Search

Μηπως είδαμε τη ΔΕΘ του 2027? Όλα τα εμβληματικά μέτρα που ακούστηκαν - και παίζουν ψηλά στη σκαλέτα των ειδήσεων - είναι για το (απώτερο) μέλλον. Η #ΔΕΘ του 2026 είναι σαν προαναγγελία της ΔΕΘ 2027, σαν να ζούμε σκηνές από Back to the Future, στην οποία κατά πάσα βεβαιότητα ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός. ▫️ Παροχή 500€+80€ σε δημόσιους υπαλλήλους: Θα δοθεί τον Δεκέμβριο 2027. Στην επόμενη ΔΕΘ θα έπρεπε να ειπωθεί από άλλη κυβέρνηση. ▫️ Μείωση Προκαταβολής Φόρου: 5% ετησίως για νομικά πρόσωπα, για να φθάσει στο 50% (από φορ. έτος 2028, δηλώσεις 2029 και ως τις δηλώσεις έξι χρόνια μετά). Μείωση προκαταβολής 5% στα ΦΠ από τις δηλώσεις του 2028! ▫️Κατάργηση τέλους επιτηδεύματος για επιχειρήσεις: Το 2027 στην περιφέρεια, το 2029 στην Αττική (+2 έτη!!!) ▫️ Συνταξιούχοι: αυξάνεται στα 400€ η ετήσια ενίσχυση - για όλους άνω των 65. Από τον Νοέμβριο του 2027 όταν τα 8 € τον μήνα που δίνονται θα τα έχει καταπιεί ο πληθωρισμός. ▫️ Μηδενισμός φόρου εισοδήματος τριτέκνων ως τα 20.000€: Από τις δηλώσεις του 2028!!! ▫️ Αφορολόγητο Αγροτών 20.000: αυτό μόνο απ τις δηλώσεις του 2027 μετά τις εκλογές με μόλις 87 εκατ κόστος. ▫️ Μείωση χονδρικής τιμής ρεύματος κατά 30% Σταδιακά ως το 2029. Το είπε στο έτσι επειδή το είπε ο Τσίπρας χωρίς να εξηγεί πως θα γίνει ▫️ Τιμαριθμοποίηση αναπηρικών επιδομάτων από τα τέλη του 2027 ▫️ Διορθωση χαρατσιου ελεύθερων επαγγελματιών: Από τις δηλώσεις του 2027 για να ψηφίσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες μη έχοντας προλάβει να καταλάβουν ότι οι περικοπές των προσαυξήσεων δεν ακυρώνουν τον κεφαλικό φόρο #ΔΕΘ #πολιτική #μέτρα

Κατά ένα περίεργο τρόπο τις τελευταίες ημέρες έχουμε σειρά από fake news με βάση το μεταναστευτικό: 1. Βίντεο παλιότερο προ 3 ετιας από άσχετη δομή που παρουσιάζεται ως σημερινό βίντεο στη δομή της Σιντικής 2. Σκηνές από την εισβολή στη Θέουτα που παρουσιάζονται ως σκηνές από την Κρήτη 3. Ιδιωτικός χώρος, που δεν έχει σχέση με το υπουργείο και δεν έχει σχέση με ασυνόδευτα ανήλικα, που παρουσιάζεται ως δομή ανηλίκων του υπουργείου μετανάστευσης και ασύλου. Αντιληπτή η τοξικότητα λόγω των εκλογών του 2027, αλλά πριν αναπαράγετε κάντε στοιχειώδη έλεγχο. #FakeNews #Μεταναστευτικό #Ενημέρωση

Στη Χαλκιδική κατέστειλαν το ελεύθερο κάμπινγκ και διέλυσαν σκηνές. Η ΕΡΤ καλύπτει το θέμα υιοθετώντας πλήρως τη λογική της κατασταλτικής επέμβασης, χωρίς να δώσει τον λόγο ούτε σε έναν κατασκηνωτή ή σε κάποια πρωτοβουλία που υπερασπίζεται το ελεύθερο κάμπινγκ. Δεν εξετάζει επίσης καθόλου το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Γιατί επιλέγουν άνθρωποι αυτήν τη φθηνή μορφή διακοπών; Πόσο κοστίζουν πλέον οι υπόλοιπες επιλογές για έναν εργαζόμενο; Τι δημόσιες και οικονομικά προσβάσιμες υποδομές υπάρχουν για διακοπές; Και όλα αυτά σε μια περίοδο που ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είτε δεν μπορεί να κάνει διακοπές είτε αναγκάζεται να τις περιορίσει δραστικά λόγω κόστους. Στο ρεπορτάζ τονίζονται οι κίνδυνοι πυρκαγιάς και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης. Δεν εξετάζεται όμως αν αυτοί οι κίνδυνοι μπορούν να αντιμετωπιστούν με ρύθμιση, υποδομές, οργανωμένους χώρους, μέτρα πυροπροστασίας και υγιεινής. Ο κίνδυνος παρουσιάζεται περίπου αυτομάτως ως επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης. Στους παράγοντες που αποφάσισαν και υπερασπίζονται την εκκένωση δίνεται άφθονος τηλεοπτικός χρόνος για να εξηγήσουν γιατί το ελεύθερο κάμπινγκ είναι πρόβλημα και γιατί η επέμβαση ήταν αναγκαία. Από την άλλη πλευρά, ακούμε μόνο, διαμεσολαβημένα από το ίδιο το ρεπορτάζ, ότι κάποιοι κατασκηνωτές είπαν πως το ελεύθερο κάμπινγκ «θα μπορούσε να ρυθμιστεί». Ποια είναι τα επιχειρήματά τους και πώς ακριβώς θα μπορούσε να ρυθμιστεί; Ο τηλεθεατής της δημόσιας τηλεόρασης δεν θα το μάθει. Και έτσι εντός του (αστικο)δημοκρατικού διαλόγου θα αποφασίσει έχοντας ακούσει τα επιχειρήματα μόνο της μίας πλευράς. «Τώρα δημόσια θά 'χουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες». #Χαλκιδική #ΕλεύθεροΚάμπινγκ #ΔημόσιαΤηλεόραση

