Search

The Ghosts of Zaolzie – how a cyberattack tried to manufacture a conflict between Poland and Czechia At around 5pm on 16 August 2026, an alarming article appeared on the website of Radio PiK, a genuine Polish regional broadcaster. Its headline claimed that Poland was preparing to seize Czech territory and that the Czech Foreign Ministry had received a document outlining Warsaw's demands. Radio PiK had published no such story. An attacker had compromised an employee's credentials, gained access to the station's content management system and replaced a legitimate article with fabricated material. The newsroom quickly removed it and informed the authorities. But the intrusion was only one element of a much larger operation. Investigators subsequently uncovered forged diplomatic documents, accounts impersonating Polish and Czech officials, a cloned Czech news site, AI-generated material, a fictitious local activist and advertising for a demonstration that apparently did not exist. Together, these elements attempted to manufacture the appearance of a new territorial conflict between Poland and Czechia over Zaolzie. A false crisis built around a real territorial issue The operation worked because it did not start entirely with fiction. Poland and Czechia do have an unresolved technical issue concerning approximately 368.44 hectares of territory, originating in post-war changes to the Polish-Czechoslovak border. It is commonly described as the Czech “territorial debt” to Poland. But this is not a Polish claim to Zaolzie and there is no evidence that Warsaw is seeking to annex Czech territory. The operation fused this real issue with a much more powerful historical memory. Zaolzie – the part of Cieszyn Silesia west of the Olza River – was disputed by Poland and Czechoslovakia after the First World War. In 1938, during the crisis created by the Munich Agreement, Poland seized the territory from Czechoslovakia. The manipulation therefore followed a simple logic: a real territorial debt became an alleged Polish territorial demand, which was then transformed into a supposed attempt to reclaim Zaolzie. Fake accounts impersonating Poland's Deputy Foreign Minister Artur Harazim and Czech ambassador Břetislav Dančák helped reinforce the story. Fabricated diplomatic documents circulated alongside them. One early version referred incorrectly to 638.44 hectares; the fake Harazim account then “corrected” the number to the genuine figure of 368.44 hectares. It was an effective form of reverse fact-checking: correcting one false detail could make the larger fabrication appear authentic. Fake media – and one real newsroom The operators also created a website designed to resemble Czech public broadcaster iRozhlas. It published material supporting the same narrative, including claims that Czech residents near the border were becoming concerned about Polish intentions. The result was a manufactured information loop. Forged documents could support fake media reports; impersonated officials could comment on those reports; social-media accounts could then cite both as confirmation. But the Radio PiK hack added something much more valuable: the credibility of a real media organisation. Instead of merely cloning a newsroom, the attackers briefly inserted their fabrication into an authentic one. A familiar domain, logo and established broadcaster could therefore appear to confirm a story manufactured elsewhere. The cyberattack was not simply an accompanying technical incident. It was part of the information operation itself – a way of manufacturing credibility for false information. From a synthetic activist to a real demonstration The operation then attempted to move from the digital world into the physical one. A Facebook account under the name “Adam Sikora” promoted a demonstration in the Czech border city of Třinec under slogans including “Cieszyn Silesia