Search

After devastating floods in Nepal and Tibet, caused by an ice and rock avalanche, rescue workers are busy searching for survivors and victims, including hundreds of missing persons, as survivors share their poignant stories of the chaos and tragedies they have experienced. (translated)

Gerard Krispijn 👇🏻 Wacht maar tot Dé Waarheid over corona boven tafel komt. Dan breekt de hel los! De rillingen lopen je over je rug. Kippenvel alleen al bij de gedachte Je ziet de brandende barricades op het Binnenhof al voor je. Woedende mensenmassa's die met hooivorken richting Den Haag trekken. Politici die zich verschansen achter hun voordeur en Mark Rutte die ergens in een kelder probeert uit te leggen dat hij zich er niets meer van kan herinneren. De galg wordt opgetuigd en Hugo probeert te vluchten. Ik help u direct uit de droom. Er breekt helemaal niets uit. Noppes. Nada. Ik had het er onlangs nog over met iemand uit ons dorp. Die was ervan overtuigd dat, zodra Dé Waarheid over corona eindelijk boven tafel komt, de pleuris uitbreekt. Nou, ik heb nieuws voor hem en voor jullie. Stel dat morgen zwart op wit wordt bewezen dat we allemaal collectief belazerd zijn. Dat de verhalen die jarenlang als onzin werden weggezet ineens gewoon in officiële documenten blijken te staan. Dat dankzij WOO verzoeken dingen naar buiten komen waarvan menigeen jarenlang beweerde dat ze helemaal niet bestonden. Kortom: stel dat morgen werkelijk alles op tafel ligt. (In feite is er al een hoop naar buiten gekomen, maar dit terzijde.) Denkt u dan echt dat die 87 procent gevaccineerden woedend de straat op gaan? Welnee. Dat zou namelijk betekenen dat ze moeten toegeven dat ze belazerd zijn. En de gemiddelde Nederlander geeft nog liever zijn spaargeld op dan zijn gelijk. Onze absolute weigering om ergens écht wakker van te liggen is inmiddels een vorm van topsport geworden. We hebben een psychologisch mechanisme ontwikkeld om met nationale schandalen om te gaan. Het heet: “Nou ja, het zal wel. Is de Lidl nog open?” Kijk naar de Toeslagenaffaire. Een schandaal waar de honden geen brood van lusten. Onschuldige gezinnen werden door hun eigen overheid kapotgemaakt. De collectieve woede? Een diepe zucht. Een paar boze tweets. Een debatje op televisie. En vervolgens gingen we gewoon weer over tot de orde van de dag. Of wat er gebeurt met onze voedselvoorziening? Mensen plegen letterlijk zelfmoord omdat de overheid letterlijk hun grond afjat, waar ze al generaties lang hun bedrijf op uitoefenen. De reactie van de rest van Nederland? “Vervelend voor die mensen.” En vervolgens: “Maar gelukkig is de benzine in Duitsland deze week goedkoper.” Wij zijn simpelweg niet gebouwd voor volksopstanden. Een Franse revolutie? Daar hebben wij het veel te druk voor. De Fransen steken het hele land in de fik als de pensioenleeftijd met een half uur omhooggaat. De Nederlander reageert op een nationaal schandaal met de legendarische woorden: “Je doet er toch niks aan.” Gevolgd door het ritueel opentrekken van een blikje bier. Als morgen de ultieme waarheid over corona naar buiten komt, gebeurt er waarschijnlijk precies dit. We kijken er een item over bij Vandaag Inside en hangen aan de lippen van die zeiksnor die destijds verkondigde dat hij nog nooit een steekhoudend argument had gehoord om geen prik te nemen. We schudden even collectief ons hoofd. Misschien roepen we nog: “Zie je wel!” Of:“Ik zei het toch!” En daarna gaan we gewoon naar de Febo. We klagen dat de treinen weer eens niet rijden. We mopperen op de regering. We zetten de televisie aan. En om 18.00 uur moeten natuurlijk wel gewoon de aardappels op tafel. We nemen een glas. We doen een plas. En alles blijft zoals het was. Dus maak u vooral geen zorgen over een naderende burgeroorlog of een totale maatschappelijke ineenstorting. Zolang de koffie doorloopt, de frikandellen in de bonus zijn en we op zaterdagavond massaal naar Boer zoekt Vrouw kunnen kijken, blijft het hier muisstil. De hel breekt in Nederland pas echt los als de bitterballen op de verjaardag van je zus lauw blijken te zijn. Dan bellen ze massaal het familiediner om het proberen goed te praten. En geen seconde eerder. #Corona #Politiek #Maatschappij

