Search

The article discusses the importance of local content in Poland's defense sector, highlighting the need to precisely determine the level of independence in acquiring defense technologies, as emphasized by Wojciech Dąbrowski, the president of the Polish Development Holding. #localcontent #przemysłobronny #PolskiHoldingRozwoju (translated)

Poland, by investing in the purchase of weapons, must also invest in the development of the domestic defense industry to ensure the independence of servicing and modernizing equipment, which is crucial for the efficiency of the army and serves the long-term interests of the state. #PrzemysłObronny #Polonizacja #ZbrojeniaPolski (translated)

Mr. Grzegorz, I read the entire justification. And I agree with one thing – legal analysis cannot be replaced with the label of a "neo-judge," because that is not an argument 🤷‍♂️ However, the justification itself, although extensive and internally organized, in my opinion leaves two very serious legal problems. The first concerns Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure. The provision states that in preparatory proceedings, a "blanket warrant" can be issued at the request of the prosecutor or in the absence of their objection. Here, the prosecutor filed an objection. The court does not challenge the wording of the provision. It consciously deviates from it, considering that the binding objection of the prosecutor would violate the court's jurisdictional independence. It references Article 8 § 1 of the Code of Criminal Procedure, Article 178 paragraph 1 of the Constitution, Article 6 of the ECHR, Article 47 of the KPP, and part of the case law of appellate courts. This is a legal argument. But there is also an opposing line of case law, based precisely on the linguistic interpretation of Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure, which the court itself notes in the justification. I wrote about this yesterday. So it is not the case that there is no problem. There is a very serious dispute about the limits of interpretation contra legem and whether the court can practically deprive the premise, which the legislator explicitly included in the provision. The second problem I have is with the prognostic assessment. The court acknowledges that Romanowski left Poland, did not appear for the hearing concerning the temporary arrest, was outside the reach of Polish authorities, and even informed in his own application that he has a passport issued under a different identity 🤷‍♂️ The court considers these circumstances to be burdensome but then assumes that they cannot determine the assessment because one should look at it primarily prospectively. 🤔 And this is where I have the greatest doubt. The prediction of a suspect's future behavior does not occur in a vacuum. Its foundational material is, after all, their past behavior. 🤷‍♂️ If a person involved in the proceedings previously did not comply with procedural mechanisms, left the country, and remained outside the reach of the authorities, then their later declaration that from this moment they will comply with the conditions of the "blanket warrant" must be subjected to particularly rigorous assessment. The court may conclude that despite this, the risk has currently diminished. But it should convincingly demonstrate why specific past behaviors have lost their prognostic significance. Because if we are to predict a person’s future behavior while disregarding their past behavior, then a rather fundamental question arises - on what basis are we actually building this prediction? 🤷‍♂️ Therefore, I would not dismiss this ruling with the label of a neo-judge, but I would also not say that the problem ends with the justification sounding rational. A rationally constructed justification can still lead to a legally debatable result. In my opinion, this is exactly the kind of case we are dealing with here. The argumentation of the court is clear and can be recounted, but both the way of breaking the literal wording of Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure, and the prognostic assessment of the suspect's behavior leave significant legal doubts. If I were to rule on this matter, I would not grant the application. Firstly – due to the prosecutor's objection and the content of Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure. Secondly – even accepting a different interpretation of this provision, I would not find sufficient grounds for a positive prognostic assessment. This is not about punishing Romanowski for the past. It is about assessing whether his past behavior allows rationally to assume that from this moment he will respect the obligations arising from the "blanket warrant." In my opinion – it does not allow 🤷‍♂️ And that is precisely why there is an appellate review. #prawo #justycja #analizaprawna (translated)

