Search

In haar column betoogt Caroline de Gruyter dat er geen ruimte voor een dictatuur in Europa is, omdat de Europese waarden van mensenrechten, democratie en de rechtsstaat fundamenteel zijn voor het functioneren van het rechtssysteem binnen de EU, dat gebaseerd is op onderling vertrouwen en respect. #EuropeseWaarden #Rechtsstaat #Democratie

Chatcontrol is er door ! Dit is pure dictatuur met een democratisch maskertje. Vandaag in Straatsburg: 314 tegen Chat Control, 276 voor.
Meerderheid tégen. Maar met een achterbakse proceduretruc was dat niet genoeg. Ze hadden 361 stemmen nodig. En dus ging het erdoor. Twee keer weggestemd. Nu toch erdoor geflikt via de achterdeur, terwijl half Europa al op vakantie zat. Stemmen heeft blijkbaar geen zin meer. De spelregels worden gewoon gebogen tot het uitkomt zoals Von der Leyen, Metsola en hun clubje het willen. Onder het mom van “kinderbescherming” pakken ze onze privéberichten af. Dit is geen bescherming, dit is controle. Genoeg is genoeg. Dit Europa wordt een surveillance-staat. #ChatControl #Privacy #Democracy

In Schloss Elmau, een luxehotel in de Beierse Alpen, komen twintig invloedrijke denkers samen om te debatteren, waarbij de extreemrechtse blogger Curtis Yarvin, die pleit voor dictatuur en democratie verwerpt, de meeste aandacht op zich vestigt, zelfs emotioneel wordt als hij over zijn gezin spreekt, terwijl zijn controversiële ideeën ook zorgen voor het afhaken van enkele linkse academici. #CurtisYarvin #PolitiekeFilosofie #Trump

In een recent opiniestuk waarschuwt Owen Jones dat het Verenigd Koninkrijk dichter bij een autoritaire dictatuur staat dan ooit, mede door een gecentraliseerde overheid en de strategieën van de partij Reform UK, die op het punt staat om drastische veranderingen door te voeren die de democratische vrijheden en rechtsbescherming van burgers ernstig kunnen bedreigen. #VerenigdKoninkrijk #autoritarisme #ReformUK

Taty Almeida, voorzitter en boegbeeld van de Argentijnse mensenrechtenorganisatie De Dwaze Moeders, is op 95-jarige leeftijd overleden, na een leven lang te hebben geprotesteerd tegen de verdwijningen van tienduizenden Argentijnen onder de militaire dictatuur tussen 1976 en 1983. #TatyAlmeida #DwazeMoeders #Argentinië

Taty Almeida, een belangrijk gezicht van de Argentijnse actiegroep Moeders van het Plaza de Mayo, is op 95-jarige leeftijd overleden; zij zette zich onvermoeibaar in voor de rechten van families van verdwenen kinderen tijdens de militaire dictatuur in Argentinië. #TatyAlmeida #DwazeMoeders #PlazadeMayo

Taty Almeida (95), de voorzitter van de Argentijnse actiegroep Moeders van het Plaza de Mayo, is overleden, nadat ze haar leven wijdde aan het zoeken naar haar verdwenen zoon en het onthullen van de mensenrechtenschendingen tijdens de militaire dictatuur in Argentinië. #TatyAlmeida #MoedersvanhetPlazaDeMayo #Argentijnsedictatuur

