείες #Κυρώσεις

Η σημερινή διαδήλωση για τα #Προσφυγικά ήταν συγκλονιστική από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. ✊❤️ 🎉 Επρόκειτο να είναι μια γιορτινή διαδήλωση, με τα παιδιά της κοινότητας μέσα στην πορεία. Και τελικά χρειάστηκε η απίστευτη αυτοσυγκράτηση της κοινότητας των Προσφυγικών για να διατηρηθεί η διαδήλωση άθικτη και όλοι μέσα σε αυτήν καλά, παρά την προκλητική και επιθετική στάση της αστυνομίας. Πραγματικά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω από όλα αυτά που ζήσαμε. 🎶 Στην πρώτη γραμμή οι μουσικοί έπαιζαν το «Δεν πα’ να μας χτυπάν» και δίπλα τους ήταν ο Αρίστος Χατζής, με το αναπηρικό του αμαξίδιο, καθώς και η Suzon Doppagne στην πρώτη τους διαδήλωση μετά τη μεγάλη απεργία πείνας. Ένιωσα να ανατριχιάζω με το μεγαλείο αυτού που έβλεπα μπροστά μου. Ο Αρίστος και η Suzon, οι δύο απεργοί πείνας. 40 κιλά. ✊ Αλλά 40 κιλά ατόφιας μαγκιάς, που ανάγκασαν μια ολόκληρη κυβέρνηση να κάνει πίσω. Μαζί με τον αγώνα ολόκληρης της κοινότητας κατάφεραν να σώσουν τα σπίτια περίπου 400 ανθρώπων, να σώσουν τη σταθερότητα και το περιβάλλον αγάπης και στοργής μέσα στο οποίο μεγαλώνουν δεκάδες παιδιά, που αλλιώς θα ήταν πεταγμένα στις εσχατιές της Αθήνας. ❤️ Και μετά η πορεία βγήκε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. 🚨 Εκεί η αστυνομία προσπάθησε ξανά και ξανά να περιορίσει τη διαδήλωση. Αρχικά σε δυο λωρίδες, μετά σε μία και στη συνέχεια σε ακόμη μικρότερο χώρο. Οι αστυνομικοί καθ’ όλη τη διάρκεια ήταν πολύ προκλητικοί. Έσπρωχναν τον κόσμο, πήγαιναν όλο και πιο μέσα από τη γραμμή που τους είχε υποδείξει ο επικεφαλής τους και κάποια στιγμή επιτέθηκαν ακόμη και στο πανό που κρατούσαν παιδιά 12 χρονών. 🛑 Μάλιστα ένας αστυνομικός μπήκε μπροστά στο πανό και ανέκοψε την πορεία, όπως φαίνεται και στο βίντεο. Κι όμως ο κόσμος απάντησε με τη μεγαλύτερη δυνατή μαχητικότητα και ψυχραιμία. ✊ Έδειξε αυτοσυγκράτηση ακριβώς επειδή εκεί βρίσκονταν παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι της κοινότητας και φυσικά ο Αρίστος με το αναπηρικό του αμαξίδιο. Η κατάσταση έφτασε στο σημείο αστυνομικοί να σπρώχνουν με τις ασπίδες ακόμη και το αναπηρικό αμαξίδιο του Αρίστου. Δύο φορές χρειάστηκε ο αρχιματατζής να παρέμβει για να πει στους αλαφιασμένους αστυνομικούς να σταματήσουν να σπρώχνουν το αναπηρικό αμαξίδιο. Βέβαια, έκανε αυτό που ήταν αυτονόητο. Αυτό που θα έπρεπε να κάνει και για όλους τους υπόλοιπους αλαφιασμένους αστυνομικούς που έσπρωχναν διαδηλωτές και διαδηλώτριες σε ολόκληρη την πορεία. 🚗 Το αποτέλεσμα όλου αυτού; Η αστυνομία, για να μην δημιουργήσει κυκλοφοριακή συμφόρηση, κατάφερε μια πορεία που θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί σε λιγότερο από μία ώρα να κρατήσει τρεις ώρες, με αποτέλεσμα τελικά η ίδια η αστυνομία να δημιουργήσει την κυκλοφοριακή συμφόρηση που είχε (υποτίθεται) στόχο να αποτρέψει. 