is Czech” and “Here we live, here we stay”. Paid Facebook advertising was reportedly used to promote the event. Yet Třinec authorities said no demonstration had been properly notified. Promotional material used the logo of the Czech KOVO trade union, which denied any involvement. Investigators also identified indications that Sikora's profile photograph and other imagery were AI-generated. The persona even advertised a supposed house for sale in the border region, reinforcing the impression that frightened residents wanted to leave because of Polish territorial ambitions. The property could not be verified and its images also showed signs of artificial generation. This reveals the architecture of the operation: forged document → fake official → cloned media → compromised real media → synthetic local activist → advertised protest → appearance of social tension. The final stage is particularly significant. Had real people attended the demonstration, photographs of an authentic crowd could potentially have been presented as evidence that Czech citizens genuinely feared Polish territorial ambitions. A fabricated online conflict could therefore have begun generating real-world evidence of its own existence. Why Zaolzie? Historical grievances are valuable material for influence operations because the underlying facts are real. Poland and Czechoslovakia genuinely disputed Cieszyn Silesia. Poland genuinely occupied Zaolzie in 1938. A Polish minority genuinely lives in Czechia. And the 368.44-hectare territorial issue genuinely exists. The operator did not need to invent that history. It only needed to suggest that the history was repeating itself. PISM assessed that the operation sought to revive the image of Poland as a revisionist state willing to challenge European borders. Such a narrative could serve a broader purpose: damaging Polish-Czech relations, weakening confidence between NATO and EU allies and portraying Central Europe as a region where historical territorial conflicts remain unresolved. Russia is the leading attribution – but not a proven one The attribution requires more caution than the mechanics of the operation. PISM assessed Russia as the most likely perpetrator, while NASK identified similarities between the campaign and previously observed Russian influence methods. Russian-linked information infrastructure had also shown earlier interest in the Polish-Czech territorial issue. The techniques are familiar: cloned media, forged documents, impersonated officials, synthetic identities, historical grievances and the combination of cyber intrusion with information manipulation. But these indicators are not the same as definitive attribution. As of mid-September 2026, no publicly disclosed forensic evidence had conclusively connected the Radio PiK compromise, fake domains, accounts and financing to a specific Russian intelligence service, government organisation or contractor. Russia can therefore reasonably be described as the leading analytical attribution, but claims that the operation was definitively conducted by the GRU or another named Russian structure go beyond the publicly available evidence. The operation failed. The model remains important The campaign did not create a Polish-Czech diplomatic crisis. Both governments rejected the narrative, the fictitious protest was exposed, journalists reconstructed much of the operation and Radio PiK detected the intrusion quickly. Its observable impact appears to have been limited. But Zaolzie illustrates a broader evolution in information warfare. Modern operations do not have to rely on a single viral fake. They can construct an entire artificial information environment in which different elements appear to confirm one another. A forged document creates the claim. A fake diplomat authenticates it. A cloned newsroom reports it. A hacked real newsroom lends it credibility. An