Στο σήριαλ ''Στο κάμπινγκ'', ο ρόλος τού Μάιμου δεν υπήρχε στο αρχικό σενάριο. Εκείνη την εποχή ένας Σουηδός σκηνοθέτης ζήτησε να δει δουλειά μου. Ήθελα να βρω υλικό και άρχισα να μαζεύω σκηνές. Δέκα χρόνια πριν, είχα κάνει έναν άλλο, παρόμοιο ρόλο, τον ''Μπε'', στο σήριαλ ''Μεθυσμένη Πολιτεία''. Πήγα στην ΕΡΤ να ζητήσω τις κασέτες, μου είπαν ότι είχανε σβήσει τη σειρά, το οποίο δεν ίσχυε, αλλά εγώ το 'φαγα. Είχα στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Τότε κάναμε προεργασία για το σήριαλ ''Στο κάμπινγκ''. Ο φίλος Αντρέας Θωμόπουλος, ο σκηνοθέτης του σήριαλ, μου είπε: ''Νίκο συγκεντρώσου. Τώρα ξεκινάμε άλλη δουλειά.'' Το βιολί μου εγώ: ''Μα να σβήσουνε τη Μεθυσμένη Πολιτεία;'' Και μου λέει: ''Αν είναι να ηρεμήσεις, κάνε έναν ίδιο ρόλο εδώ!..'' Κάνω μία παύση είκοσι δευτερολέπτων, που οι σκέψεις πέφτουνε βροχή, και τον ρωτάω: ''Και τον Μήτσο ποιος θα τον κάνει;'' Γιατί αυτός ήταν ο δικός μου ρόλος. Κάνει τότε παύση ο Αντρέας, το επεξεργάζεται και μου λέει: ''Αντέχουν τα κότσια σου να κάνεις δύο ρόλους; Και για μένα είναι πρόκληση και για σένα. Το πάμε;'' Δώσαμε τα χέρια αμέσως. Και για μένα ήτανε μαγκιά που έπαιζα δύο ρόλους, και για τον Αντρέα που με σκηνοθετούσε. Παίρνω το αμάξι, κατεβαίνω στο χωριό, πάω στο ποτάμι που πήγαινα πιτσιρικάς και αρχίζω να σκέφτομαι, αρχίζω να σκαλίζω όσες εμπειρίες έχω από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες που είχα δει μέχρι τότε. Έχω ένα ντοσιέ κι ένα μολύβι και κάθε φορά που βρίσκω μια ιδέα τη γράφω. Αυτοί οι ρόλοι είναι επικίνδυνοι. Ένα λίγο παρακάτω, ένα λίγο παραπάνω, ή έχεις ξεφτιλιστεί εσύ, ή έχεις ξεφτιλίσει αυτόν που κάνεις. Για μένα είναι πρόκληση αυτό. Κάνω πρόβες στο σπίτι και χτυπάει το κουδούνι ο ηθοποιός Αντρέας Βαρούχας, που έκανε τον μάγειρα στο ''Κάμπινγκ'' - έφυγε κι αυτός. Είχε γύρισμα σ' ένα θέατρο και ήρθε να δανειστεί κάτι βιβλία για μια σκηνή και με πετυχαίνει στο πώς είχα ντυθεί Μάιμος. Του ανοίγω, ''Πώς είσαι έτσι;'' με ρωτάει, του λέω: ''Κάνω πρόβα γιατί θέλω να κατέβω στο δρόμο για να δω αν θα με αναγνωρίσουν.'' ''Πάμε στο γύρισμα'' του λέω, ανεβαίνω στο μηχανάκι του και μ' αφήνει παραδίπλα από το θέατρο. Περνάω από το φουαγιέ, ο σκηνοθέτης λέει ''Τί θέλει αυτός; Διώξτε τον, διώξτε τον!'', του κάνω ''Έλα, δώε ένα πενηνταάκι το Μάιμο'', ''Φύγε αγόρι μου, σε παρακαλώ'', μου λέει και φεύγω. Δε λέω τίποτα. Αργότερα, όταν βγήκε ο ρόλος στην τηλεόραση, τους είπε ότι εκείνη τη μέρα ήμουν εγώ ντυμένος έτσι. Για τα γυρίσματα ήμασταν τρεις μήνες στο κάμπινγκ. Γουστάραμε όλοι, δεν είχαμε πάει μόνο για το μεροκάματο. Θυμάμαι μια σκηνή, που είμαι στο μνήμα και κλαίω τη μάνα μου. Το κάναμε τρεις φορές, κάθε φορά μονοπλάνο, και μετά μ' έπαιρναν τηλέφωνο από το μοντάζ, να πάω να διαλέξω. Δεν ξέρανε ποιο να διαλέξουνε, γιατί ήταν όλα ωραία. Η έγνοια μας ήτανε μία: Πώς θα βγει το καλύτερο αποτέλεσμα. Όλοι μιλάνε ακόμη για το ''Κάμπινγκ''. Εγώ θα τα τινάξω και ο Μάιμος ακόμη θα τραγουδάει... Νίκος Καλογερόπουλος καλό ταξίδι στο φως εκεί που ανήκει. #ΣτηΝέαΤηλεόραση #Ηθοποιός #Κωμωδία

‼️Νέες αντιδράσεις παγκοσμίως προκάλεσαν οι δηλώσεις του σκηνοθέτη της Οδύσσειας Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος σε συνέντευξη του στο Αμερικανικό περιοδικό Time στις 24 Ιουλίου του 2026 δήλωσε πως έπρεπε να κάνει αλλαγές στο σενάριο του για την ταινία, διότι το τέλος της Οδύσσειας του Ομήρου ήταν "ζοφερό και μισογυνιστικό". 📚Σε τι αναφέρεται ο Νόλαν ως μισογυνιστικό; Στο τέλος της αυθεντικής Οδύσσειας του Ομήρου ο Οδυσσέας και ο γιός του Τηλέμαχος δεν εξοντώνουν απλά τους μνηστήρες της Πηνελόπης (κάτι που και η ταινία του Νόλαν έδειξε) αλλά διατάζουν και την εκτέλεση δια απαγχονισμού και 12 υπηρετριών του παλατιού τους που είχαν ερωτική σχέση με τους μνηστήρες. 