Search

Een ochtendcolumn Wie de Nederlandse politiek volgt, zou kunnen denken dat het grootste financiële probleem van de overheid is waar het volgende miljard vandaan moet komen. Vermogens moeten meer opbrengen, erfenissen kunnen zwaarder worden belast, fiscale voordelen moeten worden beperkt en hogere en middeninkomens kunnen meer bijdragen. Over de verdeling van de rekening kan Den Haag eindeloos debatteren. Veel minder belangstelling bestaat voor de rekening zelf. Het Rijk gaf in 2025 €447,1 miljard uit. Van een Tweede Kamer zou je verwachten dat een groot deel van de politieke energie vervolgens gaat zitten in een eenvoudige vraag, wat hebben we voor dat geld gekregen? Dat is tenslotte een kerntaak van het parlement. Kamerleden worden niet gekozen om vier jaar campagne te voeren. Ze worden onder meer gekozen om de regering te controleren, en daarbij hoort controleren of publiek geld doelmatig wordt besteed. Onderwijs laat zien wat er gebeurt als die vraag niet wordt gesteld. In 2000 gaf de overheid €20,8 miljard uit aan onderwijs en studietoelagen, in 2024 €56 miljard. Ook als aandeel van de economie namen de uitgaven toe. Ondertussen daalde de Nederlandse PISA-score voor wiskunde van 538 in 2003 naar 493 in 2022 en voor lezen van 513 naar 459. Nederland bereikte bij de laatste meting in alle drie de onderzochte vakken zijn laagste score sinds deelname aan PISA. Dat zou een politiek hoofdpijndossier moeten zijn. Meer geld, slechtere prestaties. Niet omdat iedere extra euro rechtstreeks een hogere PISA-score moet opleveren, maar omdat na twintig jaar één vraag onvermijdelijk wordt, wat hebben al die extra miljarden dan wel opgeleverd? Het onderwijs is geen uitzondering op een verder perfect werkend systeem. De Algemene Rekenkamer constateert dat tekortschietende resultaten van overheidsbeleid Nederland vele miljarden euro’s per jaar kosten. Ministeries produceren honderden beleidsevaluaties. De Rekenkamer onderzocht achttien periodieke rapportages en keek wat de Tweede Kamer ermee deed. Zes werden behandeld, twaalf niet. In slechts twee Kamerdebatten werd naar zo’n evaluatie verwezen. Daar zit de zwakte van ons politieke systeem. We hebben de controle uitstekend georganiseerd, maar politiek levert die controle blijkbaar weinig op. Een nieuw plan kan worden gepresenteerd als vooruitgang. Een belastingverhoging geeft partijen de gelegenheid zich te profileren op eerlijkheid en verdeling. Een conflict over vermogen of erfenissen levert onmiddellijk herkenbare politieke kampen op. Uitzoeken waarom miljarden aan bestaand beleid onvoldoende resultaat opleveren is minder geschikt voor de permanente campagne. Dat mechanisme helpt ook de groei van de overheid verklaren. Als beleid onvoldoende werkt, verdwijnt het probleem niet. Het probleem wordt vervolgens aanleiding voor nieuw beleid en nieuw geld. Het bestaande budget blijft grotendeels staan, het volgende komt erbij en daarna moet opnieuw dekking worden gevonden. Zo kan gebrek aan resultaat uiteindelijk leiden tot hogere uitgaven in plaats van lagere. Vervolgens begint Den Haag weer aan de kant waar de politieke belangstelling wel groot is. Wie gaat het betalen? Het vermogen, de erfenis, de hogere inkomens of de middenklasse? Daarover gaan de debatten, daar worden de verschillen tussen partijen zichtbaar en daar valt electoraal iets te winnen. Maar iedere miljard die doelmatiger wordt besteed, hoeft ook niet opnieuw te worden opgehaald. Je zou verwachten dat daar minstens zoveel politieke belangstelling voor bestaat. Maar die is moeilijk te vinden. We hebben geen behoefte aan nog meer politici die uitleggen wie de rekening moet betalen. We hebben Kamerleden nodig die het minder spectaculaire werk doen waarvoor het parlement bestaat, controleren of de rekening klopt en of we voor al die miljarden krijgen wat ons is beloofd. We gaan elkaar politiek te lijf over wie de rekening betaalt. Vrijwel niemand lijkt zich druk te maken of de rekening zelf wel klopt. #NederlandsePolitiek #Onderwijs #Financiën