In her article, Lotte Houwink ten Cate argues that social media have significantly changed the way we document our lives and tell stories, with the pressure to maintain a perfect image and the aesthetics of platforms like Instagram increasingly influencing our offline lives, resulting in our history being shaped more and more by online content. (translated)

Fieke Opdam, the youngest nun in the Netherlands who turned away from Catholicism and became a cabaret artist, and Joram van Klaveren, former PVV member of parliament who converted to Islam, share in an interview their powerful stories about faith, feeling at home, and personal transformation. (translated)

Wat als Hans en Grietje niet alleen een pad door het bos moesten volgen — maar ook breuken? Een half peperkoekhuis, een kwart van de weg, drie kwart tot het doel: in een verhaal kunnen breuken ineens deel worden van een avontuur. Dat is precies wat mij als Mr. Numberwise interesseert: wiskunde niet alleen uitleggen, maar veranderen in verhalen, keuzes en kleine puzzels. #HansEnGrietje #breuken #wiskunde #kinderen #rekenverhalen #kinderboeken #Kinderpsychologie #Leermotivatie #SpelendLeren #Rekenverhalen #20260820 #0010 #MrNumberwise #Nederlands

In the podcast series 'Hunting the Suicide Salesman,' Daemon Fairless investigates the criminal practices of Canadian chef Kenneth Law, who sold sodium nitrite to people with suicidal thoughts, and highlights the poignant stories of victims to break the taboo surrounding suicide and promote understanding of their suffering. (translated)

The documentary 'Mariinka' by Pieter-Jan de Pue offers a poetic and associative view of the war in Ukraine and the beauty of the country, by connecting the stories of four brothers, who have been separated by the conflict, with images of their lost innocence and the devastated Marjinka. (translated)

Zou een mier een wiskundetoets kunnen halen? 🐜 Dat is een grappige vraag, maar er zit nog een andere achter: waarom zou wiskunde voor kinderen altijd op een schoolboek moeten lijken? In kinderboeken kunnen getallen ook personages, raadsels, reizen en verhalen worden. Wat als kinderen wiskunde eerst via nieuwsgierigheid zouden ontdekken? #wiskunde #kinderen #kinderboeken #onderwijs #Kinderpsychologie #Leermotivatie #SpelendLeren #Rekenverhalen #20260819 #0003 #MrNumberwise #Nederlands

54 ezels. 54 verschillende karakters. 54 verhalen. ❤️🫏 Sommigen kwamen angstig, anderen oud of verwaarloosd. Hier mogen ze gewoon ezel zijn: op hun eigen tempo, met hun eigen vrienden en hun eigen karakter. Een plek om oud te worden, opnieuw te beginnen en jezelf te zijn. #LaVieEstBelle where they belong They belong here. ❤️ #Ezel #Dierenliefde #Verhalen

