Search

#Samira - Is er nog GOED NIEUWS te melden? Jazekerrrrrr!!!🥳🥳🥳 De 👀kijkcijfers van de traditionele tell a vision blijven maar dalen!!!📺🎬〽️⬇️📉 Hieperdepiep???? HOERAAAAAAAAAAA🥳🥳🥳 *Dansje maken doet* 💃🏽 https://t.co/US5IXlqwFf #GoedNieuws #Televisie #Kijkcijfers

Verslag van Erwin Finkers die momenteel verblijft in Oekraïne. Hij heeft dit gedeeld via Facebook. De waarheid over de oorlog daar. Er moet mij toch iets van het hart. Op dit moment verblijf ik met mijn vrouw, die Oekraïense is, in Oekraïne. En hoe langer ik hier ben, hoe vaker ik mezelf afvraag: waar hebben we het eigenlijk over als we in Nederland spreken over “heel Oekraïne is een oorlogsgebied”? Ja, er is oorlog. Ja, er zijn meerdere luchtalarmen per dag. Maar de realiteit die ik hier zie, wijkt op veel punten af van het beeld dat in Nederland vaak wordt geschetst. De luchtalarmen? De meeste mensen reageren er nauwelijks meer op. Op de wegen zijn militaire controles, waar militairen soms eerder uit verveling rondhangen dan voortdurend paraat lijken te staan. Wie alleen de Nederlandse media volgt, krijgt al snel de indruk dat heel Oekraïne in puin ligt, overal hevig wordt gevochten en dat er grote tekorten zijn aan voedsel, brandstof en andere basisvoorzieningen. De werkelijkheid blijkt veel genuanceerder. Brandstof is hier volop verkrijgbaar, tegen prijzen waar wij in Nederland alleen maar jaloers op kunnen zijn. Winkels liggen vol, restaurants zitten vol en in de regio waar wij verblijven zie je geen kapotgeschoten huizen. Sterker nog: buitenlandse investeerders bouwen hier gewoon nieuwe projecten. Nogmaals: ik ontken de oorlog niet. Er zijn gebieden waar verschrikkelijk wordt gevochten en waar mensen dagelijks hun leven riskeren. Juist die mensen verdienen alle hulp die ze kunnen krijgen. Maar dat is niet de situatie in het grootste deel van het land. En dan stel ik mezelf een vraag die blijkbaar niet gesteld mag worden. Hoeveel Oekraïners die als vluchteling naar West-Europa zijn gekomen, kwamen daadwerkelijk uit de zwaar getroffen gebieden? Hoeveel van de enorme stroom aan humanitaire hulp is terechtgekomen waar die echt nodig was? En hoeveel is gebaseerd op een beeld dat door media en politiek veel algemener is gemaakt dan de werkelijkheid? Ondertussen geeft Nederland ongeveer 7 miljard euro per jaar uit aan de opvang van Oekraïense vluchtelingen. Dat is belastinggeld van iedere Nederlander. Is het dan zo vreemd om kritisch te vragen of dat geld doelmatig wordt besteed, of de opvang daadwerkelijk is gericht op mensen uit de zwaarst getroffen gebieden en of de berichtgeving daarover een volledig beeld geeft? Nee, ik ben geen Poetin-aanhanger. Nee, ik ben geen racist. En nee, ik ontken de oorlog niet. Maar mijn vrouw heeft familie in Oekraïne en via hen wisten wij al langer dat de werkelijkheid veel complexer is dan de beelden die dagelijks op televisie verschijnen. Nu zien we dat met onze eigen ogen. Misschien is het tijd om wat kritischer te kijken naar de informatie die ons wordt voorgeschoteld. Niet om het leed van de oorlog te bagatelliseren, maar om te voorkomen dat angst, emotie en een eenzijdig verhaal de basis worden voor beleid dat miljarden kost. Kritische vragen stellen zou in een democratie normaal moeten zijn. Niet verdacht. #Oekraïne #Oorlog #Media

Weer een uitmuntend stuk - serieuze journalistiek die de macht controleert in plaats van representeert - van Marit Nubé. De zogenaamde “televisie-experts” die u elke avond voorbij ziet komen aan die babbeltafels zijn diep geworteld in en verweven met de macht. Lezen!👇 #journalistiek #media #macht

In een recente televisietoespraak heeft president Trump ongegronde beschuldigingen geuit over de invloed van China op de presidentsverkiezingen van 2020 en bekritiseerde hij het Amerikaanse kiesstelsel, terwijl Amerikaanse inlichtingendiensten zijn claims tegenspreken en suggereren dat zijn voorgestelde wetsvoorstellen, zoals de Save America Act, vooral gericht zijn op het ondermijnen van de Democratische stemkunde. #Trump #Kiesstelsel #China

