Research by the journalists' association RSF reveals that almost all AI chatbots, including ChatGPT, Grok, and Gemini, relay Russian state media and banned propaganda without issues, despite European sanctions meant to prevent this. (translated)

Research by the journalists' association RSF reveals that almost all AI chatbots, including ChatGPT, Grok, and Gemini, relay Russian state media and banned propaganda without issues, despite European sanctions meant to prevent this. (translated)

È ora di finirla con la cazzata per cui chi non è abbastanza pro-UE, pro-Ucraina o pro-sanzioni è automaticamente filorusso, agente di Mosca o cavallo di Troia. (vostra madre non ha un cavallo) La Russia fa propaganda? Certo. Anche l'Europa fa propaganda e comunicazione strategica. È geopolitica, sveglia. La gente può essere contraria a questa Europa, e a finaziare la guerra in Ucraina senza essere pagata da nessuno... semplicemente c'è ancora gente che ragionae dissente. E in una democrazia il dissenso non dovrebbe essere trattato come un'operazione del Cremlino solo perché dà fastidio. #Geopolitica #Dissenso #Democrazia
Valt op hè? Je kunt er bijna de klok op gelijkzetten. Het is één gecoördineerde propagandacampagne bedoeld om het makke stemvee rijp te maken voor een oorlog met Rusland. U bent gewaarschuwd, we worden een oorlog ingerommeld door het grootkapitaal en de wapenindustrie. #Oorlog #Propaganda #Rusland
Access to the Belarusian Radio website was restricted in Latvia based on information provided by the State Security Service regarding its biased and one-sided information about the Russian war in Ukraine and support for the Lukashenko regime. (translated)

Tusk, który nie ostrzegał nikogo : - nie wierzcie Tuskowi, że kryptowaluciarze was okradną, że to złodziejstwo czy ruska mafia ; to Tuskowa propaganda, nic takiego się nie wydarzy: kupujcie bitcoiny‼️ Konfa to pis! https://t.co/Mz30hhNlQS #Tusk #kryptowaluty #bitcoin
Il Fatto Quotidiano non è più una questione di libertà di stampa o meno; è direttamente una questione di sicurezza nazionale, in quanto strumento di propaganda di un Paese straniero nostro nemico. Paese straniero con il quale è sempre più apertamente schierato. https://t.co/4DcDH87vtY #LibertàDiStampa #SicurezzaNazionale #Propaganda
La guerra è finita. Non sul campo, dove ancora si muore, ma nella realtà dei rapporti di forza. La Russia l’ha vinta. L’esercito ucraino agonizza. A Washington lo hanno capito. In Europa no. O fingono di non capirlo, che è peggio. Il fatto più osceno non è Kiev che resiste a oltranza. Non è Washington che cerca un’uscita per mascherare la sconfitta. Il fatto più osceno è l’Europa. Una classe dirigente colta da una frenesia bellicista che non ha più obiettivo, non ha più industria, non ha più soldati, non ha più strategia. Solo slogan. Solo morale da commedia. Solo la pretesa di continuare una guerra che altri hanno già deciso di chiudere. Si parla di «minaccia esistenziale». Si parla di carri russi a Lisbona. Si parla come se la geografia fosse un optional e la demografia un dettaglio da salotto. Un paese di diciassette milioni di chilometri quadrati, con una popolazione in calo e uno Stato che fatica già a occupare il proprio territorio, non ha alcuna intenzione di invadere l’Europa. Non ha i mezzi. Non ha il desiderio. Non ha l’interesse. Chi racconta il contrario non fa analisi. Fa propaganda. Mosca raggiungerà i suoi obiettivi. Fino a Odessa. Poi si fermerà. Non per bontà. Per calcolo. Perché una potenza fragile dal punto di vista demografico non si lancia in un’avventura continentale. Perché il suo problema è la sicurezza del Mar Nero, non la conquista di Berlino. Perché chi ha pagato un tributo di sangue non spreca il resto in una fantasia da editoriale. Il