Search

Στη δουλειά σου απαιτείται συχνά να υπομένεις, να δέχεσαι και να έχεις διεκπεραιωτικες ή συναλλακτικες επαφές. Στη ζωή σου, για σένα, επιλέγεις όσα νιώθεις και σε εκφράζουν. Κι όμως, σε κάποιους χρειάζεται η παραπάνω εξήγηση. (Με τον Μπι μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Σε όλα) #δουλειά #ζωή #επικοινωνία

"Σκάνδαλο" ΟΠΕΚΕΠΕ πώς ξεκίνησε και πως τελειώνει και τελικά μόνο η ΝΔ ψήφισε μεταφορά του στην ΑΑΔΕ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και μυαλό δε βάζουν 🤡Νοβαρτις, μικρή Μαρία, ξυλόλια κτλ κτλ για αυτό και θα έχουμε Μητσοτάκη Πρωθυπουργό μέχρι να σβήσει ο ήλιος. #ΜΕ_ΤΟΝ_ΚΥΡΙΑΚΟ 100% https://t.co/jAqD2PuCOg #ΟΠΕΚΕΠΕ #ΝΔ #Μητσοτάκης

Η ευρωπαΐκή εισαγγελία απήγγειλε κατηγορίες για απάτη σε άλλους τέσσερις βουλευτές της ΝΔ για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τι σημασία έχει όμως; Αφενός η κοινοβουλευτική πλειοψηφία – πλυντήριο θα τους καλύψει κι αυτούς. Αφετέρου με ένα pass, ένα επιδοματάκι ή μία αύξηση μισθού που την τρώει η ακρίβεια, ξεχνιούνται όλα. Όχι από εμάς, από αυτούς που χρειάζεται ο Μητσοτάκης για να συνεχίσει να κυβερνά. Η σήψη, η εξαγορά, η λαμογιά έχουν ποτίσει ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Δεν ξέρω αν είναι η πλειοψηφία, είναι όμως τόσοι όσοι χρειάζονται για να τον κρατούν στην εξουσία. Αυτό το 20% πελατών που τρέφει ο Μητσοτάκης εδώ και επτά χρόνια, αυτό το 20% που με την αποχή των απογοητευμένων προοδευτικών ανθρώπων γίνεται 30, και 35, και 40% είναι το τέλος του «περήφανε ελληνικέ λαέ!» όπως το ξέραμε. Δεν τους νοιάζει η κατάλυση των θεσμών. Ούτε η ορολογία μαφίας. Έχει διαφθαρεί το μεδούλι, η ψυχή, το μέσα τους. Θα έρθουν τώρα από κάτω κάποιοι να γράψουν «Μητσοτάκης μέχρι να σβήσει ο ήλιος», χωρίς να μπορούν καν να διανοηθούν ότι το ζήτημα δεν είναι προσωπικού συμφέροντος αλλά βαθιά ηθικό. Δεν έχουμε Μητσοτάκη μέχρι να σβήσει ο ήλιος, παιδιά. Επειδή έσβησε ο ήλιος έχουμε. #Διαφθορά #Πολιτική #Ελλάδα

