Search

The authorities in Stockholm are letting down seriously ill people. When you call 112, help should come immediately. No one should be left to their fate and have to wait for an ambulance for 90 panicked minutes. It is a matter of life and death. When the crisis strikes, you should be able to feel secure with the care. (translated)

Pekingiin, Kiinaan, törmäsi pieni lentokone CITIC Tower -pilvenpiirtäjään, mikä johti rakennuksen evakuointiin ja paikalle saapui poliisi sekä ambulansseja, mutta tarkkaa tietoa mahdollisista uhreista tai rakennuksen vaurioista ei heti ollut saatavilla. #Peking #lentokone #pilvenpiirtäjä

Vi visste redan att vänsterstyret orsakat 26% ökade köer och 6000 kronor i höjd skatt. Nu avslöjar Aftonbladet att akut sjuka medborgare fick vänta 90 minuter på ambulans när S, V, MP och C ville ”ta tillbaka kontrollen” i Stockholm. https://t.co/mMEK2Upgrc #Stockholm #Politik #Sjukvård

Enligt en ny rapport från Kommunal upplever nästan hälften av ambulanspersonal hot och våld på jobbet flera gånger i månaden, samtidigt som brister i riskinformation och förebyggande åtgärder från arbetsgivare bidrar till en alltmer osäker arbetsmiljö. #hotochvåld #ambulanssjukvård #Kommunal

Få saker är så vackra som när Magdalena Andersson ställer sig i riksdagens talarstol, dundrar mot Ulf Kristersson och gråter krokodiltårar över hur "skattesänkningar för de rika" stjäl pengar från ambulanssjukvårdarnas arbetskläder. Hon har till och med varnat för hur klyftorna ökar när folk tar ut lågbeskattad avkastning istället för vanlig lön. Det är en fantastisk retorik. Ända tills man tittar på hur S-ledarens egen hushållskassa ser ut. Hemma vid köksbordet är det nämligen professormaken som sköter ekonomin via sitt egna konsultbolag, helt utan anställda. Och där är höga skatter tydligen inte riktigt lika häftigt längre. Istället för att ta ut lön, och snällt betala in de skyhöga inkomstskatter och arbetsgivaravgifter som Andersson kräver av alla andra, plockar hushållet ut miljonbelopp i lågbeskattad aktieutdelning (20 procent). På fyra år har familjen Andersson dragit in 1,3 miljoner kronor i handen på detta sätt. Hade de tagit ut det som lön, som vanliga löntagare, hade de bara fått behålla en dryg halv miljon. Det är givetvis helt lagligt att skatteplanera så här. Men att stå och kalla andras agerande för ett hot mot välfärden, samtidigt som man själv sparar hundratusentals kronor på att trixa sig runt de egna skatteidealen... det är inte bara dubbelmoral. Det är avancerad socialdemokratisk plånboksoptimering av högsta klass. https://t.co/lY2EP0bJE8 #politics #skatter #dubbelmoral

En kraftig lägenhetsbrand bröt ut på midsommarafton i Märsta, vilket resulterade i evakuering av boende i 18 lägenheter, och flera enheter från räddningstjänsten och ambulanser var på plats, men ingen människa skadades, endast en katt fick vård. #MärstaBrand #Räddningstjänst #Flerfamiljshus

NU-sjukvården testar en ny drönare som inte bara transporterar hjärtstartare vid misstänkt hjärtstopp, utan också kan filma skadeplatser för att ge ambulanspersonal viktig information innan de anländer, och undersöker även leverans av mediciner i akuta situationer. #drönare #hjärtstartare #hälsoochsjukvård

