Search

Papaláš does get angry. The head of the Government Office and Babiš's lifelong assistant Tünde Bartha is quite upset. The municipal district of Prague 3 dared to terminate the lease of a municipal apartment that Bartha had allowed a pair of students from Slovakia to use instead of her own residence. That's just how life goes for the nobility. Bartha owns three apartments, but why shouldn't she rent another one from the state and lend it out to her acquaintances? Fortunately, we have the new building law that will gradually solve all housing problems. There will be so many apartments that we'll be rummaging through them like in a rosary. Would you like something small with a kitchenette, or should we go straight to a 3+1? Right now, however, is really now, and Tünde is furious! She demands an apology from Prague 3 because she is not used to such treatment. Babiš can't do anything without her. Wherever she goes with the tag of Andrej's most loyal right hand, she is bowed to and they do whatever she sees fit. But then some Prague 3 dares to insist on something this country last experienced under Masaryk – namely good manners. Bartha believes that she was not treated according to the law. Interestingly, however, she is not interested in any financial compensation for the alleged harm. The formulation "subletting the lease object to third parties without the prior consent of the landlord" sounds quite watertight. Babiš's actions and everything around him can boldly be labeled as the kind of patronage that was so prevalent before November 1989. They do not steal. They just want different rules of the game for themselves when leading the working people towards bright tomorrows, who selflessly elect them. (translated)

When I voted for Petr Pavel, I didn't expect much from him. With Zeman, it was like chewing on dry bread for ten years; with Pavel, I would settle for soup and goulash... But for three years now, he has been regularly serving a three-course meal, the waiters are bursting through the kitchen door bringing more and more food, and you say to yourself, wow... I don’t even think I ordered this back then, but since it's on the table, just shove it in me!!!😅 And yet it's just not forced, no strain, everything around him just happens on its own. Totally chill. Currently the best president under the sun. (translated)

Even newer information! A Ukrainian was supposed to arrive in Poland from Germany! He crossed the border last night. He was headed to the border crossing in Korczowa. 2 people are still in serious condition. The weapon was a knife taken from the monastery kitchen. (translated)

Oliwia from our office bought a dog. I found out about it in the kitchen because three people were standing over her phone and making sounds that shouldn’t be made in a workplace. - God, how cute. - Show that one where he’s sleeping. - No way, I can’t. I approached. On the screen lay something small, light, and curly. - Is it yours? - I asked. - Mine. Since Saturday. That’s Milo. She swiped her finger. Milo on the blanket. Milo in the basket. Milo next to the bowl. Milo tired lying next to the bowl. Photographic documentation richer than when we received our apartment. - How much did it cost? - Seven. I nodded. A lot, but I knew people pay for dogs. - Seven hundred zlotys for a dog? A lot. - Seven thousand. I looked at the screen again. I zoomed in on the photo with two fingers. Nothing new appeared. Still one dog. - Zlotys? - Well, not euros - she laughed. Good that she clarified. Indeed, for a moment I wrongly suspected her of financial irresponsibility. - But you know, it’s a Maltipoo - she added as if that explained everything. I nodded. As a child, I had Burk. Burk was not a mix of any breeds. At least officially. One day, he followed my father home and stayed. Purchase cost: zero zlotys. That’s why the premium dog market was foreign to me. I was more interested in something else. She had broken up with her boyfriend a few months earlier. They had lived together before. Now she was alone in a rented apartment. - Are you still paying two and a half for rent? - Yes. Plus utilities. - So over three thousand a month? - More or less. - Alone? She looked at me. - You know we broke up. I knew. That’s why I was trying to understand the moment of buying a dog for seven thousand. Mariusz, who had just finished his coffee, sat back down. He doesn’t like financial analyses. Unless they concern someone else. - Do you have a financial cushion? She sighed. - I have savings. - For how many months of living? - I don’t know. Not good. - Half a year? - Probably not. Worse. - I have about three thousand left - she added. I looked at the picture. Milo was lying on his back. Right now, more than two-thirds of her recent savings had paws up. - So you don’t even have one full month of living expenses in reserve. - But my paycheck is coming soon. I breathed a sigh of relief. Fortunately, the whole structure rested on the solid assumption that from now on nothing bad would happen. - Okay. How much does it cost to keep him? - Not much. It’s a small dog. I opened Excel. - Don’t make Excel. I made Excel. Purchase price: 7000. Equipment. Food. Veterinarian. Vaccinations. Tick prevention. Treats. Toys. - And the groomer - she added. I stopped writing. - Whose? - The dog’s. - The dog goes to the groomer? - Well, you have to groom him. I looked at her. Burk never went to a groomer in his life. Once, my father trimmed his mat with metal scissors. Different times. - How long does a Maltipoo live? - About fifteen years. I tallied up what she had listed. It came to about four hundred zlotys a month. Without any major illness. Without surgery. Without a situation where at two in the morning, you go to an emergency clinic and find out that just entering the building costs as much as a weekend in Zakopane. I calculated. - Seventy-nine thousand. - What? - Seven thousand purchase plus four hundred a month for fifteen years. But that’s not the end. I opened another column. Let’s assume that instead of buying a dog for seven thousand you invest that amount. On top of that, four hundred zlotys per month that you would normally spend on his maintenance. Broad market. Let’s assume seven percent average annually. Fifteen years. I input the data. Enter. About 144 thousand zlotys. I showed her. - So according to you, my dog costs one hundred forty-four thousand? - No. I paused. - He will take about seventy-nine thousand in cash from you. The rest will be compounded interest that you won’t have. Oliwia put her phone away. - You can calculate as much as you want. At least now someone is happy when I come home. I understood that. If someone committed to supporting me for the next fifteen years, I would greet them at the door too. I might even bring them slippers. I returned to my desk. Oliwia had to work for both of them now. Milo achieved financial freedom at the age of three months. #FIRE (translated)