AI-generated citizen reacts to it. Advertising creates the appearance of a grassroots movement. And if real people eventually respond, fiction begins producing genuine events. The objective is no longer simply to persuade people that something happened. It is to create the conditions in which something real starts happening because enough people believed that it did. Sources: Polish Institute of International Affairs (PISM) https://pism.pl/publikacje/dezinformacja-o-relacjach-polsko-czeskich Euronews Polska — Radio PiK cyberattack https://pl.euronews.com/2026/08/20/polska-planuje-zajecie-terytorium-czech-wlamali-sie-na-strone-radia-i-opublikowali-falszyw Demagog https://demagog.org.pl/na-biezaco/skoordynowana-operacja-uderza-w-polsko-czeskie-relacje-czy-stoi-za-nia-rosja/ Robert Lansing Institute https://lansinginstitute.org/2026/08/27/zaolzie-as-an-instrument-of-influence-an-attempt-to-revive-a-polish-czech-territorial-conflict/ Institute for European Security Studies (IESS) https://www.iess.org.ua/analytics/ghosts-of-zaolzie iDNES.cz https://www.idnes.cz/ostrava/zpravy/tesinsko-kampan-lzi-demonstrace-trinec-primatorka-palkovska.A260826_963356_ostrava-zpravy_jog Radio Zachód / PAP https://zachod.pl/1539751/niedzielny-atak-hakerski-na-radio-pik-redaktor-naczelny-podjelismy-niezwloczne-dzialania/ Euronews — territorial debt / NASK assessment https://de.euronews.com/my-europe/2026/08/21/polen-plant-besetzung-tschechischen-gebiets-fake-news TVP World https://tvpworld.com/95036191/-warsaw-warns-against-division-amid-czech-border-disinformation Keywords: #DISINFORMED #Episode5 #GhostsOfZaolzie #Zaolzie #Poland #Czechia #CieszynSilesia #Disinformation #InformationWarfare #InfluenceOperations #ForeignInterference #FIMI #Cyberattack #CyberSecurity #HybridWarfare #FakeNews #MediaImpersonation #FakeMedia #ForgedDocuments #DigitalImpersonation #ArtificialIntelligence #AI #Deepfakes #SyntheticMedia #Astroturfing #RussianInfluence #Propaganda #OSINT #NATO #CentralEurope #MediaManipulation #WRLD

🇵🇱🤝🇨🇿 Polaków i Czechów nie da się podzielić. Polacy naprawdę lubią Czechów i uważają ich za świetnych sąsiadów. To nie tylko sympatia do czeskiego humoru, piwa czy Pragi. W najnowszym badaniu CBOS Czesi znaleźli się na drugim miejscu wśród narodów najbardziej lubianych przez Polaków. Z kolei aż 81 proc. Czechów uważa Polskę za sojusznika. Mamy też długą wspólną historię. Nie była wolna od sporów, a Zaolzie pozostaje jej najtrudniejszym rozdziałem. Jednak na tle dziejów Polski i jej pozostałych sąsiadów były to relacje wyjątkowo łagodne, czasem wręcz rycerskie. Nie dzielą nas wojny trwające całe pokolenia ani pamięć masowych zbrodni. Znacznie więcej nas łączy - podobne doświadczenia, kultura, interesy, bezpieczeństwo i zwyczajna sąsiedzka sympatia. Polacy i Czesi są dziś nie tylko sąsiadami, lecz także naturalnymi partnerami i sojusznikami. I niech tak zostanie ❤️🤍💙 #Polska #Czechy #Sąsiedzi

The article describes the spread of false information regarding Poland's alleged territorial claims against the Czech Republic in the context of Zaolzie, leading to tensions between Poles and Czechs, with suspicions that the campaign may have Russian links, although there is no clear evidence for this. (translated)

Postaram się odpowiedzieć. Nie po raz pierwszy spotykam się z tym argumentem, więc może warto zająć stanowisko przy szerszej widowni. Polska polityka na pierwszy rzut oka wydaje się wewnętrznie sprzeczna. Tam, gdzie wygodnie, powoływaliśmy się na argumenty etniczne, a tam, gdzie ich nie mieliśmy, na argumenty historyczne. Sprawia to wrażenie, że Polska sięgała łapami po wszystko, co tylko mogła chwycić. Rzeczywistość jest jednak bardziej skomplikowana. Po pierwsze: odrodzenie państwa polskiego nie było zawieszone w próżni i na arenie międzynarodowej opierało się na jasno wyrażonej woli Ententy. Ta natomiast przyjęła koncepcję budowy państw etnicznych z niewielkimi