Search

Gidi heeft gelijk. Je zou denken dat een minister van Buitenlandse Zaken op dit moment wel iets beters te doen heeft dan zich druk te maken over een belangrijke westerse bondgenoot als Israël. Er woedt oorlog tussen Iran en zijn tegenstanders, met alle gevolgen van dien voor energieprijzen en de wereldeconomie. Rusland voert een verwoestende oorlog tegen Oekraïne en doet aan hybride oorlogsvoering op EU- en NAVO-grondgebied. Onze bondgenootschappen staan onder druk en ondertussen maakt vleugellam Europa zich economisch steeds afhankelijker van China. Maar waar richt de Nederlandse regering de bestuurlijke energie op? Op dadels, wijn en andere producten uit Israëlische dorpen en steden in Judea en Samaria. Daarvoor moeten invoer-, aankoop- en verkoopverboden komen, met draconische strafrechtelijke consequenties voor overtreders. Alsof de grote geopolitieke bedreiging van onze tijd bestaat uit een Nederlander die een zio-druif koopt. Het wordt nog grotesker wanneer je die dadendrang vergelijkt met de manier waarop Nederland met andere landen omgaat. Marokko controleert de Westelijke Sahara, maar daarover hoeft niet voortdurend met economische sancties te worden gedreigd. China kan Oeigoeren op enorme schaal onderdrukken terwijl Chinese producten onze winkels overspoelen. Turkije bezet delen van Cyprus en Syrië, exporteert bakken islamitische invloed en blijft tegelijkertijd een gesprekspartner die Nederland en Europa met alle egards behandelen. Maar zodra het om Israël gaat, verandert ineens álles. Dan blijken territoriale geschillen niet langer ingewikkelde kwesties waar geschiedenis, verdragen, onderhandelingen en geopolitieke belangen een rol spelen. Dan is iedere nuance overbodig, wordt economische bestraffing opeens een morele plicht en vindt Den Haag zélfs tijd om zich bezig te houden met de herkomst van een potje tahin. Dat is precies waarom de vraag van Gidi Markuszower terecht is: waar komt die verbeten selectiviteit toch vandaan? Waarom wordt juist de Joodse staat langs een morele meetlat gelegd die Nederland bij vrijwel ieder ander land onmiddellijk begraaft? Wie beweert dat dit uitsluitend om internationaal recht of mensenrechten gaat, moet vervolgens wel uitleggen waarom hetzelfde fanatisme ontbreekt wanneer Marokko, China of Turkije ter sprake komen. Selectieve moraal is geen moraal. Wanneer regels, verontwaardiging en sanctiedrift vrijwel exclusief worden geactiveerd zodra Israël in beeld verschijnt, moet je uiteindelijk ook durven benoemen wat de overduidelijke oorzaak daarvan is. Het antwoord op de terechte vertwijfeling van Gidi Markuszower met betrekking tot de selectiviteit en hypocrisie van onze regering is eenvoudig samen te vatten: we leven in een diep antisemitisch land. Dat is helaas nooit anders geweest. Punt. #Israël #antisemitisme #geopolitiek

In Stadskanaal, a mother has been charged with systematic abuse of her 6-year-old daughter, under pressure from a friend, which raises serious questions about the effectiveness of the youth care system, especially in light of previous reports of concern by the school and general practitioner, and has led to public outrage and an investigation by the Health and Youth Care Inspectorate into the poor collaboration between agencies. (translated)

The Dutch Health and Youth Care Inspectorate (IGJ) imposes heavy fines on various newspapers, including NRC, for journalistic articles about slimming products that the inspectorate considers to be illegal public advertising, leading to outrage and confusion within journalism. (translated)

Ik heb schoon genoeg van deze selectieve verontwaardiging. Alsof Nederland de slavernij heeft uitgevonden. Alsof de hele wereld eeuwenlang braaf was en alleen wij, de witte duivels, mensen in ketenen sloegen. Slavernij was overal. Afrikaanse koningen verkochten hun eigen volken bij bosjes. De Arabische slavenhandel duurde eeuwen langer en was groter. Aziaten, Ottomanen, Barbarijen, Vikingen, Romeinen, iedereen deed het. Maar nee, het moet en zal een uniek Nederlands erfzonde-verhaal worden. Eeuwig schuld, eeuwig boete, eeuwig zelfhaat. De geschiedenis van dit land is oneindig veel groter dan die paar generaties koopvaarders. Maar dat mag niet. Alles moet door de lens van schaamte. Alles moet negatief. Alles moet “wit kwaad” zijn. Ik ben echt helemaal klaar met dit gejank. Van deze morele afpersing. Van deze georganiseerde zelfhaat die zich als deugd vermomt. Stop met het verkrachten van de geschiedenis tot een eenzijdig schuldverhaal. Slavernij was een wereldwijde, eeuwenoude realiteit. Nederland was daar onderdeel van. Period! https://t.co/0CoHlgN35A #geschiedenis #slavernij #verantwoordelijkheid

