Mr. @kmitsotakis, every Sunday the same well-crafted narrative. Lots of words, many numbers, many assurances, thousands of words. Every summer, however, the same reality: forests in flames, properties in ashes, and citizens in distress. Every summer the same tragedy. The (translated)
Όσο μακριά κι αν είμαστε απόψε θα κοιτάζουμε όλοι το ίδιο φεγγάρι 🌕🧡 https://t.co/A7wRR0Uh2m #φεγγάρι #συναίσθημα #αφήγηση
Κριτική για την Οδύσσεια: Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν είναι μια εντυπωσιακή κινηματογραφική παραγωγή, αλλά αποτυγχάνει να αποδώσει την ουσία του ομηρικού έπους. Δεν είναι καν η καλύτερη ταινία του Νόλαν. Κακή φωτογραφία και άθλιο κάστινγκ με την ανάγκη του Νολαν να φανεί αρεστός στους woke κύκλους του Hollywood, να μπαίνει πάνω από τον σεβασμό στον Όμηρο. Για εμάς τους Έλληνες, η «Οδύσσεια» δεν είναι απλώς μια ιστορία περιπέτειας. Διδάσκεται εδώ και αιώνες σε όσους μετέχουν της Ελληνικής παιδείας ως ένα έργο που πραγματεύεται τον νόστο: την αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να επιστρέψει στην πατρίδα, στην οικογένεια και τελικά στον ίδιο του τον εαυτό. Η σχέση με την Καλυψώ δεν αφορά μόνο έναν σταθμό του ταξιδιού. Είναι το μεγάλο υπαρξιακό δίλημμα του ήρωα: να επιλέξει την αθανασία και την αιώνια ευτυχία ή να επιστρέψει ως θνητός στην Ιθάκη, στη γυναίκα και στον γιο του. (Που τους βρήκε τους λωτούς ο Νόλαν; Άλλο η χώρα των λωτοφαγων άλλο η συνάντηση με την Καλυψώ) Εκεί αποκαλύπτεται τι πραγματικά σημαίνει νόστος και γιατί ο Οδυσσέας παραμένει ένας από τους σπουδαιότερους λογοτεχνικούς ήρωες όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι παραλείπει ή υποβαθμίζει σκηνές που αποτελούν τον πυρήνα του έργου. Η συνάντηση και ο διάλογος με τον Πολύφημο δεν είναι απλώς μια μάχη με ένα τέρας· είναι η στιγμή όπου η εξυπνάδα του Οδυσσέα (με τύφλωσε ο Κανένας - και αυτό παραλείπειται) μεταλλασεται σε αλαζονεία του και οδηγεί στην κατάρα του Ποσειδώνα και καθορίζει ολόκληρη την πορεία του ταξιδιού. Χωρίς αυτή την ηθική διάσταση, η ιστορία χάνει το βάρος της. Παραλείπεται ο διάλογος με τον Πολύφημο αλλά βάζει έναν αχρείαστο διάλογο όπου το μέλος του πληρώματος του Οδυσσέα που μιλάει αγγλικά δεν καταλάβαινει τα ελληνικά ενός χωρικού. (επική πατάτα η σκηνή) Το κάστινγκ όπως ανάφερα επίσης δεν υπηρετεί πάντα τον κόσμο της Οδύσσειας. Αρκετές επιλογές μοιάζουν να αποσπούν την προσοχή αντί να ενισχύουν την αφήγηση. Ήταν νομίζω και πολυ χάλια τα εφέ. Στις σκηνές με καράβια και τις σχεδίες φαινόταν σαν να πιτσιλουσαν νερά στο Τιτανικό και ο Πολύφημος σαν ειναι βγαλμένος από το σύμπαν του Μπενισιο τελ Τορο. Κακοραμμενο και το μοντάζ. Αυτά. #Οδύσσεια #Κινηματογράφος #ΚρίσηΤέχνης
