Search

Again:#EU will continue to make its members violate foundational norms of int'l law (prohibitions of genocide, annexation of territory by force, torture) until its leadership will put the interests of banks&markets (including trade with Apartheid Israel) above all. #EU #InternationalLaw #HumanRights #EU #IL

Una società che pratichi il suprematismo, l' apartheid, la sopraffazione e giustifichi il ricorso alla violenza con i libri sacri si condanna a non avere futuro. Non si costruisce nulla sulla morte di altri esseri umani. Mi auguro che gli israeliani prima o poi lo comprendano. #pace #dirittiumani #giustizia

People like @naftalibennett must know that there are those keeping the receipts of the irreparable harm Apartheid Israel has done to Palestinians, Lebanese, and many others. No amount of blaming #AlJazeera will wash away these crimes, which will one day be vindicated in court. #Palestine #HumanRights #Apartheid #IL #PS #LB

@LaVeritaWeb Francesca Albanese è ancora impegnata a documentare i crimini dell'apartheid israeliano e dei suoi complici. Lo sapreste se consultaste la stampa estera. Presto l'inchiesta sul ruolo dei media nel genocidio. Voi non ci sarete; non perché senza colpe, ma perché irrilevanti. #Apartheid #DirittiUmani #Media

@LaStampa Forse questo episodio colpisce perchè turba la percezione di come un deputato dovrebbe comportarsi. Ma per chi documenta i crimini commessi da Israele contro i palestinesi da decenni, giorno dopo giorno, lo sconcerto è per come si sia potuto non vedere l'Apartheid. #Israele #Palestina #DirittiUmani

What if, listening to this painful call, ALL those who say they care for Palestine, started to pay attention to: -grocery/pharmaceuticals they buy -insurance companies they use -their banks -their pension funds -their work or research partners.. And chose an #ApartheidFree life #Palestine #Boycott #ApartheidFree #PS #IL

Italians, starting from Salentinians, Apulians, and all of the South, should understand what is happening in Greece. Defending Palestine from Apartheid (an expanding political model) is not an act of charity, but of self-preservation, before the danger breathes down our necks. (translated)