One calls it progress. A charming word for the slow, neat slaughter of everything that ever breathed. The climate is not dying. It is being neatly written off, like a loss item on a balance sheet that no one dares to read anymore. The oceans are rising with the politeness of a (translated)

IJsboerderij De Steenoven. 🍦🍨 Generaties lang, alles gegeven en genoten van ons werk met onze #koeien en grond, altijd met oog voor vooruitgang, natuur èn consument! Nu dreigt ons huidig kabinet ons te vellen, we zijn al door veel hoepels gesprongen maar een volgende gaat ons nekken. Hierdoor zullen we, bij doorgaan van de voorgestelde regels, afscheid moeten nemen van 25 van onze 65 melkkoeien. Je kunt je voorstellen, of misschien ook niet, dat we onze bedrijfsvoering dan niet vol kunnen houden op termijn. Vandaar onze deelname aan deze landelijke actie, misschien ludiek, maar voor ons en onze manier van leven en werken, bittere noodzaak. 😒 #IkSteunOnzeBoeren 🚜 💪🏻 #Boeren #Duurzaamheid #Melkkoeien

De klimaathysterie slaat weer in alle hevigheid toe. Minister Crucke heeft een "plan" om "4 miljard euro extra uit te geven aan klimaat". Maar geen zorgen: "we gaan het buiten de begroting houden". Er zijn altijd wel politici die zwichten voor de "druk" van dolgedraaide linkse media. Tekenend dat er zelfs geen stemmen meer aan het woord mogen komen die vinden dat er wél genoeg gedaan wordt. In een week waarin de rente-sneeuwbal niet naar een virtueel maar een echt failliet begint te rollen, moet je dat kunnen. "Buiten de begroting" bestaat niet. Alles gaat naar schuld. Alles moet vroeg of laat betaald worden. Waar moeten die 4 miljard "klimaatuitgaven" dan heengaan? "Sociale leasing voor elektrische wagens". In de categorie frigobonnen en andere subsidiewaanzin dus. Effect op klimaatadapatie? Nul komma nul. Bij elk ramp, van zware regen tot aangestoken branden hetzelfde liedje. Verenigd links, een groot deel van de media en "grote denkers" voelen hun moment weer gekomen. "Waarom doet de politiek niets?". Als je dan vraagt wat er nog moet gebeuren, blijft het ijzig stil. Morele verontwaardiging zonder enige inhoud. En dan krijg je dus "miljarden voor sociale leasing" of "nog meer middelen naar sociale woningbouw". "Er gebeurt niets voor het klimaat" is de grootste onzin die er bestaat. Er gaan elk jaar miljarden naar klimaatmitigatie (grotendeels verspilling) en adapatie. Bovenop de absurde en welvaartsvernietigende taxatie systemen, waarbij ETS2 binnenkort er al weer aankomt. Enkel door technologische innovatie en vooruitgang zijn we op een historisch snel tempo al tot een C02-arme samenleving gekomen. Dat hoor je natuurlijk niet in de drama-berichtgeving. Het laatste wat de overheid doen is daar nog een extra schep bovenop de miljarden van vandaag doen. Brandweer en veiligheid verbeteren daarentegen is een zaak van kerntaken. Niet van klimaathysterie. Maar de komende maanden zullen links-groene media weer doen alsof er een "gigantisch groot draagvlak is voor klimaatmaatregelen". Dat draagvlak bestaat alleen in hun zelf verzonnen realiteit en het selecte kransje academici en "grote denkers", die daar hun verdienmodel van maakten. Later zijn ze weer enorm verbaasd dat "mensen toch niet mee zijn" en "waarom begrijpen ze het toch niet?". Intussen voelen klimaatactivisten zich gesterkt om elke zomer de brandhaard aan te steken. Werkt anno 2026 beter dan op de weg te plakken. #Klimaat #Politiek #Innovatie

After the murder of 17-year-old Lisa, there has indeed been progress in raising awareness about women's safety, but the attention is waning and there is still a lot of work to be done, especially with the increasing influence of the manosphere in schools, according to Danique de Jong of the campaign 'We Take Back the Night'. (translated)