Column: Lees vóór gebruik de bijsluiter. Doe het vooral niet vóór gebruik Max von Kreyfelt Daar is hij dan. De bijsluiter. Dat kleine, opgevouwen monumentje voor een tijd waarin vragen stellen nog gold als een bijwerking die onmiddellijk behandeld moest worden. Comirnaty. 30 microgram per dosis. Tozinameran. Een naam die destijds niemand kende en die ook niemand hoefde te kennen, want we hadden Hugo. En Hugo had schoenen. En vertrouwen. Vooral vertrouwen. De overheid had de wetenschap, de wetenschap had de televisie en de televisie had een tafel waaraan iedere avond werd uitgelegd dat twijfel menselijk was, maar in dit geval toch iets voor mensen met een Facebookaccount. Nu ligt daar die bijsluiter. Keuring gedrukt. Zwart op wit. Vermoeidheid. Hoofdpijn. Spierpijn. Koorts. Gewrichtspijn. Niets bijzonders. Dat hoort erbij. Even doorbijten. En ergens verderop, tussen de kleine letters die niemand leest omdat vertrouwen minder vermoeiend is dan lezen, staan myocarditis en pericarditis. Ontsteking van de hartspier. Ontsteking van het hartzakje. Vooral gemeld bij jongere mannen. Vaker na de tweede dosis. Merkwaardig. Want ik herinner mij een tijd waarin mensen die daar vragen over stelden niet werden uitgenodigd voor een rustig gesprek over farmacovigilantie. Ze kregen een etiket. Wappie. Antivaxxer. Complotdenker. Gevaar voor de volksgezondheid. Sommigen verloren hun podium. Anderen hun reputatie. Artsen die te veel vragen stelden, ontdekten dat wetenschappelijke nieuwsgierigheid vooral gewaardeerd wordt zolang zij tot het juiste antwoord leidt. Dat is misschien wel het mooiste aan de moderne wetenschap. Ze verandert voortdurend van inzicht, maar verwacht wel dat u ieder tijdelijk inzicht als eeuwige waarheid behandelt. De bijsluiter zelf is overigens een wonder van bestuurlijke beschaving. Alles staat erin. Daarmee is juridisch gezien iedereen geïnformeerd. Dat u hem pas leest nadat u op televisie, in de krant, op uw werk en soms zelfs binnen uw familie moreel onder druk bent gezet, blijkt een detail. U had hem kunnen lezen. Net zoals u een hypotheekakte kunt lezen terwijl de makelaar achter u staat te roepen dat er nog zeventien andere gegadigden zijn. Vrije keuze. Volledig geïnformeerd. Handtekening graag hier. Het interessante is daarom wat er destijds niet over gezegd mocht worden. Want bijwerkingen waren er natuurlijk altijd. Alleen de maatschappelijke bijwerking van het bespreken ervan bleek ernstiger dan de medische. Een ontstoken hartzakje was een bekend risico. Een ontstoken debat was onaanvaardbaar. En zo werd de bijsluiter misschien wel het eerlijkste document van de hele coronaperiode. Omdat hij, in tegenstelling tot veel bestuurders, tenminste toegeeft dat er risico’s bestaan. Lees voor gebruik de bijsluiter. Een uitstekend advies. Alleen jammer dat het land hem pas mocht lezen nadat de discussie was afgelopen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bijsluiter #Vaccinatie #Gezondheid

City to City was een Nederlandse band die in 1999 in één klap beroemd werd met de single The Road Ahead. City to City bestond uit de zangers en gitaristen Maarten van Praag (geboren op 5 juli 1975) en Alexander (Sandro) van Breemen, bassist Eric Kerns, drummer Edja Crnogorcevic en toetsenist Emiel de Vries. De bandnaam is een verwijzing naar de stedennamen Praag en Bremen in de achternamen van de beide frontmannen. City to City werd opgericht in 1998, nadat Henk Temming (voormalig Het Goede Doel) Maarten van Praag hoorde zingen. Hij bracht Maarten van Praag in contact met Sandro van Breemen, die verbonden was aan de geluidsstudio van Sander van Herk en Henk Temming (Stu Stu Studio). Het nummer The Road Ahead (Miles of the Unknown) werd door Rens van der Meer en Jan de Roos (van geluidsstudio Thrills Music & Sound) gemaakt voor een televisiecommercial van het automerk Mitsubishi en in eerste instantie ingezongen door Sandro. Omdat er zeer positief op gereageerd werd, besloot men het nummer opnieuw op te nemen met zang van Maarten erbij. Het nummer groeide uit tot een grote hit die in totaal 28 weken in de Top 40 zou staan, waarvan 4 weken op nummer 1. In de eindejaarslijst van 1999 van de Top 40 stond het nummer ook op 1. https://hvdommelen.nl/b/CityC.html