Άμα σε κάθε έγκλημα αστυνομικού κάνεις τα στραβά μάτια, ο επόμενος αστυνομικός θα το ξανακάνει. Αστυνομικοί εκτέλεσαν στο Άργος ένα νέο παιδί που δεν τους απειλούσε ούτε κατά διάνοια. Και εμείς θυμηθήκαμε το χρονικό αυτού του προαναγγελθέντος θανάτου Ρωτήσαμε την κυβέρνηση 4 φορές (13, 20 & 24 Φεβρουαρίου & 27 Μαρτίου 2025) κάτι πολύ πολύ απλό. Αν ένας καταδικασμένος σωματέμπορος όπως ο Δ. Μπουγιούκος που τον άφησαν να επιστρέψει στο αστυνομικό σώμα, έχει κανονικά και όπλο. Μαντέψτε τι απάντησε Ότι θα ενημερωθεί. Και μετά απάντησε σε κάποια άλλη ερώτηση που δεν του έγινε ποτέ. Απάντησε για αστυνομικούς που έχουν αθωωθεί. Μόνο που ο Μπουγιούκος δεν έχει αθωωθεί. Έχει καταδικαστεί. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε 1μιση μήνα για να «ενημερωθεί». Δηλαδή είτε η κυβέρνηση αποφεύγει κάθε φορά να απαντήσει και καλύπτει νταβατζή, είτε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παθαίνει αμνησία. Ξαναλέω ένας καταδικασμένος νταβατζής, είναι κανονικά στην αστυνομία. (Αυτό μου το επιβεβαίωσαν). Αλλά ντρέπονται να μου πουν αν του δώσαν και όπλο! Γιατί άραγε; Μαζί με αυτό ρώτησα αν οι δύο αστυνομικοί οι οποίοι καταδικάστηκαν για τον ξυλοδαρμό του Βασίλη Μάγγου έχουν όπλο και αν οι αστυνομικοί που κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από πρόθεση στην περίπτωση του Κωστή Μανιουδάκη. Και εδώ η κυβέρνηση δεν αντέδρασε διαφορετικά. Μία «θα ενημερωθεί» και μια απαντάει για κάποιους φανταστικούς αστυνομικούς που αθωώθηκαν. Ενώ κανείς από αυτούς δεν έχει αθωωθεί. Με λίγα λόγια; Αστυνομικοί που κατηγορούνται για πολύ σοβαρά εγκλήματα συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους σα να μην συνέβη τίποτα. Με τις ευχές του κράτους. Και αν ρωτήσεις την κυβέρνηση τι παίζει, θα σου κάνει gaslighting μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Αποτέλεσμα; Ανεξέλεγκτοι σερίφηδες δολοφονούν νέα παιδιά και ξέρουν ότι το πολύ πολύ να καταδικαστούν κάποτε με αναστολή. Εσείς τι λέτε; Οπλίζει η κυβέρνηση τους εκτελεστές; #Αστυνομία #Δικαιοσύνη #Κοινωνία