Do Rady vlády pro lidská práva podle zjištění Deníku N míří aktivista bojující za zákaz tranzicí Daniel Black, právník, který spolupracuje s protipotratovým Hnutím pro život Jakub Kříž nebo bývalá Miss World Taťána Kuchařová. Česká realita zase jednou předčila vlastní parodii. #LidskáPráva #Tranzice #ČeskáRealita

My wife has introduced a new house rule: Alcohol is now prohibited in the hallway. I can still drink in the living room. In the kitchen as well. I can even walk through the hallway with a closed bottle of beer. I just can't open it there. If I'm caught with an open beer in the hallway, I have to leave the hallway. Next time, I risk being banned from the house. I asked what happens if I vandalize in the hallway while sober. There is currently no rule for that. Also interesting: If I sit down with my beer at the kitchen table, everything is completely fine. But if I get up, walk three meters toward the front door, and continue drinking there, I apparently endanger the household safety. I initially found the concept a bit strange. Until I realized: My wife simply adopted the new house rules of the Deutsche Bahn. Now everything makes sense. (translated)

We are putting the suits away in the closet. We stop making serious faces. We put away the tripods from the cameras. We don't pretend that we know everything. We don't whine that "my truth is the most true." At Eleven, we decided to take the television stick out of our ass and start having more fun. In recent weeks, we have announced the Cup and Super Cup of Spain in the style of “Doll.” We made a film about a guy in a boat in the studio for the match against Venezia. Attempting to return to Serie A, Filip Kapica was selling paintings on a Roman bridge. In a smoky office, Maurizio Sarri discussed tactics for the match. Before the Portuguese classic, our own “Kitchen of Champions” was created (😬). And on YouTube, we kicked off with IRLs straight from Rome and Turin (there will be much more soon, because this is just the beginning). Of course, we still want to comment on football in the best way in Poland, frequently visit stadiums and Formula 1 tracks, and soon tennis. We still want to create a cool, substantive studio, but sports television doesn't have to be dead serious to be good. It doesn't have to be inflated to be substantive. And it doesn’t have to look like it has for the past 20 years, meaning a table, four chairs, and talking heads (very often poorly prepared for their job, you'll admit). Once, TVN said: “The end of polite television.” We are now stealing that slogan and saying: Eleven. The end of boring television. (And what will come of it, we shall see 🫣🙃). (translated)

Oh f***, it's thick! "I don’t know if you will be able to afford it..." What is this text even about? 45 PLN for a sausage, meat 102 PLN, ketchup 5 PLN, mustard 5 PLN, bun 5 PLN, cucumber 7 PLN. There is no receipt, an invoice on a piece of paper, but the pen got lost XD This is their first event, they are doing this for the first time - a lie. They've been standing there for 6 years, 6 years illegally. Her funny stand should be closed for good tomorrow. Oh, and the hot dogs at another stand are not bad either XD. (translated)

