Search

Met de benoeming van Fatima-Zahra El Mansouri als premier heeft Marokko voor het eerst een vrouw aan het hoofd van de regering, wat een belangrijke stap voor de vrouwelijke participatie in de politiek vertegenwoordigt, ondanks de blijvende patriarchale structuren in het land. #Marokko #VrouwelijkePremier #Politiek

Nederland is dit jaar opnieuw gedaald in de gendergelijkheidsindex van het World Economic Forum, van de 43ste naar de 46ste plaats, wat aanleiding geeft tot bezorgdheid over de lage economische participatie en politieke invloed van vrouwen in het land. #Gendergelijkheid #Emancipatie #Vrouwenrechten

De perfect storm die het onderwijs omver blaast ⬇️. Ik zie het allemaal bij mijn eigen drie kinderen. Op de middelbare school van de twee pubers is de lesuitval enorm. Er vallen wekelijks uren uit, vorig jaar had mijn dochter gewoon een half jaar lang geen Engels, zonder dat iemand wist waarom (de ouders kwamen er pas achter toen de hele klas met onvoldoendes thuiskwam en de aap uit de mouw kwam). Er wordt nauwelijks meer gewerkt met lesboeken, want alles gaat/staat online. Voor het huiswerk is een laptop nodig, dus ze zitten de halve dag voor een scherm. Leraren van de 'oude stempel' zijn zeldzaam: van die mensen die de eerste dag van het nieuwe schooljaar meteen duidelijk maken: met mij moet je niet sollen, maar die vervolgens altijd uitgroeien tot iedereens favoriete docent waar iedereen de beste cijfers bij haalt (goh, hoe zou dat nou komen...?). Er wordt van alles georganiseerd aan vage workshops, excursies, thema-dagen (maar niemand wil onder de paarse ballonnenhaag door lopen op Paarse Vrijdag, waarop er vervolgens drie mentorlessen worden besteed aan inclusie) waarvan je je afvraagt wat dat allemaal wel niet kost (en de ouderbijdrage stijgt ieder jaar). De lesmethodes zijn raar, je kunt je kind als ouder nauwelijks meer helpen met het huiswerk omdat de methodes volstrekt onlogisch zijn. Tegelijkertijd wordt er als ouder wel van je verwacht dat je je kind uitgebreid begeleidt met het curriculum onder het mom van 'participatie'. Toen ik vorig jaar in een oudergesprek de opmerking maakte dat ik vond dat er wel heel erg veel van ouders werd verwacht, kreeg ik van de 'trajectbegeleider' (parttime uiteraard) toegebeten dat zij 'ook veel met haar dochter bezig was'. En dan de basisschool. Raddraaiers zetten de toon in de klas (5x je naam op het bord en dan krijg je misschien een standje), waardoor de stille, brave kinderen ondersneeuwen en tekort komen omdat de juf te druk is met het gezellig houden. Ondertussen is het ieder jaar weer een halszaak om genoeg leerkrachten te vinden om voor de klas te krijgen, maar wordt er wel een 'brugfunctionaris' aangesteld die o.a. gaat 'meedenken bij de opvoeding' en 'meekijken bij het invullen van formulieren en begrijpen van brieven van school of de gemeente' (iets met symptoombestrijding...). School wordt steeds meer weinig anders dan dagbesteding die moet worden uitgezeten. Over een paar jaar zijn de mensen die onze samenleving moeten dragen niet eens meer in staat om de instructies op de aanmeldzuil bij het UWV, waar zij onvermijdelijk terechtkomen, te begrijpen. Maar in Den Haag gaat het nog steeds alleen maar over 'kansenongelijkheid'. Gelukkig hoeft die discussie binnenkort niet meer gevoerd te worden. Dan zijn alle kinderen even dom en incapabel. Probleem opgelost. #Onderwijs #Kansenongelijkheid #Onderwijscrisis

Pentagonul a obținut un control semnificativ asupra rezervelor de petrol din Venezuela printr-un acord fără precedent, oferind o participație de 35% în compania North American Blue Energy Partners (NABEP), în urma înlăturării fostului președinte Nicolás Maduro. #Petrol #Venezuela #DonaldTrump