📹 Σε ένα από τα βίντεο θα δείτε τον Αρίστο Χατζή να παραχωρεί δηλώσεις και την ίδια στιγμή από πίσω η αστυνομία να επιτίθεται στην πορεία. Ο Αρίστος, παρότι βρίσκεται στο αναπηρικό του αμαξίδιο, ζητά αμέσως να τον οδηγήσουν πίσω στους συντρόφους του και τις συντρόφισσές του για να τους υπερασπιστεί. Η ένταση αποκλιμακώνεται και ο Αρίστος συνεχίζει τη δήλωσή του. 📣 Ώσπου περνούν κάποια αυτοκίνητα που κορνάρουν πανηγυρικά, στηρίζοντας τον αγώνα των Προσφυγικών. Τον χαιρετούν και εκείνος τους χαιρετά με υψωμένη τη γροθιά. ✊ Αυτές δεν είναι όμως οι μόνες εικόνες που θα είναι δύσκολο να ξεχαστούν. 🇵🇸 Κάτοικοι από τα μπαλκόνια έβγαλαν σημαίες της Παλαιστίνης και ένωσαν τις φωνές τους με τα συνθήματα της διαδήλωσης. Μαζί τους και ο Γιάννης Μάγγος, ο πατέρας του Βασίλη Μάγγου. 🖤 Εκατοντάδες άνθρωποι έφερναν ξανά και ξανά το όνομα του νεκρού γιου του στα συνθήματα και του έδιναν δύναμη. Φαντάζομαι ότι αυτό είναι μια πολύ μεγάλη στήριξη για έναν τέτοιο άνθρωπο, έναν τόσο αξιοπρεπή άνθρωπο, που συνεχίζει τον αγώνα για δικαίωση παρά τα εμπόδια που βάζει το κράτος, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το κράτος είναι σαν να τον ειρωνεύεται μπροστά στα μάτια του, αφού δεν έχει πετάξει ούτε τους καταδικασμένους αστυνομικούς εκτός Σώματος. 🔍 Και φυσικά, να πούμε 2 κουβέντες για τα περίφημα διακριτικά. 🎥 Σε βίντεό μας φαίνεται αστυνομικός με αριθμούς γραμμένους με μαρκαδόρο σε διακριτικά που δεν φαίνονται όχι απλώς με γυμνό μάτι, αλλά ούτε σε full HD κάμερα. Και ακριβώς δίπλα του άλλος αστυνομικός χωρίς καθόλου διακριτικά. 🤡 Αυτό είναι το μεγάλο καραγκιοζιλίκι του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κυβέρνησης: ο ένας έχει κάτι γραμμένο με μαρκαδόρο που δεν μπορεί να το δει κανείς, ο διπλανός δεν έχει τίποτα και ο καθένας κάνει γενικά ό,τι γουστάρει, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να αθετεί αυτό που η ίδια είχε πει, ότι δηλαδή θα έβαζε διακριτικά στους αστυνομικούς. 🔥 Και στο τέλος η πορεία απελευθερώνεται από τον κλοιό της αστυνομίας και μπαίνει πανηγυρικά στα Προσφυγικά. 🔥 Με πυρσούς και με συνθήματα. ✊ Και τον Αρίστο και τη Suzon, όταν φτάνουν, να πνίγονται στις αγκαλιές των παιδιών της κοινότητας. ❤️ Παιδιά που πανηγυρίζουν για μια νίκη η οποία, αν δεν ήταν νίκη, θα τους ξερίζωνε σε αυτήν την τρυφερή ηλικία. Αυτό ήταν η σημερινή διαδήλωση. ✊ Μια πορεία που έπρεπε να είναι γιορτή, δοκιμάστηκε για τρεις ώρες από την αστυνομική πίεση και τελικά έφτασε μέχρι το τέλος επειδή η κοινότητα κράτησε τη μαχητικότητα, την ψυχραιμία και την αυτοσυγκράτησή της. Και στο τέλος επέστρεψε στο σπίτι της πανηγυρίζοντας. ✊❤️🔥 #antireport #Προσφυγικά #Διαδήλωση #Αλληλεγγύη