❗️EXPLANATION In connection with the politicians' spin regarding the prosecutor's opposition to the issuance of the ironclad letter, which allegedly prevented the District Court from issuing such a letter, I present statements from court rulings indicating that this is an ABSOLUTELY INCORRECT understanding of the provision of Article 281 paragraph 2 of the Code of Criminal Procedure. 👉🏻As noted by the Court of Appeal in Gdańsk in its ruling of March 29, 2022, case file II AKz 222/22: “The understanding of the provision of Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure in such a way that the prosecutor's opposition would be binding on the district court would lead to systemic inconsistency and would at the same time be an expression of the prosecutor's privilege over the suspect, while reducing the district court to the role of a subordinate entity to the prosecutor's decision. Such a solution would be extremely ineffective and contradict the requirements of procedural economy, which speaks against involving in a specific proceeding as a procedural body an entity that does not have full powers to resolve the issue at stake in that proceeding. If the legislator intended to grant the prosecutor a decisive voice regarding the issuance of an ironclad letter, considering that they should be equipped with that competence as the body conducting the preparatory proceedings and responsible for its effects, they should have done so explicitly by modifying the provisions on functional competence for issuing an ironclad letter in preparatory proceedings. Since this has not been done, leaving this decision in the hands of the district court, the current regulatory provisions - given their lack of clarity and their systemic inconsistency - should be interpreted on the assumption that primacy should be given to the interpretation taking into account systemic assumptions, including rules resulting from the principles of adversariality and equality of the parties. In summary, the systemic and functional interpretation of Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure leads to the conclusion that the district court considering the suspect's application for the issuance of an ironclad letter in pre-trial proceedings is not bound by the prosecutor's opposition.” 👉🏻Also, the Court of Appeal in Krakow in the case with case file II AKz 523/22 in the justification of the ruling of February 7, 2023: “Analyzing the linguistic interpretation of the aforementioned provision, it is necessary to refer to the designation of the word opposition, which is 'disagreement, protest' (according to SJP PWN - internet service), 'resisting in any form' (...). Also, in the systemic context of the criminal procedure act, 'opposition' means a lack of consent to a specific decision or procedural action and entails a negatory or cassatory effect. This is also how this institution is perceived by W. Hermeliński and B. Nita-Światłowska, indicating that after the amendment the prosecutor was supposed (allegedly) to have the possibility of 'blocking the court with their statement of disagreement on the issuance of an ironclad letter' (...). Therefore, it cannot be acknowledged that the legislator in the amendment to the procedural law on April 20, 2021, established a separate form of 'opposition' and granted the prosecutor shaping powers, i.e., the ability to bind the court with conditions under which the court would consider the suspect's application, especially in the context of applying and shaping the financial guarantee indicated in Article 283 of the Code of Criminal Procedure. This is also supported by the purposive and logical interpretation of the mentioned regulation. The institution of opposition contained in Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure is of an extraordinary nature and was intended by the legislator to limit the judicial independence of the court. Adopting the concept of the possibility of conditioning the opposition on exonerating conditions would lead to a further limitation of the judicial independence of the court than in the case of a literal reading of the provision. (...) In summary - the prosecutor's opposition indicated in Article 281 § 2 of the Code of Criminal Procedure has a purely negatory character and cannot be burdened with any reservations. This does not take away from the prosecutor's ability to formulate a specific procedural position regarding the conditions for the issuance of an ironclad letter - nevertheless, the court ruling on the subject of the ironclad letter is not bound by them.” #prawo #polityka #sprawiedliwość (translated)

Ursula von der Leyen przedstawiła plan Unii Europejskiej na kolejny rok, koncentrując się na obronności, konkurencyjności, wsparciu Ukrainy oraz zwiększeniu samodzielności Europy, jednocześnie podkreślając potrzebę szybszego działania i ograniczenia biurokracji. #Europa #VonDerLeyen #ZmianyKlimatyczne