Το Χόλιγουντ γυρίζει ταινίες για τον Αλέξανδρο, τον Λεωνίδα, τον Αχιλλέα, την Τροία. Η αρχαία Ελλάδα πουλάει. Και δικαίως. Κι όμως… η Ρωμανία; Η υπερχιλιόχρονη ελληνόψυχη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη; Σχεδόν ανύπαρκτη στη μεγάλη οθόνη. Πού είναι ο Ιουστινιανός και ο Βελισάριος; Πού ο Ηράκλειος, ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Τσιμισκής, ο Βασίλειος Β΄; Πού η Άννα Κομνηνή, η Θεοδώρα, το υγρό πυρ, οι πολιορκίες, οι διπλωματικοί θρίαμβοι; Οι Τούρκοι έναν Μωάμεθ έχουν και του έχουν κάνει σειρές. Εμείς έντεκα αιώνες και σχεδόν σιωπή. Δεν λείπει το υλικό. Δεν λείπουν οι ήρωες. Λείπει η προβολή. Ίσως γιατί μια ειλικρινής αφήγηση θα έδειχνε τη Δ΄ Σταυροφορία του 1204: τη μεγαλύτερη λεηλασία της μεσαιωνικής Ευρώπης, ναούς και βιβλιοθήκες να λεηλατούνται, πολιτισμό να μεταφέρεται στη Δύση με τη βία. Ίσως γιατί θα έδειχνε ότι η Ρωμανία κράτησε ζωντανή την ελληνική παιδεία και ότι οι Βυζαντινοί λόγιοι μετά το 1453 τροφοδότησαν την Αναγέννηση. Ίσως γιατί θα θύμιζε ότι μέχρι τον 10ο αιώνα η Δύση δεν ήξερε καν τι είναι πηρούνι, μέχρι να φτάσει εκεί η Θεοφανώ. Και οι επικές μάχες των Ισαύρων το 717-718; Μπροστά τους το Πουατιέ μοιάζει παιδικό πάρτι. Η σημασία τους για τον δυτικό πολιτισμό είναι εφάμιλλη της Σαλαμίνας και του Μαραθώνα. Από το 1977 και τη σειρά «Πορφύρα και Αίμα» δεν έχουμε ξαναδεί μεγάλη ελληνική παραγωγή αντάξια αυτής της ιστορίας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι κάνουν οι άλλοι. Είναι τι δεν κάνουμε εμείς. Ένας λαός που δεν αφηγείται την ιστορία του, αφήνει άλλους να την ξεχάσουν ή να την παραμορφώσουν. #Βυζάντιο #Ιστορία #ΕλληνικήΚουλτούρα
Αν ο Νόλαν κάτσει να ακούσει τον Mythologist, θα πέσει σε βαριά κατάθλιψη στο επόμενο δευτερόλεπτο. Γιατί η κριτική που ασκείται στην ταινία του εδώ, απέχει παρασάγγας από αυτό που ο ίδιος ήθελε να περάσει στο κοινό και φρόντισε να μας το πει... Και εξηγώ: Ο αρχαιολόγος προσέγγισε το έργο με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο ας το πω. Προσπάθησε να βρει "λογικές" εξηγήσεις, αρχαιολογικά δεδομένα και ηθικά διδάγματα (Νόστος, Ύβρις, Φιλοξενία) για να δικαιολογήσει το γιατί η ταινία στέκεται ως "σοβαρή διασκευή"... Λογικό θα πω αφού μιλάμε για ΤΟ έπος και η ταινία (θεωρητικά πάντα) αυτό χρησιμοποίησε. Και εγώ το ίδιο θα έκανα αν...το τονίζω το αν, δεν είχα κάνει το λάθος να ακούσω τον ίδιο τον Νόλαν. Ο οποίος, για να μη θρέφουμε αυταπάτες,στις συνετεύξεις του είναι ξεκάθαρος στο ότι δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να κάνει ένα "μάθημα ηθικής ή μια "αρχαιολογική αναπαράσταση". Θα αναφέρω αυτά που εντόπισα ως διαφορές ανάμεσα σε αυτά που μας λέει ο Mythologist (που μάλλον αγνοεί γιατί δεν τον έχει ακούσει, ή παραβλέπει, δεν γνωρίζω) και στη σκηνοθετική φιλοσοφία του Νόλαν. O Mythologist λοιπόν, είδε μια "ταινία για τις ενοχές του Οδυσσέα" και τη "σταδιακή ηθική του εξέλιξη. Ο Νόλαν πάλι, έχει ξεκαθαρίσει ότι η Οδύσσεια τον ενδιέφερε αποκλειστικά ως ένας μηχανισμός υποκειμενικού χρόνου. Ο "στροβιλισμός" (τα μπερδεμένα timelines, οι παραισθήσεις, οι αναχρονισμοί) δεν είναι ένα απλό τρικ για να δούμε τις τύψεις του ήρωα, αλλά μια προσπάθεια να βιώσει ο θεατής τον χρόνο όπως τον αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος στα όρια της τρέλας. Και αντιγράφοντας και ένα συνάδελφο : "Ο Νόλαν δεν ήθελε να διδάξει τον νόμο του Δία, ήθελε να διαλύσει τη γραμμική αφήγηση"... - Ο Mythologist μας λέει ότι η επιλογή της μαύρης ηθοποιού για την Ελένη "δεν έχει καμία σημασία για την πλοκή" και ότι "κρατάει μόνο 3 λεπτά", άρα