Search

Deze BMW heeft een gewicht van 1800/2100 Kg. Bijna niet tijdig te stoppen bij een snelheid van pakweg 120 Km. Kleine auto's van jaren oud zijn kansloos. Wat mij betreft zou er onderzoek gedaan dienen te worden naar de remweg van die zware elektrische auto's. https://t.co/PX1G4YvRUf #BMW #ElektrischeAuto's #Veiligheid

Nog even over de aanrijding van gisteren in de staart van de file. De BMW lijkt waarschijnlijk een BMW X3, met een gewicht van circa 1.800–2.100 kg. De BMW heeft zeer zware frontschade en de witte auto is catastrofaal vervormd. Dat wijst op een zeer forse botsing en een groot snelheidsverschil. Op basis van alleen de beelden lijkt 70–100+ km/u als orde van grootte mogelijk. De exacte botssnelheid kan echter alleen met sporenonderzoek en voertuigdata (EDR) worden vastgesteld. Het blijft zeer onacceptabel dat Rob Jetten de schuld bij de boeren legt, terwijl het politieonderzoek naar de exacte toedracht nog niet is afgerond. Twee mensen zijn om het leven gekomen bij een verschrikkelijk verkeersongeluk. Juist dan past terughoudendheid in plaats van een tragedie onmiddellijk gebruiken om politieke tegenstanders aan te vallen. Eerst de feiten, dan het oordeel. https://t.co/USGOZDfyWY #Verkeersongeluk #Veiligheid #Politiek

Jetten neemt afstand van Timmermans na omstreden uitspraken. Volgens de minister-president is zo’n historische parallel ongepast en draagt die niet bij aan het maatschappelijke debat. Voor één keer ben ik het roerend eens. Maar weet je @MinPres wat ook verwerpelijk is? Een ongeluk met twee te betreuren levens in de schoenen te schuiven van boeren. Terwijl een idioot in een BMW SUV met hoge snelheid achter op de auto van de slachtoffers is gereden. Terwijl er geen trekker in de buurt was. Dit draagt zéker niet mee aan het maatschappelijk debat. https://t.co/Agvy7KmR09 #maatschappelijkDebat #politiek #boeren

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Andy Green, the 64-year-old British driver and former air force pilot, has set a new speed record for hydrogen-powered vehicles by averaging nearly 654 kilometers per hour on a salt flat in Utah, breaking the old record of nearly 299 kilometers per hour from 2004 by a wide margin. (translated)

“Waarom we ons zo moeilijk aan 30 km per uur kunnen houden?” Omdat het op veel plaatsen gewoon belachelijk traag is misschien? Omdat 30 km/u wel logisch is aan scholen, in smalle woonstraten en waar voetgangers, fietsers en auto’s dezelfde ruimte delen, maar daarom nog niet op elke weg waar men vandaag een bord 30 neerzet? Omdat, zoals de ‘expert’ zelf zegt, onze auto’s helemaal niet ontworpen zijn om bijna overal aan zo’n lage snelheden te rijden? Omdat bij veel auto’s de cruisecontrol rond 30 km/u zelfs niet werkt, waardoor je constant op je snelheidsmeter moet kijken -wat gevaarlijk is. Omdat een brede, overzichtelijke weg met afgescheiden fietspaden iets heel anders is dan een smalle woonstraat? Omdat een maatregel die zonder onderscheid over totaal verschillende verkeerssituaties wordt uitgerold op den duur niet meer als verkeersveiligheid, maar als betutteling wordt ervaren? Omdat zones 30, gecombineerd met steeds meer camera’s en trajectcontroles, vooral als boetefuiken worden ervaren? Maar omwille van wat in het artikel zelf staat. De gemiddelde snelheid in een zone 30 blijkt 41 km/u. In Vlaanderen rijdt 50% er te snel, in Wallonië zelfs 83%. En de conclusie van de ‘expert’? “Het dringt gewoon nog niet door tot sommige automobilisten.” Maar misschien dringt het wel degelijk door, maar vinden heel veel mensen 30 km/u op heel wat van die plaatsen gewoon geen logische snelheid. En dan wordt onze expert echt kafkaiaans. —> Want als een weg de automobilist spontaan doet aanvoelen dat 40 of 50 een normale snelheid is, stelt de expert voor om die weg dan maar smaller te maken, verkeersdrempels en klinkers aan te leggen en meer snelheids- en trajectcontroles te installeren… Of vrij vertaald: als de werkelijkheid niet bij de regel past, passen we de werkelijkheid aan tot iedereen zich naar de regel gedraagt. Natuurlijk is een botsing aan 30 minder ernstig dan een botsing aan 50. Maar 20 is nog veiliger dan 30. En 10 nog veiliger dan 20. En auto’s verbieden is nóg veiliger. Als twee op de drie automobilisten een regel niet volgen, kan je natuurlijk besluiten dat het bij al die mensen “nog niet is doorgedrongen”. Je zou je ook eens kunnen afvragen of er iets mis is met de regel, of minstens met de manier waarop hij wordt toegepast. En je afvragen: waar is 30 echt noodzakelijk en waar niet? https://t.co/GF1fcZo76H #Verkeersveiligheid #Snelheidslimieten #Mobiliteit