Uffff... podobnie jak u Pana, z mojej strony również będzie chyba dużo pisania... Panie Bogucki, tym razem problem nie polega nawet na tym, że cytuje Pan orzecznictwo wybiórczo 🤷‍♂️ Problem polega na tym, że z orzeczeń dotyczących dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej wyciąga Pan wniosek o materialnej prawidłowości decyzji Prezydenta, którego te orzeczenia po prostu nie potwierdzają 🤦‍♂️ Jak zwykle zacznę więc od podstaw. WSA nie stwierdził, że Prezydent może dowolnie odmawiać powołania sędziego. Wręcz przeciwnie. Sąd wyraźnie zaznaczył, że samodzielność Prezydenta przy wykonywaniu tej prerogatywy nie oznacza całkowitej dowolności, ponieważ wiążą go normy, zasady i wartości konstytucyjne. WSA stwierdził natomiast, że sąd administracyjny nie jest właściwy do kontroli tego aktu. I tu, Panie Bogucki, jest właściwie cała filozofia tych rozstrzygnięć. Co więcej – skargi były ODRZUCANE, a nie merytorycznie ODDALANE. A jak zapewne Pan wie, to są dwie zupełnie różne rzeczy. Z braku kognicji WSA nie wynika zgodność decyzji z Konstytucją 🤷‍♂️ Z braku kognicji WSA nie wynika brak obowiązku działania w granicach Konstytucji🤷‍♂️ A z braku kognicji WSA nie wynika dopuszczalność arbitralnej selekcji kandydatów według politycznego kryterium 🤦‍♂️ Podobnie jest z K 18/09, którym ponownie się Pan zasłania 🤦‍♂️ Trybunał badał tam ustawowe narzucenie Prezydentowi miesięcznego terminu na dokonanie nominacji i uznał takie związanie prerogatywy za niekonstytucyjne. Z tego wyroku nie wynika jednak żadna generalna teza, że Prezydent otrzymał blankietowe prawo odmowy nominacji bez podania powodów i poza standardami konstytucyjnymi. Mam nadzieję, że teraz już wyraźniej widać, o czym rzeczywiście było K 18/09. A teraz rzecz, którą w Pańskim wpisie naprawdę trudno przeoczyć. 21 maja 2026 r. ETPCz wydał wyrok w sprawie Sobczyńska i inni przeciwko Polsce. Sprawa dotyczyła właśnie odmowy powołania kandydatów na stanowiska sędziowskie mimo pozytywnego zakończenia procedury przed KRS. ETPCz stwierdził naruszenie art. 6 § 1 EKPC. Dlaczego?🤔 Ponieważ odmowa nie zawierała uzasadnienia, nie podlegała żadnej kontroli sądowej, a kandydaci nie byli chronieni przed decyzją, która nosiła cechy możliwej arbitralności. I właśnie dlatego Pańskie pytanie, czy obecni skarżący „dążą do wzbudzenia politycznego orzeczenia ETPCz”, brzmi dziś dość osobliwie... Takie orzeczenie już istnieje. Co więcej, RPO również kwestionuje dotychczasowe podejście sądów administracyjnych i wniósł skargę kasacyjną do NSA, podnosząc https://t.co/wO8AaJDRre. standard art. 6 EKPC oraz konstytucyjne prawo do sądu. Można oczywiście z tym stanowiskiem polemizować. Dokładnie tak, jak ja polemizuję teraz z Pańskim. Nie może pan jednak uczciwie przedstawiać sprawy tak, jakby problem prawny został definitywnie rozstrzygnięty kilkanaście lat temu, a każdy sędzia próbujący dziś poddać odmowę kontroli musiał być albo nieukiem, albo politykiem 🫣 To jest już zwyczajnie nieuprawniony wniosek (chociaż ciśnie mi się na usta bardziej radykalne określenie) Jeszcze bardziej... osobliwa jest dalsza część Pańskiego wpisu. Z faktu, że sędziowie skorzystali ze środka prawnego i zakwestionowali decyzję dotyczącą własnej kariery zawodowej, wyprowadza Pan wniosek, że tym samym "potwierdzili słuszność" odmowy ich powołania. No jakim cudem doszedł Pan do takiego wniosku? Czyli według tej logiki samo skorzystanie z prawa do sądu ma być dowodem, że ktoś nie nadaje się do pełnienia urzędu sędziego? 🤦‍♂️ To nie jest argument prawny,to jest czysta petycja zasady. Nie ma również żadnej podstawy do przypisywania tym sędziom "motywów politycznych"" tylko dlatego, że próbują doprowadzić do sądowej kontroli decyzji dotyczącej ich statusu. Zwłaszcza po wyroku ETPCz z maja 2026 r. 1/ #prawo #sądownictwo #konstytucja

Zapominanie imion nie zawsze wskazuje na demencję, a niepokój powinny budzić tylko utrzymujące się zmiany w funkcjonowaniu, które mogą wymagać wsparcia, podczas gdy troska o zdrowie poznawcze i profilaktyka odgrywają kluczową rolę w zachowaniu samodzielności. #demencja #Alzheimer #zdrowiepoznawcze

