Search

What the fuck is dit, godverdoemme ? Een seksueel ziekelijke pedofiel terug uit de luwte trekken en hem opnieuw op televisie smijten alsof we hier op de comeback van het jaar zaten te wachten. En Streamz denkt blijkbaar: daar maken we eens een schoon programma van. Hoe fucking diep kunt ge als mediabedrijf zakken? Die man moet niet uit de luwte. Die moet onder zijn rots blijven en nooit meer één seconde publieke aandacht krijgen. Streamz, schaam u godverdoemme kapot. Dit is gewoon om te kotsen. #pedofilie #mediaschande #schande

Column: Deskundigen gezocht, kennis ongewenst Max von Kreyfelt Wie tegenwoordig een talkshow bekijkt, zou kunnen denken dat deskundigheid besmettelijk is geworden. De wetenschapper verdwijnt uit beeld. Zijn stoel wordt ingenomen door de bekende Nederlander: iemand die weinig van het onderwerp hoeft te weten, zolang heel Nederland maar weet wie hij is. Tijdens corona mocht Famke Louise bij Jinek aanschuiven om het gezondheidsbeleid te bespreken. Tegenover haar zat ic-arts Diederik Gommers, die jarenlang geneeskunde had gestudeerd. Famke beschikte over iets belangrijkers: een miljoen volgers. Inmiddels is het dagelijkse televisie. Johan Derksen begon als voetbalanalyticus, maar promoveerde zonder examen tot nationaal orakel over immigratie, oorlog, klimaat, politiek en volksgezondheid. Jack van Gelder volgde dezelfde spoedcursus. Wie jarenlang verslag deed van buitenspel, kan kennelijk ook uitleggen waarom Europa instort. Bram Moszkowicz was strafpleiter en mag daardoor meepraten over ongeveer alles waarvoor geen voetbalcommentator beschikbaar is. Angela de Jong beoordeelde televisieprogramma’s en werd vervolgens zelf een televisieprogramma: permanent aanwezig om Nederland te vertellen wat Nederland van Nederland moet vinden. Wierd Duk bezit als journalist kennis van Rusland en Duitsland, maar wordt eveneens ingezet als duider van de complete beschaving. Het probleem is niet dat deze mensen een mening hebben. Het probleem is dat televisie, bekendheid als deskundigheid presenteert. Aan tafel verdwijnt het verschil tussen iemand die twintig jaar onderzoek deed en iemand die twintig minuten door de redactie werd bijgepraat. Een echte deskundige is bovendien lastig. Die zegt dat cijfers onvolledig zijn, dat oorzaak en gevolg niet hetzelfde zijn en dat zekerheid ontbreekt. Daarmee maak je geen opgewonden aankondiging. De vaste tafelgast krijgt drie gesprekspunten, trekt een ernstig gezicht en levert vóór het reclameblok een conclusie. De hoofdredacteur van Nieuws van de Dag erkende dat feiten aan talkshowtafels ondergeschikt zijn geraakt aan meningen. Presentatoren Malou Petter en Art Rooijakkers vertrokken toen het programma nadrukkelijker voor opinie koos. Het antwoord van de televisiewereld was voorspelbaar: nog meer opiniemakers uitnodigen om uit te leggen dat er niets aan de hand was. Misschien willen echte deskundigen zich minder beschikbaar stellen. Meestal omdat zij niet als wetenschappelijk kamerplantje naast een vooraf geschreven conclusie willen zitten. Wie nuance aanbrengt, bederft het format. Wie de gewenste boodschap bevestigt, mag volgende week terugkomen. De mainstreammedia hebben deskundigen niet afgeschaft. Ze bewaren er meestal nog één voor de geloofwaardigheid. Daaromheen zetten ze vier bekende hoofden die het onderzoek mogen overschreeuwen. De stoel is nog dezelfde. Alleen wordt kennis doorgeschoven naar de reservebank. Tijd voor een NPO boete, 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #media #deskundigheid #opinie

De Afspraak, hebben jullie werkelijk niks beters meer? Iemand lapt bewust het arbeidsreglement aan haar laars, wordt ontslagen en krijgt vervolgens een stoel op televisie om daar een maatschappelijk drama van te maken. Dit is geen duiding. Dit is zendtijd verkwisten (lees : belastinggeld verspillen) aan een probleem dat ophoudt te bestaan zodra iemand gewoon de regels volgt. #arbeidsreglement #media #maatschappelijkdrama

Pieter Klok vraagt omroepen om Fleur Agema niet meer uit te nodigen. Op televisie heeft Stefan de Vries er de democratie voor over, om het ongenoegen het zwijgen op te leggen. Zo ziet extremisme en politieke zelfdestructie eruit 🎯 👇 https://t.co/i1Ujw2vh5Q #Politiek #Extremisme #Democratie