Ik ben momenteel in Nederland. En ik hou van Nederland. Het is mijn geboorteland en zal altijd mijn oorspronkelijke thuisland blijven. Ik heb wat oude locaties opgezocht waar ik vroeger veel kwam, liep zelfs door de straat langs het huis waar ik geboren ben. En dat doet iets met je, zeker naarmate je ouder wordt. Misschien is het een beetje nostalgie maar ik hou steeds meer van 'oude dingen'. Natuurlijk waren er toen ook negatieve dingen maar naarmate de tijd verstrijkt vervagen die en blijven de mooie gedachtes over. Maar er is ook het Nederland wat verstikkend is voor mij. Regelmatig gekmakend. Regeltjes, voorschriften, gebod en verbod tot en met. Morele oordelen over alles, een doodziek mediakartel die allemaal dezelfde eenzijdige onzin produceren. Een land van stilstand, achteruitgang zelf. Een land waar technologische hoogstandjes zoals een Afsluitdijk of een Oosterscheldekering in de huidige tijd niet meer zouden kunnen. Vergunningen, procedures, stikstof, eindeloze vergaderingen. Een land waar je als jongere simpelweg geen woning meer kunt krijgen. Een land waarin het hele bestuurlijke klimaat is vergeven van één bepaalde ideologie. Een land waarin vissers en boeren, die bekend staan als de beste ter wereld, worden weggepest. Nee, dat deel van Nederland mis ik niet als ik een groot deel van de tijd elders woon. Nog niet zo lang geleden was ik in Texas. Texas is groot, groter, grootst. Maar niet alleen in oppervlak, ook in ambitie en ondernemerschap. En in vrijheid. Het voelt letterlijk bevrijdend om daar rond te rijden. Daar kunnen en gebeuren nog dingen, daar is vooruitgang. Is alles daar perfect? Nee, natuurlijk niet. Maar er heerst een 'Can Do' mentaliteit die mij enorm aanspreekt. Waar het in Nederland vooral een kwestie is waarom dingen niet kunnen, is het verfrissend om te zien dat er gelukkig nog enorm veel plekken op de wereld zijn waar dingen wél kunnen. En dat geeft mij hoop. En dan is het prima om regelmatig 'even' toerist te zijn in eigen land. En de mooie dingen te ervaren. De mooie natuur die er nog steeds is. De prachtige historische plaatsjes in Nederland. De oude bekenden die je weer even bezoekt. Tot het onvermijdelijke punt komt dat ik me weer ga ergeren aan alle bullshit. Dan weet ik: het is weer tijd om te vertrekken. Naar vrijere oorden, waar ik beter op mijn plek zit. Ik ben dankbaar dat ik die mogelijkheid heb. #Nederland #Nostalgie #Vrijheid