In het artikel pleit Elianne Demollin-Schneiders ervoor dat mensen met een (licht) verstandelijke beperking niet alleen onderwerp van beleid moeten zijn, maar ook volwaardige gesprekspartners in de democratie, en roept op tot aanpassing van participatiepraktijken zodat hun invloed op besluitvorming daadwerkelijk wordt erkend. #inclusie #democratie #verstandelijkebeperking

Lieve mensen, Wat een heerlijk klimaat in Nederland. Wat een verademing zonder de talkshows en het politiek gewauwel. Al weken prachtig weer! Af en toe een klein buitje en verder zon en warmte, op deze manier is Nederland een heerlijk land. Wellicht is dit een voorbeeld, een voorbereiding: Nederland zonder politiek, zonder oude media, zonder ‘experts’. Hoewel het wurmen en de paniek van onze experts na het Fauci-verhoor, en vooral na het vrijgeven van zijn dagboek, amusant zijn natuurlijk. Zo waarschuwde Fauci intern dat de cytokinestorm na de tweede injectie mogelijk een gevaar kon zijn voor de ongeboren foetus; keek hij toch stiekem wél naar de science? Of het echt wat uit gaat maken op de middellange termijn? Waarschijnlijk niet, maar de bewustwording bij een steeds groter deel van de bevolking gaat met grote stappen. Vaak zijn wij, als in ‘de groep die het de eerste maanden van C19 doorhad’, de troepen zo ver vooruit dat het voelt alsof niemand doorheeft wat er aan de hand is. Maar door die kennisvoorsprong is het lastig te herkennen dat de enorme groep laatkomers wel degelijk iets fundamenteels aan de publieke opinie veranderen. We mogen eigenlijk wel wat trotser zijn dat we als een bij elkaar geraapte groep individuen een enorme machine hebben kunnen stoppen. Het was naar mijn overtuiging eigenlijk de bedoeling om nog 1 à 2 jaar door te duwen met alle prikmandaten en voorwaarden. Dat is uiteindelijk niet gelukt. Helaas werd naadloos overgeschakeld op oorlog, energie, migratie, klimaat, stikstof en nu dan de langverwachte waterschaarste. Toch moeten we niet onderschatten dat het de kwaadaardige elite niet is gelukt om ‘je doet het voor een ander’ de norm te maken. Het nieuwe normaal is niet thuiswerken en anderhalve meter geworden. De QR-code komt niet zomaar weer terug. Daarmee is het gevaar niet geweken, maar een van de methoden van dit gremium is wel ernstig gehinderd. Het neveneffect is minstens zo belangrijk: de basishouding ten opzichte van de overheid is fundamenteel veranderd en blijft verder schuiven. Een aanzienlijke groep is de overheid tegemoet aan het treden met wederkerigheid. Waar de overheid surveillance en controle de norm wil maken — en daarmee een schuldig tot onschuld is bewezen aanpak volgt — geldt dat nu ook voor veel burgers: de staat moet gecontroleerd worden en bij gebrek aan transparantie gaan we ervan uit dat er misdrijven worden afgedekt. Niet een participatie om mee te doen en een graantje van de macht mee te pikken, maar als een raad van toezicht de staat onder curatele stellen. Ik denk dat de strijd voor democratie en tegen een bestuurlijke elite nog een aanzienlijke tijd zal duren, maar dat met deze basishouding de goede weg is ingeslagen, want alleen samen krijgen we de overheid onder controle. Geniet van de zomer, het is een van de mooiste die ik mij kan herinneren; nog maar eens een bewijs dat het niet altijd slechter wordt en dat sommige dingen er gewoon zijn, of je nu hard werkt of niks doet. #Klimaat #Democratie #Bewustwording

UEFA, CONCACAF și AFC acuză FIFA de înșelăciune și abuz de încredere în urma planurilor președintelui Gianni Infantino de a vinde o participație la Cupa Mondială, subliniind că acest lucru reprezintă o gravă încălcare a integrității jocului și a încrederii delegațiilor pe care FIFA ar trebui să le servească. #FIFA #UEFA #fotbal

