Search

Goedemorgen. Vandaag herdenken we de Slag bij het Teutoburgerwoud in 9 n.Chr., tussen drie Romeinse legioenen onder Publius Quinctilius Varus en Germaanse stammen onder Arminius. De Romeinen liepen in een Germaanse hinderlaag en werden volledig weggevaagd. Varus pleegde seppuku. https://t.co/DuUsG94JzY #geschiedenis #Teutoburgerwoud #Romeinen

The Vindication of the “GIO Festival”: “BroadwayWorld” Celebrates Marina and the Umberto Giordano Theatre of Foggia SOURCE: https://www.linkedin.com/pulse/vindication-gio-festival-broadwayworld-celebrates-sardella-ph-d--8zzce/ SOURCE: https://www.letteremeridiane.org/2026/08/la-rivincita-del-gio-festival-broadwayworld-celebra-marina-e-foggia/ The GIO Festival has been, to put it mildly, overlooked by Rai3 Puglia and several regional outlets. Yet the festival dedicated to Umberto Giordano — promoted by the Chamber of Commerce of Foggia together with the Municipality and the Province, and supported by the Apulia Region and the Fondazione Monti Uniti — has achieved a remarkable vindication, landing on the homepage of BroadwayWorld thanks to the world première of the opera Marina, staged on 5 June at the Umberto Giordano Theatre in Foggia. This is no small feat, considering that BroadwayWorld is among the most influential American platforms devoted to theatre and the performing arts. The transatlantic debut of the opera by Foggia’s great composer did not escape the attention of Luciano Magaldi Sardella, who submitted to the editorial board of Lettere Meridiane an in‑depth and compelling contribution, reproduced below. In the article, the author masterfully reconstructs the extraordinary story of Giordano’s first opera, composed in 1888 and left without a staged production for 138 years, until its historic performance on 5 June at the Giordano Theatre. Above all, he recounts how the inaugural edition of the GIO Festival has restored Foggia to the centre of the international operatic stage, through the rediscovery and valorisation of Marina, the involvement of major musical institutions, and the attention of the American press. It is a stimulating reflection on the cultural and identity‑driven renaissance of a city that, for far too long, bore Giordano’s name on the façade of its theatre without managing to turn it into a lever of international visibility. (g.i.) + + + + + There are moments in the life of a city when past and future clasp hands upon the stage of the present. Foggia experienced one of these moments on the evening of 5 June 2026, when the curtain of the Umberto Giordano Theatre rose upon Marina, an opera composed in 1888 by a young man of twenty‑one — Umberto Giordano — then a student at the San Pietro a Majella Conservatoire in Naples. After one hundred and thirty‑eight years of silence, that score finally found its first scenic breath in the world. “It is not an ordinary event. It is a turning point. A void filled. A story rewritten.” Umberto Giordano, one of the most celebrated verismo composers of the fin‑de‑siècle — born in Foggia, author of masterpieces such as Andrea Chénier, Fedora, Siberia — had remained, until now, the only great Italian opera composer without a festival entirely dedicated to his oeuvre. A paradox that weighed like a historical injustice upon a city that bears his name engraved on the pediment of its most beautiful theatre. This is the extraordinary journey of Marina, Giordano’s first opera, which after 138 years of oblivion received its world première in scenic form on 5 June 2026 at the Umberto Giordano Theatre in Foggia, as the opening event of the GIO Festival — the inaugural edition of the Giordano International Opera Festival. The manuscript, preserved in the Frederick R. Koch Collection at Yale University’s Beinecke Rare Book and Manuscript Library, has travelled an astonishing path: from the elite libraries of America’s East Coast to the beating heart of the Daunia. On the night of 5 June 2026, at the Umberto Giordano Theatre, that silence was finally broken. The GIO Festival was conceived in Foggia as an ambitious cultural project promoted by the Chamber of Commerce, the Municipality, and the Province, with the support of the Apulia Region, aiming to transform the artistic legacy of the verismo composer into a driver of territorial development and cultural tourism. Under the artistic direction of conductor Gianna Fratta and violinist Dino De Palma, the event at last fills a historical void. Its model is explicit and ambitious: a project inspired by the great festivals dedicated to Italian composers — such as the Verdi Festival, the Puccini Festival, the Rossini Opera Festival — while maintaining a strong territorial and participatory dimension. In other words, Foggia formally claims its seat at the table of the greats. And it does so with the credentials required: an unrepeatable world scenic première (parallel to the concert première at Milan’s Teatro Dal Verme, recorded by the prestigious opera label Decca Classics), a