resto è teatro. L’Europa fornisce armi e fatture. Non decide. Sogna di vincere una guerra che ha già perso al fianco di chi ora cerca di uscirne. Accusa di «capitolazione» chi guarda i numeri. Chiama «realismo» la propria cecità. Confonde la Nato con uno scudo, quando è prima di tutto un dispositivo di controllo. La questione è chi ha voluto questa guerra, chi l’ha condotta per procura, chi ha spezzato l’asse energetico europeo, e chi oggi pretende di continuare il massacro per non ammettere di aver sbagliato tutto. Quando la sconfitta sarà ufficiale, non basterà cambiare comunicato. Bisognerà spiegare perché un continente intero ha preferito l’isteria alla geografia, la predica al calcolo, e la guerra degli altri al proprio interesse. Fino ad allora, il coro continuerà. Più alto. Più vuoto. Più pericoloso. #Guerra #Europa #Realismo
A former Israeli soldier, Khamis Su'ad, has been accused of preparing for terrorist purposes after showing an increased interest in the ISIS group and being caught planning to join it, watching propaganda materials and preparing to fight in Syria or Africa. (translated)

🚨 AGORA: Tarcísio de Freitas entrou com DOZE ações na Justiça para censurar esta propaganda do Haddad! O vídeo mostra o governador mentindo, denuncia o aumento na conta da Sabesp e expõe apenas a realidade de São Paulo. COMPARTILHEM MUITO! https://t.co/GQnvxbbi3A #SãoPaulo #Justiça #Política
The most important Kremlin propagandist, Vladimir Soloviov, has threatened that Germany could be divided again and has called for the restoration of the German Democratic Republic, in the context of recent tensions between Moscow and Berlin. (translated)

Russian propagandist Vladimir Solovyov called for questioning the agreements on the reunification of Germany in his program and labeled contemporary Germany as an illegitimate state, while also proposing harsh diplomatic sanctions against Germany for its support of Ukraine in the conflict. (translated)

«La libertà di espressione non può diventare uno scudo per la propaganda dell'odio razziale e della violenza politica»
Jo peräti 41 % maksetuista perustoimeentulotuista vieraskielisille. Ja kuinka Kela (ja IS) uutisoi tämän tiedon? No näin: "Aiempaa harvempi vieraskielinen saa toimeentulotukea tai työttömyysturvaa" Kunnon propagandaa Kelalta, jonka IS toista. ➡️"Sopivasti" nimittäin unohtuu otsikossa, että toimeentulotuen saajaosuus on vieraskielisillä yhä edelleen moninkertainen vs. kotimaankieliset. ➡️Ja myös se, että aivan viime vuosina (2023->2025) toimeentulotuen saajien osuus vieraskielisissä on kasvanut ja myös työmarkkinatuen saajien osuus (2024->2025) on kasvanut. Pieniä ovat silakat joulukaloiksi, kun vuodesta toiseen keskimäärin heikkolaatuinen maahanmuutto halutaan väkisin esittää positiivisessa valossa. #maahanmuutto #toimeentulotuki #propaganda
Tak Mentzen zachęca do inwestowania w kryptowaluty: - nie wierzcie Tuskowi, że kryptowaluciarze was okradną, że to złodziejstwo czy ruska mafia ; to Tuskowa propaganda, nic takiego się nie wydarzy: kupujcie bitcoiny‼️#ironia https://t.co/ToR5xjrKx2 #kryptowaluty #bitcoin #inwestowanie
Por Que o Seu Salário Encolhe Quando o PIB Cresce Entre o optimismo triunfante do PIB e a asfixia silenciosa de quem trabalha, Portugal descobriu uma nova modalidade olímpica: tributar como no Norte da Europa, produzindo como na periferia. Há uma arte muito particular na retórica financeira do Estado: a capacidade de vestir a contabilidade de uma sobriedade tão técnica que qualquer protesto do contribuinte parece um traço de analfabetismo funcional. Se o PIB cresce dois vírgula qualquer coisa por cento e o desemprego recua para patamares historicamente baixos, o cidadão é delicadamente convidado a juntar-se ao coro de aclamação. Quando