De vuile keerzijde van de PvdA-medaille Frans Timmermans: oud-Eurocommissaris voor de Green Deal, voormalig lijsttrekker van GroenLinks-PvdA en sinds juli 2026 zelfs minister van Staat. Alsof de partij er nog een lintje bij wilde plakken. Onder zijn verantwoordelijkheid in Brussel stroomden miljoenen Europees belastinggeld rechtstreeks naar ideologisch bevriende milieu-ngo’s. Niet zomaar subsidies, nee: met de expliciete opdracht om keihard te lobbyen voor Timmermans’ eigen groene agenda. Geheime contracten, meetbare lobbytargets en een netwerk van politieke en activistische handlangers zorgden ervoor dat publiek geld, morele superioriteit en politieke invloed naadloos in elkaar overvloeiden. Een perfect gesloten circuit. En alsof dat nieuw is. Precies hetzelfde mechanisme – publieke middelen, partijvriendjes, ideologische dekmantel, geheime geldstromen en systematisch afwezige controle – speelde zich dertig jaar eerder al af rond de PvdA’er Jan Nico Scholten en zijn stichtingen. Toen heette het anti-apartheid en Refugiado (vluchtelingen), nu asielproblematiek en klimaat. Het morele schild was anders, de graaicultuur bleef identiek. Jan Nico Scholten, PvdA-senator en zelfbenoemde anti-apartheidsheilige, bouwde vanaf 1984 een persoonlijk imperium van stichtingen op dat tientallen miljoenen aan publiek geld opslokte. AWEPA en AEI presenteerden zich als morele baken in de strijd tegen onrecht. In werkelijkheid functioneerden zij als een gesloten circuit van politieke vriendjespolitiek, mediapropaganda, belangenverstrengeling en structureel ontbrekende controle. De documenten die ik boven water haalde, leggen bloot hoe één man met behulp van PvdA, GroenLinks, de VARA en Brusselse ambtenaren een netwerk creëerde waarin publieke middelen, salarissen en ideologie naadloos in zijn eigen handen vloeiden. Ideologische dekmantel Scholten en zijn bondgenoten kozen bewust en selectief voor het ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA. Die keuze was geen humanitaire noodzaak, maar een ideologisch wapen. Alles wat deze bewegingen diende, was “goed”; alles wat ertegen inging, verdacht. Dat morele schild maakte kritiek op financiële rommel of belangenverstrengeling jarenlang taboe. Wie durfde te vragen waar de miljoenen precies bleven, stond meteen aan de verkeerde kant van de geschiedenis. Partijen en omroep als leveranciers De PvdA stelde Scholten hun fractie kantoor in de Tweede Kamer ter beschikking. Pas in 1991, toen openbaarheid dreigde, werd AWEPA de deur gewezen. PvdA-fractiemedewerker Peter Sluiter werd gedetacheerd; AWEPA betaalde zijn salaris (60.000 gulden, later 75.000 gulden per jaar) rechtstreeks aan de PvdA-fractie. GroenLinks deed met hun fractiemedewerker Tamme Hansma precies hetzelfde (zie bijlage). In augustus 1992 eiste de fractie dat AWEPA bij vooruitbetaling 30.000 gulden overmaakte voor salaris en pensioen van Tamme Hansma. En de VARA? Karel Roskam, hun stercommentator, werkte intensief voor Scholten als spindokter, eindredacteur van publicaties, subsidieaanvragen en onderzoeksverslagen – terwijl hij gewoon door de publieke omroep werd betaald (zie