ο θόρυβος ήταν άδικος. Ο Νόλαν, όμως, στις συνεντεύξεις του έχει δηλώσει ότι το casting (όπως τον Travis Scott ως Δημόδοκο και τη Lupita) έγινε σκόπιμα για να σπάσει την κλασική αισθητική. Δεν ήταν μια "αδιάφορη" επιλογή. Ήθελε να δημιουργήσει μια αίσθηση "παγκόσμιου, διαχρονικού μύθου" που δεν ανήκει σε καμία συγκεκριμένη γεωγραφική ή φυλετική πραγματικότητα της Μυκηναϊκής Ελλάδας, προκαλώντας συνειδητά το κοινό. - Και σταματώ και στη μεγαλύτερη "αδυναμία" της ταινίας, όπως ακριβώς την αποκάλεσε και ο Mythologist (ο οποίος και απογοητεύτηκε κιόλας γιατί μας λέει ότι χάθηκε η πολυμηχανία του Οδυσσέα), στην αφαίρεση των Φαιάκων. Για τον Νόλαν όμως, η αφαίρεση της Ναυσικάς, των Φαιάκων και του ονόματος "Κανένας" ήταν απολύτως συνειδητές "δραματουργικές αποφάσεις" (έτσι τις αποκάλεσε). Εξήγησε ότι ήθελε να απομονώσει τον Οδυσσέα σε ένα καθαρά εσωτερικό, ψυχολογικό τοπίο. Το να παρουσιάσει τον Οδυσσέα ως τον κλασικό "πολυμήχανο" που ξεγελάει τον Κύκλωπα με έξυπνα λογοπαίγνια, θα κατέστρεφε τον βαρύ, υπαρξιακό τόνο που ήθελε να δώσει στην ταινία. ----------------------- Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Όποιος επιθυμεί φυσικά και θα πάει να τη δει και θεωρώ ότι θα τη χαρεί κιόλας ως υπερθέαμα (και ας χτυπούν οι αναχρονισμοί σε διάφορους τομείς). Προσωπικά δεν θέλω να δω την άποψη του Νόλαν για το έπος. Δεν με ενδιαφέρει. Γιατί απλά δεν είναι το έπος. Αν την είχε ονομάσει κάπως αλλιώς, και αν μου άρεσε αυτό το "μαύρο" (που δεν μου αρέσει) ίσως και να πήγαινα για να περάσει η ώρα μου. Σε όποιον δεν αρέσει η άποψή μου πρόβλημά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνει και δικό μου! #Νόλαν #Ταινία #Μυθολογία
Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, μια μαγευτική και αντιπολεμική απεικόνιση του ομηρικού μύθου, εντυπωσίασε το νεανικό κοινό σε μια από τις πρώτες προβολές της στην Ελλάδα, με τη δυναμική της αφήγησης και τους οπτικούς της εφέ να ενισχύουν την επαναστατική της ατμόσφαιρα. #Οδύσσεια #Νόλαν #ΓενιάΖ
Για να καταλάβετε αυτό που ζούμε από χθες με την ΝΔ και τα τρολ της για τις διώξεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που κάνουν το άσπρο μαύρο, διαβάστε τι τους έχουν διδάξει στα σεμινάρια που τους κάνουν. Το gaslighting στην πολιτική λειτουργεί έτσι: 1. Άρνηση προφανών γεγονότων («Δεν το είπαμε ποτέ») 2. Επαναπροσδιορισμός της πραγματικότητας (αποτυχίες παρουσιάζονται ως επιτυχίες) 3. Whataboutism («Και εσείς τι;») 4. Συνεχής αλλαγή αφήγησης μέσα σε λίγες μέρες 5. Επίθεση στην πηγή αντί για τα στοιχεία 6. Αντιφατικές δηλώσεις #πολιτική #gaslighting #ΝΔ
Ο άρθρο αναλύει πώς οι γυναίκες στην Οδύσσεια του Ομήρου, μέσω των στρατηγικών και των τεχνασμάτων τους, διαμορφώνουν την εξέλιξη της αφήγησης γύρω από τον Οδυσσέα, τονίζοντας τη σημασία της Πηνελόπης και της Καλυψώς στην ιστορία, η οποία ξεπερνά τον απλό ηρωισμό και εξερευνά θέματα όπως ο έρωτας και η εξουσία. #Οδύσσεια #Γυναίκες #ΚρίστοφερΝόλαν
Το άρθρο αναλύει πώς η τηλεοπτική σκηνοθεσία στο Μουντιάλ 2026 επηρεάζει την εμπειρία των φιλάθλων, μετατρέποντας κάθε αγώνα σε μια σκηνοθετημένη αφήγηση που συνδυάζει αθλητικό γεγονός και συναισθηματική αναγνώριση. #Μουντιάλ2026 #Ποδόσφαιρο #Εμπειρία