Pojawiło się trochę odpowiedzi sugerujących, że krytyka JB bierze się z osobistej niechęci, bo nie ma żadnych merytorycznych argumentów przeciwko jego słowom. Obiecałem sobie nie tykać tematu fantazji JB, ale debata w K0 doskonale pokazuje właśnie jego ignorację historyczną. Pytania i komentarze, które wypowiada, są albo typowym historycznym prezentyzmem albo już dawno zostały wyjaśnione lub obalone naukowo. Przy czym nawet nie trzeba specjalnie siedzieć w nauce, aby znać kilka najważniejszych i powszechnie uznanych książek na krzyż. -> JB zarzuca Hitlerowi, że jego polityka rasowa doprowadziła do klęski w Rosji, a stare "kajzerowskie" elity miały rację. Wszystko to pięknie wygląda na papierze jako suchy argument, ale właśnie bez jego polityki w latach 1935–1941 Niemcy nigdy nie zaszłyby tak daleko. Bynajmniej nie chodzi jedynie o mobilizację państwa totalitarnego, ale o kompletne przełamanie dotychczasowych szlaków dyplomatycznych i porządku międzynarodowego. Właśnie ta bezwzględna elastyczność i gotowość do stawiania wszystkiego na jedną kartę odróżniały go od konserwatywnych dyplomatów. Podczas gdy elity kajzerowskie dbały o pozory prawa międzynarodowego, Hitler traktował traktaty wyłącznie jako instrumenty taktyczne. Łamiąc ustalenia z Wersalu, bezczelnie testował bierność Zachodu, co przyniosło mu bezkrwawy Anschluss i triumf w Monachium. Pakt RM był majstersztykiem cynicznego pragmatyzmu, bo oddalił widmo wojny na dwa fronty i dał czas na zmiażdżenie Francji. Hitler jak hazardzista: dopóki rywale grali według starych reguł dyplomacji, jego paranoiczna konsekwencja i absolutny brak hamulców moralnych zapewniały Niemcom pasmo nieprawdopodobnych zwycięstw. Model wojny totalnej, który przyjął, w tym łamanie wszelkich norm w relacjach, był immanentną cechą niemieckiego państwa w tamtym czasie, które nie szło po "jakieś ziemie na wschodzie", ale po kompletną dominację i budowanie nowego świata. Niemcy do czerwca 1941 miały jasne doświadczenie: nasza strategia działa, dopóki trzymamy wszystkich ostro za twarz na wschodzie, dając wentyl bezpieczeństwa w okupowanych krajach zachodu. Tak więc kajzerowscy wojskowi mogli proponować złagodzenie polityki rasowej na wschodzie, ale była ona też jednym z głównych motorów napędowych niemieckiej gospodarki. Bezprecedensowy rabunek dawał Niemcom znacznie mocniejszy zastrzyk niż liczenie na państwa satelickie (które i tak musieliby mocno utrzymywać) w odległej perspektywie. Wojna na wschodzie i tak miała trwać max. rok, więc kto w takich warunkach chciałby dzielić się łupami z narodami uważanymi za podludzi? -> JB oskarża Becka, że nie grał na czas z Gdańskiem To już jest oczywista nieprawda, którą dawno temu obalił prof. Kornat w swojej rewelacyjnej monografii. Polska dyplomacja lawirowała tak długo, jak się dało, ale Niemcy nie chcieli być zwodzeni. Na przełomie 1938/1939 doszło do przesilenia, a Berlin zażądał od Warszawy jasnej deklaracji w sprawie dołączenia do paktu antykominterowskiego. Nie było już wówczas żadnego luzu na przeciąganie. Sygnały płynące od Hitlera były jasne: albo jesteście z nami, albo przeciwko nam. Na popacie ustaleń prof. Kornata mogę powiedzieć, że moje badania nad polityką zagraniczną Japonii w 1939 roku dokładnie pokazują tragizm Polski. Tokio bardzo chciało pogodzić Berlin i Warszawę, wciągając tę drugą do paktu antykomiternowskiego. Ostatecznie okazało się, że Hitler nie miał za grosz elastyczności. Nie chciał polubownie załatwić sprawy Gdańska, nie chciał słyszeć o żadnej samodzielności politycznej ani wojskowej Polski. Wszystko miało być ściśle podporządkowane Niemcom i ich celom strategicznym. Z tego też powodu Japończycy ostatecznie odpuścili mediację w maju 1939 roku, widząc, że niczego nie ugrają, bo Hitler dąży tak czy inaczej do wojny z Zachodem, na którą Polska nigdy się nie zgodzi. -> Krytyka polegania Becka na Brytyjczykach jako wyraz braku zmysłu politycznego Tutaj nawet nie wiem, jak mam to komentować. A na kim mieliśmy polegać? Na Niemach? Na Związku Radzieckim? W ówczesnej układance politycznej świat dzielił się wyraźnie na dwa obozy: jeden pragnący utrzymać porządek wersalski, a drugi dążący do jego obalenia. Chyba