Search

Joan Capdevila, campeão da Copa de 2010, revelou que enterrou uma moeda no campo antes da partida contra a Holanda começar e pediu para que Cucurella fizesse o mesmo ontem. Ele fez e a Espanha conquistou o mundo DE NOVO. 🎥 @capde11 https://t.co/YWThQUjCO6 #Copa2010 #Futebol #Espanha

Grard Eijkemans, die vorig jaar door zijn alcoholverslaving slechts kruipend door zijn huis kon bewegen, is nu topfit en bereidt zich voor op zijn eerste Vierdaagse, een indrukwekkende transformatie die begint met zijn verblijf in een afkickkliniek en de steun van zijn moeder. #Vierdaagse #herstel #verslaving

Moedermelk is altijd een weerspiegeling geweest van de maatschappelijke opvattingen rondom moederschap en voeding, maar recent onderzoek naar pfas in moedermelk roept vragen op over de gezondheidseffecten en de continue evolutie van borstvoedingsnormen en -waarden in de tijd. #borstvoeding #moedermelk #pfas

Zojuist een bijzondere ervaring achter de rug. En nee, voor alle duidelijkheid: ik bedoel hier niets racistisch mee. Dit gaat niet over afkomst, maar over taal. Ik beschrijf gewoon iets wat me opviel. Ik zat bij de kapper en hoorde een viertal Vlaamse jongeren met elkaar praten. Tot mijn verbazing spraken ze onderling een vorm van Nederlands die voor mij erg ongewoon klonk, doorspekt met woorden en zinsconstructies die ik met de beste wil niet als typisch Vlaams herkende. Het deed me spontaan denken aan die sketch uit Wat Als? die vandaag wellicht niet meer uitgezonden zou worden (“Uw moeder is een h…”). Na een tijdje besefte ik dat het geen grap was, maar gewoon de manier waarop zij met elkaar communiceerden. Ik vond dat tegelijk bijzonder en ontnuchterend. Want taal is zoveel meer dan een middel om met elkaar te praten. Ze draagt onze geschiedenis, onze cultuur en een stuk van onze identiteit. Dat onze geschreven taal achteruitgaat, zie je hier op X elke dag. Vandaag kreeg ik de indruk dat ook onze gesproken taal, althans bij sommige jongeren, steeds verder verandert. Dat is misschien onvermijdelijk, maar ik vind het persoonlijk jammer als we daardoor het rijke Nederlands en Vlaams dat generaties lang is opgebouwd, stilaan uit het oog verliezen. #Taal #Cultuur #Identiteit

Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Diederik Samsom "Beste Diederik, Ik zou soms willen dat jij hier in Eesterga een weekje mijn plek inneemt..." Lees verder: https://t.co/8ONWD31v7T #bosbranden #moederaarde #drammertje #briefjevanjan https://t.co/YLmTrbj4WI #briefjevanjan #moederaarde #nederland

Moeder Judith is wanhopig op zoek naar haar 23-jarige zoon Dominic, die sinds februari vermist is, en waarschuwt dat de situatie al jaren zorgwekkend is, terwijl ze nu de actieve zoektocht van de politie als haar laatste kans ziet om hem terug te vinden. #vermissing #gezondheidszorg #hoop

Judith, de moeder van de 23-jarige Dominic die sinds februari vermist is, heeft jarenlang alarm geslagen bij zorginstanties over zijn verslechterende geestelijke gezondheid, maar kreeg nooit de benodigde hulp, en nu de politie de zoekacties heeft beëindigd, ziet ze dit interview als haar laatste kans om haar zoon terug te vinden. #vermissing #gezondheidszorg #familie

União Europeia estuda a criação do "euro digital". O processo financeiro se espelha no Pix e pretende diminuir a dependência da moeda norte-americana. ➡️Assista à #GloboNews: https://t.co/yAMjf4cw3V #gloobnewsemponto #pix #UE #dinheiro #economia https://t.co/3shLhJ99Tq #UE #economia #eurodigital

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Vandaag zou onze moeder 90 jaar zijn geworden. Deze foto zegt eigenlijk alles. Niet achter het stuur. Niet op het podium. Maar langs de baan. Altijd aanwezig. Altijd aan het helpen. Altijd klaar voor ons. Veel mensen zien alleen de coureur, de ondernemer of wat er uiteindelijk bereikt wordt. Maar achter ieder succes staan mensen die je onderweg het vertrouwen geven om door te gaan. Voor Raymond, Jip, Tom en mij was dat onze moeder. Ze leefde voor ons . Ze reed duizenden kilometers met ons overal heen, als het am met motoren en of auto raced was. Ze motiveerde ons als het tegenzat en genoot minstens zo hard als wij wanneer het goed ging. Als ik terugkijk, besef ik steeds meer hoeveel invloed ze op ons heeft gehad. Zonder haar waren we nooit geworden wie we vandaag zijn. Vandaag zou ze 90 zijn geworden. Mams… vandaag drinken we een sapje op jou. Bedankt voor alles. ❤️ Tom Coronel Raymond Coronel en jip #Moeder #Herinneringen #Familie