bijlage). Zelfs na 1988 bleef de VARA zijn financiële positie regelen. In 1989 lanceerde Scholten en Roskam een campagne voor een 250 kW-zender van ANC Radio Freedom, met een beoogd bedrag van 5 miljoen gulden. Roskam en Maartje van Weegen (NOS) trokken de kar. De grens tussen journalistiek, activisme en betaalde propaganda was volledig vervaagd. Drie petten, één kas Scholten was tegelijk voorzitter van AWEPA, president van AEI én tot oktober 1998 voorzitter van Vluchtelingenwerk. In 1993 richtte hij met diezelfde petten samen met Simon Jelsma (Postcodeloterij) Refugiado op. Vijf jaar later vroeg Refugiado spoedeisend ruim 200.000 gulden aan Vluchtelingenwerk. Het bestuur onder Scholtens leiding paste de eigen regels aan en keurde de aanvraag goed. Eén man zat aan beide kanten van de tafel, wijzigde de voorwaarden en liet publiek geld van de ene door hem bestuurde organisatie naar de andere stromen. Hij noemde het “uiterste zorgvuldigheid”. Brussel als pinautomaat Via zeer informele contacten tussen Scholten en DG VIII-ambtenaren Jaap Houtman en Giovanni Livi stroomden de Europese miljoenen binnen. In 1988 bevestigde Livi telefonisch en schriftelijk dat 300.000 ECU (ongeveer 700.000 gulden) beschikbaar was voor een AEI-initiatief en vroeg met spoed om bankgegevens (zie bijlage). Tussen 1988 en 1996 steunde de Commissie 21 projecten met ruim 7 miljoen Ecu. Totaal voor AWEPA/AEI 1985-1996: bijna 30 miljoen gulden. Nederlandse subsidies via Scholtens politieke kameraad Jan Pronk: circa 1,6 tot 2 miljoen gulden, ondanks eerdere waarschuwingen van financiële manipulaties. Controle? Welke controle? Pas in 1997 schreef de Europese Commissie een vernietigende brief: dubieuze jaarrekeningen, verborgen reserves, inadequate interne controle, onacceptabele overhead. Scholten ontving intussen jaarlijks 150.000 gulden uit zijn stichtingen. De Noordse donoren noemden de cultuur “autocratisch, geheimzinnig en defensief”. Na cosmetische correcties en de terugbetaling van 60.000 Ecu ging de geldkraan gewoon weer open. Het systematische zwijgen Ik zorgde ervoor dat documenten de toenmalige Europarlementariërs Jim Janssen van Raay en Maxime Verhagen bereikten. Parlementaire vragen volgden. Maar de volledige samenhang – politieke partijen die personeel leverden, een omroepjournalist die voor Scholten werkte terwijl hij door de VARA werd betaald, driedubbele petten, Refugiado als perfecte belangenverstrengeling, informele Brusselse lijnen en de ideologische dekmantel van ANC, Frelimo, SWAPO en MPLA – is destijds nooit als één onontkoombaar verhaal openbaar gemaakt. Het morele argument van de “goede strijd” functioneerde als perfecte immuniteit. Daarachter draaide een netwerk waarin publiek geld, publieke salarissen en politieke loyaliteit systematisch werden ingezet voor één man en zijn organisaties. Effectieve controle bestond niet. Een van zijn grootst financiers -Jan Pronk- zei ooit “Controle vind ik koloniaal gedrag”. Controle was overbodig verklaard zolang het juiste morele etiket erop plakte. 1/2 Peter Siebelt Zozzaro 18 augustus 2026 #politiek #transparantie #belangenverstrengeling