os profetas da calculadora nos acenam com a "boa conjuntura", o debate político costuma dar-se por encerrado. Afinal, como ousar contestar a prosperidade quando ela vem chancelada por gráficos em papel cavalinho? O problema é que a realidade tem a péssima mania de não ler as notas de imprensa dos governos. E, quando a folha de cálculo é confrontada com a vida concreta, a aritmética oficial começa a revelar as suas fracturas. A Ilusão do Indicador Agregado: Carga vs. Esforço O grande truque de mágica das últimas décadas residiu em concentrar a atenção pública num único conceito: a carga fiscal. Ouve-se nos corredores do poder, com o ar compenetrado de quem recita um dogma, que a arrecadação de impostos em relação ao PIB em Portugal está "perfeitamente alinhada com a média europeia". E assim se arruma o assunto. O que este sacerdócio do número prefere omitir é uma distinção elementar que qualquer família faz ao fim do mês: uma taxa de 35% cobrada a quem ganha três mil euros não produz a mesma dor que essa mesma taxa aplicada a quem subsiste com mil. Para desarmar esta narrativa, a matemática do quotidiano é mais didáctica do que qualquer tratado de finanças públicas: • O Cidadão A (Dinamarquês): Ganha 4.000 euros por mês. O seu Estado cobra-lhe uma carga fiscal elevadíssima de 40% (1.600 euros). Sobram-lhe 2.400 euros líquidos na conta para viver, consumir e poupar. • O Cidadão B (Português): Ganha 1.000 euros por mês. O Estado cobra-lhe uma carga teoricamente "mais baixa" ou "na média", de 35% (350 euros). Sobram-lhe escassos 650 euros para enfrentar um mercado de habitação, energia e cabaz alimentar com preços globalizados. Matematicamente, a "carga fiscal" do dinamarquês é superior. Na prática, o esforço fiscal do português é infinitamente mais doloroso. É exactamente por isso que a carga fiscal é um indicador cego: olha para a fatia que o Estado tira, mas recusa-se a olhar para o tamanho do bolo que sobra no prato do contribuinte. A Teimosia dos Dados Oficiais: A Lição da "Passadeira Rolante" Não é a primeira vez que os modelos matemáticos e a tecnocracia falham ao analisar o país. Lembremo-nos de quando o homem que previu a falência iminente da Segurança Social errou a sua projecção por mais de 9 mil milhões de euros, precisamente porque os modelos teóricos ignoraram as dinâmicas reais do mercado de trabalho e da economia concreta. Com a fiscalidade acontece exactamente o mesmo. E aqui não há espaço para manobras de distracção: os números que confirmam o nosso empobrecimento relativo vêm directamente das séries do INE e do Eurostat. É a própria estatística oficial que desfaz o mito da equidade fiscal. Em 1999, os dados do INE registavam uma carga fiscal de 30,8% do PIB, com um nível de vida correspondente a cerca de 85% da média europeia. O nosso esforço fiscal — a métrica real que cruza a tributação com a riqueza per capita — situava-se em 89,5% da média comunitária. Estávamos confortavelmente abaixo do padrão de sacrifício europeu. Para perceber o que aconteceu desde então, a analogia da mensalidade do ginásio traduz esta perda de terreno: em 1999, pagávamos uma "mensalidade" equivalente a 30 € tendo um salário relativo de 850 € — o esforço era razoável. Hoje, a "mensalidade" subiu para 35 €, mas o nosso rendimento relativo recuou para 770 €. Embora o aumento da taxa pareça contido no papel, a nossa capacidade para a suportar encolheu. Esta é a história da "passadeira rolante": imagine dois atletas no ginásio. O atleta europeu mantém uma corrida ritmada enquanto a sua passadeira avança a boa velocidade; o atleta português corre com cada vez mais inclinação na máquina (mais impostos), mas a sua passadeira está a andar para trás. Ao fim do treino, o português está exausto do enorme esforço