In de opinieartikelen van Maud Stamsnijder wordt betoogd dat Gen Z, geconfronteerd met dringende mondiale crises en de symbolische nabijheid van de Doomsday Clock, niet langer troost haalt uit de tijd, maar eerder een dringende behoefte heeft aan serieuze participatie en een stem in beslissingen die hun toekomst beïnvloeden. #GenZ #DoomsdayClock #Klimaatverandering

Column: De ware decadentie van een samenleving. Ik geloof niet dat Nederland failliet gaat. Ik geloof iets veel ergers. Ik geloof dat Nederland vergeet waar een land eigenlijk voor bedoeld is. Een beschaving begint niet met een klimaatconferentie. Ze begint met een brug die niet instort. Een sluis die open en dicht gaat. Een gemaal dat blijft pompen. Met een dijk die het water buiten houdt. Pas daarna krijg je de luxe om over de rest na te denken. Politici hebben die volgorde omgedraaid. Waterschappen spreken liever over nieuwe natuur dan over baggeren. Provincies openen conferenties over biodiversiteit terwijl bruggen worden afgesloten wegens achterstallig onderhoud. Rioolstelsels verdwijnen naar de achtergrond, maar iedere beleidsnota bevat inmiddels hoofdstukken over duurzaamheid, inclusie en participatie. Het is alsof een huiseigenaar trots een verticale tuin aanlegt terwijl de fundering langzaam wegrot. Dat patroon zie je overal. Pensioenfondsen werden opgericht om mensen na veertig jaar werken een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. Tegenwoordig lijken ze op maatschappelijke investeringsfondsen waar toevallig ook nog gepensioneerden aan vastzitten. De energievoorziening moest betaalbaar en betrouwbaar zijn. Nu adviseert dezelfde overheid burgers een noodpakket in huis te halen voor 72 uur zonder stroom. Dat is een bijzondere vorm van vooruitgang. Eerst investeer je honderden miljarden in een nieuw energiesysteem. Daarna leg je uit hoe je drie dagen zonder dat systeem kunt overleven. In de zorg floreert de bureaucratie. De patiënt wat minder. De arts kijkt naar het scherm, de bestuurder naar een dashboard en de zorgverzekeraar naar een spreadsheet. Alleen de zieke kijkt nog naar de dokter. En bij stikstof heeft het computermodel meer gezag gekregen dan de boer die al veertig jaar hetzelfde land bewerkt. Misschien is dát de ziekte van onze tijd. Niet links! Niet rechts! Maar de aanbidding van de bijzaak. Alles moet een transitie zijn, een visie hebben. Alles moet moreel deugen. Ondertussen sterft het gewone onderhoud een stille dood, omdat niemand een lintje doorknipt voor een riool dat gewoon werkt. Dat is de ware decadentie van een samenleving. Niet dat zij arm wordt. Maar dat zij vergeet wat haar rijk heeft gemaakt. Een brug vraagt geen diversiteitsbeleid. Een dijk kent geen inclusieagenda. Een gemaal leest geen beleidsnota. Ze vragen slechts één ding. Onderhoud. En misschien is dat precies waarom bestuurders er zo weinig belangstelling voor hebben. Aan een brug die gewoon blijft staan, valt nu eenmaal geen politieke eer te behalen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #samenleving #onderhoud

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Fiii lui Donald Trump au obținut o participație de 20% într-un proiect minier de tungsten în Kazahstan prin compania Dominari Securities, într-un context de intensificare a competiției globale pentru metale critice, în urma unui acord de colaborare între Statele Unite și Kazahstan privind resursele minerale. #DonaldTrump #Kazahstan #tungsten

Opnieuw blijkt dat participatie onder statushouders bijzonder laag is. Is dit voor het kabinet aanleiding om haast te maken met een asielstop en remigratie? FVD wil dat profiteurs die niet aarden worden aangemoedigd om te vertrekken. @MilanSchenk bevraagt de minister. https://t.co/bApfRfL35E #participatie #asielbeleid #remigratie