De framing over Jason Arday is al volop bezig. Hij werd opgejaagd door - uiteraard rechtse - 'bloedhonden' omdat hij zwart was. Onzin. Het bracht me een lang vervlogen moment in herinnering: begin mei 1991, de Unesco Conferentie van Windhoek over persvrijheid in Afrika. De Verklaring van Windhoek van 3 mei maakte van die dag de World Press Freedom Day van de Verenigde Naties. Ik was in Windhoek als voorzitster van de Internationale Federatie van Journalisten (IFJ), de wereldwijde federatie van vakbonden van journalisten. Tijdens de conferentie komt de voorzitter van een kleine, radicale Zuid-Afrikaanse bond, Thami Maswai, me zeggen dat ik goede dingen zeg als IFJ-voorzitter. 'Maar in mijn land zou ik nooit een vrouw als voorzitter verkiezen want dat is strijdig met mijn cultuur'. Ik antwoord droogjes: 'Thank you Thami, but in the meantime, I hope you change your culture.' Een ultra-linkse Duitse journalist die dat hoort wijst me streng terecht. Hoe durf ik de 'cultuur' van die man bekritiseren. Maar een Zuid-Afrikaanse collega van Indiase afkomst komt me feliciteren. 'Ik heb gehoord wat je aan Thami zei, en ik ben zo blij. Ik ben het zo moe dat iedereen al begint instemmend te knikken zodra een Zuid-Afrikaan van kleur de mond opent. I want to be argued with, not condescended to.' Ik ben nooit vergeten hoezeer die man, die geleden had onder, en gevochten had tegen de apartheid, zich vernederd voelde door een nieuw soort apartheid, namelijk de dubbele maatstaf van wat toen nog niet woke heette. Die mondde uit in het omgekeerde racisme van de lage verwachtingen dat de lat, ook in de academische wereld, lager legde naargelang huidskleur en afkomst. Dàt is waarvan Jason Arday het slachtoffer is geworden. Iedereen met kritisch gezond verstand kon doorheen de indianenverhalen kijken die hij over zichzelf vertelde, en die de uitgever de afgelopen weken inderhaast heeft verwijderd uit diens boek dat deze maand uitkomt. Het Jezus College van Cambridge plaatste Arday in de schijnwerpers door hem op een ongebruikelijk jonge leeftijd op een prestigieus professoraat te benoemen. Natuurlijk leidde dat tot een kritische doorlichting van niet alleen zijn sterke verhalen maar ook zijn academische publicaties. En dus ook tot de vaststelling van plagiaat, dè academische doodzonde, in zijn doctoraat. Gezien de welwillende omerta van woke links jegens niet-blanken kwamen die onthullingen aanvankelijk uit de rechterzijde. Dat maakt er geen heksenjacht van. De verantwoordelijkheid voor het drama ligt bij de academische autoriteiten die een slimme en vindingrijke fantast niet grondig doorlichtten: he was not argued with, he was condescended to. En hij verdroeg het blijkbaar niet toen hij van het voetstuk tuimelde waarop Jezus College hem zo lichtvaardig had geplaatst. Nog een woordje over de 'heksenjacht'. De woke linkerzijde is wel de laatste die dat woord moet in de mond nemen, gezien haar ongenadige vervolging van professoren, schrijvers en zovele anderen die het DEI-dogma niet aanhangen. Ik denk hierbij aan één geval onder de vele, namelijk professor Carole K. Hooven. Ze werd weggepest uit de medische faculteit van Harvard omdat ze in juli 2021 over 'zwangere vrouwen' had gesproken. Stel u voor, ze vond dat ze aan toekomstige dokters moest doceren in termen van wetenschap en biologie. Maar voor de gender warriors is dat transfoob, want als een vrouw die zich identificeert als man toch nog een kind baart, wie of wat is de wetenschap om te zeggen dat er biologisch slechts twee geslachten bestaan, en dat mannen niet zwanger kunnen zijn? Dat ik dit durf schrijven maakt van mij een Terf. Alleen wie niet vertrouwd is met de alternatieve wereld van DEI zal niet weten wat dit letterwoord betekent: Trans exclusionary radical feminist. Radicaal ben ik gebleven, als feminist en ook inzake de les die ik in Windhoek kreeg. Respect voor al wie ik ontmoet kan ik alleen tonen door met iedereen op dezelfde manier te argumenteren en te debatteren. En dus ook door in debat te gaan met iedereen, ook Afrikanen, die de gruwelijke genitale verminking van kleine meisjes in Afrika een cultural practice noemen. Kortom, ik blijf erbij dat iedereen die ik ontmoet verdient, to be argued with, not to be condescended to. #Journalism #AcademicFreedom #WokeCulture

In her opinion piece, Charisma Hehakaya reflects on the lasting impact of the history of the Moluccan community and the KNIL soldiers, emphasizing that remembrance is more than just looking back; it also involves creating understanding, recognition, and space for each other's stories and experiences, which are deeply intertwined with trauma and identity formation. (translated)