Jaki problem z Banderą, historią Ukraińskiej Powstańczej Armii i decyzją Zełeńskiego o nazwaniu jednostki wojskowej mianem UPA, mają Polacy? Postanowiłem opowiedzieć tę historię dosyć szeroko i mam nadzieję, że automatyczne tłumaczenie tekstu, które mamy dzięki @elonmusk, pozwoli przeczytać go nie tylko Polakom ale również Ukraińcom, jak i być może użytkownikom innych języków. Zapraszam na dłuższy🧵 ZANIM DOSZŁO DO LUDOBÓJSTWA - lata 1918-1939 W 1918 roku, po 123 latach obcej okupacji, odrodziło się państwo polskie. Polacy zamieszkiwali wówczas, w zwartych lub rozproszonych grupach, na ogromnym obszarze Europy Wschodniej, obejmującym sporą część terytoriów dzisiejszej Ukrainy, Białorusi oraz Litwy, a nawet Łotwy. Po dziś dzień (2026) państwa te zamieszkują mniej lub bardziej liczne grupy Polaków, którzy żyją tam od setek lat. W latach 1918-1939 odrodzone państwo polskie zamieszkiwały liczne mniejszości narodowe. Wsród nich było około 10% Żydów i aż 14% Ukraińców. Polacy stanowili około 70% mieszkańców własnego państwa. Ukraiński nacjonalizm lat 1918-1939 wyrósł z klęski prób stworzenia własnego państwa po I wojnie światowej i wojny polsko-ukraińskiej o Małopolskę Wschodnią. Dla wielu ukraińskich działaczy porażka z lat 1918-1921 stała się dowodem, że zawiodły umiarkowanie, kompromis i parlamentarna polityka. W Galicji, na Wołyniu i innych regionach II RP zaczęło narastać przekonanie, że tylko zdyscyplinowany, elitarny i gotowy do przemocy ruch zdoła doprowadzić do niepodległości. Z tego klimatu wyrosły najpierw Ukraińska Organizacja Wojskowa, a potem, od 1929 roku, Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Kluczowy wpływ na doktrynę polityczną wywarła doktryna Dmytra Doncowa, zwykle opisywana jako integralny nacjonalizm. Doncow odrzucał demokratyczny pluralizm i humanitaryzm, a w ich miejsce stawiał wolę, fanatyzm, ekspansję i przemoc polityczną. Szczególnie jaskrawe są sformułowania z jego pracy: „każda nowa idea jest nietolerancyjna”, wielka idea narodowa ma być „nieprzejednana, bezkompromisowa, fanatyczna i ‘amoralna’”, a naród lub wielka idea „musi przypisać ogromną rolę w życiu narodów przemocy”. Polsko-ukraiński konflikt na Kresach w latach 1918-1939 miał charakter zarazem narodowy, społeczny i państwowy. Zaczął się jako otwarta wojna o terytorium i władzę, zwłaszcza o Galicję Wschodnią i Lwów, a po ustaleniu granic przeszedł w długotrwały konflikt między państwem polskim a znaczną częścią ukraińskiej społeczności. Dla Polaków chodziło o utrzymanie integralności państwa i kontroli nad spornymi ziemiami; dla wielu Ukraińców było to doświadczenie przegranej państwowości, marginalizacji politycznej i presji asymilacyjnej. Napięcia wzmacniały spory o szkolnictwo, język, cerkiew, ziemię, administrację i reprezentację polityczną. Państwo polskie prowadziło wobec Ukraińców politykę czasami niespójną, chwilami twardą i represyjną, czego symbolem stała się pacyfikacja Małopolski Wschodniej w 1930 roku. Z drugiej strony radykalny, ukraiński nurt nacjonalistyczny odrzucał drogę legalną i świadomie eskalował przemoc. Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów traktowała terror jako narzędzie wychowania narodu i destabilizacji państwa: chciała uderzać nie tylko w polskich urzędników, lecz także w Ukraińców skłonnych do kompromisu, by zniszczyć umiarkowane przywództwo i spolaryzować społeczeństwo. Tę logikę dobrze oddaje "Dekalog ukraińskiego nacjonalisty", autorstwa Stepana Łenkawskiego, ogłoszony w 1929 roku; jego kanoniczne brzmienie znamy też z późniejszej broszury Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Najbardziej jaskrawe punkty to: „Zdobędziesz państwo ukraińskie albo zginiesz w walce o nie”, „Nienawiścią i bezwzględną walką będziesz przyjmować wrogów twego narodu” oraz „Nie zawahasz się wykonać najniebezpieczniejszego czynu, kiedy tego wymaga dobro sprawy”. Ważnym tłem tego konfliktu były stosunki narodowościowe na ziemiach południowo-wschodnich II Rzeczpospolitej Polskiej. W województwie wołyńskim ludność ukraińska i ruska stanowiła około 68,4%, polska 16,6%, a żydowska według kryterium językowego około 9,9%. W województwie stanisławowskim było to odpowiednio 68,8%, 22,4% i 7,4%. W województwie tarnopolskim proporcje były bardziej wyrównane: około 49,3% ludności posługiwało się językiem polskim, 45,5% ukraińskim lub ruskim, a 4,9% jidysz lub hebrajskim. W województwie lwowskim jako całości przeważała ludność polskojęzyczna, około 57,7%, wobec 34,1% ukraińsko- i ruskojęzycznej oraz 7,5% jidysz i hebrajskiego (spis 1931). Równie istotny jest podział między miastem a wsią. Na wsi, zwłaszcza w Galicji Wschodniej i na Wołyniu, silna była przewaga ludności ukraińskiej, natomiast najważniejsze miasta miały charakter mieszany, najczęściej polsko-żydowski z istotną, lecz mniejszą obecnością ukraińską. Lwów był miastem przede wszystkim polsko-żydowskim: w 1931 roku 63,48% mieszkańców podało język polski jako ojczysty, 24,12% jidysz lub hebrajski, a około 11% ukraiński lub ruski. W Stanisławowie (dzisiaj Iwano-Frankiwsk) według