In Marokko werkten de Nederlandse christenen Herman Boonstra en zijn vrouw 11 jaar als zendelingen. Ze richtten een christelijk kindertehuis op voor buitenechtelijke kinderen — kinderen die in de islamitische Marokkaanse samenleving als “kinderen van zonde” (walad al-zina) worden gezien. In een land dat de 'religie van de vrede' praktiseert, worden deze kinderen vaak verstoten door hun familie, zwaar gediscrimineerd en hebben ze nauwelijks rechten. Ze worden sociaal uitgesloten, hebben moeite met officiële registratie, onderwijs en een normale toekomst. Herman en zijn vrouw werden als vader en moeder voor tientallen van deze kinderen. Ze gaven ze liefde, veiligheid, onderwijs en hoop. Tot ze plotseling door de autoriteiten als “terroristen” het land uitgezet werden, omdat ze te veel goeds deden. De paniek en het immense verdriet bij de kinderen toen ze hun vertrouwde ouders en veilige thuis in één klap verloren, was onbeschrijfelijk. Een aangrijpend verhaal over echte christelijke liefde in een harde islamitische omgeving. De volledige video is hier te zien: https://t.co/gqWC5zJ4xB #Marokko #ChristelijkeLiefde #Kinderen

Een vriendin vanaf de lagere school waar ik nog altijd mee bevriend ben, raakte 22 jaar geleden zwanger van een tweeling. Haar echtgenoot EISTE abortus anders zou hij het huwelijk beëindigen. Op het moment dat ze in de abortuskliniek zat om de kinderen te laten weghalen kwam het besef. Ze is opgestaan en is vertrokken, huwelijk beëindigd en heeft na 9 maanden een prachtige tweeling geboren. Ze is al 21 jaar trotse moeder van een zoon en dochter. Ze zou weer dezelfde keus maken. Vergeet niet dat vrouwen vaak GEDWONGEN worden om abortus te plegen. #abortus #moederschap #vrouwenrechten #keuze

Sophie Schwartz (Amsterdam, 28 juli 1994), artiestennaam Sophie Straat, is een zangeres die een combinatie van levens- en protestliederen van politiek linkse signatuur zingt. Die artiestennaam verwijst naar dat ze in haar jeugd veelal op straat speelde. Ze is dochter van een Amerikaanse vader en Britse moeder. Ze groeide op in De Pijp. Tijdens een optreden op Best Kept Secret vroeg Sophie Straat vrouwen, queer personen en mensen van kleur om naar voren te komen bij de moshpit, en witte mannen om een stap naar achteren te doen. Dat fragment ging viral en leidde tot felle kritiek. Daarna volgden niet alleen discussies over haar uitspraak, maar ook een golf van seksistische en antisemitische haatberichten en doodsbedreigingen. Sophie gaf aan dat ze daarbij de publieke solidariteit, met name vanuit de muziekwereld, miste. Ik ben solidair met Sophie!! Stuur alle witte SSmeerlappen die zich op hun pik getrapt voelen maar heel ver naar achteren!!! https://hvdommelen.nl/ru/StraatS.html

🚨 URGENTE, MILITÂNCIA! Trump acaba de impor um tarifaço de 25% contra o Brasil. Tags do dia: TARIFLÁVIO TAXOU VOCÊ DEFENDA O BRASIL FORA TRUMP E SUAS TARIFAS BOLSONAROS INIMIGOS DO POVO Quem paga essa conta é o povo brasileiro. Enquanto isso, tentam transformar o país em moeda de troca para proteger interesses da família Bolsonaro. O Brasil é soberano. Não aceitaremos ataques à nossa economia e ao nosso povo. TARIFLÁVIO TAXOU VOCÊ DEFENDA O BRASIL FORA TRUMP E SUAS TARIFAS BOLSONAROS INIMIGOS DO POVO #DefendaOBrasil #ForaTrump #Tarifas