🔥Κοινώς, ο μέγας Όμηρος ήθελε να δείξει έτσι στο βιβλίο 22 της Οδύσσειας πως όχι μόνο οι αυθάδεις μνηστήρες πρέπει να πεθάνουν, αλλά και οι πόρνες δούλες του παλατιού, που αντί να μείνουν πίστες στον αφέντη τους Οδυσσέα, απευθείας κοιμήθηκαν με τους εισβολείς. ♀️Έτσι, ο ρόλος της πιστής Πηνελόπης υμνείται ακόμα περισσότερο και ο Όμηρος περνάει στο κοινό με το έργο του όχι απλή διασκέδαση, αλλά και διδαχή. Ότι κοινώς, άνδρες μην είστε αυθάδεις και γυναίκες μην είστε πόρνες. 🎬Όμως, δυστυχώς ο Νόλαν δεν είναι Όμηρος και φυσικά δεν τον νοιάζει να διδάξει με την ταινία του. Μη τυχόν λοιπόν και θιχτούν τίποτα φεμινίστριες, ο Νόλαν αποφάσισε να αφαιρέσει αυτές τις σκηνές από την δική του Οδύσσεια, που όμως έτσι διέγραψε πρακτικά και όλο το χρήσιμο κομμάτι του έργου που είναι το διδακτικό του τέλος. #Οδύσσεια #Νόλαν #Κινηματογράφος

Το λυκόφως είχε απλωθεί πάνω από τα ανάκτορα των Σουσών. Ο Αλέξανδρος στεκόταν στον εξώστη, παρατηρώντας το μεγάλο πεδίο έξω από τα τείχη. Εκεί, χιλιάδες άνδρες, Μακεδόνες της φάλαγγας, Θεσσαλοί ιππείς και Αθηναίοι οπλίτες, είχαν αφήσει στην άκρη τις πανοπλίες τους. Στεκόταν ο ένας δίπλα στον άλλο, εντελώς γυμνοί, με το δέρμα τους να λάμπει από το λάδι που άπλωναν με ευλάβεια οι αλείπτες. Δεν υπήρχαν πια στρατηγοί και στρατιώτες. Μέσα στο σκάμμα της πάλης, η γύμνια τους είχε κάνει όλους ίσους. Ήταν η ιερή ώρα της πατρίδας, ένα ζωντανό κομμάτι Ελλάδας στην καρδιά της Ασίας. Δίπλα στον βασιλιά, ο Ηφαιστίων παρακολουθούσε τη σιωπή του. "Σκέφτεσαι τον Διώξιππο;" ρώτησε χαμηλόφωνα. Ο Αλέξανδρος δεν γύρισε το βλέμμα. "Όχι", απάντησε κοφτά. "Σκέφτομαι την ψευδαίσθηση της Ολυμπίας. Οι Έλληνες πίσω στην πατρίδα στεφανώνουν άνδρες που ξοδεύουν τη ζωή τους για να μάθουν να λυγίζουν ένα γόνατο σε ένα τετράγωνο σκάμμα. Ο επαγγελματίας αθλητής τρέφεται για να επιδεικνύεται. Ο στρατιώτης μου ασκείται για να επιβιώσει." "Και όμως, τους επιτρέπεις να τελούν αυτό το τελετουργικό κάθε φορά που σταματάμε", παρατήρησε ο Ηφαιστίων, δείχνοντας τους άνδρες που καθάριζαν τον ιδρώτα και τη σκόνη με τις στλεγγίδες τους. Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε, και στα μάτια του άστραψε εκείνη η γνώριμη, κοφτερή διάνοια. "Τους το επιτρέπω γιατί η γύμνια και το λάδι τους θυμίζουν ποιοι είναι. Τους κρατάει Έλληνες. Όταν βγάζουν τα ρούχα τους, νιώθουν ελεύθεροι πολίτες, όχι ξένοι σε μια εχθρική γη. Είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσής τους. Αλλά κοίταξε καλά..." Ο Αλέξανδρος έδειξε με το χέρι του τις πανοπλίες και τα όπλα, που ήταν παραταγμένα με απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια σε μια μεγάλη γραμμή, λίγα μόλις βήματα πίσω από τους γυμνούς αθλητές. "Έχω δώσει απαράβατη εντολή", συνέχισε ο Αλέξανδρος, και η φωνή του έγινε σοβαρή. "Οι θώρακες, τα κράνη και οι σάρισες δεν μένουν ποτέ πίσω στις σκηνές. Τοποθετούνται πάντα στην άκρη του σκάμματος, σε απόσταση αναπνοής. Θέλω, την ώρα που παλεύουν γυμνοί και νιώθουν αθλητές, το βλέμμα τους να πέφτει συνεχώς πάνω στο σίδερο. Να μην ξεχνούν ούτε δευτερόλεπτο ότι η ελευθερία της παλαιστράς υπάρχει μόνο επειδή την προστατεύει το δόρυ τους." Κατέβασε το χέρι του και κοίταξε τον φίλο του. "Ο Φίλιππος, ο πατέρας μου, αγόραζε άλογα για να κερδίζει τίτλους στην Ολυμπία. Εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους. Παίρνω αυτό το τελετουργικό που οι Έλληνες έχουν στο αίμα τους ως πολίτες-στρατιώτες, τους αφήνω να το ζήσουν, αλλά τους κρατώ δεμένους με το ατσάλι. Μόλις ο ήλιος πέσει, η εντολή αλλάζει. Το λάδι ξύνεται, οι θώρακες κουμπώνουν, και οι αθλητές γίνονται πάλι η πιο φονική μηχανή του κόσμου. Δεν τους έχω να αθλούνται για το στεφάνι, Ηφαιστίωνα. Τους έχω να αθλούνται για τη μάχη. Όταν τους βάζω να τρέχουν δύο στάδια με την πλήρη