nie muszę udowadniać Panu geopolitykowi, że jakakolwiek zmiana korzystna dla Niemiec w tamtym czasie była niekorzystna dla Polski. Będąc efektywnie między dwoma najgroźniejszymi systemami totalitarnymi, które nawet nie chciały nas podporządkować w starym stylu, ale po prostu zniszczyć i przeżuć, trwanie przy historycznym sojuszu z Francją, wspartą przez drugie mocarstwo świata, czyli UK, było najlepszym, co mogło spotkać Polskę w tamtym czasie. A gdy do tego dodamy fakt, że za UK mocno stały Stany Zjednoczone (a jednocześnie mocno przeciwko Niemcom), sprawa niepodległości Polski zyskiwała zupełnie inny wymiar. -> Krytyka elit II RP, że "uciekły na zachód" i "powinny zginąć na miejscu" To już zupełna romantyczna odklejka. Skoro JB jest taki "honorowy", to dlaczego nie popełni "medialnego seppuku" w związku z przypisaniem sobie cudzych ustaleń naukowych w swoim doktoracie, a następnie cwaniackim rozgrywaniem sprawy przez kruczki administracyjnoprawne? Czemu, skoro uznaję lud za naczelnego suwerena, nie zgodzi się na to, aby lud ocenił materiały, które przygotowałem do postępowania w sprawie odebrania doktoratu? Ale odnośnie historii, rozumiem, że JB uciekają takie szczegóły jak to, że odnotowaliśmy następujące przypadki "braku honoru" w następujących krajach napadniętych przez Niemcy: Norwegia – król Haakon VII wraz z rządem Johana Nygaardsvolda ewakuowali się w czerwcu 1940 r. do Londynu po zaciętych walkach w kraju. Stamtąd zarządzali potężną norweską flotą handlową, która miała kluczowe znaczenie dla alianckich dostaw. Holandia – królowa Wilhelmina oraz gabinet premiera Dirka Jana de Geera uciekli do Londynu w maju 1940 r. natychmiast po ataku Niemiec. Z uchodźstwa zarządzali bogatymi zasobami kolonialnymi, w tym Holenderskimi Indi­ami Wschodnimi. Belgia – premier Hubert Pierlot i jego rząd przenieśli się najpierw do Francji, a po jej upadku do Londynu. Co ciekawe, król Belgów Leopold III postanowił zostać w kraju pod okupacją, co wywołało głęboki kryzys polityczny. Rząd w Londynie kontrolował https://t.co/tO9bdtkIWh. Kongo Belgijskie i tamtejsze strategiczne surowce. Luksemburg – wielka księżna Szarlotta i rząd Pierre'a Duponga ewakuowali się w maju 1940 r. przez Francję i Portugalię do Londynu. Francja (Komitet Wolnej Francji) – po kapitualcji rządu Vichy, generał Charles de Gaulle odleciał do Londynu, gdzie stworzył ruch France Libre (Wolna Francja). Choć nie był to z początku formalny rząd uznawany przez wszystkich, z czasem przekształcił się w Tymczasowy Rząd Republiki F Czechosłowacja – Edvard Beneš utworzył Czechosłowacki Komitet Narodowy w Paryżu, a po upadku Francji przeniósł się do Londynu, gdzie brytyjski rząd oficjalnie uznał jego gabinet za legalną reprezentację Czechosłowacji. Grecja – po ataku Niemiec w kwietniu 1941 r. król Jerzy II i rząd Emmanouila Tsouderosa ewakuowali się najpierw na Kretę, a potem do Kairu i częściowo do Londynu. Jugosławia – po błyskawicznej inwazji Osi w kwietniu 1941 r. młody król Piotr II wraz z rządem Dušana Simovicia uciekli przez Grecję i Kair do Londynu. Na koniec mojego wywodu muszę zgodzić się z JB w jednej zasadniczej kwestii. III RP nie przeprowadziła pełnej transformacji w kierunku cywilizowanego państwa prawa i społeczeństwa obywatelskiego. Doskonałym tego przykładem jest właśnie kariera "ekspercka" JB. Człowieka, który nałogowo kłamie, zmyśla jak najęty i nie umie przekazać prostej myśli bez używania dekoracyjnej nowomowy. Jego aktywność to esencja bylejakości III RP. Czyli nieważne co mówi i z czego to bierze, ale ważne jakie robi wrażenie, jak wygląda, kogo zna i gdzie się wkręci. Nawet jego doktorat z wolnej stopy, gdzie w polskich realiach zasadniczo kupowało się stopień naukowy za ok. 30-50k PLN to jedna wielka kompromitacja, której nie zamiecie pod dywan, niezależnie od tego jakie będzie stosował kruczki prawne. Jeśli Pan Redaktor @BogRymanowski lubi ciekawe tematy i zależy mu na prawdzie, bardzo chętnie przekażę komplet materiałów dowodowych w sprawie postępowania o odebranie stopnia doktora. Niech sobie wszyscy w Polsce popatrzą, jaki to "doktorat" powstał spod klawiatury naszego ancymona. #historia #debatapubliczna #polityka