danych spisowych około 41,4% mieszkańców stanowili Żydzi, 37,2% Polacy i 18,6% Ukraińcy. W Tarnopolu ludność żydowska stanowiła 39,3% mieszkańców, podobnej wielkości społeczność tworzyli Polacy a mniej niż 20% - Ukraińcy i Rusini. Na Wołyniu także widoczna była różnica między prowincją a miastami: Łuck miał około 48,5% ludności żydowskiej, choć całe województwo było wyraźnie zdominowane przez ludność ukraińską z występującymi, często wyspowo, polskimi wsiami i dworami. Oczywiście, strona ukraińska będzie przytaczała w tym kontekście, w odpowiedzi, historyczny rachunek krzywd. Polsko-ukraińskie walki o Lwów w latach 1918-19, niektóre przejawy przymusowej polonizacji czy ograniczania ukraińskich aspiracji narodowych. Konflikt był oczywisty i nierozwiązywalny. Miliony Polaków oraz Ukraińców zamieszkiwały wspólnie olbrzymi obszar południowo-wschodniej Polski. Z drugiej strony warto podkreślić, że Ukraińcy zamieszkujący Polskę mieli i tak dużo więcej "szczęścia" niż ci, którzy pozostali po drugiej stronie granicy, w Związku Sowieckim. Ukraina sowiecka została bowiem poddana nie tylko komunizmowi, kolektywizacji i masowej eksterminacji elit, w tym cerkwi. Ukraina sowiecka została poddana olbrzymiemu planowemu ludobójstwu, hołodomorowi, który pochłonął miliony ofiar. Ukraińcy w Polsce w latach 1918-1939 nie mieli lekko i nikt rozsądny nie będzie temu przeczył. Niemniej, państwo polskie nigdy nie prowadziło ich zaplanowanej eksterminacji. Państwo polskie umożliwiało też, mimo ograniczeń, funkcjonowanie wielu ukraińskich szkół, organizacji, instytucji. Mimo to, już na wiele lat przed wybuchem II wojny światowej, Polska musiała zmierzyć się z zaplanowaną i systematycznie organizowaną, ukraińską działalnością terrorystyczną. W II Rzeczypospolitej Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów prowadziła działalność terrorystyczną i sabotażową. Jej członkowie organizowali podpalenia, napady na banki, poczty i ambulanse pocztowe, a także zamachy na przedstawicieli państwa polskiego oraz na Ukraińców uznanych za zdrajców lub ugodowców. Do najbardziej znanych należały zabójstwa Tadeusza Hołówki w 1931 roku, Iwana Babija i ministra Bronisława Pierackiego w 1934 roku; planowano też zamach na wojewodę Henryka Józewskiego. Celem tych akcji było jednocześnie osłabienie Polski, radykalizacja własnego społeczeństwa i pokazanie, że legalna polityka ukraińska jest bezsilna. Warto to podkreślić - poseł Tadeusz Hołówko był jednym z najważniejszych polskich rzeczników porozumienia polsko-ukraińskiego i właśnie dlatego stał się dla Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów celem szczególnie niewygodnym. Został zamordowany 29 sierpnia 1931 roku w Truskawcu. Minister Bronisław Pieracki, zamordowany 15 czerwca 1934 roku, również nie był wyłącznie symbolem represji; zamach na ministra miał także storpedować możliwość porozumienia z umiarkowaną częścią społeczeństwa ukraińskiego. Z kolei po stronie ukraińskiej wyjątkowo wymowne było zabójstwo Iwana Babija, dyrektora ukraińskiego gimnazjum we Lwowie, krytyka skrajnego nacjonalizmu i człowieka związanego z legalną, umiarkowaną działalnością społeczną. Został zamordowany w 1934 roku. To pokazuje bardzo jasno, że terror Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów był wymierzony nie tylko w Polaków, ale także w samych Ukraińców, jeśli tylko uznano ich za przeszkodę dla rewolucyjnej linii ruchu. W tym samym kontekście trzeba wspomnieć o procesie Stepana Bandery. Jako przywódca krajowych struktur Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów należał on do głównych organizatorów akcji terrorystycznych. W procesie dotyczącym zabójstwa Bronisława Pierackiego, toczącym się w Warszawie od 18 listopada 1935 roku do 13 stycznia 1936 roku, Bandera został skazany na karę śmierci, zamienioną następnie na dożywotnie więzienie. Sam proces miał duże znaczenie polityczne, bo ujawnił skalę konspiracji, jej strukturę i rolę Bandery w kierowaniu terrorem. Do 1939 roku ukraiński nacjonalizm w jego radykalnej, ounowskiej postaci był już więc nie tylko ideą niepodległościową, ale także rewolucyjną doktryną politycznej przemocy. Łączył pogardę dla kompromisu, etos fanatycznego poświęcenia i akceptację terroru jako narzędzia dziejowego działania. To właśnie ten splot idei Doncowa, dekalogu Łenkawskiego i praktyki Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów ukształtował najbardziej skrajną postać ukraińskiego nacjonalizmu u schyłku II Rzeczypospolitej. <Mychajło Kołodziński pisał np. w ukończonej w 1938 r. "Wojennej doktrynie ukraińskich nacjonalistów", że podczas powstania nacjonalistycznego nadarzy się okazja, aby „wymieść do ostatniej nogi element polski na ziemiach zachodnioukraińskich”. Polacy stawiający opór mieli zostać zniszczeni w walce, a pozostali sterroryzowani i wypędzeni za Wisłę. Kołodziński na tym nie poprzestawał. Oprócz fizycznej eliminacji wrogiej ludności, apelował o niszczenie śladów wrogiego panowania, które ucieleśniał obraz „polskiego dworu”> 1/4 #Ukraina #Historia #Polska