Five years after the Taliban's takeover, correspondent Wilma van der Maten describes the heartbreaking stories of Afghans who have settled in Pakistan, like her former neighbor Mursal, who lost her husband and fled to Germany with her children, while still feeling their pain and the global apathy towards their suffering. (translated)

,,Vanaf het moment dat ik als kind begon met liedjes schrijven, was ik ervan overtuigd dat Nashville de perfecte plek voor mij was. Ik wilde leren van de besten en me onderdompelen in een gemeenschap van verhalenvertellers; gelukkig bleek Nashville precies te zijn waar ik van had gedroomd”

Couhaib Driouech staat op het punt om richting Schotland te vliegen voor zijn medische keuring bij #RangersFC. ‘Ik kijk ernaar uit om medisch gekeurd te worden en hoop dat alles gaat lukken, zodat ik mijn krabbel kan zetten.’ ‘Ik hoor hele goede verhalen over de supporters van Rangers. Ik kijk ernaar uit om de fans in het stadion te mogen ervaren.’ #RangersFC #voetbal #sport

Aan het Jason Arday verhaal zitten nog twee onderbelichte maar ook voor ons zorgwekkende facetten. 1. In een Engels café of een salon of een barbecue zit een academicus van in de dertig op te scheppen dat hij dertig marathons in vijfendertig dagen heeft gepresteerd, waarvan de laatste met een pijnlijke haarscheur in het kuitbeen. Dat hij 600 mijl (960 km) in zes dagen heeft gelopen, wat hem in de wereldtop van de endurance atleten zou plaatsen. Dat hij met zijn atletische prestaties 5 miljoen pond aan sponsorgeld heeft binnengehaald. Het zou niet lang duren vooraleer iemand, al of niet goedmoedig, zou reageren met een 'komaan, zeg!'. Niet zo de hoogopgeleide leiding van het Jesus College van de vermaarde Cambridge Universiteit. Ze slikte al die heldendaden van Arday, en zovele andere verhalen die inmiddels nep zijn gebleken, met huid en haar. Want Jason Arday is zwart (zijn ouders stammen uit Ghana), hij lijdt aan een zware vorm van autisme, hij had een heel moeilijke jeugd. Hij werd aldus het voorwerp van de woke vorm van racisme: dat van de lage verwachtingen ten aanzien van 'mensen van kleur', zeker als ze een moeilijke jeugd hebben gehad. Van dat gebrek aan kritische doorlichting, van die dubbele maatstaf is Arday niet eens het voornaamste slachtoffer. Dat zijn de mensen van kleur die wel op op basis van hard werk en academische merites, hun weg hebben gemaakt. Hun prestaties dreigen nu ondergewaardeerd te worden, in het genre van 'hij of zij heeft die positie gekregen wegens de tirannie van de diversiteit'. Niet alleen het Jesus College en Cambridge; hebben schuld aan dat debâcle. Dat hebben ook de andere Britse universiteiten die Ardays academisch werk niet kritisch doorlichtten (hij behaalde een doctoraat aan de John Moore Universiteit van Liverpool). 2. Een tweede zorgwekkend, en totaal onderbelicht aspect: een journalist werd maandenlang voorwerp van een politieonderzoek, gewoon omdat hij zijn werk deed. Jack Grove onderzocht in september 2025 voor het magazine Times Higher Education (THE) beschuldigingen dat aanzienlijke passages in het doctoraat van Arday uit grof plagiaat bestonden, de ergst mogelijke academische beschuldiging. De journalist stuurde Arday een mail om zijn reactie op die aantijgingen te vragen. Dat is een elementaire journalistieke gedragsregel: hoor en wederhoor. Je publiceert geen aantijgingen over een persoon zonder die de kans te geven erop te reageren. Arday zag het anders. Hij nam prompt een duur advocatenbureau onder de arm - of de universiteit daar mee voor betaalde wordt nu onderzocht. Dat zegde de journalist de wacht aan omdat hij zijn onderzoek 'door raciale beweegredenen ingegeven leek', en psychologische ontreddering veroorzaakte bij professor Arday. Dat werd gekoppeld aan de dreiging met een rechtszaak als THE het artikel van Grove zou publiceren, aardoor de publicatie werd uitgesteld. In februari van dit jaar kreeg Jack Grove tot zijn complete verrassing van de politie te horen dat een onderzoek van vier maanden tegen hem was stopgezet. Hij wist niet eens dat er onderzoek tegen hem wegens racisme aan de gang was. Vorige week gaf de topman van de Britse politie, sir Mark Rowley, toe dat de politie 'een steek had laten vallen' ('dropped the ball') door die klacht, vanwege Arday en zijn advocaten, niet grondig te bekijken en als ongegrond te verklaren. Dat is bepaald alarmerend voor de toestand van de persvrijheid in Engeland, ooit een baken van het vrije woord. De politie begint blindelings een onderzoek tegen een journalist die zijn werk gewetensvol uitvoert, gewoon omdat het artikel kritisch is over een zwarte professor. Diezelfde politie keek wel de andere kant op toen de beruchte grooming gangs van overwegend Pakistaanse mannen duizenden vrouwen, en, vaak minderjarige, blanke meisjes uit de kwetsbare onderkant van de maatschappij op gruwelijke wijze mishandelden en verkrachtte. Net zoals de betrokken stadsbesturen was de politie bang om van 'islamofobie' en dus 'racisme' beticht te worden. Want dat is wat ze konden verwachten vanwege de gevestigde pers en media die door hun jarenlange zelfcensuur medeplichtig werden aan dat geweld. En wanneer dan uiteindelijk die omerta doorbroken wordt, of het gaat om zware misdaden, of academische ontsporingen zoals die van Jason Arday, dan staat de boeman klaar: uiterst-rechts dat het gemunt heeft op mensen van kleur. En altijd weer die dubbele moraal. Wanneer een Claudine Gay benoemd wordt tot rector van 's werelds meest prestigieuze universiteit, Harvard, dan is het niet omdat ze een zwarte vrouw is, maar louter en alleen om haar academische verdiensten. Wanneer Jason Arday op ongebruikelijk jonge leeftijd zijn professoraat krijgt, is het als 'leider in zijn academisch terrein', niet omdat hij zwart is. Maar wanneer zij onder een kritische doorlichting door de mand vallen, dan is het prompt omdat ze zwart, en in het geval van Gay, ook nog een vrouw zijn. En zijn ze het slachtoffer van 'rechts' of uiterst-rechts. Tja, wanneer voor 'links' woke gerechtigheid en persvrijheid een kwestie van 'à la tête du client' worden, van wie moet de doorlichting dan komen. Juist door zijn dubbele moraal spreidt dat 'links' een bedje voor het (uiterst-) rechts dat het beweert te bestrijden. #Racisme #AcademischeIntegriteit #Persvrijheid