Aan de slag? Een kabinet vol plannen, een land vol problemen Als ik onze minister-president bij zijn aantreden moest geloven, zou Nederland eindelijk weer worden bestuurd door mensen die de problemen niet langer voor zich uit zouden schuiven, maar ze daadwerkelijk zouden oplossen. Het was een inspirerend verhaal, dat vervolgens opgetekend werd in het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA. Een coalitieakkoord dat heel toepasselijk ‘Aan de slag’ heette. En de kersverse premier had gelijk: Nederland snakt inderdaad naar een kabinet dat aan de slag gaat. Het kabinet-Jetten is inmiddels ruim vijf maanden onderweg. Dat is te kort om een kabinet op al zijn langetermijndoelstellingen af te rekenen. Maar het is lang genoeg om te constateren dat een aantal van de meest nadrukkelijke beloften nog steeds vooral uit woorden bestaat. Inmiddels begint pijnlijk het verschil zichtbaar te worden tussen zeggen dat je aan de slag gaat en doen wat je hebt beloofd. Vijf punten uit het coalitieakkoord springen er wat mij betreft uit. 1. Asiel, serieus grip op asiel- en arbeidsmigratie Het coalitieakkoord wond er geen doekjes om: ‘We willen serieus grip krijgen op asiel- en arbeidsmigratie.’ Sterker nog, het kabinet wil uiteindelijk dat asielaanvragen buiten Europa kunnen worden ingediend en afgehandeld, zodat mensen niet eerst de gevaarlijke reis naar Europa hoeven te maken en Nederland niet langer het toneel is waar iedere aanvraag moet worden behandeld. Dat klinkt ambitieus. Maar wat is er inmiddels gerealiseerd? Het kabinet zegt dat het ‘stappen zet’ richting behandeling van asielaanvragen buiten Europa. Er wordt gesproken met andere landen, er zijn modellen onderzocht en er moeten voor het einde van dit jaar concrete stappen worden gezet. En ondertussen is de instroom bepaald niet opgedroogd. Integendeel, in het eerste kwartaal van 2026 vroegen bijna 6000 mensen voor het eerst asiel aan, 33-procent meer dan in hetzelfde kwartaal van 2025. Onze minister van Asiel en Migratie zou zeggen dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt, het Europese Migratiepact is inmiddels ingevoerd en het tweestatusstelsel is aangenomen. Dat zijn stappen. Maar wie de kiezer beloofde ‘serieus grip’ te krijgen op migratie, waarbij de nadruk lag op het significant inperken van de instroom kan hier niet mee aankomen, dit is onvoldoende ‘grip’ op asiel- en arbeidsmigratie. Met andere woorden: de belofte is gemaakt, maar met de uitvoering moet men nog beginnen, dat blijkt ook uit het feit dat er nog steeds elke week 1000 asielzoekers in Ter Apel arriveren. Kortom, we mogen daarom zonder meer stellen dat het kabinet wat asiel betreft heeft gefaald om te leveren, er is geen grip op asielmigratie. 2. Woningbouw: 100.000 woningen per jaar Ook wat woningbouw was de boodschap hoopgevend. De woningnood moest topprioriteit worden. Nederland moest structureel werken aan 100.000 nieuw te bouwen woningen per jaar. Het kabinet beloofde minder regels, kortere procedures en ‘ruim baan voor nieuwe huizen’. En wat kregen we? Een Nationale Woningbouwkaart. Een Taskforce Versnelling Woningbouw. Een beleidsbrief. En steeds de mededeling dat er voldoende plannen zijn. Sterker nog: volgens het kabinet liggen er inmiddels concrete plannen voor 100.000 woningen per jaar en verwacht ABF dat het doel in 2027 binnen bereik komt. U ziet ongetwijfeld waar het misgaat toch? Inderdaad. Nederland heeft geen tekort aan plannen. Nederland heeft een tekort aan gebouwde woningen. Zo constateerde De Algemene Rekenkamer in mei dat de resultaten van de nieuwbouw achterblijven, die 100.000 nieuw te bouwen woningen zijn vooralsnog een nobel streven, maar verre van de realiteit. Maar eerlijk gezegd is dat de modus operandi van deze regering in een notendop: plannen worden gepresenteerd alsof het resultaten zijn. Niet alleen bij woningbouw, maar ook bij asiel, men vergadert tot men een ons weegt, laat allerlei onderzoekscommissies de problemen in kaart brengen en vervolgens gebeurt er niks. Iemand die al vijf tot tien jaar op een woning wacht, kan weinig met een rapport dat krapte op de woningmarkt in kaart brengt, die voelt die krapte aan den lijve. Kortom, ook wat woningbouw betreft kunnen we stellen dat het kabinet heeft gefaald om te leveren, plannen worden gepresenteerd als resultaten en in plannen kan niemand wonen, da’s de wrange conclusie die we mogen trekken. 3. Stikstof: Nederland van het stikstofslot af Na jaren van stilstand en juridisch getouwtrek beloofde het nieuwe kabinet ook wat stikstof betreft doorbraken. Nederland zou eindelijk van het stikstofslot worden gehaald. Boeren zouden duidelijkheid krijgen, PAS-melders weer perspectief en de vergunningsverlening voor de woningbouw en het bedrijfsleven zou weer op gang komen. Premier Jetten kondigde bovendien nadrukkelijk aan dat er voor de zomer duidelijkheid zou zijn welke keuzes er zouden worden gemaakt. Het kabinet presenteerde vervolgens op 26-juni het pakket maatregelen waarmee Nederland van het stikstofslot zou komen. Alleen bleek bij nadere beschouwing dat de daadwerkelijke vergunningverlening nog moet worden afgewacht. De nieuwe wetgeving moet in oktober naar de Kamer, het PBL moet het pakket nog beoordelen en pas daarna kan worden vastgesteld of het juridisch voldoende geborgd is. En uiteraard hebben belangenorganisaties ook een vinger in de pap, dus als er juridische procedures worden opgestart kan dit nog jaren gaan duren. Dus ook hier geldt dat ‘de doorbraak’ vooral een aankondiging is van een doorbraak. Dat is misschien flauw geformuleerd, maar vraag het aan een boer wiens vergunning wellicht wordt ingetrokken, of aan z’n collega die nu geen vergunning krijgt. Momenteel verkeert de hele sector in limbo, daardoor wordt er niet geïnvesteerd omdat niemand een financieel risico wil lopen, en neemt men, terecht, een afwachtende houding aan. De trend die we zien bij asiel en woningbouw zien we bij stikstof dus ook weer terug. Er wordt vooral vergaderd in Den Haag, er worden plannen gemaakt, maar op basis van plannen gaat niemand zijn bedrijfsvoering aanpassen of investeringen doen, dus ook hier verzuimt ons kabinet om te leveren. 