TÃO FELIZES QUE NÓS ÉRAMOS "Anda por aí gente com saudades da velha portugalidade. Saudades do nacionalismo, da fronteira, da ditadura, da guerra, da PIDE, de Caxias e do Tarrafal, das cheias do Tejo e do Douro, da tuberculose infantil, das mulheres mortas no parto, dos soldados com madrinhas de guerra, da guerra com padrinhos políticos, dos caramelos espanhóis, do telefone e da televisão como privilégio, do serviço militar obrigatório, do queres fiado toma, dos denunciantes e informadores e, claro, dessa relíquia estimada que é um aparelho de segurança. Eu não ponho flores neste cemitério. Nesse Portugal toda a gente era pobre com exceção de uma ínfima parte da população, os ricos. No meio havia meia dúzia de burgueses esclarecidos, exilados ou educados no estrangeiro, alguns com apelidos que os protegiam, e havia uma classe indistinta constituída por remediados. Uma pequena burguesia sem poder aquisitivo nem filiação ideológica a rasar o que hoje chamamos linha de pobreza. Neste filme a preto e branco, pintado de cinzento para dar cor, podia observar-se o mundo português continental a partir de uma rua. O resto do mundo não existia, estávamos orgulhosamente sós. Numa rua de cidade havia uma mercearia e uma taberna. Às vezes, uma carvoaria ou uma capelista. A mercearia vendia açúcar e farinha fiados. E o bacalhau. Os clientes pagavam os géneros a prestações e quando recebiam o ordenado. Bifes, peixe fino e fruta eram um luxo. A fruta vinha da província, onde camponeses de pouca terra praticavam uma agricultura de subsistência e matavam um porco uma vez por ano. Batatas, peras, maçãs, figos na estação, uvas na vindima, ameixas e de vez em quando uns preciosos pêssegos. As frutas tropicais só existiam nas mercearias de luxo da Baixa. O ananás vinha dos Açores no Natal e era partido em fatias fininhas para render e encharcado em açúcar e vinho do Porto para render mais. Como não havia educação alimentar e a maioria do povo era analfabeta ou semianalfabeta, comia-se açúcar por tudo e por nada e, nas aldeias, para sossegar as crianças que choravam, dava-se uma chucha embebida em açúcar e vinho. A criança crescia com uma bola de trapos por brinquedo, e com dentes cariados e meia anã por falta de proteínas e de vitaminas. Tinha grande probabilidade de morrer na infância, de uma doença sem vacina ou de um acidente por ignorância e falta de vigilância, como beber lixívia. As mães contavam os filhos vivos e os mortos era normal. Tive dez e morreram-me cinco. A altura média do homem lusitano andava pelo metro e sessenta nos dias bons. Havia raquitismo e poliomielite e o povo morria cedo e sem assistência médica. Na aldeia, um João Semana fazia o favor de ver os doentes pobres sem cobrar, por bom coração. Amortalhado a negro, o povo era bruto e brutal. Os homens embebedavam-se com facilidade e batiam nas mulheres, as mulheres não tinham direitos e vingavam-se com crimes que apareciam nos jornais com o título ‘Mulher Mata Marido com Veneno de Ratos’. A violação era comum, dentro e fora do casamento, o patrão tinha direito de pernada, e no campo, tão idealizado, pais e tios ou irmãos mais velhos violavam as filhas, sobrinhas e irmãs. Era assim como um direito constitucional. Havia filhos bastardos com pais anónimos e mães abandonadas que se convertiam em putas. As filhas excedentárias eram mandadas servir nas cidades. Os filhos estudiosos eram mandados para o seminário. Este sistema de escravatura implicava o apartheid. Os criados nunca dirigiam a palavra aos senhores e viviam pelas traseiras. O trabalho infantil era quase obrigatório porque não havia escolaridade obrigatória. As mulheres não frequentavam a universidade e eram entregues pelos pais aos novos proprietários, os maridos. Não podiam ter passaporte nem sair do país sem autorização do homem. A grande viagem do mancebo era para África, nos paquetes da guerra colonial. Aí combatiam por um império desconhecido. A grande viagem da família remediada ao estrangeiro era a Badajoz, a comprar caramelos e castanholas. A fronteira demorava horas a ser cruzada, era preciso desdobrar um milhão de autorizações, era-se maltratado pelos guardas e o suborno era prática comum. De vez em quando, um grande carro passava, de um potentado veloz que não parecia sujeitar se à burocracia do regime que instituíra uma teoria da exceção para os seus acólitos. O suborno e a cunha dominavam o mercado laboral, onde não vigorava a concorrência e onde o corporativismo e o capitalismo rentista imperavam. Salazar dispensava favores a quem o servia. Não havia liberdade de expressão e o lápis da censura aplicava-se a riscar escritores, jornalistas, artistas e afins. Os devaneios políticos eram punidos com perseguição e prisão. Havia presos políticos, exilados e clandestinos. O serviço militar era obrigatório para todos os rapazes e se saíssem de Portugal depois dos quinze anos aqui teriam de voltar para apanhar o barco da soldadesca. A fé era a única coisa que o povo tinha e se lhe tirassem a religião tinha nada. Deus era a esperança numa vida melhor. Depois da morte, evidentemente." Clara Ferreira Alves in "A Pluma Caprichosa", jornal Expresso.