Montenegro, os Exames Nacionais e os Bodes Expiatórios do Governo Em que um primeiro-ministro descobre, meses depois de todos os outros, que nem toda a gente concordava com o projecto que ele próprio lançou Há uns anos, quando ainda vivia a fase de organizar mudanças de casa com a ajuda de primos e cunhados, aprendi uma lição que nenhum manual de gestão ensina com a mesma clareza que um dia de caixotes e escadas: não se distribui trabalho a quem discorda do plano sem que isso volte, mais cedo ou mais tarde, sob a forma de uma caixa mal fechada ou de um móvel arranhado. Não é malícia. É apenas o que acontece quando se pede a alguém que execute uma ideia em que não acredita — a coisa acaba sempre por se notar nas juntas. Foi mais ou menos essa a cena que Luís Montenegro nos ofereceu esta semana, em Setúbal, nas jornadas do PSD/CDS. A poucas horas do fim das correcções dos exames nacionais, com professores a trabalhar contra-relógio e famílias em suspenso há semanas, o primeiro-ministro decidiu que era a altura certa para apontar o dedo: "aqui e ali tem havido alguma resistência" à digitalização das provas, disse, sublinhando que os professores "não têm todos a mesma opinião sobre este processo" e que isso "perturba o processo em si". Fê-lo, garantiu, "não para sacudir responsabilidades, nem para acusar ninguém" — a frase mais desmentida pela própria frase que se segue de que há memória recente. A reacção não se fez esperar. Filinto Lima, da Associação Nacional de Directores de Agrupamentos de Escolas Públicas, chamou às declarações o que elas são: imprudentes, infelizes, e inúteis para resolver o que quer que fosse — "inflamou os ânimos", disse, numa altura em que os classificadores fazem "tudo por tudo" para que as pautas saiam a tempo. E aqui está o busílis: o que falhou, segundo quem esteve no terreno, não foi a boa vontade dos professores, foi a digitalização de milhões de páginas e uma plataforma que "não foi amiga" de quem tinha de a usar todos os dias. Ora, Montenegro não inventou este género de argumento — apenas herdou-o e agravou-o. Desde Junho que o ministro da Educação, Fernando Alexandre, vinha ensaiando a mesma partitura, sempre com um culpado novo à mão. Primeiro foram as escolas, acusadas de convocar para a correcção professores já falecidos, ou de não entregarem todos os exames às forças de segurança para transporte até à Casa da Moeda. Depois vieram os próprios professores, criticados por agrafarem a prova em cima do código QR, complicando a leitura digital das folhas. Mais tarde, já com o calendário atrasado, a bola passou para os pais, "imprudentes" por terem marcado férias justamente nesta época. Só esta semana, e pela primeira vez, o ministro reconheceu publicamente o trabalho dos classificadores e pediu desculpa pelos erros sucessivos. Um mês, um bode expiatório — e a acusação de Montenegro não é senão o mais recente episódio de uma série que já vai longa. É como culpar sucessivamente o condutor, depois o sinal de trânsito, depois o passageiro, pelo mesmo engarrafamento — quando a estrada, desde o início, só tinha uma faixa para o volume de carros que ali passou a circular. Peter Drucker dizia que "a cultura come a estratégia ao pequeno-almoço" — e não haverá frase mais aplicável a este episódio. Podia o Governo ter a melhor estratégia de digitalização da Europa; se não levou consigo, desde o primeiro dia, quem teria de a operar — nem verificou se a plataforma aguentava o volume real de páginas, nem se os professores tinham sido devidamente preparados — a estratégia fica reduzida a um powerpoint bonito e a uma sucessão de culpados trocados a cada mês que passa. E aqui chegamos ao verdadeiro problema, que não é de comunicação nem de tacto — é de sequência. Um gestor competente não descobre a resistência da sua equipa quando já não há tempo para a resolver. Descobre-a no dia zero, quando ainda pode ajustar o plano, reforçar a formação, ou simplesmente ouvir porque é que uma parte dos seus colaboradores não está convencida. Descobrir a discórdia às portas do prazo final, e responder-lhe com uma acusação pública — depois de meses a repetir o mesmo gesto com escolas, professores e pais, sucessivamente — não é liderança. É o gestor que chega à missa depois de esta ter terminado, e ainda assim se queixa de que os fiéis já não estão sentados. Se há uma coisa que este episódio nos ensina, caro leitor, é que a resistência de quem executa raramente é o problema — é o sintoma. E os sintomas, ao contrário do que por vezes convém a quem está no poder, não se corrigem com um discurso, nem com um culpado novo a cada semana. Corrigem-se olhando para a doença que os produziu, mesmo que essa doença tenha sido, desde o início, uma decisão mal preparada lá em cima. #Política Portuguesa, #Educação, #Exames Nacionais, #Luís Montenegro, #Gestão Pública, #Governo, #reforma educativa, #Exames, #correcção de provas