#KielerKüche Königsberger Klopse Oder wie die Linke sagen: Kaliningrader Klopse 🤷🏿 Aber ganz unpolitisch - sie schmecken einfach geil. Bei uns übrigens halal nur aus Rindfleisch. Wir passen uns schon mal an … Man weiss ja nie, wann der Remmo-Chef spontan zu Besuch kommt. 🥂 https://t.co/JZVzC4fo1b #Essen #Küche #Halal

Ktoś wie, do kiedy będzie trwać to idiotyczne miasteczko koło TK? W przyszłym tygodniu w nocy temperatura odczuwalna 4 stopnie. Mogliby już odpalić transmisję na żywo. Chętnie popatrzyłbym z ciepłego domu, z herbatą i kocem, na heroizm protestujących ogłupionych przez TV Republikę. Najlepsze momenty wieczoru: – „Bronimy ostatniego bastionu praworządności” – Poseł przyjeżdża na 20 minut, robi relację i wraca do hotelu – Ktoś grzeje wodę na kuchenkę turystyczną i tłumaczy, że to „służba Ojczyźnie” – O 23:00 zostaje 11 osób, dwa termosy i jeden generator, który co chwilę gaśnie Jak będzie naprawdę zimno, to pewnie ogłoszą, że mróz to zamach stanu Tuska. Kto ogląda z kanapy? Ja już nastawiam alarm na 22:00, żeby nie przegapić, jak „setki tysięcy” bronią Trybunału własną piersią. W puchowej kurtce. I w rękawiczkach. - Jacek Fogiel #protesty #praworządność #Polska

Byłem dziś w Nero Caffè w Warszawie. Pani kasjerka pyta: - kawka na zwykłej mieszance czy Arabica? - na zwykłej, odpowiadam. Gdzieś w oddali na małej tabliczce pisze "Arabica +1 zł". Kasjerka już tego słownie nie komunikuje, szkolą ich do tego. Świetny upsell. Kawka ta sama a zawsze +1 zł razy tysiąc klientów dziennie razy dziesiątki placówek w Warszawie. I idę z tą kawką moją do stolika i słyszę, że kolejne osoby zaczynają być obsługiwane. - zwykła czy Arabica? - A niech Pani da Arabice I tak paru krotnie pod rząd. Ci ludzie nawet nie wiedzą, że mają +1 zł na rachunku. I o co mi chodzi, nie chodzi mi oczywiście o próbę oszczędności 1 złotówki bo to jest nic. Chodzi mi o to, że te kasjerki tak szkolą aby nie były bezpośrednie z ceną. Mówią "zwykła czy Arabica" mając gdzieś w oddali małą tabliczkę z ceną drozszą za Arabice. Nie mówią "zwykła czy Arabica która jest droższa o złotówkę" a cały ten proces to jeden wielki marketingowy upsell. W życiu mam zasadę że gdy widzę że ktoś chce mną zmanipulować albo wykorzystać nieczysto marketingowo to moje czujne zmysły mnie od tego chronią. Można się śmiać że o chuj mi chodzi bo to 1 zł. Ale od tego się zaczyna, najpierw 1 zł w Nero Caffè a później nabierasz się na kryptowalutowe scamy na telegramie, kupujesz memcoina bo myślisz że zrobisz x1000, albo kupujesz roboty kuchenne bo reklama Ci się wyświetliła na tiktoku a na koniec dajesz się oszukać na zakup dwa razy droższej niż rynkowa kawalerki w jakimś Paragwaju od ładnie uśmiechającego się pośrednika z Polski. Zaczyna się wszystko od "zwykła czy Arabica?" #kawka #marketing #upsell

The article by Katarzyna Kucharczyk describes the problem of overregulation in Polish law, especially in the context of the upcoming platform directive, which instead of simplifying the rules for couriers may have a negative impact on freelancers, increasing bureaucracy and hindering economic development. (translated)