εξάρτυση, δεν με νοιάζει ποιος θα πάρει το χρυσό κύπελλο. Με νοιάζει να ξέρω ποιος μπορεί να εφορμήσει στους λόφους των Γαυγαμήλων χωρίς να του κοπεί η ανάσα. Όταν παλεύουν στην άμμο, μαθαίνουν να κρατούν την ισορροπία τους όταν το έδαφος θα γλιστράει από το αίμα." ------------------------ Αυτό που ο Αλέξανδρος γνώριζε καλά (και αυτό που η ιστορία επιβεβαιώνει) ήταν η μοναδική ιδιαιτερότητα του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στις πόλεις-κράτη, ο αθλητισμός δεν ήταν ένα χόμπι για λίγους ούτε μια απλή διασκέδαση (τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά). Ήταν η ίδια η βάση της επιβίωσης της πόλης.Δεν υπήρχαν μόνιμοι, επαγγελματικοί στρατοί (με εξαίρεση τη Σπάρτη). Ο κάθε ελεύθερος πολίτης ήταν, εξ ορισμού, στρατιώτης. Η φυσική κατάσταση ήταν πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον. Ένας σώματικά αδύναμος πολίτης ήταν βάρος για τη φάλαγγα της πόλης του. Για τους Έλληνες, η δημόσια γύμνωση κατά την άσκηση ήταν το απόλυτο σύμβολο του πολιτισμού τους, κάτι που τους ξεχώριζε από τους "βαρβάρους".Οι Πέρσες και οι άλλοι ανατολικοί λαοί θεωρούσαν τη δημόσια γύμνωση ντροπή και ταπείνωση.Αντίθετα, για έναν Έλληνα, το να βγάλει τα ρούχα του και να αλειφτεί με λάδι σήμαινε: "Είμαι ελεύθερος πολίτης, είμαι πολιτισμένος, είμαι Έλληνας". Ήταν ένα τελετουργικό που τους θύμιζε ποιοι είναι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Το λάδι δεν ήταν ένα απλό λιπαντικό. Η επάλειψη (που γινόταν από ειδικούς, τους αλείπτες- Ελαιοθεσία) είχε σχεδόν θρησκευτικό χαρακτήρα.Πριν από τους αγώνες, το λάδι ζέσταινε τους μυς και προστάτευε το δέρμα από τον καυτό ήλιο, τη σκόνη και τις αμμοθύελλες της ερήμου.Μετά τον αγώνα, χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό μεταλλικό εργαλείο, τη στλεγγίδα, για να ξύσουν από το σώμα τους το μείγμα λαδιού, ιδρώτα και σκόνης. Αυτή ακριβώς την εγγενή κουλτούρα εκμεταλλεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν χρειάστηκε να διδάξει στους άνδρες του πώς να αγαπούν τη σωματική άσκηση. Την είχαν στο αίμα τους από παιδιά. Αυτό που έκανε ήταν να πάρει αυτή την καθημερινή συνήθεια της παλαίστρας και να της δώσει στρατιωτική κατεύθυνση, μετατρέποντας τους αγώνες σε μια διαρκή, ζωντανή προσομοίωση πολέμου. Στην πράξη δηλαδή, χρησιμοποιούσε τον αθλητισμό όχι ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σκληρό, εφαρμοσμένο εργαλείο στρατιωτικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής τόνωσης. Αντί για τα κλασικά αγωνίσματα των Ολυμπιακών, οργάνωνε δραστηριότητες που προσομοίωναν τις συνθήκες της μάχης. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παύσεων της εκστρατείας διοργάνωνε αγώνες με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, οι οποίοι περιλάμβαναν: - Αγώνες Δρόμου με Πλήρη Εξάρτυση: Οι στρατιώτες έτρεχαν μεγάλες αποστάσεις φορώντας την πανοπλία τους, το κράνος και κρατώντας την ασπίδα και τη σάρισα. - Αγώνες Ακοντισμού και Τοξοβολίας: Αντί για στόχους σε γήπεδο, οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν σε ταχύτητα και ακρίβεια υπό πίεση, προσομοιώνοντας την αντιμετώπιση του εχθρικού ιππικού. - Εικονικές Μάχες: Οργάνωνε ολόκληρα τμήματα στρατού να "πολεμούν" μεταξύ τους με ξύλινα όπλα για να δοκιμάσει νέους σχηματισμούς, αυτό που λέμε "τακτική". Ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει ένα σώμα ελίτ αγγελιαφόρων και ανιχνευτών, τους Ημεροδρόμους.Η εκπαίδευσή τους βασιζόταν σε υπερ-αποστάσεις αντοχής.Ήταν ικανοί να τρέχουν επί μέρες σε ανώμαλο έδαφος, κάτω από τον καυτό ήλιο ή το ψύχος, μεταφέροντας κρίσιμες στρατιωτικές πληροφορίες.Η φυσική τους κατάσταση ξεπερνούσε αυτή των περισσότερων Ολυμπιονικών της εποχής. Στην Ασία, ο Αλέξανδρος και οι αξιωματικοί του μετέτρεψαν το κυνήγι σε ελίτ αθλητική δραστηριότητα.Κυνηγούσαν λιοντάρια, αρκούδες και πάνθηρες στις περσικές βασιλικές προστατευόμενες περιοχές (παραδείσους).