Betere titel zou zijn: “Goed nieuws voor de boetekas: dankzij de wildgroei aan zones 30 kan inmiddels twee derde van de automobilisten worden beboet.” P.S. Vroeger reed je er 50 zonder iemand in gevaar te brengen. Vandaag ben je er aan 32 een verkeersovertreder en mag je betalen. #Verkeersveiligheid #Boetes #Snelheid

Parents and relatives of the victims of a fatal accident in Vogelwaarde are in shock over the reckless driving behavior of the suspect, who had previously committed numerous traffic violations and was caught speeding three times on the day of the accident before taking a corner at high speed and killing three children and an adult. (translated)

Ik heb je nooit een kritische noot horen maken bij de snelheid van de ontwikkeling van de mRNA-vaccins, het feit dat ze nog nooit op deze schaal - alleen bij hele kleine groepen en merendeels terminale kankerpatiënten. Ik heb je nooit gehoord over het gevaar en de waanzin om deze techniek massaal los te laten op perfect gezonde mensen - waarbij jij als arts zou moeten weten dat de eisen extreem hoog zijn, iets waar met zekerheid niet aan was voldaan. Dat zijn feiten, geen verzinsels. Ik heb je nooit gehoord over het vrijwel volledig ontbreken van de farmacodynamische en farmacokinetische gegevens hoe de mRNA-vaccins zich over het lichaam verdelen en hoelang de productie van spike-eiwit aanhoudt. Dat terwijl jij had moeten en kunnen weten dat de #mRNAvaccins een heel ander werkingsmechanisme hebben, een heel andere farmacodynamiek en farmacokinetiek dan de eiwitvaccins en de levend verzwakte vaccins. Met als resultaat dat ik nu een artikel schrijf over iemand waarbij dat minstens dertig maanden na de laatste vaccinatie nog terug te vinden is. En doodging aan de gevolgen ervan, omdat dat spike-eiwit zich bevindt op plaatsen waar ik dat als neuroloog zéker niet zou willen hebben. Dus als ik het verkeerd heb, @NickiVerweij, dan hoor ik het graag. Bij mijn weten heb je geen of nauwelijks klinische ervaring, maar je had moeten en kunnen weten dat aan jouw woorden als arts in de Tweede Kamer extra waarde zouden worden gehecht. En dat het vertrouwen in artsen dramatisch is gedaald, mag ook jou aangerekend worden. Ik klop mezelf niet graag op de borst, maar het is wel heel toevallig dat een cum laude gepromoveerde arts als @JonaWalk en een summa cum laude afgestuurde arts dit wel wisten en er wel voor waarschuwden. En daar de zure vruchten van moesten plukken. Ook iets waar ik je nooit over gehoord heb overigens. Ik hou inmiddels zoveel mogelijk afstand tot mijn 'collega's' in het jaar dat ik weer als neuroloog aan het werk ben. Ik weet nu wat ze waard zijn als het er om spant. Maar bij de enkelen die nieuwsgierig waren naar mijn standpunten eens gepeild wat ze eigenlijk wisten van de #mRNAvaccins. En dat was schrikbarend weinig. Ze wisten er geen zak van. En een aantal van hen werd toch even witjes om de neus toen ik ze vertelde wat ik had gezien qua pathologische resultaten. Iets waar de medische wereld nu nog niks van wil weten, net zomin als ze destijds iets wilden weten van Semmelweis, net zo min iets wilde weten van het schandaal van de frontale lobotomieën, en net als bij thalidomide, DES en ook Vioxx het vele jaren duurde voordat de medische gemeenschap inzag dat hier toch echt iets niet goed was gegaan. En dat is een patroon, het zijn geen incidenten. Lees 'Dark Medicine - Rationalizing Unethical Medical Research'. De haren rijzen je te berge. En dan nu goedkoop wijzen naar @thierrybaudet als degene die het debat 'verziekte'. Nee, Baudet had gelijk en jij had ongelijk. De definitie voor vaccins moest gewijzigd worden om dit 'vaccins' te mogen noemen. Ik heb die discussie altijd gemeden: want als ik zeg dat het vaccins waren op basis van gentechnologie, was er niemand die daar iets op te zeggen had. Heel goedkoop, @NickiVerweij. Heel erg goedkoop. Even wijzen naar Baudet en je eigen straatje schoonvegen. En dat als basisarts zonder de kennis en ervaring die Jona Walk en ik wel hebben. Ik had al niet bijster veel respect voor je en dat respect is nu wel helemaal verdwenen. #mRNAvaccins #gezondheid #medischethiek