το καλοκαίρι του '82 κάτσαμε με τον Γιάννη να δούμε Μουντιάλ στο καφενείο του Μένιου στα Τρίκαλα. είδαμε όλους τους αγώνες, όλους ανεξαιρέτως, κλάψαμε, πονέσαμε, σπαράξαμε με τη μεγάλη Βραζιλία του Τέλε Σαντάνα που έχασε το κύπελλο από τις πονηράτζες τους Ιταλούς. και στην Ίο δεν πήγαμε. πήγαμε στην Αβινιόν οδικώς να δούμε κάτι Γαλλίδες που τις είχαμε πετύχει το προηγούμενο καλοκαίρι στο Λένινγκραντ. θα σας τα πω άλλη φορά. τον άλλο χρόνο, μου λέει ο Γιάννης "άμα δεν πάμε ούτε φέτος στην Ίο, θα πέσω να πεθάνω". του λέω, "φύγαμε". μπαίνουμε στο καράβι, φτάνουμε στο νησί, με βλέπουν με το σορτσάκι (εδώ στη φωτό) οι άλλοι της παρέας που ήταν ήδη εκεί, μου λένε "ρε βλάχο, σύρε πάρε ένα σαλβάρι". πάω κι εγώ, ράιτ θρου. εκατό δραχμές τα πούλαγε τότε ο έμπορος, ενενήντα άμα πήγαινες συστημένος. όλοι συστημένοι πηγαίναμε. πήρα λοιπόν ένα γαλάζιο, που το έλιωσα κυριολεκτικά. νομίζω στο τέλος έγινε ποτηρόπανο. ο πολύς ο κόσμος προσπαθούσε να απλώσει σλίπινγκ μπαγκ σε ένα τειχάκι στο Μυλοπότα, αλλά έστελνε τη μπατσία η Σούλη που είχε το κάμπιγκ τέρμα στην παραλία και τους μαζεύανε και σου έλεγε η μπατσία "έχεις ένα κατοστάρικο στην τσέπη;" κι άμα δεν είχες σε στέλνανε κρατητήριο και έφευγες με το επόμενο πλοίο. είχα πάντοτε ένα κατοστάρικο στην τσέπη μου. οπότε μέναμε στη Σούλης. όπου σε βάραγε ο ήλιος κατακούτελα, εκτός από το απογευματάκι που είχε λίγο σκιά στο κτίριο της τουαλέτας/μπάνιου και πηγαίναμε και κοιμόμασταν καμιά ώρα εκεί. αλλιώς έπιανε φωτιά η σκηνή κάθε πρωί κατά τις επτά και ήθελες δεν ήθελες, ξύπναγες. δεν ήθελες δηλαδή, αλλά τί να κάνεις; κι ας είχες κοιμηθεί στις πέντε... και ναι, κοιμόμασταν στις πέντε, γιατί γυρνάγαμε όλη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. ντίσκο ποτέ κι ας ήταν κομενοπαγίδες το Φανάρι και ο Σκορπιός. ήμασταν χάρντκορ ροκάδες και πάντα καταλήγαμε στο Friends, το πιο γαμάτο ροκόμπαρο της Μεσογείου όλης. ακόμη θυμάμαι που χορεύαμε αγκαλιά καμιά τριανταριά αγόρια και κορίτσια το "Gimme Shelter" των Rolling Stones, τέτοια στιγμή ούτε έζησα ούτε θα ξαναζήσω ποτέ. με αυτές τις συνθήκες διαβίωσης βεβαίως (και όλα τα λεφτά να πηγαίνουν στο πιοτι!), δεν είναι διόλου τυχαίο που η κατάσταση θύμιζε sixties: αν μπορούσες να θυμηθείς πως πέρασες, τότε δεν ήσουν εκεί. ήμασταν όλοι σε ένα διαρκές purple haze, τότε ακριβώς κατάλαβα τι εννοούσε ο Hendrix όταν το έγραψε. αλλά ήταν τόσο απαραίτητο για να τινάξουμε από πάνω μας και τα τελευταία σκοτάδια της καταραμένης εφηβείας στην επαρχία. εδώ λοιπόν, φωτογραφημένος από το Γιάννη στην Ίο. από τη Zenith που είχα ψωνίσει στο Λένινγκραντ κι ακόμη απορώ πως δεν την τσούρνεψε κανένας στη Σούλη. ίσως τους φαινόμουν πολύ ξωτικό για να τα βάλουν μαζί μου... το φανελάκι, παρεμπιπτόντως, με τον γιαπωνέζικο ήλιο, το έχω ακόμη. δεν νομίζω ότι μου χωράει, αλλά έχει επιβιώσει πολλές δεκαετίες και μετακομίσεις τώρα . αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι η μοναδική περιουσία των αιωνίων εφήβων δεν είναι τίποτε άλλο από τα μπλουζάκια τους! (τον Γιάννη τον χάσαμε πριν από 18 χρόνια in loving memory) #Μουντιάλ #Καλοκαίρι #Νεολαία