Iraanse oppositie heeft niet gegokt. Zij heeft gevochten. “De Iraanse oppositie heeft gegokt en verloren.” Met die woorden koos De Standaard ervoor om de strijd van miljoenen Iraniërs te beschrijven. Een strijd die duizenden levens heeft gekost. Een strijd waarvoor mannen en vrouwen zijn gefolterd, opgesloten, vermoord en geëxecuteerd. Een strijd waarvan ik zelf bijna een van de slachtoffers werd. Toen ik 25 jaar oud was, zat ik in een Iraanse gevangenis omdat ik vrijheid eiste en mij verzette tegen het regime van de ayatollahs. Vrienden verdwenen. Medestanders werden gefolterd en vermoord. Ik kon ontsnappen. Was dat niet gelukt, dan was ik vandaag wellicht dood geweest. Een gok? Een gok is iets wat je doet aan een speeltafel. Dat is geen gok. Dat is moed. Dat is opoffering. Dat is verzet tegen een islamitische tirannie. Wat de dappere Iraniërs recent in de straten van heel Iran deden, toen er in twee nachten 40.000 werden vermoord, was geen gok. Ze wisten het, en toch zijn ze opnieuw de straat opgegaan. Sommigen hebben zelfs met hun eigen bloed, in de laatste seconden van hun leven, op een muur geschreven dat zij Iran zouden bevrijden. Elke dag, nog steeds, vinden executies plaats. Elke dag worden gezinnen verscheurd. Toch lees ik in dergelijke analyses nauwelijks empathie voor de slachtoffers, nauwelijks begrip voor de omvang van hun strijd. Alsof de doden slechts pionnen zijn op een schaakbord. Maar de strijd van de Iraniërs gaat over veel meer dan Iran alleen. Een vrij en democratisch Iran zou niet alleen vrijheid brengen aan meer dan negentig miljoen mensen. Het zou ook een bron van stabiliteit worden in een regio die decennialang gegijzeld werd door oorlog, extremisme en staatsgeweld. Een vrij Iran betekent minder conflicten, minder regionale dreiging, minder gedwongen migratie en meer economische samenwerking. Het betekent vrije handel, veilige energieroutes en een betrouwbare partner voor de democratische wereld. De strijd van de Iraniërs is daarom niet alleen hun strijd. Het is ook een strijd voor de waarden waarop het Westen zegt gebouwd te zijn: vrijheid, democratie, mensenrechten en menselijke waardigheid. De Iraanse oppositie heeft niet gisteren besloten om zich te verzetten. Mijn generatie begon al in 1999. Daarna kwamen 2009, 2017, 2019, 2022 en opnieuw de opstanden van vandaag. Keer op keer gingen miljoenen Iraniërs de straat op. Keer op keer riepen zij dat zij hun land wilden bevrijden van de ayatollahs. Keer op keer staken zij hun hand uit naar hun bondgenoten in het Westen, op zoek naar steun, begrip en solidariteit. Want uiteindelijk zitten wij in hetzelfde schip. De toekomst van Iran en die van het Westen zijn nauwer met elkaar verbonden dan velen willen erkennen. Daarom vergissen degenen zich die denken dat wij verloren hebben. Nee. Wij hebben geleden. Wij hebben gebloed. Wij hebben onze doden begraven. Maar wij hebben niet verloren. De geschiedenis leert dat geen enkele dictatuur eeuwig standhoudt. Geen enkel regime kan voor altijd regeren tegen de wil van zijn eigen bevolking. Wij gaan winnen. Met de steun van het Westen of zonder die steun. Vandaag ben ik niet alleen een trotse Iraniër. Ik ben ook een trotse Vlaming. Al meer dan een kwarteeuw leef ik in Vlaanderen. Elke dag ontmoet ik mensen die begrijpen waarom deze strijd belangrijk is. Mensen die weten dat de vrijheid van Iran geen verre droom is, maar een zaak die ook hun veiligheid, hun welvaart en hun toekomst raakt. Zij minimaliseren ons lijden niet. Zij kijken niet weg. Zij begrijpen dat vrijheid nooit vanzelfsprekend is en zij steunen me. En daarom blijf ik vechten. Voor Iran. Voor Vlaanderen. Voor het Westen. Het regime in Teheran mag geloven dat het de tijd aan zijn kant heeft. Dat heeft het niet. De toekomst behoort toe aan de mensen die weigeren zich neer te leggen bij tirannie. En die toekomst komt dichterbij dan velen denken. @destandaard @dsopinie #Iran #vrijheid #democratie

All respect for what the majority of the Flemish think, but there is a difference. The USA is brutal and rude these days. China is cunning, ruthless, and focused on economic dominance, political dictatorship, and total control of the individual. I'd rather have the USA then. (translated)

"ikke niet en ik ga erover" - in een dictatuur had het niet beter gezegd kunnen worden door de voorzitter van de @2eKamertweets Thom van Kampen -ga je schamen. Theater. Poppenkast. En je dan afvragen waarom Nederlanders politici in Den Haag niet meer vertrouwen. Lidewij de Vos clasht keihard met Kamervoorzitter: ‘Ik bepaal hier de orde!’ https://t.co/asVSW7yjW0 #politiek #Nederland #vertrouwen

‘The President’s Cake’ is een Iraakse film die het verhaal volgt van een 9-jarig meisje, Lamia, dat tijdens de Tweede Golfoorlog op zoek gaat naar ingrediënten om een verjaardagstaart voor dictator Saddam Hoessein te bakken, waarbij haar zoektocht, doorspekt met sprookjesachtige elementen, een realistisch beeld schetst van de uitdagingen en absurde situaties in het leven onder een dictatuur. #ThePresidentsCake #Irak #TweedGolfoorlog

De rechtszaak in Damascus tegen Atef Najib, een voormalige hoge functionaris van de Syrische dictatuur en neef van Bashar al-Assad, roept sterke emoties op bij slachtoffers die hem beschuldigen van marteling en machtsmisbruik tijdens de opstand in Dera’a, waarbij velen eisen dat hij de zwaarste straf krijgt voor zijn daden. #SyrischeDictatuur #AtefNajib #Mensenrechten