Mój najlepszy przyjaciel poznał dziewczynę. Ucieszyłem się. Jurek to nie był zwykły kolega, z którym można porozmawiać o meczu. To był człowiek, któremu mogłem o dwudziestej drugiej wysłać zdjęcie paragonu, a on bez żadnego wprowadzenia odpisywał: „Przepłaciłeś za pomidory. W Kauflandzie były tańsze”. Dobrze zarabiał. Nawet bardzo dobrze. Ale kiedy dostawał podwyżkę, nie zmieniał samochodu ani telefonu. Zmieniał wysokość stałego przelewu na rachunek maklerski. Kiedy wysyłał mi wiadomość „grubo dzisiaj poszedłem”, wiedziałem, że dokupił akcje jakiejś spółki, a nie zamówił dziesięć kieliszków alkoholu w klubie. Rozumieliśmy się bez słów. Dlatego kiedy zadzwonił, że poznał dziewczynę i chciałby przedstawić ją mnie i żonie, szczerze się ucieszyłem. Zasługiwał na szczęście. Na kogoś, z kim będzie mógł dzielić życie. Czynsz. Koszty dostawy. Zaprosiłem ich na sobotę. Chciałem, żeby było miło, więc już w piątek umówiłem prezentację Thermomixa i wymusiłem pokaz pizzy. Na sobotę wystarczyło ją podgrzać. Kupiłem też wino. Spędziłem 15 minut na profilu jakiegoś znawcy win, tylko po to, żeby wybrać takie z najlepszą relacją ceny do jakości. Wydałem 18,99 zł. Z własnych pieniędzy. Przyszli o osiemnastej. Jurek od progu się uśmiechał. Uścisk. Klepnięcie po plecach. - Stary, w końcu. - No, trochę się nie widzieliśmy. Potem przywitałem Mariolkę. Podała mi rękę. Paznokcie. Długie. Zrobione. Z jakimś połyskującym wykończeniem. Pierwsza lampka ostrzegawcza. Jurek od lat podzielał moje zdanie, że tego rodzaju zabieg nie dodaje dłoni żadnej użytecznej funkcji. Kiedyś sam powiedział: „Płacisz, żeby trudniej było podnieść monetę z podłogi”. Śmialiśmy się z tego przez cały wieczór. Teraz trzymał taką dłoń i wyglądał na zadowolonego. Ale nie zamierzałem nikogo oceniać na wejściu. - Rozbierajcie się, zapraszam. Jurek zdjął kurtkę. Na jego klatce piersiowej pojawiło się wielkie: HUGO. Na całą szerokość. Napis było widać z kuchni. Przez chwilę patrzyłem. Potem uśmiechnąłem się do niego. - A co ty, jakieś żarty? - Co? Wskazałem na napis. - No to. Spojrzał w dół. Uśmiechnął się niepewnie. - Nie no, wiesz... Czekałem. Przez osiem lat miał gotową odpowiedź na każde pytanie o zasadność wydatku. - Bo on ciągle chodził w tym samym - wtrąciła się Mariolka. - Mówię mu: przecież źle nie zarabiasz, kup sobie wreszcie jakieś porządne rzeczy. No i trochę go wyciągnęłam na zakupy. - A poprzednie były zniszczone? - zapytałem. - Nie, ale ile można chodzić w tych samych ubraniach? Znałem odpowiedź. Jurek też ją znał. Jeszcze rok temu wymienialiśmy zdjęcia metek, żeby ustalić, które rzeczy najlepiej znoszą wieloletnie użytkowanie. Usiedliśmy. Uznałem, że nie będę psuł wieczoru przez cztery litery. Wstawiłem pizzę do piekarnika i wróciłem do salonu. Chciałem porozmawiać o czymś przyjemnym. - Widać, że zakochany. Nawet ostatnio zapomniałeś podesłać mi struktury portfela. Uśmiechnąłem się. To była nasza tradycja od ośmiu lat. Ostatni dzień miesiąca. On wysyłał swoje zestawienie. Ja swoje. Potem omawialiśmy zmiany. - A, nie, nie zapomniałem - powiedział. - Po prostu już tak nad tym nie siedzę. Zresztą niewiele się zmieniło, bo ostatnio nie dokupowałem. Poprawiłem się na krześle. - Jak to nie dokupowałeś? Problemy w pracy? - Nie, teraz mam trochę inne wydatki. Za tydzień lecimy do Japonii. Przez chwilę patrzyłem na niego bez słowa. Potrzebowałem chwili, żeby poukładać dane. Brak zakupów do portfela. HUGO. Japonia. To przestawały być niezależne zdarzenia. Mariolka opowiadała o planie wyjazdu. Miastach, hotelach, pociągach. O restauracji, do której rezerwację trzeba było zrobić dużo wcześniej. Jurek słuchał z uśmiechem. Znałem ten uśmiech. Tak wyglądał, kiedy rynek spadał dzień przed jego miesięczną wpłatą. Teraz uśmiechał się do rezerwacji stolika. - No właśnie. Trzeba też trochę pożyć. Powiedział to Jurek. Człowiek, który na weselu odsunął ode mnie koszyk z pieczywem i powiedział: „Nie zapychaj się chlebem. Poczekaj na coś lepszego. Dałeś pięćdziesiąt do koperty”. Spojrzałem na żonę. Potem na wino. Wczoraj przez dwadzieścia minut negocjowałem z obcą kobietą drugą blachę pizzy, żeby godnie przyjąć człowieka, który właśnie powiedział, że przez ostatnie osiem lat nie żył. Złapałem się za brzuch. Żona przestała się uśmiechać. - Co ci jest? - Nie wiem. Jakoś mnie ścisnęło. Jurek pochylił się w moją stronę. - Może się położysz? Skinąłem głową. - Chyba będę musiał. Przepraszam was. Mariolka od razu zaczęła zbierać swoje rzeczy. - To my chyba w takim razie sobie pójdziemy. Nie zaprotestowałem. Jurek wstał. - Stary, odpocznij. Nadrobimy po powrocie. Przy drzwiach Mariolka powiedziała, żebym się nie przejmował. Że jeszcze będzie okazja. Że następnym razem możemy się spotkać gdzieś na mieście. Przycisnąłem dłoń do brzucha trochę mocniej. Drzwi się zamknęły. Żona przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu. Potem zapytała: - Już ci przeszło? Wyprostowałem się. - Brzuch tak. Z kuchni dobiegł sygnał piekarnika. Pizza była gotowa. Poszedłem wyłączyć grzanie. Wino nadal stało zamknięte na blacie. Przynajmniej tego nie zdążyłem otworzyć. - On jest szczęśliwy - powiedziała żona. - Widziałem. - To dlaczego zachowujesz się, jakby wydarzyło się coś strasznego? Nie odpowiedziałem. Wziąłem telefon. Przez osiem lat, kiedy ktoś w moim otoczeniu podejmował niezrozumiałą decyzję finansową, odruchowo pisałem do Jurka. Otworzyłem naszą rozmowę. Zacząłem wpisywać: „Stary, nie uwierzysz, co się właśnie odwaliło”. Popatrzyłem na ekran. Potem skasowałem. Nie miałem już komu tego wysłać. #przyjaźń #miłość #życie