high‑quality operatic production, and the support of leading cultural institutions (Teatro dell’Opera di Milano, Fondazione Teatro Petruzzelli of Bari). The festival benefitted from the collaboration of the Orchestra of the Conservatoire and the Chorus of the Fondazione Teatro Petruzzelli of Bari, the Umberto Giordano Conservatoire of Foggia, the Fondazione Monti Uniti, and the Fondazione Apulia Felix. A network of excellence that lent the event national resonance and stature. The Umberto Giordano Theatre is a nineteenth‑century jewel of rare beauty — the oldest functioning horseshoe‑shaped historic theatre in Apulia. Yet for decades it lived in a state of semi‑clandestine cultural marginality, relegated to the periphery of the operatic routes that matter, hindered by long interruptions in its use from 2007 to 2014, including recent fire‑safety compliance requirements. Some referred to it, with a mixture of condescension and provincial resignation, as a “provincial theatre”, destined merely to bear Giordano’s name. That label is now destined to fall. It is precisely in Foggia that this youthful gem received its first scenic staging, placing the city on the international map of opera. A positioning without precedent in the city’s recent history. The Giordano Theatre recorded a full house for the historic première of Marina, welcoming hundreds of spectators, while many more followed the performance from outside via a large screen installed for the occasion. The production met expectations with full artistic dignity: the staging transposed the narrative to the First World War, heightening the opera’s dramatic and realist character. On the podium, the Symphony Orchestra of the Umberto Giordano Conservatoire conducted by Matteo Dal Maso. Sets and costumes by Alfredo Troisi; lighting by Massimo Russo. An ensemble of talents worthy of the name the theatre proudly bears. The definitive seal of this moment’s historical significance arrived from across the Atlantic. BroadwayWorld, the world’s most influential outlet for live performance criticism and reporting — with over 5.5 million monthly views — dedicated exclusive coverage to the event, publishing a complete photographic gallery of the world scenic première curated by Chloe Rabinowitz and a substantial critical review by Rachel Stone. The American article emphasised the historical value of the undertaking and the bond between the composer and his native city, highlighting the musical quality of the score, deemed surprisingly mature for the composer’s age. For the first time, the Umberto Giordano Theatre appeared on the New York‑based site alongside institutions such as the Los Angeles Opera House, Houston Opera, and BBC Classical Music at the Royal Opera House. It is its natural place. It should have been there decades ago. Until now, the world knew Giordano through his Milanese triumphs, not through the youthful opera written between Foggia and the Naples Conservatoire — the lost (and later rediscovered) Marina of 1888. Let us be clear: this is no minor detail. BroadwayWorld does not grant exclusive galleries to provincial theatres. It does so for events that shift the coordinates of musical and theatrical history within the circuits that matter. This time, those coordinates shifted to Foggia thanks to the GIO Festival, in the name of Umberto Giordano. For the record — and for those who may not yet know — the GIO Festival is a new and ambitious biennial event conceived by the Chamber of Commerce of Foggia, with the aim of celebrating the genius of Umberto Giordano and transforming it into a powerful engine of development for the entire Capitanata. Biennial means continuity, planning, vision. It means that Foggia does not intend to be a meteor in the operatic firmament, but a stable and recognisable presence within the international festival circuit. Andrea Chénier, Siberia, and Fedora had already carried Giordano’s name to the Metropolitan Opera House in New York for more than a century, where his works are still performed to great acclaim. Now Foggia itself — not merely its scattered operatic legacy — claims its rightful “place in the sun”. The composer whom his city struggled to recognise in life, and whose name it preserves on its theatre, its square, and its conservatoire, may finally become the lever of an unprecedented cultural, economic, and identity‑driven renaissance. The GIO Festival 2026 is not, one hopes, a point of arrival. It should be the first chapter of a new story for Foggia, for the Capitanata, and for the cultural South of Italy. The Umberto Giordano Theatre is no longer merely an architectural jewel to be preserved: it has now become a place of creation and inspiration, capable of attracting international press attention and hosting events that enter the annals of world opera. To those who still whisper that Foggia is a provincial city, the answer is now written upon the world’s stages: on the evening of 5 June 2026, the periphery became the centre.

