Search

België staat financieel in brand, maar geen paniek: we hebben straks een eigen satelliet om de rookpluim perfect in beeld te brengen. Het wegenvignet? Maar 100 euro. Een podcast? Maar 800.000 euro. Een satellietsysteem? Maar 200 miljoen euro. Jouw dokter, centenindex of koopkracht? Sorry, begrotingstekort. De Belg wordt leeggeschud en krijgt daarna vanuit de ruimte een foto van zijn lege portefeuille. #België #Satelliet #Financiën

Ondanks de hoge perceptie van inflatie, met consumenten die een stijging van 8 procent denken te ervaren, blijkt de werkelijke inflatie in Nederland veel lager te zijn, voornamelijk door dalende prijzen voor dagelijkse boodschappen en energiekosten, hoewel hoge brandstofprijzen en andere factoren nog steeds druk uitoefenen op de economie. #inflatie #koopkracht #prijsstijging

Hoewel de inflatie in Nederland officieel daalt en sommige dagelijkse goederen goedkoper worden, blijft de gevoelsinflatie hoog door recente prijsstijgingen van brandstof en andere diensten, wat leidt tot een somber consumentengevoel ondanks een stijging van de koopkracht voor velen. #inflatie #economie #koopkracht

Heel beleggend Nederland is in rep en roer! Al maanden worden beleggers geteisterd met idiote voorstellen om niet-gerealiseerde beleggingsresultaten met liefst 36%, of een procentje minder, te belasten. Er is veel mis met die voorstellen. Met een vermogensaanwasbelasting zet Nederland zich internationaal totaal buiten spel en voor gek. Een belastingtarief van 35% of 36% is bizar hoog als je weet dat in Nederland loon, toch vaak de basis van het zuurverdiende geld waarmee wordt belegd, al behoorlijk stevig wordt belast. Daarnaast wordt geen rekening gehouden met inflatie, waardoor ook over koopkrachtverlies belasting moet worden betaald. En de aftrekposten zijn inmiddels zo beperkt geworden dat ook het doorsnee huishouden veel slechter af is. Waarom doen we dit toch? Ik voer de afgelopen maanden talloze gesprekken over idiote belastingvoorstellen in plaats van over mijn beleggingsfilosofie. Boze beleggers concluderen vervolgens, overigens echt onterecht, dat beleggen geen zin meer heeft of verhuizen, fiscaal of in zijn geheel, naar het buitenland. Het idee dat sommige mensen hebben dat dit slechts een paar rijke Nederlanders treft die toch wel een trucje bedenken om geen belasting te betalen, is aantoonbaar onjuist. Dit raakt iedereen die begrijpt dat je wel móét beleggen om kans te maken je koopkracht en vermogen te beschermen. Het aantal mensen dat Nederland om deze en andere redenen verlaat of wil verlaten groeit met de dag. Tegelijkertijd wil Europa juist dat we meer gaan beleggen, omdat we hopeloos achterlopen op het gebied van concurrentiekracht, defensie, energie en technologie. Waarom komt mijn land, dan met deze en talloze andere onbegrijpelijke voorstellen die tot onherstelbare schade leiden? Ik geef zo een presentatie in Portugal, op een fantastische locatie voor een mooie groep mensen. Maar ik weet nu al dat het ook daar vooral over dit soort perikelen zal gaan, in plaats van over de vraag of het een interessante beleggingsstrategie is. Sowieso merk ik dat het bij heel veel andere zaken, zoals het runnen van een bedrijf, het aannemen van personeel, de positionering van een beleggingsfonds en zelfs veel privézaken, al heel snel alleen nog maar over belastingen, geld en regels gaat. Nederland is de weg echt een beetje kwijt. #belasting #beleggen #Nederland

Financiële problemen bij Nederlandse huishoudens nemen toe, met bijna 40 procent die moeite heeft om rond te komen, en onder jongvolwassenen in de leeftijd van 18 tot 30 jaar is dit percentage gestegen van 40 naar 54 procent, terwijl de stijgende kosten van levensonderhoud en onzekerheid in de economie de situatie verder verergeren. #financiëleproblemen #koopkracht #jongvolwassenen

De impact van de Iranoorlog op de koopkracht van Nederlandse huishoudens blijkt minder groot dan gevreesd, maar mensen met lage inkomens die veel rijden en in slecht geïsoleerde huizen wonen, kunnen tot 6 procent van hun koopkracht verliezen door stijgende energie- en brandstofprijzen. #koopkracht #brandstofprijzen #energieprijzen