De klimaathysterie slaat weer in alle hevigheid toe. Minister Crucke heeft een "plan" om "4 miljard euro extra uit te geven aan klimaat". Maar geen zorgen: "we gaan het buiten de begroting houden". Er zijn altijd wel politici die zwichten voor de "druk" van dolgedraaide linkse media. Tekenend dat er zelfs geen stemmen meer aan het woord mogen komen die vinden dat er wél genoeg gedaan wordt. In een week waarin de rente-sneeuwbal niet naar een virtueel maar een echt failliet begint te rollen, moet je dat kunnen. "Buiten de begroting" bestaat niet. Alles gaat naar schuld. Alles moet vroeg of laat betaald worden. Waar moeten die 4 miljard "klimaatuitgaven" dan heengaan? "Sociale leasing voor elektrische wagens". In de categorie frigobonnen en andere subsidiewaanzin dus. Effect op klimaatadapatie? Nul komma nul. Bij elk ramp, van zware regen tot aangestoken branden hetzelfde liedje. Verenigd links, een groot deel van de media en "grote denkers" voelen hun moment weer gekomen. "Waarom doet de politiek niets?". Als je dan vraagt wat er nog moet gebeuren, blijft het ijzig stil. Morele verontwaardiging zonder enige inhoud. En dan krijg je dus "miljarden voor sociale leasing" of "nog meer middelen naar sociale woningbouw". "Er gebeurt niets voor het klimaat" is de grootste onzin die er bestaat. Er gaan elk jaar miljarden naar klimaatmitigatie (grotendeels verspilling) en adapatie. Bovenop de absurde en welvaartsvernietigende taxatie systemen, waarbij ETS2 binnenkort er al weer aankomt. Enkel door technologische innovatie en vooruitgang zijn we op een historisch snel tempo al tot een C02-arme samenleving gekomen. Dat hoor je natuurlijk niet in de drama-berichtgeving. Het laatste wat de overheid doen is daar nog een extra schep bovenop de miljarden van vandaag doen. Brandweer en veiligheid verbeteren daarentegen is een zaak van kerntaken. Niet van klimaathysterie. Maar de komende maanden zullen links-groene media weer doen alsof er een "gigantisch groot draagvlak is voor klimaatmaatregelen". Dat draagvlak bestaat alleen in hun zelf verzonnen realiteit en het selecte kransje academici en "grote denkers", die daar hun verdienmodel van maakten. Later zijn ze weer enorm verbaasd dat "mensen toch niet mee zijn" en "waarom begrijpen ze het toch niet?". Intussen voelen klimaatactivisten zich gesterkt om elke zomer de brandhaard aan te steken. Werkt anno 2026 beter dan op de weg te plakken. #Klimaat #Politiek #Innovatie

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

A boy wearing a shirt with the text 'October 7' in an Albert Heijn in Amsterdam, referring to the bloody attack by Hamas on Israel, has caused great outrage, with Jewish organizations calling for stricter penalties for glorifying terrorism and the safety in the country could be at stake. (translated)

