Search

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

Chechen leader Ramzan Kadyrov claims that he supplies 80,000 fighters for the war in Ukraine, but according to anonymous sources and independent media, that contribution is disappointing, raising questions about his actual loyalty to the Kremlin and the effectiveness of his troops in the conflict. (translated)

The Chechen leader Ramzan Kadyrov is currently providing few troops for the war in Ukraine, partly because the Chechens are questioning their participation in the Russian cause, while Kadyrov himself continues to emphasize his loyalty to Putin, but the Kremlin seems to be becoming increasingly independent of his military units. (translated)

Feyenoord heeft Gerard Meijer geëerd met ‘the badge’, als waardering voor zijn decennialange loyaliteit aan de club. De 90-jarige clubicoon keerde speciaal hiervoor even terug in zijn Ambassadors room in De Kuip. Lees meer: https://t.co/XAf8xrn0oK https://t.co/O2YFD1QzmE #Feyenoord #voetbal #clubicoon

Tijdens de NAVO-top in Ankara waren bondgenoten enthousiast over nieuwe Europese-Canadese defensie-investeringen, maar de Amerikanse president Trump verstoorde de sfeer met kritische opmerkingen over Europese loyaliteit en zijn wens om Groenland onder controle van de VS te hebben, wat de vooruitgang van de bijeenkomst zou kunnen beïnvloeden. #Navo #defensie #Trump

Tijdens de jaarlijkse Navo-top in Ankara deze week proberen leiders, onder leiding van Mark Rutte, eenheid te tonen en druk op Rusland uit te oefenen, terwijl de Europese afhankelijkheid van de Verenigde Staten steeds groter wordt en de zorgen over de Amerikaanse loyaliteit door de opstelling van Donald Trump toenemen. #NavoTop #Rusland #MarkRutte

Wat @wierdduk zegt begrijpt zo'n beetje iedereen op de wereld, met uitzondering van een groep liberale westerlingen. De kinderen van bijvoorbeeld een Nederlands christelijk stel in Japan of Niger zullen — óók als ze de taal van het land vloeiend spreken en er werken en leven — cultureel níét hetzelfde zijn als de daar al langer wonende bevolking. Ze zullen als anders worden gezien en hun loyaliteit zal vaak ook anders zijn. Dat is geen hogere wiskunde. Dat is hoe mensen zijn en daar moet je rekening mee houden bij migratiebeleid. #cultuur #migratie #identiteit

Column: Hugo verliest zijn dekking In Den Haag geldt één ijzeren regel: zolang je nuttig bent, ben je “een gewaardeerde collega”. Zodra je gevaarlijk wordt, ben je ineens “een individueel geval”. Hugo de Jonge lijkt momenteel precies dat stadium binnen te schuiven. Jarenlang was hij het gezicht van het coronabeleid. De man van de persconferenties, de prikdrift, de QR-codes en het eindeloze “we doen dit samen”. Terwijl Nederland veranderde in een laboratorium van avondklokken, toegangsbewijzen en morele dwang en sterfte, bleef Hugo overeind. Omdat hij nuttig was. Hij ving de woede op namens een complete bestuurlijke machine van ministers, ambtenaren, inspecties, experts en media. Hugo was de menselijke airbag van het systeem. Tot nu. Want ineens verschijnen daar appjes. Een minister die persoonlijk achter een huisarts aan blijkt te zitten. Een inspectie die enthousiast meldt dat men “er bovenop zit” en alvast zoekt naar “een houdbaar argument”. En ineens ziet Nederland iets wat jarenlang ontkend werd: hoe nauw politiek en zogenaamd onafhankelijke toezichthouders met elkaar verweven waren. Maar nog opvallender is de stilte om Hugo heen. Kijk goed naar Den Haag. Niemand verdedigt hem nog echt fanatiek. Oud-collega’s praten plotseling over “de context van toen”. Ambtenaren krijgen spontaan geheugenverlies. Iedereen probeert haastig afstand te creëren tot het coronadossier. Dat is altijd het moment waarop een systeem zijn pion begint los te laten. Want politiek werkt simpel: absolute loyaliteit, totdat de schade terugkaatst. En Hugo begint schade te worden. De parlementaire enquête is daarom gevaarlijker dan veel mensen denken, omdat enquêtes iets doen waar Den Haag doodsbang voor is: ze veranderen mist in beelden. Een minister die druk zet. Een inspectie die alvast zoekt naar munitie. Bestuurders die eerst de conclusie lijken te hebben en daarna pas het onderzoek. Het begint steeds minder op volksgezondheid te lijken en steeds meer op een bestuurscultuur waarin afwijkende meningen administratief moesten worden verwijderd. En dus verschijnen nu de eerste reddingsboten. Want niemand wil straks naast Hugo de Jonge op de groepsfoto staan wanneer de geschiedenis definitief haar rekening presenteert. Dus schuift Den Haag langzaam achteruit. Voorzichtig. Geruisloos. Op z’n Haags. Met de onzichtbare hand van de NCTV Eerst krijg je applaus. Dan stilte. Daarna zegt iedereen ineens: “Wij herkennen ons niet in dat beeld.” En uiteindelijk ontdek je dat de mensen die jarenlang riepen “we deden het samen” plotseling verrassend goed zijn geworden in één woord: “Hij.” 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #coronabeleid #HugoDeJonge