Maurice, man met een ruggengraat . Maurice de Hond nam op 8 juli 2026 met een vlijmscherp fileermes plaats voor de parlementaire enquêtecommissie Corona, en dat hebben ze in Hilversum geweten. Terwijl de commissieleden zich hadden voorbereid op een verhaal over aerosolen en ventilatieroosters, kregen ze een genadeloze masterclass media les voorgeschoteld die de gevestigde journalistiek live op televisie tot op het bot afbrandde. Maurice zat er duidelijk niet om vrienden te maken, maar om zijn gelijk te halen dat hij al sinds 2020 via zijn eigen kanaal verkondigt. Met geweldig gekozen woorden legde hij perfect uit hoe de media als een schoothondje achter de overheid aan liepen en verzaakten te doen waarvoor ze heel lang geleden waren opgericht. Hij legde haarfijn uit hoe de mainstreammedia destijds functioneerden. Volgens De Hond gedroeg de gevestigde journalistiek zich niet kritisch, maar als slaven van de overheid. Kritische denkers werden simpelweg gecanceld of weggezet als 'wappies', terwijl de talkshowtafels werden gereserveerd voor de vaste virologen. Het absolute hoogtepunt was het moment waarop De Hond de traditionele kranten en omroepen de maat nam. In plaats van de traditionele media adviseerde hij de commissie onomwonden om voortaan te kijken naar alternatieve kanalen zoals Café Weltschmerz, Blckbx en De Nieuwe Wereld. Dáár werd pas echt onafhankelijke journalistiek bedreven, zo doceerde hij. De mainstreammedia hadden hun journalistieke plicht schandelijk verzaakt door kritische geluiden over het coronabeleid volledig te negeren: Hilversum slikte de "grote druppels"-theorie als zoete koek en weigerde naar zijn aerosolen te kijken. Experts die buiten de officiële OMT-lijntjes kleurden, kregen een permanent verbod om naar de tv-studio's te komen. Eerlijke data moesten wijken voor angstaanjagende IC-cijfers die beter scoorden in de statistieken. De media fungeerden volgens hem als het pr-bureau van de overheid in plaats van de controleur van de macht. Zelfs toen de commissievoorzitter hem vriendelijk doch dringend vroeg om zijn felle kritiek minder op de persoon te richten, ging Maurice onverstoorbaar door. Het was prachtig om naar te kijken: de man van de peilingen die de media de maat nam, precies in het hol van de "democratische" leeuw. Kippenvel. Gerard Krispijn#mauricedehond PS copyright holder foto DWDD #journalistiek #media #corona

Laat dit even heel diep op je inwerken. Als ze dit soort immense, kunstmatige wolkencreaties al gewoon openlijk op televisie aan de massa laten zien, wat denk je dan dat ze achter de schermen echt kunnen? Dit is slechts de kruimel die we mogen zien om ons te conditioneren. De werkelijke, geavanceerde technologie die ze op continentale schaal inzetten om de atmosfeer te gijzelen en de hittekoepels te forceren, houden ze angstvallig buiten de camera's. Het netwerk weet allang dat het script veel verder gaat dan deze lokale testjes. Open je ogen voor het grotere plaatje! 👁️ #Weermanipulatie #NASA #GeheimeAgenda #Weermanipulatie #Technologie #Geheimen

Schrijfster en voormalig columniste Marjan Berk (93) is zondag in Amsterdam overleden, waarbij ze wordt herinnerd voor haar bijdragen aan literatuur en televisie, waaronder de iconische serie Vrouwenvleugel, haar columns die de mooie dingen van het leven belichtten, en haar inzet voor de lhbtiq+-emancipatie. #MarjanBerk #Vrouwenvleugel #LHBTIQEmancipatie

Vroegen de recente televisie-uitzendingen van Nieuwsuur aangaande de explosieve populariteit van afslankmedicijnen en de illegale handel in medicijnen, laat zien, dat Nederlandse consumenten steeds vaker zelf het heft in handen nemen, waarmee een nieuwe 'thuisdokter'-cultuur ontstaat, die geleid wordt door de schaarste en bureaucratie van het zorgsysteem. #afslankpillen #medicijnenmaffia #gezondheidszorg

Ondanks een Europees verbod op Russische staatsmedia, krijgt de pro-Russische commentator Ksenia Fjodorova ruime media-exposure op Franse televisie via de rechts-radicale zender CNews, waar ze kritiek levert op Oekraïne en het Westen, wat leidt tot groeiende woede en verontwaardiging in Frankrijk. #ProRussisch #MediaVrijheid #KseniaFjodorova

