Search

Powiem Wam szczerze, że im więcej czytam sprawdzonych ukraińskich kont autentycznych osób, które zawodowo teraz chyba już zajmują się kłamaniem na temat historii, kompletnie bez żadnych skrupułów i starą sowiecką szkołą pt. "zrównaj oponenta z ziemią, byle nie ustąpić na milimetr", tak dochodzę do wniosku, że przyszłość Ukrainy naprawdę rysuje się w nieciekawych barwach. Owszem, wszystko wskazuje na to, że Ukraina obroni swoją niepodległość. Ale z takim mentalem trepa-bully, który z roli ofiary wchodzi w skórę typa próbującego rozstawiać wszystkich po kątach, to nie wiem, czy ta odbudowa w ogóle dojdzie do skutku. Bo zaraz Ukraińcy będą pouczać wszystkich w Europie, jaką są potęgą i jakie stawiają warunki do bezwarunkowej kapitulacji na polu gospodarczym przy pierwszym lepszym konflikcie w wykonaniu umowy. Przy okazji, wielkim zderzeniem z rzeczywistością będzie smutna kwestia uznania rosyjskich zdobyczy terytorialnych. Raczej należy spodziewać się, że z upływem czasu kraje europejskie będą krok po kroku normalizować stosunki z Rosją i przyjmować stan faktyczny za stan prawny (co nie jest żadną nowością w historii prawa międzynarodowego). Niezależnie zatem od ukraińskiego punktu widzenia i obecnej interpretacji w prawie międzynarodowym, Krym, Zaporoże i Donbas staną się na mapach rosyjskim terytorium. Możliwe, że nawet w mniej niż dekadę. Nie mówię, że jestem tego zwolennikiem. Stwierdzam fakt. Jestem szalenie ciekawy, jak Ukraina zamierza poradzić sobie z tym problemem. Będzie wojować z każdym, kto nawinie się na widelec? Każdym, kto w 100% nie zgadza się z jedyną wersją historii i rzeczywistości, pisanej w Kijowie pod wpływem narodowego uniesienia? Będzie grozić dronami? Sankcjami? Będzie rozmawiać tylko ze Stanami Zjednoczonymi, Niemcami, Francją i UK jako równoprawny gracz w "pierwszej lidze"? Po prostu tego nie ogarniam. #Ukraina #praktykaMiędzynarodowa #historia