4. Minder regels: 500 onnodige regels geschrapt of vereenvoudigd Dit is misschien wel de meest pijnlijke, want het kabinet beloofde niet alleen grote hervormingen op asiel, woningbouw en stikstof. Het beloofde ook iets wat bijna kinderlijk eenvoudig lijkt: minder onnodige regels. Voor de zomer zouden zo’n 500 onnodige regels worden geschrapt of vereenvoudigd. Het resultaat? De teller staat op 403. Het kabinet presenteerde dat zelf als een succes, hoewel het doel dus simpelweg niet werd gehaald. Nu kun je natuurlijk zeggen dat 403 minder onnodige of vereenvoudigde regels beter is dan niets. Maar dat is niet het punt. Als een kabinet zichzelf een doel stelt van 500 en eindigt op 403, dan is het beoogde resultaat niet gehaald. Het probleem is bovendien groter dan die 97 regels die nog op de lijst staan. De belofte was dat de overheid ‘dingen makkelijker’ zou maken in plaats van moeilijker. Dat is een duidelijke politieke keuze, want in Nederland regeltjesland is het vaak de bureaucratie die een belemmerende factor is. Iedere ondernemer weet inmiddels dat het probleem niet het aantal regels is, maar de stapeling van regels, uitzonderingen, formulieren, vergunningen en toezicht erop die ervoor zorgt dat iets simpels in Nederland al snel bijna onmogelijk wordt door de regelzucht. Dus ook wat dit punt betreft faalt het kabinet om te leveren, het begin is er, maar het schrappen van onnodige regels zou toch niet zo’n struikelblok behoren te zijn? 5. Energie: een noodfonds voor hoge energiekosten Jarenlang verkochten de partijen in het kabinet de energietransitie met de belofte dat energie straks bijna gratis zou zijn, en dat de geplande overcapaciteit netto geld zou gaan opleveren. Anno 2026 kan het contrast haast niet groter zijn, energie is bijna onbetaalbaar omdat de duurzame energiebronnen waar massaal in geïnvesteerd werd vooral op subsidie bleken te draaien en daarnaast onbetrouwbaar bleken te zijn. Het kabinet beloofde een noodfonds energie op te zetten om mensen met een kleine portemonnee de helpende hand te bieden bij hun energiekosten. Tegelijkertijd moest door subsidies energie structureel betaalbaar blijven. Premier Jetten beloofde in maart zelfs expliciet dat er dit jaar een noodfonds zou komen voor huishoudens met de grootste financiële problemen. In juli kwam de aankondiging dat er 193-miljoen beschikbaar komt, naar verwachting voor ongeveer 500.000 huishoudens. Alleen komt dit fonds volgens het kabinet pas later dit jaar beschikbaar. Dat is een beetje alsof je in juli tegen iemand zegt dat je hem voor de komende winter een winterjas geeft en dan in november trots komt vertellen dat je de jas inmiddels hebt besteld. Het zijn wederom plannen, maar het is geen daadkracht. Eén van de argumenten waarmee de energietransitie werd verkocht aan de Nederlander is dat het energie bijna gratis zou maken, waardoor onze concurrentiepositie zou verbeteren en daarmee de koopkracht en het welvaartsniveau van alle Nederlanders. Het tegenovergestelde is inmiddels de realiteit: energie is onbetaalbaar geworden en de koopkracht en het welvaartsniveau zijn gedaald. Dus wederom faalt het kabinet om te leveren. Maar begrijpt u mij niet verkeerd, dit betekent niet dat het kabinet helemaal niets heeft gedaan. Het heeft wetgeving door het parlement gekregen. Het Europese Migratiepact is ingevoerd. Er ligt een stikstofpakket. Er zijn maatregelen voor woningbouw genomen. Er is geld vrijgemaakt voor het noodfonds. Er zijn honderden regels aangepakt. Maar dat is nu juist het punt. Een kabinet moet niet worden afgerekend op hoeveel beleidsstukken het produceert, maar op de problemen die het oplost. Als we kijken naar de inhoud van het coalitieakkoord, de beloftes waarmee dit kabinet zichzelf presenteerde: grip op asiel en arbeidsmigratie, doorbraken op stikstof en woningmarkt, minder onnodige regels, betaalbare energie. Dat waren de redenen waarom mensen op de partijen in het kabinet hebben gestemd. Dit zijn allemaal punten die stuk voor stuk vereisen dat het kabinet hier actie op onderneemt. Het zijn echter ook de punten waarop we het kabinet kunnen afrekenen, op basis van één simpele vraag: wat is er veranderd? Als het antwoord na vijf maanden vooral bestaat uit ‘we zijn ermee bezig’, dan is dat geen resultaat, er is dan niets veranderd. Daarmee levert het kabinet dus aantoonbaar niet, lost men de gemaakte beloftes niet in. Het is vooral veel woorden, veel plannen, veel optimisme, maar vooral ook opvallend weinig resultaat. Is dan de belangrijkste belofte die dit kabinet nog moet nakomen niet dat men aan Nederland laat zien wat ‘Aan de slag’ betekent en dat men eindelijk eens begint met uitvoeren? #Kabinet #Asielbeleid #Woningbouw