wyjątkami. Po drugie: Polska miała uzyskać terytoria bezsprzecznie polskie oraz dostęp do morza. W praktyce nie było to takie łatwe, bo Niemcy nie chcieli oddawać nawet wybitnie polskiej Wielkopolski, nie mówiąc o Pomorzu czy etnicznie polskim Górnym Śląsku. Po trzecie: Ententa, chwilę po przyjęciu koncepcji etnicznej w Europie Środkowo-Wschodniej, wyraziła zgodę na utworzenie Czechosłowacji. Czechy miały zaś zachować granice historyczne, czyli w praktyce 3 mln Niemców, którzy byli tam wrogim żywiołem. Dlaczego zatem Polska miała nie podnosić takich praw np. w stosunku do niemieckojęzycznego Gdańska, który był dla nas kwestią gospodarczego przeżycia? Po czwarte: Polska, jeszcze przed zakończeniem wojny na zachodzie, weszła w spór terytorialny w Galicji Wschodniej z ZURL, która chciała postawić wszystkich przed polityką faktów dokonanych. To oczywiste, że posiadając prawa historyczne, polski Lwów i większe miasta oraz ogólnie ok. 35% ludności, 70% ziemi oraz 80% majątku w całym regionie, Polska nie mogła zgodzić się na zepchnięcie na zachód od Sanu. Po piąte: Ewidentnie polskojęzyczna Wileńszczyzna powinna należeć do Polski zgodnie z koncepcją przyjętą przez Ententę. Tak samo z Cieszynem. Czemu zatem wyszły z tym takie problemy? Czemu dzisiaj Litwini i Czesi nie biją się w pierw, że wyciągnęli łapy po obce ziemie? Bo uważają, że mieli prawa historyczne. Oczekiwanie zatem, że Polska ich nie będzie miała, jest totalnym odklejeniem. Po szóste: Polska aktywnie szukała sposobów, by ułożyć sobie granicę na wschodzie. Ale nie było łatwo. Propozycje rozgraniczenia Galicji Wschodniej rozbijały się o upór ZURL, która nie chciała przyjąć nawet przyzwoitej granicy. Litwini odrzucili linię Focha. Wszelkie propozycje kantonalne, federacyjne itp. rozbiły się o brak dobrej woli. Każdy walczył o swoje i zaczął stosować niedozwolone chwyty, więc Polska również przyjęła podobną postawę. Logiczne. Po siódme: Ententa w praktyce chciała, abyśmy oddali im całkowity mandat do decydowania o losie ziem na wschód od Linii Curzona. Na wypadek gdyby wygrała jednak Biała Rosja. Czy muszę to szerzej komentować? HELL NO. Po ósme: Tyle było pitolenia o granicach etnicznych i sprawiedliwym dostępie do morza, a tymczasem Polska w traktacie wersalskim nie dostaje ani Górnego Śląska ani Mazur. Bo Brytyjczykom nagle zrobiło się szkoda Niemców i pojawiły się nowe argumenty. Polityczne. Gospodarcze. Histotoryczne. Ten pokój mógł być dla nas zdecydowanie korzystniejszy terytorialnie. No ale nie był, bo zostaliśmy w pewnym sensie oszukani. Po dziewiąte: Polska popełniła wiele błędów w latach 1918-1920, ale jak na skalę tego, co działo się wówczas w Europie, nie była krajem, który jakkolwiek wyróżniałby się na plus lub minus pod względem pazerności terytorialnej. Litwini chcieli przejąć Wilno bez względu na stosunki narodowościowe? Nie pozwoliliśmy im na to. Ukraińcy chcieli wykopać Polskę za San. Wywołali wojnę, którą przegrali. Mimo prób mediacji ze strony ententy. Niemcy nie chcieli nawet oddać nam Wielkopolski. Pomimo tego, że doświadczyli boleśnie na własnej skórze polskiego powstania. Rosjanie chcieli nas zamknąć w Linii Curzona, a bolszewicy w ogóle zliwidować, więc tego komentować chyba nie muszę. Czechów też nie będę omawiał, bo dostali to, czego chcieli, z pogwałceniem cywilizowanych zasad prowadzenia stosunków międzynarodowych. Reasumując: Naprawdę byłbym za tym, aby o granicach w Europie w tamtym czasie decydowały jasne i uczciwe zasady. Ale nikt ich nie chciał wówczas przestrzegać. Łącznie z największymi wygranymi, czyli Wielką Brytanią i Francją. W takich okolicznościach naprawdę trudno oczekiwać, aby inne państwa grały we frajerską grę i wygrywały głupie nagrody. Szczerze wolałbym, aby Polska dostała Gdańsk i Górny Śląsk, Mazury i Zaolzie, ale była nieco mniejsza na wschodzie, np. o część Wołynia i Polesia. No ale nie było to możliwe. #Polska #historia #polityka