Postaram się odpowiedzieć. Nie po raz pierwszy spotykam się z tym argumentem, więc może warto zająć stanowisko przy szerszej widowni. Polska polityka na pierwszy rzut oka wydaje się wewnętrznie sprzeczna. Tam, gdzie wygodnie, powoływaliśmy się na argumenty etniczne, a tam, gdzie ich nie mieliśmy, na argumenty historyczne. Sprawia to wrażenie, że Polska sięgała łapami po wszystko, co tylko mogła chwycić. Rzeczywistość jest jednak bardziej skomplikowana. Po pierwsze: odrodzenie państwa polskiego nie było zawieszone w próżni i na arenie międzynarodowej opierało się na jasno wyrażonej woli Ententy. Ta natomiast przyjęła koncepcję budowy państw etnicznych z niewielkimi wyjątkami. Po drugie: Polska miała uzyskać terytoria bezsprzecznie polskie oraz dostęp do morza. W praktyce nie było to takie łatwe, bo Niemcy nie chcieli oddawać nawet wybitnie polskiej Wielkopolski, nie mówiąc o Pomorzu czy etnicznie polskim Górnym Śląsku. Po trzecie: Ententa, chwilę po przyjęciu koncepcji etnicznej w Europie Środkowo-Wschodniej, wyraziła zgodę na utworzenie Czechosłowacji. Czechy miały zaś zachować granice historyczne, czyli w praktyce 3 mln Niemców, którzy byli tam wrogim żywiołem. Dlaczego zatem Polska miała nie podnosić takich praw np. w stosunku do niemieckojęzycznego Gdańska, który był dla nas kwestią gospodarczego przeżycia? Po czwarte: Polska, jeszcze przed zakończeniem wojny na zachodzie, weszła w spór terytorialny w Galicji Wschodniej z ZURL, która chciała postawić wszystkich przed polityką faktów dokonanych. To oczywiste, że posiadając prawa historyczne, polski Lwów i większe miasta oraz ogólnie ok. 35% ludności, 70% ziemi oraz 80% majątku w całym regionie, Polska nie mogła zgodzić się na zepchnięcie na zachód od Sanu. Po piąte: Ewidentnie polskojęzyczna Wileńszczyzna powinna należeć do Polski zgodnie z koncepcją przyjętą przez Ententę. Tak samo z Cieszynem. Czemu zatem wyszły z tym takie problemy? Czemu dzisiaj Litwini i Czesi nie biją się w pierw, że wyciągnęli łapy po obce ziemie? Bo uważają, że mieli prawa historyczne. Oczekiwanie zatem, że Polska ich nie będzie miała, jest totalnym odklejeniem. Po szóste: Polska aktywnie szukała sposobów, by ułożyć sobie granicę na wschodzie. Ale nie było łatwo. Propozycje rozgraniczenia Galicji Wschodniej rozbijały się o upór ZURL, która nie chciała przyjąć nawet przyzwoitej granicy. Litwini odrzucili linię Focha. Wszelkie propozycje kantonalne, federacyjne itp. rozbiły się o brak dobrej woli. Każdy walczył o swoje i zaczął stosować niedozwolone chwyty, więc Polska również przyjęła podobną postawę. Logiczne. Po siódme: Ententa w praktyce chciała, abyśmy oddali im całkowity mandat do decydowania o losie ziem na wschód od Linii Curzona. Na wypadek gdyby wygrała jednak Biała Rosja. Czy muszę to szerzej komentować? HELL NO. Po ósme: Tyle było pitolenia o granicach etnicznych i sprawiedliwym dostępie do morza, a tymczasem Polska w traktacie wersalskim nie dostaje ani Górnego Śląska ani Mazur. Bo Brytyjczykom nagle zrobiło się szkoda Niemców i pojawiły się nowe argumenty. Polityczne. Gospodarcze. Histotoryczne. Ten pokój mógł być dla nas zdecydowanie korzystniejszy terytorialnie. No ale nie był, bo zostaliśmy w pewnym sensie oszukani. Po dziewiąte: Polska popełniła wiele błędów w latach 1918-1920, ale jak na skalę tego, co działo się wówczas w Europie, nie była krajem, który jakkolwiek wyróżniałby się na plus lub minus pod względem pazerności terytorialnej. Litwini chcieli przejąć Wilno bez względu na stosunki narodowościowe? Nie pozwoliliśmy im na to. Ukraińcy chcieli wykopać Polskę za San. Wywołali wojnę, którą przegrali. Mimo prób mediacji ze strony ententy. Niemcy nie chcieli nawet oddać nam Wielkopolski. Pomimo tego, że doświadczyli boleśnie na własnej skórze polskiego powstania. Rosjanie chcieli nas zamknąć w Linii Curzona, a bolszewicy w ogóle zliwidować, więc tego komentować chyba nie muszę. Czechów też nie będę omawiał, bo dostali to, czego chcieli, z pogwałceniem cywilizowanych zasad prowadzenia stosunków międzynarodowych. Reasumując: Naprawdę byłbym za tym, aby o granicach w Europie w tamtym czasie decydowały jasne i uczciwe zasady. Ale nikt ich nie chciał wówczas przestrzegać. Łącznie z największymi wygranymi, czyli Wielką Brytanią i Francją. W takich okolicznościach naprawdę trudno oczekiwać, aby inne państwa grały we frajerską grę i wygrywały głupie nagrody. Szczerze wolałbym, aby Polska dostała Gdańsk i Górny Śląsk, Mazury i Zaolzie, ale była nieco mniejsza na wschodzie, np. o część Wołynia i Polesia. No ale nie było to możliwe. #Polska #historia #polityka

Niesamowite. Zawsze miałem wrażenie, że ministrowie danego państwa są od realizowania interesu państwa które reprezentują. Panie doktorze @ADybczynsk9367 - musiałem nie uważać na tym wykładzie, ale który nurt stosunków międzynarodowych reprezentuje nasz MSZ? https://t.co/fbR1JJVv0z #polityka #stosunkimiedzynarodowe #MSZ

.@W_Kononczuk, szef @OSW_pl: "Jestem zaskoczony stopniem nastrojów antypolskich w Ukrainie. Nigdy wcześniej niczego podobnego nie widziałem – zarówno w mediach, jak i sieciach społecznościowych widać falę wręcz nienawiści wobec Polski". I jak się miała udać realizacja koncepcji neojagiellońskich romantyków-naiwniaków, zwana oficjalnie polityką wschodnią, przy takim zapleczu analitycznym? #Ukraina #Polska #StosunkiMiędzynarodowe