Η ΚΑΕ Ολυμπιακός ανακοινώνει την ανανέωση της συνεργασίας της με τον προπονητή Γιώργο Μπαρτζώκα για τα επόμενα τρία χρόνια. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: «ΜΑΖΙ με τον κόουτς ζήσαμε στιγμές που δεν χωρούν σε μια απλή αφήγηση, ΜΑΖΙ με τον κόουτς συνεχίζουμε» ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ: «Συνεχίζουμε ταπεινοί και πεινασμένοι» #OlympiacosBC #WeAreOlympiacos #TogetherWeFight https://t.co/olYOex4bNA #OlympiacosBC #TogetherWeFight #Basketball
Η ΚΑΕ Ολυμπιακός ανακοινώνει την ανανέωση της συνεργασίας της με τον προπονητή Γιώργο Μπαρτζώκα για τα επόμενα τρία χρόνια. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: «ΜΑΖΙ με τον κόουτς ζήσαμε στιγμές που δεν χωρούν σε μια απλή αφήγηση, ΜΑΖΙ με τον κόουτς συνεχίζουμε» ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ: ΜΠΑΡΤΖΩΚΑΣ: «Συνεχίζουμε ταπεινοί και πεινασμένοι» #OlympiacosBC #WeAreOlympiacos #TogetherWeFight https://t.co/olYOex3DY2 #OlympiacosBC #TogetherWeFight #Basketball
Ο Αλέξης Τσίπρας στην εκδήλωση του στη Νίκαια υπογράμμισε την ανάγκη για πολιτική αλλαγή, ακούγοντας τις ανησυχίες των πολιτών σχετικά με την ακρίβεια και την καθημερινότητα, ενώ αντέτεινε την κυβερνητική αφήγηση περί σταθερότητας, ρωτώντας «είναι σταθερότητα να βουλιάζουμε στα σκάνδαλα;». #Τσίπρας #Πολιτική #Διαφθορά
Ο θυμός των Αγανακτισμένων το 2011 μετατράπηκε σε συλλογική αφήγηση για την κοινωνική ανισότητα και την πολιτική χρεοκοπία, αλλά 15 χρόνια αργότερα, οι νέοι αυτοί είτε μετανάστευσαν, είτε βυθίστηκαν στην επισφάλεια, είτε κουράστηκαν και αποσύρθηκαν, ενώ η αντίληψή τους για τον εαυτό και τον κόσμο έχει αλλάξει ριζικά. #Αγανακτισμένοι #Πλατείες #Θυμός
Ο άρθρο εξερευνά πώς οι κοινές εμπειρίες μέσω της αφήγησης μπορούν να ενισχύσουν την ενσυναίσθηση και να οδηγήσουν σε προσωπικές και συλλογικές αλλαγές, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ταύτισης με τις ιστορίες άλλων ανθρώπων για την ουσιαστική μεταμόρφωση. #ενσυναίσθηση #ιστορίες #κοινωνικήαλλαγή
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου 1453 σηματοδότησε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και δημιούργησε βαθιά τραύματα στην ελληνική εθνική συνείδηση, με τη λαϊκή αφήγηση του 16ου αιώνα να προσφέρει μια ζωντανή εικόνα της ιστορικής ημέρας. #ΆλωσητηςΚωνσταντινούπολης #Κωνσταντινούπολη #ΒυζαντινήΑυτοκρατορία
Το Κοινωφελές Ίδρυμα «Μαρία Τσάκος» διοργάνωσε με επιτυχία την παιδική θεατρική παράσταση «Κρατάς μυστικό;», που εστίασε σε ζητήματα παιδικής κακοποίησης και επικοινωνίας, προσφέροντας στα παιδιά και τις οικογένειές τους μια ευαίσθητη προσέγγιση μέσω της θεατρικής αφήγησης και διαδραστικών δραστηριοτήτων. #ΠαιδικήΚακοποίηση #Θέατρο #ΚοινωνικήΕυαισθησία
Η Ζιλιέτ Μπινός, μετά από 40 χρόνια κυριαρχίας στον κινηματογράφο, αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία στην ταινία της «In-I In Motion», όπου εξερευνά το προσωπικό της τραύμα και τη δημιουργική διαδικασία του σύγχρονου χορού, προσφέροντας μια τολμηρή και μη γραμμική αφήγηση. #ΖιλιέτΜπινός #InIInMotion #Σκηνοθεσία