Max van Gerrevink benadrukt, dat de huidige megabranden in Europa wezenlijk verschillen van eerdere bosbranden, niet alleen qua omvang maar vooral door de verhoogde intensiteit, snelheid en impact, die sterk gerelateerd zijn aan de effecten van klimaatverandering. #Bosbranden #Klimaatverandering #Megabranden

Column: Politiek maakt humor onmogelijk Max von Kreyfelt Vroeger hadden we cabaretiers nodig om de werkelijkheid belachelijk te maken. Nu hebben we de ministerraad. Dat is duurder. En vooral veel absurder. Satire heeft één fundamenteel probleem gekregen: de politiek is haar voortdurend vóór. Iedere keer dat een columnist denkt: dit kan niemand geloven, verschijnt er een Kamerbrief waarin precies dat wordt aangekondigd als nieuw beleid. Neem de infrastructuur. Jarenlang kregen Nederlanders te horen dat bruggen op instorten stonden. Onderhoud was te duur. Viaducten werden afgesloten. Boeren moesten omrijden. Vrachtwagens werden zwaarder belast. Er was geen geld. En ineens is er wél geld. Niet omdat de burger veilig over een brug moet, of omdat ambulances sneller bij een patiënt moeten komen. Ook niet omdat ondernemers dagelijks miljoenen verliezen in files. Nee. Omdat een tank misschien ooit van Rotterdam naar Litouwen wil. Je kunt het niet verzinnen. Sterker nog: je mág het niet verzinnen, want de werkelijkheid dient dan een klacht in wegens plagiaat. Het mooiste is de snelheid waarmee de logica zich aanpast. Gisteren was CO₂ de grootste vijand van Europa. Vandaag moet dezelfde overheid honderden tanks, pantservoertuigen en militaire colonnes dwars door het continent laten razen. Kennelijk stoot een Leopard 2 geen CO₂ uit, maar democratie. Dat moet wel. Ook stikstof blijkt een wonderlijk flexibel natuurverschijnsel. Een tractor van een boer was jarenlang een ecologische ramp. Een colonne van zestig tanks heet nu “weerbaarheid”. Blijkbaar is stikstof ideologisch. En dan de politici zelf. Ze kijken met een bloedserieus gezicht de camera in en spreken zinnen uit die vroeger voldoende waren geweest voor een gedwongen observatie. Vervolgens applaudisseren collega’s, schrijven ambtenaren een beleidsnota en nodigen talkshows dezelfde avond drie deskundigen uit om uit te leggen waarom het heel verstandig is. Dat is het moment waarop humor sterft. Want hoe overdrijf je mensen die hun eigen absurditeiten al met staatsrechtelijke plechtigheid presenteren? Hoe parodieer je een werkelijkheid waarin propaganda “communicatiestrategie” heet, censuur “weerbaarheid”, schulden “investeringen”, falend beleid “transitie” en oorlog “vrede door afschrikking”? De politiek heeft iets unieks gepresteerd. Ze heeft de clown overbodig gemaakt. Omdat bestuurders zo incompetent zijn geworden. En omdat ze iedere ochtend vrijwillig diens neus opzetten en vervolgens verwachten dat het publiek ernstig blijft kijken. Dát is wel de grootste bestuurlijke prestatie van deze eeuw. Dat miljoenen mensen nog steeds proberen serieus te blijven, terwijl de regering dagelijks een voorstelling opvoert die zelfs Monty Python zou afwijzen wegens te ongeloofwaardig. De politiek maakt humor niet scherper. Ze maakt haar onmogelijk. Want tegen pure idiotie valt niet meer op te schrijven. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #humor #satire