W artykule Wojciecha Konończuka zwrócono uwagę na rosnące nastroje antypolskie na Ukrainie, które są widoczne zarówno w mediach, jak i w sieciach społecznościowych, oraz na strategiczne decyzje prezydenta Zełenskiego, które mają na celu mobilizację wewnętrznego poparcia, nawet kosztem relacji z Polską. #PolskaUkraina #banderyzm #stosunkiMiędzynarodowe

Cyniczna pułapka Kijowa i prawdziwy powód kłótni z Warszawą. Stosunki polsko-ukraińskie weszły w fazę brutalnej polityki realnej. Podczas gdy Kijów cynicznie buduje narodowe alibi dla zablokowanej integracji z UE i ucisza wewnętrzną opozycję, polski obóz prezydencki reaguje czystą, spóźnioną emocją. Kto zyskuje na konflikcie o panteony i ordery, a kto zostaje z ręką w nocniku? Spójrzmy na fakty bez filtrów i historycznego sentymentalizmu. #geopolityka #realpolitik #polska #ukraina #nawrocki #geopolityka #polska #ukraina

Marcin Przydacz, szef Biura Polityki Międzynarodowej w Kancelarii Prezydenta RP, spotkał się z amerykańskim sekretarzem stanu Marco Rubio w Białym Domu, gdzie dyskutowano o stałej obecności wojsk USA w Polsce oraz o relacjach polsko-amerykańskich, które Rubio określił jako najlepsze w historii. #wojskauzpolsce #g20 #stosunkipolskoamerykańskie

🔴 Krzysztof Bosak: - Ukraina się niczego nie boi, bo rząd w Kijowie nie został przez nikogo postraszony! - Należy zerwać stosunki dyplomatyczne z Kijowem? - Nie! Należy je nawiązać! Jak narazie Kijów prowadzi politykę z pominięciem Warszawy! @krzysztofbosak @KONFEDERACJA_ https://t.co/ab60EKDDTc #Ukraina #Polska #Polityka

Prawda jest taka, że Alvarez na 100% chce przejść do FC Barcelony. Jeśli to się nie uda, to czasami w życiu trzeba zdecydować się na coś innego, jeśli nadal chce się opuścić klub. Myślę, że będzie mu bardzo trudno pozostać w Atletico. Jeśli tranfer do Barçy nie dojdzie do skutku, to sądzę, że może rozważyć inne opcje. Na razie mówi tylko o FC Barcelonie. Zobaczymy jak będzie pod koniec lipca czy sierpnia. Atletico Madryt nie zaakceptuje 100M euro. Nie wydaje mi się, żeby sprawę z Blaugraną udało się rozwiązać w ciągu kilku dni. Stosunki między klubami są bardzo, bardzo chłodne. Jestem pewien, że Barça spróbuje jeszcze raz. Będzie to robić od samego końca. Wszystko zależy od Atleti, które ma bardzo mocną pozycję. Arsenal FC chciał nawiązać kontakt z Alvarezem, żeby sprawdzić, czy jest pole do negocjacji, ale odpowiedź piłkarza brzmiała: "Dziękuję, ale chcę iść do FC Barcelony. Nie chcę wracać do Anglii". [@FabrizioRomano dla @Meczykipl] (1️⃣) #FCBarcelona #Alvarez #TransferNews

Amerykański kongresmeni nie odwiedzą Rosji w czerwcu, jak planowano, ze względu na wewnętrzne priorytety polityczne oraz negatywne reakcje w Waszyngtonie na kontaktowanie się z rosyjskimi parlamentarzystami, co podkreśla trudności w relacjach między USA a Rosją. #USA #Rosja #stosunkiMiędzynarodowe

W artykule Witolda Jurasza omówiono dziewięć głównych przyczyn niepowodzenia polskiej polityki wobec Ukrainy, krytykując brak realnych relacji z Rosją, fatalne stosunki z Białorusią oraz pogardliwe podejście Polski do Ukrainy, które prowadziło do braku skutecznych działań i współpracy w zakresie polityki wschodniej. #Polska #Ukraina #Rosja

Sekretarz stanu USA Marco Rubio stanowczo zaprzeczył, że podczas ubiegłorocznego szczytu w Anchorage doszło do jakiegokolwiek porozumienia z Rosją, podkreślając, że owszem rozmawiano o propozycjach, ale brakowało formalnych ustaleń, co w kontekście trwającej wojny w Ukrainie stanowi zasadniczy problem. #stosunkirosjausa #marcorubio #wojnawUkrainie