For the first time in the Tour de France, the women's peloton will climb the iconic Mont Ventoux, which means a special and historic experience for many female cyclists, as some only know it from images and stories, but now have the chance to tackle this mythical and challenging climb. (translated)

Gelijke rechten voor iedereen over de hele wereld, ongeacht je identiteit of wie je liefhebt. Dat is waar de World Pride Human Rights Conferentie in Amsterdam over gaat. Leiders en activisten van over de hele wereld komen hier samen om verhalen en ideeën uit te wisselen. Tegelijkertijd is dit een moment waar we stilstaan bij de haat die er nog altijd richting LGBTQI’ers is, ook in Nederland. Ik heb dan ook aangekondigd dat we zullen starten met een campagne tegen online discriminatie en dat we extra zullen investeren in de veiligheid van queer-mensen. Op deze manier zetten we stappen naar een Nederland waarin iedereen gelijkwaardig is. #WorldPride #LGBTQRights #HumanRights

Sommige verhalen eindigen niet... ze komen thuis. ❤️🫏 Céline en Dyonne zijn verhuisd naar het gezin waarmee er vanaf de eerste ontmoeting een bijzondere klik was. Alsof ze elkaar al die tijd al hadden gevonden. #LaVieEstBelle waar je hart tot rust komt https://t.co/NVoh8VQyWV #Thuis #Verbinding #Geluk