Professor Michele van Vugt emphasizes in an interview the hopeful progress in understanding and treating post-COVID, although there is still no cure, and encourages patients not to give up, while scientists are collaborating internationally to develop effective treatments. (translated)

Toen ik naar Nederland kwam, sprak ik nog geen Nederlands. Ik begon aan mijn opleiding tot sociaal werker en ging werken in de maatschappelijke dienstverlening, terwijl ik tegelijkertijd de taal leerde. Inmiddels schrijf ik zelfs mijn rapportages in het Nederlands. Mijn eerste contract was voor slechts zes maanden. Vandaag kreeg ik te horen dat mijn contract met nog een jaar is verlengd. Ik ben ontzettend blij en trots op hoe ver ik ben gekomen. Er valt nog genoeg te leren, zowel in mijn werk als met de Nederlandse taal, maar op momenten als deze besef je hoeveel vooruitgang je al hebt geboekt. Niet slecht voor een Ier. When I came to the Netherlands, I didn't speak Dutch. I started training to become a social worker and working in frontline services, while learning the language at the same time. Today, I'm even writing my reports in Dutch. My initial contract was for just six months. Today, I received the news that it has been extended for another year. I'm incredibly happy and proud of how far I've come. There is still plenty to learn, both professionally and with the Dutch language, but moments like this make you realise how much progress I've already made. Not bad for a lad from Ireland. #SociaalWerk #SocialWork #Nederlands #SociaalWerk #SocialWork #Taalontwikkeling

Donald Trump has confirmed that the United States is in talks with Iran, despite the fact that Iran previously denied it and accused the American president of hypocrisy, while suggesting that progress is being made in the negotiations for a solution to issues, including the situation in the Strait of Hormuz. (translated)

Esra Tromp, team manager of EF Education-Oatly, indicates in an interview that women's cycling is being taken more seriously and that there is progress in the budget and the acceptance of female riders and support staff, although women in team management are still in the minority. (translated)