Το κυνήγι αυτό γινόταν σώμα με σώμα, με δόρατα και τόξα.Απαιτούσε την ίδια ψυχραιμία, στρατηγική και σωματική δύναμη που χρειαζόταν ένας στρατιώτης όταν αντιμετώπιζε τον εχθρό στο πεδίο της μάχης. Όσο για τον ίδιο...δεν υπάρχει καμία ιστορική καταγραφή που να δείχνει τον Αλέξανδρο να κάνει την κλασική, καθημερινή προπόνηση ενός αθλητή της εποχής. Δεν τον φανταζόμαστε να κάνει διατάσεις ή να παλεύει στην άμμο της παλαίστρας για να κρατηθεί σε φόρμα. Ωστόσο, η ίδια η καθημερινότητά του ήταν μια ακραία αθλητική δοκιμασία. Ο Αλέξανδρος αθλείτο μέσα από την πράξη: - Κυνηγούσε λιοντάρια και άγρια θηρία στην Ασία πεζός ή έφιππος, μια δραστηριότητα που απαιτούσε εκρηκτική δύναμη, αντανακλαστικά και τεράστια αντοχή. - Περπατούσε χιλιόμετρα δίπλα στους στρατιώτες του κάτω από τον ήλιο, φορούσε τη βαριά πανοπλία του για ώρες και πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, δεχόμενος επανειλημμένα σοβαρά τραύματα. -Η καθοδήγηση του Βουκεφάλα και η διοίκηση του ιππικού των Εταίρων μέσα στη χαώδη σύγχυση της μάχης απαιτούσε κορυφαία φυσική κατάσταση. Δεν χρειαζόταν το γυμνάσιο, γιατί η ίδια του η ζωή ήταν ένας συνεχής, θανάσιμος αγώνας. Αντιλαμβανόταν το σώμα του όπως και τον στρατό του: ως ένα τέλεια κουρδισμένο εργαλείο που σκοπό δεν είχε να κερδίσει το χειροκρότημα στην Ολυμπία, αλλά να υποτάξει τον γνωστό κόσμο! Καλημέρα σε όλους! Λίγο μεγάλο για πρωινό ξύπνημα, αλλά σκεφτείτε μόνο ότι εγώ ακόμη δεν έχω κοιμηθεί😊 #Αλέξανδρος #ΑρχαίαΕλλάδα #Αθλητισμός

Κριτική για την Οδύσσεια: Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν είναι μια εντυπωσιακή κινηματογραφική παραγωγή, αλλά αποτυγχάνει να αποδώσει την ουσία του ομηρικού έπους. Δεν είναι καν η καλύτερη ταινία του Νόλαν. Κακή φωτογραφία και άθλιο κάστινγκ με την ανάγκη του Νολαν να φανεί αρεστός στους woke κύκλους του Hollywood, να μπαίνει πάνω από τον σεβασμό στον Όμηρο. Για εμάς τους Έλληνες, η «Οδύσσεια» δεν είναι απλώς μια ιστορία περιπέτειας. Διδάσκεται εδώ και αιώνες σε όσους μετέχουν της Ελληνικής παιδείας ως ένα έργο που πραγματεύεται τον νόστο: την αδιάκοπη προσπάθεια του ανθρώπου να επιστρέψει στην πατρίδα, στην οικογένεια και τελικά στον ίδιο του τον εαυτό. Η σχέση με την Καλυψώ δεν αφορά μόνο έναν σταθμό του ταξιδιού. Είναι το μεγάλο υπαρξιακό δίλημμα του ήρωα: να επιλέξει την αθανασία και την αιώνια ευτυχία ή να επιστρέψει ως θνητός στην Ιθάκη, στη γυναίκα και στον γιο του. (Που τους βρήκε τους λωτούς ο Νόλαν; Άλλο η χώρα των λωτοφαγων άλλο η συνάντηση με την Καλυψώ) Εκεί αποκαλύπτεται τι πραγματικά σημαίνει νόστος και γιατί ο Οδυσσέας παραμένει ένας από τους σπουδαιότερους λογοτεχνικούς ήρωες όλων των εποχών. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι παραλείπει ή υποβαθμίζει σκηνές που αποτελούν τον πυρήνα του έργου. Η συνάντηση και ο διάλογος με τον Πολύφημο δεν είναι απλώς μια μάχη με ένα τέρας· είναι η στιγμή όπου η εξυπνάδα του Οδυσσέα (με τύφλωσε ο Κανένας - και αυτό παραλείπειται) μεταλλασεται σε αλαζονεία του και οδηγεί στην κατάρα του Ποσειδώνα και καθορίζει ολόκληρη την πορεία του ταξιδιού. Χωρίς αυτή την ηθική διάσταση, η ιστορία χάνει το βάρος της. Παραλείπεται ο διάλογος με τον Πολύφημο αλλά βάζει έναν αχρείαστο διάλογο όπου το μέλος του πληρώματος του Οδυσσέα που μιλάει αγγλικά δεν καταλάβαινει τα ελληνικά ενός χωρικού. (επική πατάτα η σκηνή) Το κάστινγκ όπως ανάφερα επίσης δεν υπηρετεί πάντα τον κόσμο της Οδύσσειας. Αρκετές επιλογές μοιάζουν να αποσπούν την προσοχή αντί να ενισχύουν την αφήγηση. Ήταν νομίζω και πολυ χάλια τα εφέ. Στις σκηνές με καράβια και τις σχεδίες φαινόταν σαν να πιτσιλουσαν νερά στο Τιτανικό και ο Πολύφημος σαν ειναι βγαλμένος από το σύμπαν του Μπενισιο τελ Τορο. Κακοραμμενο και το μοντάζ. Αυτά. #Οδύσσεια #Κινηματογράφος #ΚρίσηΤέχνης