Z okazji rozpoczęcia roku szkolnego życzę wszystkim rodzicom, aby Wasze dzieci nie musiały napotykać na swojej drodze operujących maszyn budowlanych i kierowców jeżdżących po chodnikach. Żeby bezpieczna droga do szkoły nie równała się podwożeniu dziecka pod same drzwi z obawy o to, co może je spotkać, gdybyście postawili na samodzielność. Zdjęcie z dzisiaj z ul. Czerniakowskiej w Warszawie, godzina 9:30. #BezpieczeństwoNadWszystko #RokSzkolny #Warszawa

Irlandia zaostrzy przepisy dot. uzyskania obywatelstwa: -test z jęz. angielskiego, -8 lat zamieszkania w kraju, -samodzielność ekonomiczna. Przepis w interesie państwa. I wrzask organizacji pozarządowych - źródła rozwalania państwa, jak w całej Europie. #Irlandia #obywatelstwo #prawo

Ratownicy medyczni w Polsce postulują zwiększenie swoich kompetencji i samodzielności w szpitalnych oddziałach ratunkowych, co miałoby przyczynić się do skrócenia kolejek oraz lepszego wykorzystania ich potencjału, a projekt reformy przedstawiony przez Krajową Radę Ratowników Medycznych zakłada wprowadzenie trzech poziomów odpowiedzialności zawodowej oraz powiązanie ich z wyższymi wynagrodzeniami. #RatownicyMedyczni #SOR #ReformaZdrowia

Marita, poruszająca się na wózku, walczy z poważnymi problemami zdrowotnymi po złamaniu nogi i odleżynach, co wpływa na jej samodzielność i codzienne życie, a sytuacja rodziny, żyjącej z minimalnych świadczeń, stała się trudna, co skłoniło ich do poszukiwania wsparcia na leczenie. #Niepełnosprawność #Rodzicielstwo #Wsparcie

Ukraińcy w Polsce, aktywni zawodowo i znacząco przyczyniający się do wzrostu PKB, wpłacają więcej do systemu ubezpieczeń społecznych, niż z niego pobierają, a jednocześnie państwo ogranicza ich specjalne przywileje, promując ich samodzielność. #UkraińcywPolsce #migracja #gospodarka