Een perfecte beschrijving van de ongelijke behandeling van Henk-Jan en Mohammed. ASIELZOEKER Column van Kees Schilder "Hoi, ik ben Henk-Jan en ik ben dakloos. Wat gaan de heren hier aan doen?" Henk-Jan stond aan de balie van het Gemeentehuis met de relatieve rust van iemand die een parkeervergunning komt ophalen. "U bent wat?" vroeg de ambtenaar, die opkeek met de snelheid van iemand die ontdekt dat er buiten kantooruren ook nog mensen bestaan. "Asielzoeker," zei Henk-Jan. "Ik vraag asiel aan. Ik slaap al tien jaar buiten. Buiten mijn schuld. En ik ben op de vlucht voor de gevaren van het buitenleven. Daar ging het raderwerk van de Nederlandse bureaucratie op slot. De ambtenaar trok zijn wenkbrauwen op. De geijkte riedel volgde: Bent u vluchteling? Nee. Statushouder? Nee. Arbeidsmigrant? Nee. "Dan valt u hier niet onder." Het is dat fascinerende, Hollandse onderscheid in verontwaardiging. Als een asielzoeker buiten moet slapen, dan is het land te klein. Dan staan de talkshowtafels vol met diepbedroefde experts in mantelpakjes, dan huilt de politiek tranen met tuiten en is het land per direct moreel failliet. En terecht. Niemand hoort buiten te slapen. Maar als Henk-Jan al een decennium onder een viaduct ligt te vernikkelen, dan is het ineens geen humanitaire crisis meer. Dan is hij een stadsdecor. Een soort gemeentelijk kunstwerk met een boodschappentas of een winkelwagentje vol vodden. "Waarom asiel? Ik bedoel als dakloze zijnde?" vroeg de ambtenaar, die voelde dat het schuiven begon. "Omdat dat woord werkt," zei Henk-Jan droog. "Als een asielzoeker buiten ligt, is iedereen boos. Als ik buiten lig, vragen ze of ik op wil rotten want de stadsreiniging moet haar werk kunnen doen." En daar stond de ambtenaar vast in zijn eigen wetjes, regeltjes en bureaucratische rimram. De ambtenaar bood dus de standaardoplossingen. De opvang? Vol. De nachtopvang? Vol. Afschuiven dan maar: "Misschien even naar de wijkcoach?" Henk-Jan liep weer naar buiten, de regen in, met zijn plastic tas. Niet boos. Gewoon met de wetenschap dat zijn uitzicht vannacht niet verandert. Prachtig land. Solide beleid. Zolang je maar ver genoeg hebt gereisd om ergens recht op te hebben. #Asielzoeker #Dakloosheid #Bureaucratie

Tijdens de Berlijnse Pride is het evenement stilgelegd na een tragisch incident waarbij een bestelbus met hoge snelheid inreed op bezoekers, wat resulteerde in één dode en 14 gewonden, terwijl de politie een zoektocht naar mogelijke verdachten is gestart. #BerlijnsePride #incident #veiligheid

Tijdens de Berlijnse Pride is het evenement stilgelegd na een tragisch incident waarbij een bestelbus met hoge snelheid inreed op bezoekers, wat resulteerde in één dode en ongeveer vijftien gewonden, terwijl de politie nu op zoek is naar de bestuurder die te voet is gevlucht. #BerlijnsePride #ChristopherStreetDay #Veiligheid