Το 2002, ως φοιτητής, εργαζόμουν για ένα φεγγάρι στην υποδοχή ενός από τα μεγαλύτερα κλαμπ της εποχής. Μια πόρτα δίπλα ήταν το Ηχοδρόμιο, ήταν από εκείνες τις εποχές που η νύχτα είχε άλλη ένταση. Εκείνο το βράδυ στο Ηχοδρόμιο τραγουδούσε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Θυμάμαι τον κόσμο να περιμένει από νωρίς. Κοστούμια στην πένα, λαμπερά φορέματα, Και μέσα σ'όλη αυτή τη λάμψη υπήρχε ένας άνθρωπος που σχεδόν κανείς δεν πρόσεχε. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Απ'αυτούς που κάνουν τη δουλειά τους, δεν ενοχλούν κανέναν και στο τέλος της βραδιάς φεύγουν χωρίς να τους θυμάται σχεδόν κανείς. Εκείνο το βράδυ, όμως, κάτι τον απασχολούσε. Στεκόταν μόνος του στο πίσω μέρος του μπαρ, σ' ένα μισοσκότεινο σημείο κοντά στην αποθήκη με τα ποτά. Δε χαμογελούσε. Κάποια στιγμή τον είδα να σκουπίζει τα μάτια του. Δε ρώτησα. Στη δουλειά της νύχτας μαθαίνεις να μη ρωτάς πάντα. Όταν αργότερα τον πλησίασα, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, μου είπε μόνο: -"Άσε με λίγο εδώ... Δεν έχω διάθεση για πολλά-πολλά. Συγγνώμη". Δεν επέμεινα. Αργότερα, από την εξέλιξη της ιστορίας, κατάλαβα ότι η κόρη του, που ζούσε μακριά, δεν του απαντούσε στις κλήσεις. Είχε προηγηθεί ένας άσχημος καβγάς μεταξύ τους κι εκείνη, θυμωμένη, δε σήκωνε το τηλέφωνο. Κι αυτό τον είχε διαλύσει. Όχι μόνο επειδή του έλειπε. Αλλά γιατί δεν μπορούσε να είναι δίπλα της, να την κοιτάξει στα μάτια, ίσως να της ζητήσει συγγνώμη, να μιλήσουν, να τα βρουν. Είναι εκείνη η περίεργη ενοχή που νιώθει ένας γονιός όταν το παιδί του πονάει, είναι ψυχραμένο μαζί του και βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά χάνοντας την ευκαιρία να δοθούν πρόσωπο με πρόσωπο εξηγήσεις και να λυθούν τυχόν παρεξηγήσεις... Λίγο πριν ανέβει στην πίστα για το πρόγραμμά του, πέρασε δίπλα του ο Μαζωνάκης. Δεν ξέρω αν κάποιος του το είχε πει ή αν απλώς τον πρόσεξε περνώντας. Υποθέτω το δεύτερο. Εγώ βρισκόμουν περίπου τέσσερα-πέντε μέτρα μακριά. Αρκετά κοντά, όμως, ώστε ν' ακούω τη συζήτησή τους. Πέρασε δίπλα του. Σταμάτησε. Τον κοίταξε. -"Όλα καλά;". -"Καλά", Γιώργο. Μια απάντηση που όλοι ξέρουμε ότι σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο Μαζωνάκης δεν τον προσπέρασε. Κάθισε δίπλα του. Και τότε ο άνθρωπος λύγισε. Μέσα στα κλάματα, του μίλησε για την κόρη του. Για το τηλέφωνο. Για τις κλήσεις που έμεναν αναπάντητες. Για εκείνη τη σιωπή που, όταν έρχεται από έναν άνθρωπο που αγαπάς, μπορεί να γίνει πιο βαριά κι από μια πολύωρη κουβέντα με φωνές και εντάσεις... Ο Μαζωνάκης τον άκουγε. Δεν του έδωσε συμβουλές. Δεν του είπε το τυπικό «μην στεναχωριέσαι, όλα καλά θα πάνε». Απλώς τον άκουγε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε. -"Δώσε μου το τηλέφωνό της". Την πήρε από το προσωπικό του τηλέφωνο. Θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του: -"Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν' του μια αγκαλιά και κάν'το για πάρ'τη μου". Έκλεισε το τηλέφωνο. Έδωσε το χέρι στον άνθρωπο, τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη, του έκλεισε το μάτι κι επέστρεψε στην πίστα για τις τελευταίες πρόβες. Λίγο αργότερα