Dreesd ongeveer 300 duizend huishoudens in Nederland worden zwaar getroffen door de energiecrisis, met name mensen met lage inkomens die aanzienlijke koopkrachtverliezen van tot 6 procent kunnen ervaren, terwijl het kabinet wel aanpassingen maakt zoals verlaging van de wegenbelasting voor ondernemers maar geen algemene accijnsverlaging voor brandstof aanbiedt. #energiecrisis #koopkracht #verduurzaming

De inflatie in Nederland stijgt door hoge energieprijzen en verwacht wordt dat ook voedsel duurder wordt, maar er zijn positieve aspecten zoals hogere lonen en lichtere schulden, wat het mogelijk maakt dat de koopkracht van werknemers op peil blijft. #inflatie #energieprijzen #koopkracht

D66 viert 100 dagen kabinet-Jetten alsof Nederland is gered. Wat een schaamteloze PR-waanzin. De burger ziet woningnood, AZC-chaos, koopkrachtdruk, EU-dwang, bestuurlijke arrogantie en een glossy premier die vooral uitblinkt in morele televisiepreekjes. Maar D66 plakt er een heldenfoto onder en noemt het “vooruitgang”. Dit is geen politiek meer. Dit is beeldvorming als bestuursvorm. Ze vieren geen resultaten. Ze vieren hun eigen marketing. 100 dagen Jetten is 100 dagen PR-premierschap: veel glimlach, veel slogans, veel Europa, weinig Nederland. “Zie hoe het wel kan.” Nee, zie hoe een partij zichzelf feliciteert terwijl gewone mensen steeds minder grip krijgen op hun land. #Politiek #Woningnood #PR

De pensioenkolonie Gistermiddag plaatste ik een zondagmiddagweetje op X. Italië werft actief gepensioneerden. Wie zich vestigt in een klein dorp in Zuid-Italië kan onder voorwaarden tien jaar lang volstaan met een belastingtarief van 7 procent op buitenlandse inkomsten. Op het eerste gezicht een aardige curiositeit. Op het tweede gezicht iets veel interessanters. We zijn gewend te denken dat landen concurreren om bedrijven. Lagere belastingen, subsidies, gunstige regelgeving. Maar Italië laat zien dat ook burgers een vestigingsfactor kunnen zijn. Niet alleen werknemers, ondernemers of kenniswerkers, maar ook gepensioneerden. Dat zette mij aan het denken. Nederland maakt zich zorgen over vergrijzing. Zuid-Italië maakt zich zorgen over de ontvolking in bepaalde regio’s. Dat verschil in perspectief kan interessant worden. Neem 5.000 Nederlandse gepensioneerden die besluiten zich gezamenlijk in een krimpregio te vestigen. Geen losse emigranten, maar een gemeenschap. Collectief vanuit Nederland georganiseerd. Bij een gemiddeld pensioeninkomen van 35.000 euro per jaar brengen zij samen ongeveer 175 miljoen euro aan jaarlijkse koopkracht mee. Daarnaast vertegenwoordigt zo’n groep, uitgaande van enkele tonnen vermogen per huishouden, al snel meer dan een miljard euro aan spaargeld, beleggingen en woningvermogen. In Nederland wordt steeds gesproken over dit vermogen alsof de overheid kan bepalen wat ermee gaat gebeuren. U hoort nog van ons. Het debat gaat over box 3, vermogensbelasting en erfbelasting. De onderliggende aanname is simpelweg dat burgers afwachten wat de overheid besluit. Alsof dat vermogen een nationale grondstof is die toevallig nog in particuliere handen wordt beheerd. Maar Europa kent open grenzen. Italië begrijpt dat al langer. Sommige regio’s bieden buitenlandse gepensioneerden aantrekkelijke fiscale voorwaarden. Niet uit liefdadigheid, maar uit eigenbelang. Een gepensioneerde brengt koopkracht mee, koopt een woning, bezoekt restaurants en gebruikt lokale diensten. Een fabriek vraagt om subsidie. Een pensionado arriveert met een zak geld. Het gaat niet alleen om pensioeninkomen. Het gaat ook om vermogen, woningkapitaal en toekomstige nalatenschappen. Nederland discussieert over box 3 en erfbelasting alsof dat vermogen vanzelfsprekend binnen de landsgrenzen blijft in afwachting van een aanslag Italië lijkt uit te gaan van een andere veronderstelling, dat vermogen mobiel is en dat landen er dus om kunnen concurreren en wellicht volgen andere landen. We spreken over gepensioneerden alsof het een zorgdossier is. Economisch bezien lijken zij eerder op een middelgroot land. Miljoenen consumenten, honderden miljarden aan koopkracht en een vermogen dat richting de duizend miljard euro loopt. Wanneer zo’n groep zich organiseert, ontstaat iets wat normaal alleen aan bedrijven wordt toegeschreven, onderhandelingsmacht. Hoe zit het met zorg, bereikbaarheid en lokale belastingen? Die groep hoeft niet in een dorp te wonen. Verspreid over de kuststrook tussen Tropea, Pizzo en Scilla in Calabrië vormt zich dan een nieuwe gemeenschap. Voor een regio die al jaren inwoners verliest, zijn 5.000 nieuwe bewoners geen last maar een buitenkans. In Nederland wordt de gepensioneerde vooral gezien als belastingplichtige, in een krimpregio als vestigingsfactor. Daar komt bij dat een euro niet overal dezelfde euro is. Een pensioen van een paar duizend euro netto per maand biedt in Amsterdam een totaal andere levensstandaard dan in Zuid-Italië. Lagere woonlasten, lagere prijzen en een gunstiger belastingregime versterken elkaar. Misschien kijken we gewoon verkeerd naar de vergrijzing. Niet als een groeiende groep mensen die afhankelijk wordt van de samenleving, maar als een groeiende groep mensen met koopkracht en vermogen die kan gaan kiezen tussen samenlevingen. De vraag is dan niet hoeveel belasting een gepensioneerde nog kan betalen. De vraag is welk land hem het aantrekkelijkste aanbod doet. #pensioenen #emigratie #economischegroei