Były Panie Kucharki w szkolnych stołówkach, obserwowały dzieci każdego dnia, co jedzą, a czym plują. Korygowały jadłospis, ale nie w stronę czipsów, czy siekanej marchewki, tylko "jak oszukać niejadków" i co "schodzi, a co nie schodzi". Latami doświadczeń wypracowały menu, a wtedy przyszła @barbaraanowacka z dietą planetarną, a po niej przyjdzie kolejny jełop z odmienną orientacją ideologiczną i ze stekami na śniadanie. Panie Kucharki, które wiedzą najlepiej, są poniewierane najgorzej. #żywienie #szkoła #dieta

Panie Nawacki, tylko że pomija Pan dość istotny fragment tej historii. Budżet TK nie zniknął, bo rząd postanowił sobie wykreślić Trybunał z państwa. Problem powstał wcześniej - pamoęta Pan? -projekt dochodów i wydatków TK nie został skutecznie uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów TK, czyli organ, któremu ustawa powierza tę kompetencję. Mimo to pan Święczkowski przesłał dokument do ministerstwa Finansów. Ministerstwo uznało więc, że nie dostało prawidłowo uchwalonego projektu, który mogłoby włączyć do projektu ustawy budżetowej 🤷‍♂️ Może rząd powinien był znaleźć jakieś rozwiązanie zastępcze. Ale przedstawianie tego jako prostego - rząd nie dał budżetu TK - jest zwyczajnie niepełne i zmanipulowane. A już pańska teza, że brak budżetu TK = brak budżetu państwa = przedterminowe wybory, to nie przepis prawa, tylko kilka bardzo dużych skrótów myślowych ustawionych jeden na drugim 🫣 Art. 225 Konstytucji nie mówi nic podobnego. Najpierw należałoby wykazać, że ustawa budżetowa bez prawidłowo ujętej części dotyczącej TK w ogóle przestaje być ustawą budżetową w rozumieniu Konstytucji. Dopiero potem można straszyć wyborami. Więc zanim zacznie Pan triumfalnie pakować przystawki reżimu, warto najpierw sprawdzić, kto faktycznie wywrócił procedurę. Bo według mnie wygląda to trochę tak, jakby ktoś podpalił własną kuchnię, po czym z balkonu ogłaszał upadek państwa 😄 #TrybunałKonstytucyjny #BudżetPaństwa #Prawo