BREAKING: Apartheid Israel doesn't just fake content to cover its crimes; it now pays to launder them through AI with the proIDF feeds of the fake think tank "Hanover Institute". Legacy media enabled this inganno for decades.Will @OpenAI,@perplexity_ai, @claudeai etc,do the same? #ApartheidIsrael #LegacyMedia #AIFakeNews #IL

De framing over Jason Arday is al volop bezig. Hij werd opgejaagd door - uiteraard rechtse - 'bloedhonden' omdat hij zwart was. Onzin. Het bracht me een lang vervlogen moment in herinnering: begin mei 1991, de Unesco Conferentie van Windhoek over persvrijheid in Afrika. De Verklaring van Windhoek van 3 mei maakte van die dag de World Press Freedom Day van de Verenigde Naties. Ik was in Windhoek als voorzitster van de Internationale Federatie van Journalisten (IFJ), de wereldwijde federatie van vakbonden van journalisten. Tijdens de conferentie komt de voorzitter van een kleine, radicale Zuid-Afrikaanse bond, Thami Maswai, me zeggen dat ik goede dingen zeg als IFJ-voorzitter. 'Maar in mijn land zou ik nooit een vrouw als voorzitter verkiezen want dat is strijdig met mijn cultuur'. Ik antwoord droogjes: 'Thank you Thami, but in the meantime, I hope you change your culture.' Een ultra-linkse Duitse journalist die dat hoort wijst me streng terecht. Hoe durf ik de 'cultuur' van die man bekritiseren. Maar een Zuid-Afrikaanse collega van Indiase afkomst komt me feliciteren. 'Ik heb gehoord wat je aan Thami zei, en ik ben zo blij. Ik ben het zo moe dat iedereen al begint instemmend te knikken zodra een Zuid-Afrikaan van kleur de mond opent. I want to be argued with, not condescended to.' Ik ben nooit vergeten hoezeer die man, die geleden had onder, en gevochten had tegen de apartheid, zich vernederd voelde door een nieuw soort apartheid, namelijk de dubbele maatstaf van wat toen nog niet woke heette. Die mondde uit in het omgekeerde racisme van de lage verwachtingen dat de lat, ook in de academische wereld, lager legde naargelang huidskleur en afkomst. Dàt is waarvan Jason Arday het slachtoffer is geworden. Iedereen met kritisch gezond verstand kon doorheen de indianenverhalen kijken die hij over zichzelf vertelde, en die de uitgever de afgelopen weken inderhaast heeft verwijderd uit diens boek dat deze maand uitkomt. Het Jezus College van Cambridge plaatste Arday in de schijnwerpers door hem op een ongebruikelijk jonge leeftijd op een prestigieus professoraat te benoemen. Natuurlijk leidde dat tot een kritische doorlichting van niet alleen zijn sterke verhalen maar ook zijn academische publicaties. En dus ook tot de vaststelling van plagiaat, dè academische doodzonde, in zijn doctoraat. Gezien de welwillende omerta van woke links jegens niet-blanken kwamen die onthullingen aanvankelijk uit de rechterzijde. Dat maakt er geen heksenjacht van. De verantwoordelijkheid voor het drama ligt bij de academische autoriteiten die een slimme en vindingrijke fantast niet grondig doorlichtten: he was not argued with, he was condescended to. En hij verdroeg het blijkbaar niet toen hij van het voetstuk tuimelde waarop Jezus College hem zo lichtvaardig had geplaatst. Nog een woordje over de 'heksenjacht'. De woke linkerzijde is wel de laatste die dat woord moet in de mond nemen, gezien haar ongenadige vervolging van professoren, schrijvers en zovele anderen die het DEI-dogma niet aanhangen. Ik denk hierbij aan één geval onder de vele, namelijk professor Carole K. Hooven. Ze werd weggepest uit de medische faculteit van Harvard omdat ze in juli 2021 over 'zwangere vrouwen' had gesproken. Stel u voor, ze vond dat ze aan toekomstige dokters moest doceren in termen van wetenschap en biologie. Maar voor de gender warriors is dat transfoob, want als een vrouw die zich identificeert als man toch nog een kind baart, wie of wat is de wetenschap om te zeggen dat er biologisch slechts twee geslachten bestaan, en dat mannen niet zwanger kunnen zijn? Dat ik dit durf schrijven maakt van mij een Terf. Alleen wie niet vertrouwd is met de alternatieve wereld van DEI zal niet weten wat dit letterwoord betekent: Trans exclusionary radical feminist. Radicaal ben ik gebleven, als feminist en ook inzake de les die ik in Windhoek kreeg. Respect voor al wie ik ontmoet kan ik alleen tonen door met iedereen op dezelfde manier te argumenteren en te debatteren. En dus ook door in debat te gaan met iedereen, ook Afrikanen, die de gruwelijke genitale verminking van kleine meisjes in Afrika een cultural practice noemen. Kortom, ik blijf erbij dat iedereen die ik ontmoet verdient, to be argued with, not to be condescended to. #Journalism #AcademicFreedom #WokeCulture

Afghanistan marks five years under Taliban rule, during which restrictions on the rights of women and girls have worsened, including the prohibition of their secondary education and access to public life, which has been denounced by human rights organizations and the United Nations as a system of gender apartheid. (translated)