Column: De demonstratie-hiërarchie van Nederland Max von Kreyfelt Nederland is een prachtig land. Een land waar iedereen gelijk is. Alleen blijken sommige demonstranten nét iets gelijker dan anderen. Blokkeer je met klimaatactivisten maandenlang een snelweg, leg je verkeer, hulpdiensten en werkend Nederland stil en plak je jezelf vast aan asfalt, dan behandelt de politie je alsof ze een kwetsbaar yogaretraite begeleiden. “Rustig mevrouw… uw havercappuccino staat klaar in het busje.” Na arrestatie staan ze vaak sneller weer buiten dan een pakketje van https://t.co/4Alr0B9dZf wordt bezorgd. Maar probeer als gewone buurtbewoner eens boos te worden over een AZC in je directe leefomgeving en plots verandert Nederland in een oefening, extreem radicale ordehandhaving. Dan verschijnen er ME-busjes, Romeo’s, helmen, linies, wapenstokken en persverklaringen over “radicalisering”. Want dat is het wonderlijke van de moderne democratie: een snelweg blokkeren heet tegenwoordig “maatschappelijke betrokkenheid”, maar zorgen over leefbaarheid worden verdacht snel vertaald naar “extremistische signalen”. En burgers zien dat verschil haarfijn. Dat is het echte probleem. Niet XR. Niet asielprotesten. Maar de zichtbare demonstratie-hiërarchie. De overheid blijkt feilloos aan te voelen, welk protest ideologisch acceptabel is. Een klimaatactivist die een hoofdstad ontregelt? Idealistisch. Een boze burger uit een dorp? Potentieel gevaarlijk. Een universiteitsbezetter? Bevlogen. Een ondernemer die zijn wijk ziet veranderen? Radicaal. Een Palestijnse protestmars? Complex maatschappelijk vraagstuk. Driehonderd bezorgde moeders bij een AZC? “Signalen van extreemrechts.” Je hoeft geen politicoloog meer te zijn om het patroon te herkennen. Zelfs de gemiddelde loodgieter of vrachtwagenchauffeur voelt dat protest niet meer wordt beoordeeld op gedrag, maar op politieke geur. En precies daar wordt het gevaarlijk. Een rechtsstaat overleeft best demonstraties. Ook een paar relschoppers. Zelfs slechte ministers. Maar wat een rechtsstaat niet overleeft, is zichtbaar ongelijke behandeling. Zodra burgers het gevoel krijgen dat regels elastisch worden toegepast afhankelijk van ideologie, verdwijnt vertrouwen sneller dan koopkracht bij de supermarkt. En ondertussen begrijpt Den Haag er opnieuw helemaal niets van. Daar worden rapporten geschreven over “maatschappelijke polarisatie”, alsof die spontaan uit de lucht kwam vallen en niet jarenlang zorgvuldig is gekweekt door bestuurders die iedere vorm van kritiek reduceren tot populisme, desinformatie of extremisme. De ironie is schitterend. Dezelfde elite die jarenlang sprak over “verbinding”, heeft inmiddels een samenleving gebouwd waarin steeds meer mensen bang zijn om hardop iets te zeggen zonder direct moreel gefileerd te worden op televisie of sociale media. Maar gelukkig mogen we nog wel demonstreren. Zolang het ideologisch verantwoord gebeurt. Want we zijn een tolerant land. Met extremistische voorwaarden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Demonstratierecht #MaatschappelijkeBetrokkenheid #Polarisatie