έκανε το πρόγραμμά του. Τραγούδησε μπροστά σε εκατοντάδες ανθρώπους. Τον χειροκρότησαν, τον αποθέωσαν, φώναξαν το όνομά του. Όμως εκείνη τη στιγμή, δεν είχε φερθεί σαν κανένας ψωνισμένος με μπλαζέ ύφος «σταρ» της κακιάς ώρας, απ'αυτούς που συνηθίζουν να το παίζουν βαριά πεπόνια χτίζοντας τον δήθεν μύθο τους. Ήταν απλώς ένας άνθρωπος που είδε έναν άλλον άνθρωπο να πονάει και στάθηκε δίπλα του. Έστω για εκείνα τα τρία-τέσσερα λεπτά που κράτησε το σκηνικό. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πραγματικό μεγαλείο. Όχι να σε χειροκροτούν και να σε αποθεώνουν οι πολλοί. Αλλά να μπορείς, μέσα σε μια νύχτα γεμάτη φώτα, να προσέξεις τον έναν άνθρωπο που στέκεται μόνος στο σκοτάδι. Να σταθείς δίπλα του. Να τον ακούσεις. Να του δώσεις, έστω για λίγα λεπτά, την αίσθηση πως δεν είναι μόνος. Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον. Και στην τελική ίσως αυτό να έλειπε κι απ'τον ίδιον:κάποιος να τον κοιτάξει στα σκοτάδια του. #Νύχτα #Μουσική #Συναίσθημα

🔴Όλα του «Λαϊκού Μετώπου» δύσκολα! 🔴Πληθαίνουν, τον τελευταίο καιρό, οι φωνές απ’ αριστερά, που ζητούν «Λαϊκό Μέτωπο», στις εκλογές. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις: 📍Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης: «Υπάρχουν συγκλίσεις και κοινοί τόποι ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ, όσο και άλλων μικρότερων κομμάτων που αυτοτοποθετούνται αριστερά του Κέντρου. Οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να παραμερίσουν τις διαφορές». 📍Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (που έχει εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ), Αλέξανδρος Αυλωνίτης: «Πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να παίξει έναν καταλυτικό ρόλο, έτσι ώστε να συνεργαστούν οι προοδευτικές δυνάμεις του κεντροαριστερού χώρου, με σκοπό να φύγει αυτή η καθεστωτική κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη». 🔴Πιο ουσιαστική ήταν η παρέμβαση του συγγραφέα του «μανιφέστου Τσίπρα» και εκ των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα, Γιώργου Σιακαντάρη: «Μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, πρέπει να ξεκινήσει ένας διάλογος, για ένα Συνασπισμό κομμάτων ή ακόμη καλύτερα για κάτι εντελώς νέο. Για το ελληνικό Επινέ». ★Épinay-sur-Seine, πόλη της Γαλλίας, στην οποία διεξήχθη το 3ο Συνέδριο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Εκεί, ο Φρανσουά Μιτεράν, ένωσε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, υπό την ηγεσία του. 🔴Για πρώτη φορά στην σύγχρονη πολιτική Ιστορία, η κατάσταση είναι πολύ ξεκάθαρη: δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία για τον νικητή των επόμενων εκλογών και το μόνο δίλημμα είναι, αν το κυβερνών κόμμα θα πάρει την αυτοδυναμία ή όχι. Θεωρητικά, η μόνη ελπίδα για να ανατραπούν τα δεδομένα, είναι να σχηματιστεί «Λαϊκό Μέτωπο», από ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ (πριν τις δεύτερες εκλογές), που θα λειτουργήσει σε συνδυασμό με το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. 