Μετά την επίθεση που δέχθηκε από το Ισραήλ επειδή σήκωσε την παλαιστινιακή σημαία μέσα στο γήπεδο, ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας Αιγύπτου Χοσάμ Χασάν έκανε την παρακάτω ιστορική συγκινητική δήλωση: «Όποιος δεν νιώθει τον πόνο των Παλαιστινίων, δεν είναι καθόλου άνθρωπος. Ο παλαιστινιακός λαός ζει σε αγρούς και σκηνές και οι άνθρωποι υποφέρουν. Ντροπή σε όλους μας που αφήνουμε τον παλαιστινιακό λαό να ζει αυτή την ταλαιπωρία. Ο θάνατος χιλιάδων παιδιών και γυναικών είναι κάτι εξαιρετικά οδυνηρό. Οι άνθρωποι υποφέρουν από ασθένειες, έλλειψη τροφής και αστάθμητο καιρό. Στην Αμερική, όταν πεθαίνει ένα ζώο, γυρίζουν τον κόσμο ανάποδα, μιλάνε για δικαιώματα ανθρώπου και δικαιώματα ζώων και ιστορίες, αλλά όταν σκοτώνονται οι Παλαιστίνιοι, δεν νοιάζεται κανείς. Αφήστε τον παλαιστινιακό λαό να ζήσει, σας παρακαλώ. Το να υψώνεις την παλαιστινιακή σημαία είναι στήριξη και δικαίωση γι' αυτόν τον λαό»! #Palestine #HumanRights #Solidarity

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν στο Λονδίνο προκάλεσε θετικές αντιδράσεις από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις επικές σκηνές μάχης και τις ερμηνείες του καστ, με προεξάρχοντα τον Ρόμπερτ Πάτινσον, ενώ οι προσδοκίες για την ταινία, που προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στις 17 Ιουλίου, παραμένουν υψηλές παρά τις προηγούμενες αρνητικές αντιδράσεις στο διαδίκτυο. #Οδύσσεια #Νόλαν #κινηματογράφος

🔴Ιούνιος-Ιούλιος 1941: Η μεγάλη σφαγή στις φυλακές της NKVD στην Δυτική Ουκρανία. 🔴Τέτοιες μέρες του 1941, αποκαλύφθηκε ένα ακόμα μαζικό έγκλημα του σταλινισμού, που έλαβε χώρα κυρίως στην Δυτική Ουκρανία και δευτερευόντως στην Εσθονία, την Λεττονία και την Λιθουανία. Πρόκειται για την βάναυση δολοφονία 40.000 πολιτικών κρατουμένων από την Σοβιετική Μυστική Αστυνομία (NKVD). Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... 🔴Καθώς ο γερμανικός στρατός ξεκίνησε την εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, στις 22 Ιουνίου 1941, ο Στάλιν διέταξε την NKVD (υπ’ αριθμόν 00803 Διαταγή), να «εκκαθαρίσει» όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, στις συνοριακές περιοχές της ΕΣΣΔ που πιθανόν θα καταλαμβάνονταν, για «να τους απαλλάξει από τον πειρασμό να συνεργαστούν με τους Γερμανούς». 🔴Η Δυτική Ουκρανία (περιοχές Λβιβ, Ιβάνο-Φρανκίφσκ, Χμελνίτσκι, Ρίβνε, Τερνόπιλ, Βολίν και Ζακαρπάτια), ήταν προπολεμικά μέρος της Πολωνίας. Περιήλθε δε υπό σοβιετική κατοχή, όταν τα σταλινικά στρατεύματα εισέβαλαν στο ανατολικό τμήμα της Πολωνίας, βάσει του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ. 🔴Μόλις ολοκληρώθηκε η σοβιετική κατοχή, άρχισε η «σοβιετοποίηση», με μαζικές συλλήψεις υπόπτων ως «αντισοβιετικών στοιχείων». Στην κατηγορία αυτή, εντάχθηκαν τα μέλη της πολωνικής ελίτ (κυβερνητικοί αξιωματούχοι, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και άλλα επιφανή πρόσωπα της κοινωνίας, όπως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, καθηγητές κ.λπ.), αλλά και οι Ουκρανοί εθνικιστές, που μάχονταν τους Πολωνούς και θεωρούνταν από τους Σοβιετικούς «οι χειρότεροι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας». 🔴Η εθνοτική κατανομή των συλληφθέντων, ήταν 70% Ουκρανοί, 20% Πολωνοί και 10% «λοιπά αντισοβιετικά στοιχεία». Οι θεωρούμενοι ως «πιο επικίνδυνοι», είτε εκτελέστηκαν, είτε απελάθηκαν στην Σιβηρία ή το Καζακστάν, μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 1940. Όσοι θεωρήθηκαν λιγότερο επικίνδυνοι, φυλακίστηκαν στις τοπικές φυλακές. 🔴Από την επομένη κιόλας της γερμανικής εισβολής, η NKVD άρχισε η «εκκαθάριση» των πολιτικών κρατουμένων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κρατούμενοι έβγαιναν καθ’ ομάδες στην αυλή των φυλακών και δολοφονούνταν με την κλασσική μέθοδο της NKVD: μια σφαίρα στον σβέρκο! Σε άλλες περιπτώσεις, όταν πλησίαζαν τα γερμανικά στρατεύματα και οι δολοφόνοι της NKVD βιάζονταν να φύγουν, είτε έμπαιναν στα κελιά και έσφαζαν τους κρατουμένους με ξιφολόγχες, είτε έβαζαν φωτιά στις φυλακές, είτε πετούσαν χειροβομβίδες στα κελιά των κρατουμένων. 