Lilian, lieverd, sorry, ik snap dat je het sarcastisch bedoelt, maar dit komt echt een beetje sneu over. Drie jongens die in Rotterdam, Amsterdam en Eindhoven geboren en getogen zijn, die voor Oranje knokken en scoren, noem je met aanhalingstekens 'allochtone toppers'. Alsof hun Nederlandse paspoort, jeugd en loyaliteit minder tellen omdat hun ouders of grootouders ergens anders vandaan komen. Dat is geen sarcasme, dat is gewoon triest navelstaren op etniciteit. Misschien moet je even een stapje terug doen: een land wordt sterker door mensen die zich er volledig voor inzetten, ongeacht huidskleur of achtergrond, niet door wie het hardst 'ik ben Nederlands' roept. Dat snap je toch ook wel? #Nederland #identiteit #diversiteit

Het artikel benadrukt dat echte erkenning van het leed van Molukse gezinnen in Nederland niet mogelijk is zonder een kritische blik op de Nederlandse koloniale geschiedenis, en stelt dat de geschiedenis van Molukkers complexer is dan alleen loyaliteit en offers, aangezien zij ook deel uitmaakten van een systeem dat was gericht op het behoud van koloniale overheersing. #MolukseLeed #KolonialeGeschiedenis #Erkenning

1,45 miljoen deelnemers aan ons WK-spel, wat een record! Dit is het succes van ons allemaal Scorito-vrienden. Door jullie loyaliteit, jarenlange abonnees, jullie investeringen en betrokkenheid, hebben we dit kunnen bereiken. Dank daarvoor, Scorito is van ons allemaal! #Scorito https://t.co/TZZMiejtyK #WKspel #record #samenwerking