🔴Αξίζει να σημειωθεί, ότι προς την κατεύθυνση αυτή, πιέζουν και οι λεγόμενοι «ολιγάρχες», που για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν επιθυμούν τρίτη τετραετία Μητσοτάκη. 🔴Στην τελευταία δημοσκόπηση, η εκτίμηση ψήφου για την ΝΔ, ήταν 30,3%. Αν προσθέσουμε την αντίστοιχη εκτίμηση για τα ποσοστά της ΕΛΑΣ (15,8%), του ΠΑΣΟΚ (13%) και των υπολειμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ (1,5%), το άθροισμα βγάζει το ίδιο ακριβώς ποσοστό: 30,3%! Βέβαια, στην πολιτική ένα κι ένα δεν κάνουν πάντα δύο. Κι αυτό, δεν είναι το μόνο εμπόδιο. 🔴Το «κλειδί» των εξελίξεων, είναι το ΠΑΣΟΚ, το οποίο αναμένεται να πάρει χαμηλότερο ποσοστό από τις προηγούμενες εκλογές. Όπως φαίνεται, μέχρι τις πρώτες εκλογές, δεν θα υπάρξει αμφισβήτηση του Ανδρουλάκη. Το βράδυ των εκλογών όμως, οι «δελφίνοι» θα απαιτήσουν την άμεση παραίτησή του, κι αυτό προφανώς θα συμβεί. Αν στις εσωκομματικές εκλογές επικρατήσει ο Δούκας, θα ρίξει το ΠΑΣΟΚ στην αγκαλιά του Τσίπρα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το σχέδιο ναυαγεί. 🔴Βέβαια, αν συμβεί το πρώτο, πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν θα ακολουθήσουν και θα επέλθει διάσπαση. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το 25% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι θεωρεί καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη. Προφανώς, ούτε αυτοί θα ακολουθήσουν. 🔴Υπάρχει όμως κι άλλο εμπόδιο: σύμφωνα με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, ένας ευκαιριακός συνασπισμός κομμάτων ΔΕΝ δικαιούται το μπόνους των 50 εδρών! Άρα, για να λάβει το «Λαϊκό Μέτωπο» το μπόνους, πρέπει υποχρεωτικά να έχει τη μορφή ενιαίου αυτοτελούς κόμματος. Αυτό είναι το «κάτι εντελώς νέο», που λέει ο σύντροφος Σιακαντάρης! Δηλαδή, ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, να γίνουν ένα κόμμα, με επικεφαλής τον Τσίπρα. Αυτό που συνέβη το 2013, στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, με την συγχώνευση των 16 συνιστωσών του. 🔴Όμως, άλλο είναι να διαλυθούν κάποιες περιθωριακές συνιστώσες, κι άλλο να διαλυθεί ένα ιστορικό κόμμα, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, όλα του «Λαϊκού Μετώπου» δύσκολα, αλλά κρατήστε κι αυτή την πιθανότητα, στο πίσω μέρος του μυαλού σας. 🔴Τα σχόλια, δικά σας! #ΛαϊκόΜέτωπο #Πολιτική #Εκλογές

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., μία νέα επικίνδυνη απάτη με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης έχει εμφανιστεί, όπου οι δράστες κλωνοποιούν τις φωνές συγγενών θυμάτων για να αποσπάσουν χρήματα και κοσμήματα, με συνολικά κέρδη που υπερβαίνουν το 1 εκατ. ευρώ. #τηλεφωνικήαπάτη #τεχνητήνοημοσύνη #κοινωνία