🔴Η μεγαλύτερη σφαγή, έγινε στο Λβιβ, όπου δολοφονήθηκαν με διάφορους τρόπους, πάνω από 5 χιλιάδες κρατούμενοι! Επέζησαν μόλις 270, όταν στις 28 Ιουνίου ξέσπασε στην πόλη λαϊκή εξέγερση, που ανάγκασε την NKVD να αποχωρήσει εσπευσμένα. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, η εικόνα ήταν η εξής: «Από την αυλή μια πόρτα οδηγούσε σε έναν μεγάλο χώρο γεμάτο από πάνω μέχρι κάτω με πτώματα. Όσοι βρίσκονταν στο κάτω μέρος ήταν ακόμα ζεστοί. Τα θύματα ήταν ηλικίας μεταξύ 15 και 60 ετών, αλλά οι περισσότεροι ήταν 20-35 ετών. Ήταν ξαπλωμένοι σε διάφορες στάσεις, με τα μάτια τους ανοιχτά και γκριμάτσες τρόμου στα πρόσωπά τους. Υπήρχαν πολλές γυναίκες ανάμεσά τους. Αρκετά θύματα σκοτώθηκαν με πυροβολισμό στο κεφάλι. Αλλά οι περισσότεροι μαχαιρώθηκαν με ξιφολόγχη. Μερικά από τα πτώματα ήταν γυμνά. Ένας άνδρας φορούσε κοστούμι και γραβάτα, πιθανώς μόλις είχε συλληφθεί». 🔴Επιπροσθέτως, στο Λουτσκ (περιφέρειας Βολίν), βρέθηκαν δολοφονημένοι 4.000 πολιτικοί κρατούμενοι, στο Σαμπίρ (περιφέρειας Λβιβ) 1.200 γυναίκες κρατούμενες, στο Ιβάνο-Φρανκίφσκ 2.500, στο Σαμπίρ 1.570, ενώ στο Ζόλοτσιβ και το Ντόμπρομιλ (περιφέρειας Λβιβ), το Τσόρτκιβ (περιφέρειας Τερνόπιλ) και την πόλη Ρίβνε υπολογίζεται ότι περίπου 1.500 κρατούμενοι δολοφονήθηκαν, σε καθεμία από αυτές τις τοποθεσίες. 🔴Τραγικές σκηνές, διαδραματίστηκαν τις επόμενες μέρες, όταν τα μέλη των οικογενειών των θυμάτων, έψαχναν τους δικούς τους ανθρώπους, ανάμεσα σε σωρούς φρικτά παραμορφωμένων πτωμάτων. Και βέβαια, οι αποτρόπαιες αυτές σφαγές, καθόρισαν και την στάση του πληθυσμού των περιοχών αυτών, στην συνέχεια του πολέμου.~ #Ιστορία #ΣοβιετικήΈνωση #ΔικαιώματαΑνθρώπου

‼️ Επικό ratio έφαγε το τελικό τρέιλερ της ταινίας "Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν", αφού στο κανάλι της Universal Pictures στο Youtube κατάφερε να μαζέψει πάνω από 220.000 Dislikes έναντι μόλις 49.000 Likes μέσα σε περίπου 24 ώρες. Και όλα αυτά, μερικές ημέρες πριν κάνει πρεμιέρα η ταινία σε ΗΠΑ και Βρετανία. 📣Οι νέες σκηνές που φάνηκαν στα τελευταία τρέιλερ, ειδικά με την υποσαχάρια Ελένη της Τροίας, εξόργισαν ακόμα περισσότερο τους θεατές για το πώς ο Νόλαν καταστρέφει ένα ιστορικό Ελληνικό ποιητικό έπος και μετατρέπει το "πρόσωπο που κίνησε χιλιάδες πλοία", στο "πρόσωπο που άδειασε χιλιάδες κινηματογράφους". #Odyssia #ChristopherNolan #MovieTrailer

Μου κάνατε μια ερώτηση για την ασπίδα του Ηρακλή που ανέφερα στην προχθεσινή μου ανάρτηση. Μια ασπίδα που ήταν η "αντίθετη" όψη της ασπίδας του Αχιλλέα. Εχουμε συνηθίσει να βλέπουμε το "γοργόνιο" (να θυμίσω το κεφάλι της Μέδουσας με τα φίδια), το οποίο ήταν πράγματι το πιο δημοφιλές και κλασικό σύμβολο στις ασπίδες των αρχαίων οπλιτών, καθώς λειτουργούσε ως αποτρεπτικό σύμβολο. Είχε, δηλαδή, σκοπό να "παγώσει" τον εχθρό από τον τρόμο... Να όμως, που και η χάραξη μορφών όπως ο "Πόνος" (που αναφέραμε προχθές) ή άλλων σκοτεινών δαιμόνων στις ασπίδες εξυπηρετούσε έναν ελαφρώς διαφορετικό σκοπό, ο οποίος συνδυάζει την ψυχολογία του πολέμου με την επική ποίηση. Περίεργο; Και όμως... Η αναφορά στον "Πόνο" πάνω στην ασπίδα προέρχεται κυρίως από το έπος "Η Ασπίδα του Ηρακλή" (που αποδίδεται στον Ησίοδο). Στην επική ποίηση, οι ασπίδες των μεγάλων ηρώων (όπως του Αχιλλέα ή του Ηρακλή) δεν ήταν απλά αμυντικά όπλα, αλλά μικρόκοσμοι.