exigido, mas ficou substancialmente mais longe da linha de chegada do que quando começou. As séries oficiais confirmam este recuo: a arrecadação subiu para mais de 35% do PIB, enquanto o nosso nível de vida relativo caiu de 85% para 77% da média da UE. O resultado é que o esforço fiscal português saltou de 89,5% para uns impressionantes 115,3% da média europeia — significando que o sacrifício exigido ao contribuinte português está hoje 15,3% acima da média comunitária. Somos o sexto país da União Europeia onde o Estado exige maior sacrifício a quem menos rendimento gera. Tributamos como na Suécia, mas remuneramos como no limiar da coesão. O Mito do Crescimento Infinito Sem Produtividade A narrativa dominante confortou-se durante anos com um modelo económico assente no aumento quantitativo: mais turistas a entrar, mais fundos europeus a injectar, mais postos de trabalho de baixo valor acrescentado a criar. Mas o modelo chegou ao fim do seu fôlego natural. Com a taxa de desemprego nos 5,7% e uma demografia que envelhece a um ritmo inexorável, continuar a esperar que o PIB cresça apenas porque há "mais pessoas a trabalhar" é uma forma de voluntarismo ingénuo. A teimosia dos factos contados pelas métricas do INE obriga a fazer a pergunta que a tecnocracia prefere diferir: quanto conseguirá a economia portuguesa produzir quando o efeito anestésico do turismo e das subvenções comunitárias se desvanecer? Sem um investimento produtivo sério — que, aliás, as últimas estimativas mostram voltar a cair em termos em cadeia —, a promessa de convergência com a Europa rica transforma-se numa miragem. A produtividade não é um detalhe académico; é a única máquina capaz de transformar trabalho em salários reais. Se o capital por trabalhador não aumenta, se a gestão não ganha dimensão e se a inovação permanece confinada a relatórios de propaganda, a resposta do sistema para financiar o Estado Social continuará a ser a mais fácil e a mais cobarde: espremer ainda mais a esponja do rendimento das famílias. A Revolução que Não Pode Esperar Pelo Amanhã Entramos agora num ciclo em que a Inteligência Artificial e a automação de processos prometem redefinir o próprio conceito de trabalho no horizonte de uma década. Perante esta viragem histórica, a discussão pública em Portugal arrasta-se na espuma dos dias. Enquanto a tecnologia oferece a possibilidade real de desassociar a criação de riqueza da mera soma de braços disponíveis — multiplicando a eficiência e criando o verdadeiro choque de produtividade de que o país necessita —, o debate político insiste em discutir o acessório. Aumentar o rendimento per capita não é apenas uma meta estatística; é a única forma de tornar a tributação suportável. Se a economia gerar valor real, a mesma taxa de imposto pesará substancialmente menos nos ombros de quem produz. Se, pelo contrário, continuarmos a adiar as reformas estruturais, a modernização do tecido empresarial e a aposta decidida na tecnologia, o esforço fiscal continuará a subir, mascarado por aparentes triunfos conjunturais. A política não é um mero exercício de contabilidade, nem o país é uma folha de Excel desenhada para equilibrar saldos à custa do esgotamento dos seus cidadãos. Não basta perguntar quanto o Estado arrecada. É imperativo perguntar quanta vida sobra aos portugueses depois de pagarem a factura da sua própria modéstia económica. #EconomiaPortuguesa #Fiscalidade #EsforçoFiscal #CargaFiscal #PIB #Salários #Produtividade #CustoDeVida #RendimentoPerCapita #Empobrecimento #ClasseMédia #Habitação #Inflação #INE #Eurostat #DadosEconómicos #Portugal #PolíticaEconómica #EstadoSocial #ConvergênciaEuropeia #InteligênciaArtificial #Automação #FuturoDoTrabalho #Inovação #PortugalReal #VidaCara #SalárioCurto #EsforçoRecord