Column: Ik ben Hugo en ik hielp Nederland gezond te maken Dames en heren, Mijn naam is Hugo de Jonge en ik kijk met een warm gevoel terug op die prachtige periode waarin ik samen met miljoenen Nederlanders ontdekte dat vrijheid eigenlijk zwaar overschat wordt. Want laten we eerlijk zijn: wat is democratie zonder een avondklok? Wat is liefde zonder anderhalve meter? Wat is een verjaardag zonder oma achter plastic folie? Precies. Ik heb Nederland mogen leiden in een tijd van verbinding. Letterlijk via QR-codes natuurlijk, want echte verbinding was besmettingsgevoelig. Sommige mensen zeggen dat ik soms wat stellig was. Maar ja, in crisistijd moet je keuzes maken. Churchill had zijn sigaar. Ik had mijn persconferenties, een frikadel als metafoor en een PowerPoint met pijltjes. Er wordt mij wel eens gevraagd: “Hugo, had u achteraf dingen anders gedaan?” Natuurlijk. Ik had die dansleraar misschien iets eerder geboosterd. Kijk, mensen begrijpen vaak niet hoe ingewikkeld besturen is. Je kunt niet zomaar rekening houden met iedereen. Dan houd je namelijk mensen over die vragen gaan stellen. En dat moet je in een pandemie voorkomen. Rust is belangrijk. Dus hebben wij rust gebracht. Rust in de horeca, op straat na negen uur, in de cultuursector. Heel veel rust. En ondertussen werkte ik dag en nacht. Ik rende van talkshow naar talkshow om Nederlanders moed in te spreken met zinnen als: “Alleen samen krijgen we corona onder controle.” “We weten heel precies waar ze wonen.” “We vaccineren; wijk voor wijk, deur voor deur en arm voor arm.” Dat bleek achteraf niet helemaal waar, maar het klonk ongelooflijk empathisch. En daar gaat politiek uiteindelijk om. Mensen onderschatten ook hoeveel innovatie wij hebben gebracht. Voor corona liet je gewoon je gezicht zien als je een café binnenliep. Wij maakten daar een QR-code van. Vooruitgang. En wat was Nederland gehoorzaam mooi. Een volk dat vroeger nog vocht tegen het water, stond nu braaf in de regen te wachten voor een teststraat om toestemming te krijgen voor een cappuccino. Kippenvel. Sommigen noemen het controle. Ik noem het georganiseerde gezelligheid. En nu hoor ik soms kritiek. Dat er fouten zijn gemaakt. Dat er schade is ontstaan. Dat grondrechten onder druk stonden. Maar vrienden… laten we ook kijken naar wat het heeft opgeleverd. We weten nu bijvoorbeeld exact hoeveel Nederlanders bereid zijn hun buurman aan te geven vanwege een kuchje. Dat noem ik maatschappelijke participatie. Dus ja, ik ben trots. Trots op een Nederland waarin een minister van Volksgezondheid ineens ook opvoedcoach, gedragsexpert, crisispriester en nationaal knuffelverbodcoördinator mocht zijn. En het mooiste? Na alles wat er gebeurd is; iedereen wil mij hebben en ik loop nog steeds gewoon overal rond. Dat is geen arrogantie. Dat is bestuurlijke immuniteit, met dank aan mijn loyale vrienden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Democratie #Gezondheid

Het kabinet legt de nadruk op het verbeteren van de lees- en schrijfvaardigheden van kinderen, aangezien een derde van de jongeren onder de vijftien het basisniveau voor lezen niet haalt, en stelt dat dit essentieel is voor hun toekomstige ontwikkeling en participatie in de samenleving. #Lezen #Schrijven #Onderwijs

Minister Thierry Aartsen van Werk en Participatie introduceert een nieuw wetsvoorstel dat de taaleis voor bijstandsgerechtigden zowel strenger als minder streng maakt, in een poging om de tegenstellingen tussen de landelijke politiek en de gemeenten over de uitvoering van de taaleis te overbruggen. #Taaleis #Bijstand #Asielzoekers

Un cunoscut om de afaceri, Mike Ashley, a lansat o ofertă de preluare a brandului german Hugo Boss pentru 1,98 miliarde de euro, compania având deja o participație de peste 25% și așteptându-se ca tranzacția să fie finalizată până la sfârșitul anului, în urma evaluării ofertei de către Hugo Boss. #Economic #Politic #Cultură-Media