Column: Dertig seconden democratie van Giselle van Cann Max von Kreyfelt Giselle van Cann hoofdredacteur NOS had dertig seconden nodig om de Duitse verkiezingsuitslag journalistiek te fatsoeneren. Friedrich Merz, de grote verliezer, mocht in het journaal de remigratieplannen van de AfD vergelijken met de etnische zuiveringen uit de jaren veertig. Een maximale beschuldiging in minimale zendtijd. Kort genoeg om geen vragen te hoeven beantwoorden, lang genoeg om miljoenen kijkers duidelijk te maken wie er volgens Hilversum deugt en wie niet. Alice Weidel, de grote winnaar, hield die ochtend een speech die in Duitsland onmiddellijk volop werd besproken. Wat zij precies zei, hoe haar aanhang reageerde en waarom zoveel Duitsers haar partij steunen? De Nederlandse televisiekijker hoefde het niet te weten. De NOS had de democratie alvast voor hem samengevat: Merz mocht waarschuwen, Weidel mocht verdwijnen. Dat heet kennelijk onafhankelijke nieuwsvoorziening. De journalistieke truc is even eenvoudig als effectief. Je hoeft een politicus niet letterlijk te verbieden. Je laat hem gewoon niet zien. Vervolgens geef je zijn tegenstander dertig seconden om hem met de donkerste periode uit de Europese geschiedenis te verbinden. Geen context, geen wederhoor, geen fragment uit de winnende toespraak. Alleen het keurmerk van de staatsomroep: deze man waarschuwt, die vrouw bedreigt. Nog geen etmaal eerder werd het verwijderen van een omroep uit het publieke bestel verdedigd met plechtige verwijzingen naar journalistieke normen. Betrouwbaarheid! Zorgvuldigheid! Evenwichtigheid! De woorden rolden door Den Haag alsof daar zojuist de Tien Geboden voor redacties waren ontdekt. Maar wanneer de NOS zelf selecteert, weglaat en politiek inkleurt, heet het ineens “redactionele vrijheid”. Bij een ongewenste omroep is een omissie een bedreiging van de rechtsstaat. Bij de NOS is dezelfde omissie gewoon een professionele keuze van de eindredacteur. Niemand verlangt dat ieder journaal een Duitse verkiezingsavond integraal uitzendt. Wel mag van een publieke nieuwsorganisatie worden verwacht dat zij de kijker informeert in plaats van opvoedt. Als de verliezer mag vertellen waarom de winnaar gevaarlijk is, moet de winnaar minstens hoorbaar kunnen maken waarvoor zij zelf zegt te staan. Anders is het politieke montage. Waar blijven nu de verontwaardigde Kamerleden, mediabestuurders en hoeders van de journalistieke code? Waar zijn de onderzoeken, aangiftes en verontruste hoofdredactionele verklaringen? Of geldt die code alleen voor omroepen die uit de publieke zandbak moeten worden verwijderd? De NOS bracht geen nieuws over de Duitse winnaar. De NOS beschermde Nederland tegen het ongemak haar te moeten horen. Nederland moet beschermd voor Giselle van Cann Dertig seconden Merz. Nul seconden Weidel. Zo ziet censuur eruit wanneer ze een net jasje draagt en om acht uur begint. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.or #journalistiek #democratie #censuur

Televisiekijkers. Ik zal ze nooit begrijpen. Er is geen snellere manier om geestelijk versimpeld te raken dan door nieuws en actualiteiten door steeds dezelfde rolodex van quasi-competente babbelaars plat te laten slaan tot lauwe bocht, kokette branie en retorische bullshit. #Televisie #Media #Nieuws

'We moeten desnoods zelf maar op lanceerinstallaties gaan schieten.' Ja, echt, dat oppert D66-buitenlandwoordvoerder Hanneke van der Werf (@hannekevdwerf) bijna achteloos voor de camera’s bij Pauw & De Wit. Alsof het hier een discussie op X betreft en geen geopolitieke oorlogsverklaring. Ze zit aan de talkshowtafel, live op nationale televisie, doodleuk te speculeren over een directe militaire confrontatie. Laten we de ijskoude feiten eens op een rijtje zetten, de rauwe werkelijkheid onder ogen zien. Nederland heeft geen eigen luchtafweer van betekenis, geen eigen inlichtingendienst die in Oekraïne actief is en al helemaal geen politiek of militair mandaat om rechtstreeks in een oorlog met een nucleaire mogendheid te stappen. Toch laat Hanneke het klinken alsof Nederland morgen het verschil kan maken. Dat is niet alleen hallucinant, het is ronduit gevaarlijk. Want dit havermelktrutje is wel de buitenlandwoordvoerder van @D66. Met een dergelijke opmerking laat ze op nationale TV zien dat ze überhaupt niet nagedacht heeft over de Nederlandse belangen, toont ze geen enkel besef voor het feit dat elke extra stap het risico vergroot dat wij zelf doelwit worden. Het enige wat overblijft is de inmiddels vertrouwde morele reflex: wij zijn de goeden, dus alles is geoorloofd, dus zegt ze wat ze denkt, hoe hallucinant en wereldvreemd dat ook mag klinken. Maar laten we met beide benen op de grond blijven staan. Beslissingen over oorlog en vrede vragen niet om geveinsde morele superioriteit aan een talkshowtafel, maar om strategisch realisme en een ijskoud besef van de risico's. Wie het verschil niet kent tussen een stoere soundbite en een oorlogsverklaring aan een kernmacht, speelt met de veiligheid van ons allemaal. Want terwijl de camera's wegdraaien en Hanneke haar laatste slok koffie met havermelk opdrinkt, verandert haar morele egotrip niets aan de rauwe werkelijkheid buiten. En die werkelijkheid, beste Hanneke, is een stuk minder vergevingsgezind dan de studio van Pauw & De Wit. https://t.co/YQb57Q9Caz #Oorlog #Geopolitiek #Veiligheid