Column: Geen woning. Geen toekomst. Maar wél het front. Er zit iets wrangs in de manier waarop de politiek over jongeren spreekt. Aan de ene kant krijgen ze dagelijks te horen dat ze “hun verantwoordelijkheid moeten nemen”, “solidair moeten zijn” en “de democratie moeten verdedigen”. Aan de andere kant mogen diezelfde jongeren tot hun vijfendertigste in een bezemkast wonen voor 1400 euro per maand, mits ze überhaupt nog een voordeur kunnen vinden. Welkom in het Nederland van 2026: waar een studentenschuld normaal is, een koopwoning sciencefiction, en een huurcontract meer exclusiviteit heeft dan een backstagepas bij Lowlands. Maar ondertussen verschijnen dezelfde bestuurders wél bloedserieus op televisie om te praten over “weerbaarheid”, “dienstplicht”, “NAVO-verplichtingen” en de bereidheid van jongeren om te vechten voor vrijheid en vaderland. Welk vaderland precies? Dat land waar starters geen huis kunnen kopen omdat complete wijken zijn opgekocht door pensioenfondsen en internationale investeringsmaatschappijen? Dat land waar jongeren permanent horen dat ze “te hoge verwachtingen” hebben wanneer ze simpelweg een betaalbare woning zoeken? Dat land waar een werkende twintiger met een modaal inkomen tegenwoordig financieel minder bewegingsruimte heeft dan zijn ouders met één salaris in 1987? De politieke elite lijkt verbaasd dat de emotionele binding tussen jongeren en samenleving afneemt. Alsof loyaliteit ontstaat uit stikstofrapporten, QR-codes, flexcontracten en eindeloze klimaatheffingen. Alsof mensen uit liefde bereid zijn offers te brengen voor een systeem dat hen structureel buitensluit. Een generatie die geen zekerheid bezit, ontwikkelt ook geen verbondenheid met instituties. Dat is geen onwil, maar een psychologisch effect, Vroeger bouwde een samenleving nog aan loyaliteit. Een vaste baan. Een betaalbaar huis. Een gezin. Een toekomst. Nu bouwt men vooral aan “transities”. Woningtransitie. Energietransitie. Voedseltransitie. Mobiliteitstransitie. Alles transformeert behalve het leven van jongeren zelf. Dat blijft stilstaan in een overprijsde studio van 22 vierkante meter met schimmel in de badkamer en een studieschuld als interieurdecoratie. En dan klinkt vanuit Den Haag de morele oproep: “Jullie moeten klaarstaan om onze waarden te verdedigen.” Maar waarden zonder perspectief worden abstracte slogans. Mensen verdedigen geen beleidsdocument. Mensen verdedigen een identiteit. Een land waar je kunt wonen. Leven. Opbouwen. Wortelen. Niet een systeem waarin complete generaties economisch worden uitgeknepen terwijl vastgoedfondsen recordwinsten boeken en politici elkaar feliciteren met “historische woondeals” die vooral bestaan uit PowerPointpresentaties en persfoto’s met bouwhelmen. Het probleem; minder jongeren hebben het gevoel dat dit land óók bereid is iets voor hén op te offeren. 📌 Reist u met me mee? https://t.co/AGK5WlSz0h 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Jongeren #Woningnood #Toekomst

In zijn boek Onwillige volksgenoten betoogt historicus Peter Longerich dat de Duitse bevolking tijdens het naziregime zich voornamelijk conformeerde aan de machthebbers uit eigenbelang en angst, en niet uit echte loyaliteit of enthousiasme, zoals vaak wordt voorgesteld, terwijl ze bovendien al vroeg op de hoogte waren van de misdaden van het regime, waaronder de Holocaust. #PeterLongerich #TweedeWereldoorlog #Naziregime

Nee meneer van @DenkNL, dit is geen “moslimhaat”. Dit komt voort uit islamkritiek en uit opgekropte frustratie. Het verschil is belangrijk. Moslimhaat zou gaan om haat tegen mensen puur om wie ze zijn. Maar dit gaat om een ideologie: de islam. Die ideologie maakt een scherp onderscheid tussen “ons” (de ummah, de moslims) en “zij” (de kafirs, de ongelovigen). Alles draait om de ummah. Loyaliteit aan Allah en aan de moslimgemeenschap gaat boven alles – boven Nederland, boven onze wetten, boven de grondwet. Moslims profiteren volop van onze vrijheid, onze sociale voorzieningen en onze rechten, maar geven daar niks voor terug. Er is geen wederkerigheid. Ze eisen ruimte voor hun geloof, maar geven geen ruimte aan onze cultuur en waarden. Allah en de sharia staan boven onze wetten, zeggen ze. En dat vinden veel Nederlanders terecht heel erg hypocriet. Wanneer een groep zich structureel niet wil aanpassen, zich boven ons plaatst en geen respect toont voor de samenleving, dan ontstaat er vanzelf ressentiment – een opgekropte boosheid en irritatie. Dat is geen onredelijke haat, dat is een normale menselijke reactie. Wat je zaait, dat oogst je. Als je decennialang een ideologie binnenhaalt die integratie afwijst en zichzelf superieur verklaart, dan krijg je op een gegeven moment weerstand. Dit incident bij de moskee is daar een lelijk symptoom van. De meeste mensen haten geen moslims als persoon. Ze zijn het zat dat hun eigen land en cultuur langzaam worden ondermijnd door een geloof dat geen echte gelijkwaardigheid toestaat. #Islamkritiek #Cultuur #Vrijheid