Er is de afgelopen dagen veel te doen over het feit dat Anthony Fauci, destijds hoofd van de National Institutes of Health, inmiddels is dr. Jay Bhattacharya @DrJBhattacharya dat, binnenskamers andere dingen zei over de coronaprikken dan hij naar buiten toe uitdroeg. De verontwaardiging is groot, ook in Nederland. Naar de buitenwereld werden de prikken aan gezonde zwangeren geadviseerd, terwijl men binnenskamers niet gerust was op de veiligheid. Ik moet terugdenken aan die tijd, vijf jaar geleden. Het was namelijk niet alleen in Amerika zo. Ook in Nederland werden de coronaprikken aan gezonde jonge mensen, zwangeren en kinderen geadviseerd. En als je er – als huisarts – niet gerust op was en waarschuwde, volgden censuur en verkettering. Je werd uitgemaakt voor antivaxer, complotdenker, freerider en asociaal. Ik kreeg brieven van de Inspectie en werd zelfs aan een jarenlang onderzoek onderworpen. In die tijd leken veel mensen wel in trance te verkeren. Op billboards zag je bekende Nederlanders in de campagne “Ik stroop mijn mouw op”. Maar ook veel artsen raadden de prikken aan. Ook gynaecoloog Bertho Nieboer, destijds hoofdredacteur van Medisch Contact, deed een duit in het zakje en raadde gezonde jonge vrouwen de prikken aan als ze zwanger wilden worden of al zwanger waren. En ik vraag me af: hoe kon het gebeuren dat de coronaprikken aan zo’n grote groep gezonde mensen, en zelfs aan zwangeren, zijn gegeven? Waar baseerden deze mensen – deze artsen en gynaecologen – hun vertrouwen eigenlijk op? Wat deden toezichthoudende instanties zoals de EMA en het Nederlandse College ter Beoordeling van Geneesmiddelen @MedicijnNL? Waren die in winterslaap ofzo? Van de Inspectie (IGJ) weet ik wel wat zij in die tijd deed: die was in 2021 druk met het sturen van dreigbrieven aan huisartsen zoals ik, die zich grote zorgen maakten en mensen probeerden te waarschuwen. Mijn punt is dat het probleem niet alleen Anthony Fauci was. Het heeft weinig zin om een heksenjacht op hem te houden, daar ben ik het met Marc van Ranst over eens. Volgens mij is het zinvoller om nu eindelijk eens een begin te maken met onafhankelijk toezicht en onafhankelijke berichtgeving. Kennelijk hebben farmaceuten veel te veel invloed op de politiek, op de media en ook op toezichthouders. Er ontbreekt een gezonde tegenmacht, die de afgelopen jaren als rem had kunnen fungeren, een instantie die de noodklok had kunnen luiden en had kunnen ingrijpen. Nu is dat te laat. Vele gezonde mensen en gezonde zwangeren hebben zich laten inspuiten met een middel waarvan destijds veel te weinig bekend was. We kenden de bijwerkingen op de korte termijn nog niet, en die op de lange termijn al helemaal niet. Nu verkeren we in de wrange situatie dat de toekomst zal moeten uitwijzen wat de bijwerkingen zijn. Mijn zorgen van destijds bleken terecht. Eigenlijk was je het beste beschermd als je de instanties wantrouwde; op die manier beschermde je je gezondheid en die van je ongeboren kind het best. Ik zou niet weten hoe het vertrouwen in instanties zoals het CBG, de Gezondheidsraad, het RIVM en de IGJ ooit hersteld kan worden, als er niet naar de diepere oorzaken wordt gekeken. Waardeert u wat ik schrijf, dan kunt u me steunen via https://t.co/5EmgfuiUho #Coronaprikken #Vaccinatie #Gezondheid

A year after the death of 17-year-old Lisa, which sparked collective outrage and led to changes in the community, there are rising fears that attention to women's safety is diminishing despite ongoing issues with the manosphere and violence against women, prompting Danique de Jong, initiator of the campaign 'We reclaim the night,' to sound alarm bells. (translated)

Minister Mariëlle Paul consciously decided to announce the withdrawal of a cabinet plan to protect labor migrants only one day after the elections for the House of Representatives on October 29, 2025, despite having made this decision at the end of September 2025, which led to great indignation in the House of Representatives. (translated)

A group of neo-Nazis surrounded a hotel in Bansko, Bulgaria, last weekend where Jewish teenagers, including Dutch, were staying, while they saluted Hitler and threatened the youths, leading to outrage from both the Bulgarian authorities and the Center for Information and Documentation Israel (CIDI). (translated)