Οι ποιητές "σκάλιζαν" πάνω τους ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία. Δίπλα στον Πόνο, στην ίδια ασπίδα, υπήρχαν η Έριδα, ο Φόβος, ο Δείμος (ο τρόμος) και η Κήρα (ο δαίμονας του βίαιου θανάτου). Στην αρχαία μάχη, ο πόλεμος δεν κρινόταν μόνο από τη σωματική δύναμη, αλλά από το ποιος θα λυγίσει πρώτος ψυχολογικά. Έτσι, το Γοργόνιο προκαλούσε θρησκευτικό δέος και παράλυση. Ο Πόνος και οι άλλοι δαίμονες προκαλούσαν υπαρξιακό τρόμο. Βλέποντας ο εχθρός τον Πόνο σκαλισμένο στην ασπίδα του αντιπάλου, του θύμιζε τι τον περιμένει αν συγκρουστούν. Ο εξαντλητικός κάματος της μάχης, η σωματική εξαθλίωση, η ταλαιπωρία και οι πληγές. Ήταν μια οπτική υπενθύμιση της φρίκης του πολέμου. Βέβαια αυτά ισχύουν στην επική ποίηση. Γιατί στον πραγματικό κόσμο, οι αρχαίοι Έλληνες (ιδιαίτερα μετά τον 6ο αιώνα π.Χ.) χρησιμοποιούσαν στις ασπίδες τους τα λεγόμενα "επισήματα". Αυτά μπορούσαν να είναι: - Αποτρεπτικά όπως το Γοργόνιο, ο Κένταυρος ή ο Πήγασος. - Ζώα με πολεμικές ιδιότητες όπως λιοντάρια, ταύροι ή σκορπιοί. - Το ελληνικό γράμμα Λ για τους Λακεδαιμόνιους ή το Α για τους Αθηναίους, όταν μιλάμε για πόλεις-κράτη. Επομένως, ενώ ο απλός στρατιώτης προτιμούσε το Γοργόνιο για άμεση προστασία και προκατάληψη, οι μυθικοί ήρωες στα έπη κουβαλούσαν ασπίδες-έργα τέχνης, όπου ο Πόνος υπενθύμιζε ότι ο πόλεμος είναι, πάνω από όλα, ένας αιματηρός και εξαντλητικός μόχθος. Όσον αφορά τον Ηρακλή τώρα, τον έχουμε συνηθίσει, στη συντριπτική πλειονότητα των μύθων, να ταυτίζεται απόλυτα με τη λεοντή (το τομάρι του Λέοντα της Νεμέας) και το ξύλινο ρόπαλο. Αυτά ήταν τα μόνιμα, "σήματα κατατεθέντα" του ήρωα, που συμβόλιζαν την πρωτόγονη, ωμή σωματική του δύναμη! Όμως, η "Ασπίδα του Ηρακλή" είναι ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό επικό ποίημα 480 στίχων, το οποίο διασώθηκε με το όνομα του Ησιόδου.Υπάρχει δε, ένας πολύ συγκεκριμένος λόγος που ο Ηρακλής εμφανίζεται εκεί με ασπίδα, και η ιστορία πίσω από αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα... Το ποίημα περιγράφει μια πολύ συγκεκριμένη μάχη: τη μονομαχία του Ηρακλή με τον Κύκνο, τον γιο του θεού Άρη. Ο Κύκνος ήταν ένας αιμοσταγής ληστής που σκότωνε τους προσκυνητές που πήγαιναν στους Δελφούς.Επειδή ο Ηρακλής δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα απλό θηρίο (όπως τη Λερναία Ύδρα για παράδειγμα), αλλά τον γιο του θεού του πολέμου (τον οποίο μάλιστα βοηθούσε ο ίδιος ο Άρης στη μάχη), ο ήρωας έπρεπε να "ντυθεί" ως κανονικός, βαριά οπλισμένος οπλίτης. Έτσι, ο θεός Ήφαιστος του κατασκεύασε μια θεϊκή, περίτεχνη ασπίδα για να τον προστατεύσει. Τώρα, αν θέλουμε να τα λέμε με το όνομά τους όλα, στην πραγματικότητα, το ποίημα αυτό γράφτηκε (πιθανότατα τον 6ο αιώνα π.Χ.) για να ανταγωνιστεί τον Όμηρο. Αθάνατη ζήλια. Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος είχε γράψει μια συγκλονιστική και διάσημη περιγραφή για την Ασπίδα του Αχιλλέα.Οι μεταγενέστεροι ποιητές της ησιόδειας παράδοσης θέλησαν να φτιάξουν κάτι αντίστοιχο για τον δικό τους μεγάλο ήρωα, τον Ηρακλή. Έτσι, αφιέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος (περίπου 170 στίχους) μόνο και μόνο για να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια τα τρομακτικά σχέδια που είχε πάνω της αυτή η ασπίδα, γιατί απλά έπρεπε να διαφέρει! Ενώ η ασπίδα του Αχιλλέα στον Όμηρο έδειχνε την ειρηνική ζωή, τις γιορτές, τα αστέρια και την καθημερινότητα των ανθρώπων, η ασπίδα του Ηρακλή ήταν γεμάτη τρόμο και θάνατο. Πάνω της ο Ήφαιστος είχε σκαλίσει: Το Γοργόνιο (τη Μέδουσα) στο κέντρο, να πετάγεται απειλητικά.Τον Πόνο, την Έριδα, τον Φόβο και τον Δείμο.Την Αχλύ (την προσωποποίηση της θλίψης και του θανάτου), η οποία περιγράφεται ως μια σκελετωμένη, βρώμικη μορφή με δάκρυα και αίμα στα μάγουλα.Δράκους, λιοντάρια και σκηνές από άγριες μάχες Με αυτόν τον τρόπο ο μοναχικός ημίθεος που περιφέρεται με ένα ρόπαλο, μετατρέπεται σε έναν επικό πολεμιστή της ηρωικής εποχής, που φοράει χρυσές περικνημίδες, θώρακα και κρατά μια ασπίδα-σύμβολο των δεινών της ανθρωπότητας... ----------------------- Τον μύθο με τη μάχη αυτή, αλλά και τη "λογική" του να αφήνει ένας Ολύμπιος θεός τον γιό του να σκοτώνει τους επισκέπτες στους Δελφούς...θα τα δούμε αύριο! Καλημέρα σε όλους! #Ηρακλής #Ασπίδα #ΑρχαίαΕλλάδα