The battle for the fortress belt in Donetsk, which constitutes a decisive obstacle for the Russian military in their effort to occupy the region, has already begun, but it is uncertain how lasting and decisive this fighting will be for the continued development of the war. (translated)

Jimmie Åkesson, Sara Gille, and I are presenting today proposals to give hidden women a path back to a dignified life. The bulk discount for perpetrators must be removed, restraining orders are guaranteed, and obstacles to living a normal life that exist for women who are hiding must be eliminated. (translated)

Die Linke hat bis heute nicht verstanden. Die Mauer war nötig um Menschen daran zu hindern vor der Politik, die sie bis heute vertreten, zu fliehen. Die Mauer war kein „falscher Sozialismus“ sondern eine konsequente Folge des Sozialismus, der immer scheitert. #Sozialismus #Politik #Geschichte

Er valt stilaan niets meer te verbloemen. De EU gedraagt zich als de vijand van de Europese welvaart. En de gasfactuur is het zoveelste bewijs van hoe diep die schade inmiddels snijdt. Europa had precies wat een economisch machtsblok nodig heeft: betaalbare energie, een sterke industriële basis, hoogproductieve landbouw, kennis, kapitaal en een enorme interne markt. In plaats van die fundamenten te beschermen, heeft de EU beleid opgetuigd dat ze één voor één verzwakt. Goedkope energie werd ingeruild voor dure afhankelijkheid. Industrie wordt overladen met energiekosten, klimaatlasten en regelgeving terwijl Amerikaanse en Aziatische concurrenten rustig marktaandeel overnemen. Landbouw wordt behandeld alsof voedselproductie een hinderlijke activiteit is. Gezinnen krijgen de gevolgen uiteindelijk rechtstreeks doorgerekend in energie, wonen, vervoer en dagelijkse boodschappen. En nu opnieuw die gasfactuur. Geen abstract debat in Brussel. Geen theoretisch model. Gewoon keiharde euro’s die uit de rekening van Europese gezinnen verdwijnen als gevolg van politieke keuzes. Het wordt daarom grotesk om dit allemaal nog te verkopen als bescherming van Europa. Een instituut dat zijn eigen energiepositie verzwakt, zijn industrie een concurrentienadeel bezorgt, zijn landbouw wurgt en zijn bevolking steeds meer laat betalen voor de gevolgen daarvan, hoeft niet verbaasd te zijn wanneer mensen uiteindelijk tot een vernietigende conclusie komen: Europa heeft vijanden buiten zijn grenzen. Maar voor zijn welvaart zit de gevaarlijkste inmiddels gewoon in Brussel. #EU #energiecrisis #economischevooruitgang

In South Sudan, two United Nations peacekeepers were killed and seven others were injured after an ambush during a patrol in Jonglei state, amid increasing violence between communities and armed groups, leading to international condemnation and calls for an investigation into the attack. (translated)

Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen. #Vrede #Israël #Geschiedenis

Sehr geehrter Herr @TEglinski, Sie werfen Julian Reichelt vor, dass er bei NIUS mit Waldemar Hartmann jemand beschäftigt , der 2024/25 Wahlkampf für die CDU gemacht habe. Stimmt! Ich habe schon 2017 im Bund und 2019 in Sachsen Wahlkampf für die CDU gemacht. Wie viele andere CDU - Wähler bin ich spätestens nach der Wahl 2025 von dieser Partei bitter enttäuscht worden. Insbesondere von ihrem Vorsitzenden Friedrich Merz.Ich habe daraus nie ein Hehl gemacht. Im Gegenteil. Ich gehöre ganz sicher zu den härtesten Kritikern des Kanzlers und der CDU . Nachzuprüfen bei NIUS LIVE und bei meiner Rubrik „TOR DER WOCHE“.Weil mich niemand, auch Sie nicht, im Gedenken an Konrad Adenauer daran hindern kann, binnen eines Jahres schlauer geworden zu sein. #CDU #Wahlkampf #Politik

I consider it relatively likely that the GoG has infiltrated the Iranian political class (up to a point) and is actively hindering Iran from starting another round of the war, which would strike a nail in the coffin of U.S. "military might" and end Israel. This policy is likely #Iran #Geopolitics #MilitaryMight #IR #US #IL