Beste Sophie Straat, Je bent 31, hebt een handjevol smartlappen en wat activistisch bijgeluid uitgebracht, en nu presenteer je jezelf als een soort moreel geweten, een morele heldin? ‘Niet alle mannen zijn kut, maar ze nemen wel verdomd veel plek in.’ Wat een dappere analyse, verdomd origineel ook, waar hebben we die meer gehoord? Waren je nummers maar zo grijs gedraaid als deze ‘analyse’. Je eist dat witte mannen ‘naar achteren’ gaan zodat de girls, queers en people of colour eindelijk ruimte krijgen. Je noemt het ‘geen tijd voor nuance’. Natuurlijk heb je daar geen tijd voor. Nuance is namelijk verdomd lastig als je hele artistieke identiteit bestaat uit het herhalen van dezelfde twee zinnen over mannen die te veel ruimte innemen. Zonder dat simplistische vijandbeeld heb je geen act meer. Je klaagt over haat en bedreigingen. Terecht: doodsbedreigingen zijn walgelijk en onacceptabel, geen discussie. Maar het is wel stuitend naïef om te pretenderen dat jouw eigen uitspraken, openlijk discrimineren op huidskleur en geslacht in een publieke setting, niets te maken hebben met de reactie die volgt. Jij mag collectief een hele demografische groep naar achteren verbannen en noemt dat artistieke vrijheid, kunst en ‘punktraditie’. Iemand die hetzelfde doet met ‘alle vrouwen’ of ‘alle mensen van kleur’ zou terecht als racist of seksist worden weggezet. Die hypocrisie is zo mogelijk nog stuitender dan je naïviteit over wat dit losmaakt. Weet je wat het daadwerkelijk is Sophie? Het is intellectuele luiheid verpakt als morele superioriteit. Je strijdt niet tegen onrecht. Je strijdt tegen de realiteit dat individuen verschillen, dat macht niet exclusief in één huidskleur of geslacht zit, en dat de meeste mensen, man of vrouw, gewoon hun ding willen doen zonder dat een zangeres ze op basis van hun biologie en afkomst de les leest. Daar heb je kennelijk nooit een seconde over nagedacht? Maar ik realiseer mij dan ook weer terdege dat je de soundtrack bent van een hele generatie die denkt dat identiteitspolitiek hetzelfde is als politiek, en dat een microfoon + correcte meningen automatisch moreel gezag geeft. Maar de realiteit is dat je zelf verdomd veel plek inneemt met je slogans, je verontwaardiging en je weigering om ook maar één centimeter complexiteit toe te laten. Maak eens tijd voor nuance! Misschien zou jij daarom eens een stapje naar achteren moeten doen? Niet omdat je vrouw, van kleur, queer of wat dan ook bent. Maar omdat de show die je opvoert al lang niet meer over rechtvaardigheid gaat. Die gaat over jouw behoefte om de morele heldin te spelen in een verhaal waarin de helft van de mensheid standaard de boeman is, een soort identiteitspolitiek 2.0. Dat is geen protest Sophie. Dat is geen kunst. Dat is kitsch. Bron: https://t.co/VjyGXXO9wB #Identiteitspolitiek #Kunst #MoreleSuperioriteit

The article argues that judges should not be influenced by societal outrage, as criminal law should be based on guilt and not on emotional reactions, as illustrated by the case of a young man who killed three people while under the influence of a psychosis and still received a heavy sentence, despite expert opinions about his incapacity to stand trial. (translated)

Ik mag eerlijk tegen je zijn toch @jesseklaver? Wat een plat, nietszeggend bericht zonder enige diepgang. Je schrijft: 'Een ongelooflijke tragedie waar we de ogen niet voor mogen sluiten.' Maar dat doe je juist wel, ik lees namelijk geen vragen over hoe de Marokkaanse grensbewaking de hordes jonge mannen ongehinderd lieten passeren, geen woord over de massale bestorming van de Spaanse enclave, en al helemaal geen bespiegeling over de oorzaken of de gevolgen. Maar goed, je scoort natuurlijk wel punten bij je achterban met de opmerking: 'PRO staat volledig achter Spanje en (de socialistische) premier Pedro Sánchez.' Maar misschien leg ik de lat te hoog? Wie jouw biografie op de site van de Tweede Kamer leest, leest dat je alleen een VMBO-diploma op zak hebt? Daarna heb je een opleiding Social work en een schakelprogramma politicologie gedaan, waarbij je die laatste niet eens afmaakte. Prima hoor, iedereen mag politicus worden, ook met een VMBO diploma. Maar als je vervolgens al jaren meedraait op het hoogste niveau en nog steeds denkt dat voor een fractievoorzitter zinsneden als: 'we mogen de ogen niet sluiten' en 'we staan achter Sánchez' passend zijn, dan is dat VMBO-denkniveau kennelijk nog steeds je plafond? Maar ik oordeel misschien te hard, dat kan, maar dan herinner ik mij weer dat je het zelf ooit als troef hebt verkocht: 'Er werd tegen me gezegd dat mijn wens misschien te hoog gegrepen was.' Pakkend verhaal en ik kan ambitie altijd erg waarderen. Maar als je dan in plaats van die lat echt hoger te leggen, en zowel mentaal als intellectueel te groeien, blijft hangen in hetzelfde simpele frame van morele verontwaardiging en steun aan de 'goede' kant geef je weinig blijk van groei toch? Ik lees nergens confronterende vragen over migratiedruk, geen kritiek op de Marokkaanse overheid, geen zorgen over wat 50.000 mensen die een stad als Ceuta bestormen betekent voor de inwoners. Nee, alleen de veilige, feel-good reactie die past bij iemand die nooit verder heeft hoeven denken dan 'empathie'. Potverdorie Jesse, je bent al vijftien jaar kamerlid. Je bent fractievoorzitter geweest, lijsttrekker, kreeg zelfs het label 'Jessias' opgeplakt, en nog steeds produceer je teksten en inzichten van dit niveau? Dat is niet inspirerend. Dat is treurig. Je zaagt jezelf bij de enkels af, Jesse. Niet omdat je van het VMBO komt, maar omdat je er nooit bovenuit bent gegroeid ondanks alle kansen die je hebt gekregen. Jammer. #politiek #migratie #socialeZaken