Malediivien vaativasta operaatiosta arkeen – Erottajan pelastussukeltajalle kakkukahvit Toukokuussa 2026 Malediiveilla tapahtui vakava sukellusonnettomuus, jossa viisi italialaista sukeltajaa menehtyi syvässä luolassa, minkä jälkeen paikalliset pelastustoimet keskeytettiin riskien vuoksi. Suomeen kuulunut erikoissukeltajaryhmä, mukana Patrik Grönqvist, kutsuttiin apuun, ja he sukelsivat vaativaan luolastoon noin 50–60 metrin syvyydessä paikallistaakseen uhrit ja suunnitellakseen noston. Useiden teknisesti vaikeiden sukellusten aikana ryhmä onnistui lopulta nostamaan kaikki vainajat pintaan yhteistyössä paikallisten kanssa. Patrik toimii Helsingin pelastuslaitoksella erikoiskoulutettuna sukeltajana, joka osallistuu onnettomuuksissa ihmisten pelastamiseen vedestä ja muista vaarallisista olosuhteista sekä toimii osana pelastustoimen hälytystehtäviä. Keskiviikkona 27.5. Patrik yllätettiin työvuorosta, kun palopäälliköt saapuivat Erottajan pelastusasemalle kukkakimpun ja kakkujen kera. - Täällä Patrik ajaa meidän kanssa keikkaa ambulanssissa muina miehinä, tilaisuudessa sanailtiin iloisina kahvipöydässä. Grönqvistin lisäksi pelastusryhmään kuuluivat Sami Paakkarinen ja Jenni Westerlund. - Jos voi auttaa, niin autetaan, Grönqvist totesi lyhyesti ajatuksiaan. Katso myös tuore kuvagalleria pelastustoimen ja Rajavartiolaitoksen yhteisestä vaativasta sukelluskurssista 2026, joka järjestettiin keväällä Kallion aseman harjoitusaltaalla, minkä jälkeen koulutus jatkui avovesiosuudella. 👉 https://t.co/acCQJnp6CH 📸 ASn #pelastus #sukellus #onnettomuus