Niclas Füllkrug steht kurz vor einer Rückkehr zu Werder Bremen.🙌 Nach Sky Sport Infos fliegt der 33-Jährige noch am Montag in die Hansestadt, wo er von den Werderanern ausgeliehen wird. Am Dienstag steht dann bereits der obligatorische Medizincheck auf dem Programm des 24-fachen deutschen Nationalspielers. Zwischen dem Bundesliga-Klub und dem Mittelstürmer war der Kontakt nie abgerissen, so hielt Werder-Geschäftsführer Clemens Fritz seit längerer Zeit den Austausch mit Füllkrug und dessen Umfeld aufrecht. Ein Hindernis stellte für Werder derweil noch das hohe Gehalt des Stürmers da, so streicht Füllkrug selbst in der zweiten englischen Liga noch ein Salär von zwei Millionen Euro netto ein. Für seine Rückkehr an die Weser verzichtet der Torjäger nun aber auf einen Teil seines Gehalts, bei den Hammers hat der Deutsche noch einen gültigen Vertrag bis 2028. #WerderBremen #Bundesliga #Füllkrug

Guten Morgen zusammen, heute vor neun Jahren, am 17. August 2017 fuhr ein 22 jähriger Marokkaner mit einem Lieferwagen durch eine Menschenmenge auf der Boulevard La Rambla in der Stadtmitte von Barcelona. Bei dem islamistischen Anschlag wurden 14 Menschen getötet und weitere 118 Menschen teilweise lebensgefährlich verletzt. Der Attentäter tötete bei seiner anschließenden Flucht einen weiteren Menschen. Unter den Opfern waren auch zwei Kinder. Julian war 7 Jahre alt und kam aus Australien. Der kleine Xavi war erst drei Jahre alt. In der darauffolgenden Nacht fuhren fünf Männer, auch Marokkaner, zum Badeort Cambrils, in der Absicht möglichst viele Menschen mit Messern anzugreifen und zu töten. Sie wurden von der Polizei gestellt und bei der Verfolgungsjagd erschossen. Zuvor töteten sie eine Frau und verletzten sieben weitere Menschen schwer, indem sie mit ihren PKW in eine Menschenmenge fuhren. Die Gruppe plante eigentlich große Bombenanschläge auf beliebte Sehenswürdigkeiten und Wahrzeichen von Barcelona. Nachdem es bei der Herstellung der Bomben zu einer Explosion kam, änderten sie ihre Pläne. Insgesamt soll es sich bei den Terroristen um eine Gruppe von 12 Marokkanern gehandelt haben. Anführer soll der Imam Abdelbaki Es Satty gewesen sein, der in einer Moschee in Ripoll predigte und dort Mitglieder für die Anschläge anwarb. Wie das auch bei uns schon der Fall war, konnten die Anschläge nur geschehen, weil zuvor Abschiebungen wegen vermeintlichen bürokratischen oder juristischen Hindernissen scheiterten . Der Anführer Es Satty sollte nach Verbüßung einer vierjährigen Haftstrafe wegen Drogenhandels im Jahr 2015 nach Marokko abgeschoben werden. Ein Richter stoppte jedoch die Abschiebung, weil er der Ansicht war, dass von dem Imam keine ausreichend große Gefahr ausging und er sich um Integration bemüht hätte. Insgesamt wurden 8 der Terroristen durch die Polizei getötet. Zwei weitere wurden zu Haftstrafen von bis zu 53 Jahren verurteilt. Ein dritter Terrorist wurde zu acht Jahren Haft verurteilt, wurde dann aber im Jahr 2024 entlassen und nach Marokko abgeschoben, nachdem die Haftstrafe verkürzt wurde. Dieser Anschlag war der achte Terroranschlag von Anhängern des Islams, innerhalb eines Jahres, mithilfe eines Autos, das in Menschenmengen gelenkt wurde. Keiner weiß, wie viele islamische Terroristen unter uns sind. Es ist nicht die Frage ob ein weiterer Anschlag auf uns, in deren Augen Ungläubige, passiert, sondern wann. Das Foto zeigt die Gedenkfeier, ein Jahr nach dem Anschlag. #Barcelona #Terrorismus #Gedenkfeier