Panie Bogucki, spokojny ton nie zmienia manipulacji w wykładnię prawa. Pański wywód pomija podstawową regułę konstytucyjną, a następnie przedstawia własny wniosek jako hmm "elementarny" (?) Art. 144 ust. 2 Konstytucji stanowi, że akty urzędowe głowy państwa wymagają kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów. Ustęp 3 zawiera zamknięty katalog wyjątków. Wymienia powoływanie sędziów, lecz nie wymienia mianowania asesorów sądowych. Dlatego Pański argument, że w art. 106i § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych -ani słowa nie ma o kontrasygnacie- jest pozbawiony znaczenia. Obowiązek kontrasygnaty nie musi być powtarzany w każdej ustawie. Wynika bezpośrednio z Konstytucji i obejmuje każdy akt urzędowy, który nie został wyraźnie zwolniony w art. 144 ust. 3. Ustawa określa, kto mianuje asesorów. Nie czyni jednak z tego aktu konstytucyjnej prerogatywy. Nie pomaga Panu również rozróżnienie między postanowieniem a dokumentami wręczanymi poszczególnym asesorom. Kontrasygnacie podlega akt urzędowy, a nie jego pamiątkowy egzemplarz. Skoro sam Pan przyznaje, że podpis premiera był wcześniej składany na postanowieniu dotyczącym mianowań, potwierdza Pan istnienie praktyki kontrasygnowania tych czynności, zamiast ją obalać. Nieprawdą jest także, że wyroki TK z 2007 i 2026 r. tworzą jeden oczywisty ciąg rozumowania. Wyrok SK 7/06 dotyczył zależności asesora od Ministra Sprawiedliwości w dawnym modelu asesury. Nie rozstrzygał, że mianowanie asesora jest prerogatywą z art. 144 ust. 3 pkt 17 ani że wymóg kontrasygnaty narusza niezawisłość. Co więcej, nawet K 2/26 nie potwierdza Pańskiego twierdzenia o "wyłącznej konstytucyjnej prerogatywie ". W uzasadnieniu tego rozstzrygnięcia stwierdzono wprost, że mianowania asesorów nie można uznać za prerogatywę z art. 144 ust. 3 pkt 17 na podstawie bezpośredniej wykładni pojęcia powoływania sędziów. Sklad orzekający skonstruował dopero nieznaną Konstytucji kategorię "prerogatywy pochodnej"(?!). Innymi słowy- Konstytucja tej prerogatywy nie wymienia, więc próbowano ją wyprowadzić z innych zasad ustrojowych. Trybunał Konstytucyjny może kontrolować ustawy na podstawie Konstytucji. Nie może jednak dopisywać do zamkniętego katalogu wyjątków nowych kompetencji głowy państwa ani zmieniać ustawy zasadniczej pod nazwą "prerogatywy pochodnej". Konstytucję zmienia się w trybie jej art. 235, nie przez twórczą wykładnię organu kontroli konstytucyjności. Pomija Pan również, że samo K 2/26 zastrzega skutki wyroku dopiero od dnia jego ogłoszenia. Tymczasem nie zostało ono ogłoszone w Dzienniku Ustaw. Publikacja w zbiorze orzecznictwa TK nie zastępuje ogłoszenia wymaganego przez art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji. Nie można więc traktować tego rozstrzygnięcia tak, jakby skutecznie zmieniło stan prawny przed mianowaniami dokonanymi 28 lipca. Nie jest również prawdą, że kontrasygnata oznacza przejęcie przez premiera kompetencji do mianowania asesorów. Mianowania dokonuje głowa państwa. Podpis Prezesa Rady Ministrów jest konstytucyjnym warunkiem skuteczności aktu i oznacza przejęcie za niego odpowiedzialności politycznej. Dokładnie tak skonstruowano polski model ustrojowy: zasadą jest współdziałanie obu organów, a samodzielność głowy państwa stanowi wyjątek wymagający wyraźnej podstawy konstytucyjnej. Żądanie przedstawienia aktów do kontrasygnaty nie jest więc jakimś "naciskiem na władzę sądowniczą". Dotyczy spełnienia warunku prawnego poprzedzającego skuteczne objęcie stanowiska, a nie treści przyszłych orzeczeń asesorów. Straszenie odpowiedzialnością konstytucyjną za stosowanie art. 144 ust. 2 nie zastąpi wskazania przepisu, który mianowanie asesorów zwalnia z kontrasygnaty. Pan Nawrocki wręczył akty bez wymaganego podpisu premiera, opierając się na nieogłoszonym rozstrzygnięciu organu, który stworzył poza tekstem Konstytucji konstrukcję "prerogatywy pochodnej". Pan zaś przedstawia tę konstrukcję opinii publicznej jako literalną i wyłączną prerogatywę konstytucyjną. #Konstytucja #Prawo #Polityka

Pentagon rozpoczął przegląd obecności sił zbrojnych USA w Europie, mający na celu wzmocnienie samodzielności bezpieczeństwa NATO i dostosowanie rozmieszczenia wojsk do przyszłych strategii, co może skutkować redukcją sił w niektórych krajach, ale jednocześnie planowane jest zwiększenie amerykańskiej obecności w Polsce poprzez utworzenie stałej bazy. #NATO #Pentagon #bezpieczeństwo

Artykuł analizuje relacje między Europą a Stanami Zjednoczonymi w kontekście wojskowym, wskazując, że mimo prób uniezależnienia się od USA, Europa nadal pozostaje zależna od amerykańskiej technologii i wsparcia, a Donald Trump wyraża ambiwalentne podejście do europejskich dążeń do samodzielności, sugerując, że powinny one być ograniczone. #Europa #USA #NATO