Στην αρχή του χρόνου, δεν υπήρχε τίποτα από όσα βλέπουμε γύρω μας σήμερα. Δεν υπήρχε ουρανός, δεν υπήρχε γη, δεν υπήρχαν άστρα. Το σύμπαν ολόκληρο ήταν ένα τεράστιο, σκοτεινό, χαοτικό αυγό... Μέσα σε αυτό το αυγό, κοιμόταν για χιλιάδες χρόνια ένας γίγαντας. Το όνομά του ήταν Πάνγκου! Όταν ο Πάνγκου ξύπνησε, βρέθηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσε να πνίγεται. Με μια αποφασιστική κίνηση, σήκωσε το τεράστιο τσεκούρι του και έσπασε το τσόφλι του κοσμικού αυγού. Τότε συνέβη το πρώτο θαύμα... Τα ελαφριά και καθαρά στοιχεία του αυγού ανέβηκαν προς τα πάνω και σχημάτισαν τον Ουρανό. Τα βαριά και θολά στοιχεία βυθίστηκαν προς τα κάτω και σχημάτισαν τη Γη. Όμως, ο Ουρανός και η Γη είχαν την τάση να ξανασμίξουν, απειλώντας ο ένας να πλακώσει τον άλλον. Ο Πάνγκου κατάλαβε αμέσως ποιο ήταν το δικό του καθήκον. Στάθηκε ανάμεσά τους. Με τα πόδια του πάτησε γερά στη Γη και με τα χέρια του σήκωσε ψηλά τον Ουρανό.Κάθε μέρα που περνούσε, ο Ουρανός ψήλωνε, η Γη γινόταν πιο παχιά, κι ο Πάνκου μεγάλωνε μαζί τους, κρατώντας τους σε απόσταση. Έμεινε εκεί, ακίνητος, σαν ζωντανός πυλώνας, για 18.000 ολόκληρα χρόνια. Χωρίς να παραπονεθεί, χωρίς να ζητήσει άλλη μοίρα. Ήταν ταγμένος να κρατά το σύμπαν σε ισορροπία! Όταν πια ο Ουρανός και η Γη σταθεροποιήθηκαν στη θέση τους, ο Πάνγκου, εξαντλημένος από την υπερπροσπάθεια αιώνων, έπεσε στο έδαφος και άφησε την τελευταία του πνοή. Αλλά η αποστολή του δεν τελείωσε εκεί. Ακόμα και στον θάνατό του, κάθε κομμάτι του υπηρέτησε τον σκοπό του: Η ανάσα του έγινε ο άνεμος και τα σύννεφα. Η φωνή του έγινε η βροντή. Το αριστερό του μάτι έγινε ο Ήλιος και το δεξί του η Σελήνη. Το σώμα του μεταμορφώθηκε στα βουνά, το αίμα του στα ποτάμια και οι μυώνες του στην εύφορη γη... Ίσως αυτή η εικόνα σας θυμίζει κάτι...Αν η εικόνα κάποιου που κρατά τον Ουρανό μακριά από τη Γη σας φαίνεται οικεία, είναι επειδή τα μεγάλα πνεύματα του αρχαίου κόσμου συναντιούνται! Στην Αρχαία Αίγυπτο συναντάμε την ίδια ακριβώς παράσταση: τον θεό του αέρα, Σου, που στέκεται με υψωμένα τα χέρια για να κρατήσει τη θεά του Ουρανού (Νουτ) μακριά από τον θεό της Γης (Γκεμπ), επιτρέποντας στη ζωή να αναπνεύσει. Εμείς οι Έλληνες, βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε τα πράγματα στην ησυχία τους. Στη δική μας κοσμογονία, ο Ουρανός πλάκωνε τη Γαία και έκρυβε τα παιδιά τους στα έγκατά της. Η λύση δόθηκε με σύγκρουση: η Γαία έδωσε ένα δρεπάνι στον γιο της, τον Κρόνο, κι εκείνος ακρωτηρίασε τον πατέρα του. Από τον πόνο του, ο Ουρανός τραβήχτηκε ψηλά και έτσι χωρίστηκαν οριστικά, αφήνοντας αργότερα το πεδίο ελεύθερο για να κυβερνήσει το Δωδεκάθεο. ------------------------- Τρεις διαφορετικοί πολιτισμοί, η ίδια ακριβώς ανάγκη. Για να υπάρξει ισορροπία, κάποιος έπρεπε να σταθεί στη μέση και να κρατήσει το βάρος. Είτε μέσα από τη θυσία (Πάνγκου), είτε μέσα από το καθήκον (Σου), είτε μέσα από την επανάσταση (Κρόνος), ο κόσμος προχώρησε επειδή "έκαστος εφ' ω ετάχθη"... Καλημέρα και καλή δύναμη σε όλους! #Κοσμογονία #Μύθοι #Ισορροπία

Η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία διοργάνωσε εκστρατεία ενημέρωσης για την προστασία δέρματος και ματιών από τον ήλιο, τονίζοντας τη σημασία της πρόληψης δερματικών καρκίνων, όπως το μελάνωμα, και την αναγκαιότητα σωστής ηλιοπροστασίας, ειδικά για τα παιδιά. #προστασία #ήλιος #καρκίνος