Open brief aan John de Mol Beste John, U bent misschien wel de machtigste mediaman van Nederland. U begrijpt kijkcijfers, sentiment, timing en psychologie beter dan bijna wie dan ook. U voelde decennia lang haarfijn aan waar mensen naar wilden kijken en vooral wanneer ze ergens klaar mee waren. Daarom is het interessant dat juist de traditionele media nu massaal het contact met het publiek verliezen. Niet een beetje. Structureel. Het vertrouwen daalt. De interesse verdwijnt. Jongeren lopen weg. En miljoenen mensen zoeken hun informatie inmiddels buiten de klassieke redacties om. Toch klinkt vanuit Hilversum vooral verwarring. Alsof men niet begrijpt wat er gebeurd is. Maar misschien begrijpt u het wél. Want ergens onderweg veranderde journalistiek van nieuwsgierigheid naar opvoedkunde. Van controleren van macht naar begeleiden van publiek gedrag. Van pluriformiteit naar morele choreografie. Niet overal. Niet altijd. Maar vaak genoeg om zichtbaar te worden. Tijdens corona zagen miljoenen Nederlanders iets merkwaardigs ontstaan: vrijwel alle grote redacties dachten ineens hetzelfde, twijfelden op hetzelfde moment aan dezelfde mensen, en nodigden opvallend vaak exact dezelfde experts uit. Dat voelde voor veel burgers niet meer als journalistiek. Dat voelde als afstemming. Daarna volgden Oekraïne, stikstof, migratie, klimaat, censuur, digitale controle, Europese machtsoverdracht — en telkens opnieuw leek het debat smaller te worden naarmate de maatschappelijke impact groter werd. Kritische vragen verdwenen niet letterlijk. Ze werden subtiel sociaal verdacht gemaakt. En juist dát hebben mensen gevoeld. Niet iedereen kon het perfect formuleren. Maar miljoenen burgers herkenden instinctief wanneer informatie niet langer bedoeld was om hen vrij te laten denken, maar om hen binnen acceptabele grenzen te laten blijven. Dus nee: het internet heeft het vertrouwen niet kapotgemaakt. De media zelf hebben dat gedaan. Niet door fouten te maken — fouten horen bij journalistiek. Maar door te stoppen met het serieus toelaten van fundamentele twijfel. En misschien is dat wel de grootste crisis van deze tijd: niet dat mensen “afhaken van nieuws”, maar dat complete instituties hun geloofwaardigheid langzaam hebben ingeruild voor nabijheid tot macht. U kent televisiepsychologie. U weet dat kijkers één ding feilloos aanvoelen: onechtheid. Mensen accepteren een mening. Zelfs propaganda. Maar wat ze uiteindelijk niet verdragen, is het gevoel gemanipuleerd te worden terwijl men ondertussen blijft beweren volledig objectief te zijn. Daarom groeit sociale media. Niet omdat alles daar waar is. Maar omdat daar tenminste nog zichtbaar wordt getwijfeld, gevochten, gezocht en botsend gedacht. Rommeliger. Soms hysterisch. Maar levend. De klassieke media ogen daarentegen steeds vaker als perfect verlichte studio’s waarin niemand nog werkelijk verrast mag worden. Misschien ligt daar juist een historische kans voor iemand als u. Niet nóg een format. Niet nóg een talentenjacht. Maar een platform waar echte journalistieke spanning terugkeert. Waar mensen met fundamenteel verschillende visies elkaar ontmoeten zonder vooraf moreel gesorteerd te zijn. Waar nieuwsgierigheid belangrijker is dan narratiefdiscipline. Nederland snakt daar meer naar dan Hilversum denkt. Met vriendelijke groet, Max von Kreyfelt #journalistiek #media #vertrouwen

Annabel Nanninga (@ANanninga) bij @geenstijl over het censureren van Fortuyn-fragment: "BNNVARA heeft niet de bevoegdheid om maar even te beslissen wat wij over onze eigen geschiedenis, van onze eigen betaalde televisie mogen terugzien." https://t.co/UOCCI5lFQG #censuur #geschiedenis #media

James Burrows, de beroemde tv-regisseur die op 85-jarige leeftijd overleed, was een sleutelfiguur in het succes van de klassieke sitcom, met meer dan duizend afleveringen van populaire series als Cheers, Taxi en Friends, maar de opkomst van streamingdiensten heeft het genre in de 21e eeuw vrijwel doen verdwijnen. #JamesBurrows #sitcom #televisie

De Amerikaanse televisiemaker James Burrows, bekend als de 'Steven Spielberg van de sitcoms', is op 85-jarige leeftijd overleden en wordt herinnerd om zijn invloedrijke werk aan populaire series zoals 'Friends' en 'The Big Bang Theory', waarbij hij meer dan vijftig jaar in de televisie werkte en elf Emmy Awards won. #JamesBurrows #televisiegeschiedenis #sitcoms