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ:"Το σύστημα έχει κάνει"εξαιρετική"δουλειά προκειμένου να πνίξει με κάποιο τρόπο όλες τις μορφές αντίδρασης.Οι όποιες φωνές αντίδρασης πνίγονται,διακωμωδούνται,περιθωριοποιούνται.Έχει καταφέρει μέχρι στιγμής τουλάχιστον να βάλει στην άκρη όποια φωνή αντίδρασης υπάρχει και αυτές οι φωνές αντίδρασης με έναν τρόπο περνάνε στην συνείδηση του κοινού σαν κάποιους"τρελούς"που λένε πράγματα ή γκρινιάζουν ή τελοσπάντων δεν αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους.Είναι η"βασιλεία" του κοίτα την δουλίτσα σου,κάνε την ζωούλα σου και μην ασχολείσαι με τίποτα"!! 👇👇 #Αντίσταση #Κοινωνία #Ελευθερία

ΗΡΩ(ερμηνεύτρια):"Είναι πάντως πολύ"αιχμηρό"και ντροπιαστικό το γεγονός ότι παγκόσμια ο καλλιτεχνικός κόσμος και οι άνθρωποι των γραμμάτων επαναστατούν και φωνάζουν ενάντια στην γενοκτονία ενός λαού,σε πολέμους αναίτιους και την ίδια στιγμή κάνουμε συμμαχίες δισεκατομμυρίων με τους ίδιους τους δολοφόνους.Γιατί όταν πεθαίνουν μικρά παιδιά είναι καθαρή δολοφονία από όποια σκοπιά κι αν το δεις.Και παρατηρώ μια σιωπή από όλους και οι φωνές όσων από εμάς μιλούνε θα τις σωπάσουν και δεν θα ακούμε τίποτα.Κοντοζυγώνει αυτή η σιωπή...νομίζω πως ποτέ μέχρι τώρα μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε τέτοια συντονισμένη προσπάθεια φίμωσης με κάθε τρόπο.Και το πιο ύπουλο και το πιο πρόστυχο είναι ότι αποκαλούνται Κομμουνιστές όσοι αντιτίθενται.Πρώτον γιατί τσουβαλιάζει τους ελεύθερους ανθρώπους και τους στοχοποιεί λες και είμαστε στο 1934 προκαλώντας μνήμες φόβου και δεύτερον γιατί μοιάζει με προσβολή να είσαι Κομμουνιστής.Με σοκάρει ότι όλα αυτά συμβαίνουν το 2026.Αλλά το 2026 επίσης το δελτίο ειδήσεων ασχολείται με το βιβλίο της Β Δημοτικού που αναφέρει τα είδη της οικογένειας και τολμάει να"παραστρατήσει"αναφέροντας μεταξύ άλλων τα ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά.Και κάπως έτσι ο μεσαίωνας ήρθε και φώλιασε στις ψυχές και στις συνειδήσεις των απλοϊκών ανθρώπων και ο φόβος έγινε οδηγός.Και δεν υπάρχει πιο γόνιμο έδαφος από αυτό για την βία.Μην αναρωτιέστε λοιπόν πώς φτάσαμε ως εδώ...εύκολα...Βασικά δεν ξέρω και αν ποτέ μετακινηθήκαμε ή απλώς περάσαμε την"μόδα της εξέλιξης"!! 👇👇 #Τέχνη #Γεννοκτονία #Ελευθερία

Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια

Αγαπητέ παρά την συνεχή και σκληρή κριτική που μου ασκείτε και με αρκετά υπονοούμενα, σε μένα παραμένετε συμπαθής. Μου αρέσουν οι άνθρωποι με γνώμη και ας μην είναι ίδια με την δικιά μου και αυτό ακριβώς είναι που με διαφοροποιεί από τον Πολάκη. Όπως και το ότι δεν απέλυσα, παρανόμως όπως απεδείχθη, υπαλλήλους του Υγείας διότι συμπαθούν τον Πολάκη, όπως και διότι δεν προσπάθησα να κλείσω τους αντιπάλους μου στην φυλακή για να κερδίσω τις εκλογές κλπ κλπ ελπίζω να σας κάλυψε η απάντηση μου. Ως προς το γιατί υβρίζουν εμένα και όχι τους προηγούμενους κλπ όλους τους προηγούμενους Υπουργούς Υγείας τους έβριζαν οι ίδιοι. Αυτό είχε οδηγήσει όλους τους προκάτοχους μου να μην επισκέπτονται τα νοσοκομεία. Εγώ έχω άλλο στυλ και άλλη άποψη, εγώ πηγαίνω και ας με βρίζουν. Το θεωρώ καθήκον και πλέον αν δείτε δεν με βρίζουν πλέον και πολύ, περισσότερα λουλούδια παραλαμβάνω παρά φωνές. Τέλος ως προς τα όσα είπα για τον @androulakisnick ναι τον θεωρώ λίγο. Και αυτό το θεωρώ μεγάλο πρόβλημα για την Χώρα μας. Το ΠΑΣΟΚ αν είχε ανακάμψει δεν θα είχε επιτρέψει την επανεμφάνιση @atsipras τον οποίο και θεωρώ επικίνδυνο. Πήγε να με κλείσει εμένα και άλλους στη φυλακή με ψέματα για να κρατήσει την εξουσία άρα είναι ικανός για όλα. Το ύφος μου, αν σας ενόχλησε, ήταν απλά τηλεοπτικό. Η θέση μου απολύτως ευγενική αλλά αυτή είναι η γνώμη μου. Η δε υποχώρηση του στα φληναφήματα @h_doukas βάζουν την χώρα σε παρατεταμένο κίνδυνο ακυβερνησίας καταπατώντας τις βασικές αρχές του κοινοβουλευτισμού που δεν εμποδίζουν τις κυβερνητικές συνεργασίες. Καλημέρα #Ελλάδα #Πολιτική #Υγεία

«Είναι η μάστιγα των καιρών, όταν οι τρελοί οδηγούν τους τυφλούς.» Βασιλιάς Ληρ Η διχοτόμηση τσιμεντώνεται… Και νομίζουν κάποιοι θα σωπάσουν τις φωνές της λογικής με τη λάσπη και την επιστράτευση μεθόδων του μεσαίωνα. "Σιγά μην κλάψω. Σιγά μη φοβηθώ.” Γιάννης Αγγελάκας #Τρέλα #Λογική #Μεσαίωνας #Δενυπάρχουνσυγκεκριμένεςχώρεςστοtweetγιαανάλυση.

α.Τα "Θαλάσσια Πάρκα" ορίζονται εντός ΕΧΥ,αλλιώς είναι μια μπούρδα και μισή απλώς για εντυπωσιασμό και εσωτερική κατανάλωση. β.Η νομική βάση και η αρμοδιότητα των κρατών να θεσπίζουν θαλάσσια πάρκα και προστατευόμενες περιοχές πηγάζουν από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, 1982).Αυτή που η Τουρκία αρνείται επιμόνως να υπογράψει... Σε αντίθεση με όλες τις φωνές που ακούω ένθεν κα κείθεν,η ενέργεια αυτή των τούρκων μου μοιάζει μάλλον για μία ακόμη "πρόσκληση" -και υπό το κράτος πανικού- για καζάν-καζάν συμφωνία,η οποία θα πέσει αυτομάτως στο κενό... Θα παραμείνω ψύχραιμος και θα συνεχίσω να γράφω τις γελοιότητες των τούρκων και των εγχωριων αντιπροσώπων τους,στα γέρικα παπάρια μου... #Θάλασσα #Περιβάλλον #Δίκαιο

Το άρθρο προειδοποιεί για τις τηλεφωνικές απάτες που χρησιμοποιούν επαναλαμβανόμενες φωνές αγαπημένων προσώπων, τονίζοντας τη σημασία της δημιουργίας ενός μυστικού οικογενειακού συνθήματος για την επιβεβαίωση της ταυτότητας του καλούντος, προκειμένου να προστατευτούν οι πολίτες από τους απατεώνες που χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη για να αντιγράψουν φωνές. #τηλεφωνικέςαπάτες #μυστικόσύνθημα #απάτη

Οι βρετανoί Massive Attack κατήγγειλαν την «αιφνιδιαστική και απογοητευτική» μεταχείριση από τις αρχές της Σιγκαπούρης, οι οποίες απαγόρευσαν επ' αόριστον την επανείσοδό τους στη χώρα μετά την ανάρτηση παλαιστινιακής σημαίας και φωνές «Free Palestine» κατά τη διάρκεια συναυλίας τους, τονίζοντας ότι δεν περίμεναν ότι μια τέτοια ενέργεια θα θεωρούνταν παραβίαση του νόμου. #MassiveAttack #FreePalestine #Σιγκαπούρη