Search

«Μπροστά στα μάτια μας το Ελ Νίνιο αποκτά εξαιρετικές διαστάσεις. Η επιστήμη είναι κατηγορηματική: ο πλανήτης εισέρχεται σε αχαρτογράφητα νερά και αυτά τα νερά θερμαίνονται. Η θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας φτάνει σε επίπεδα ρεκόρ, ο υδράργυρος συνεχίζει να ανεβαίνει και βρισκόμαστε σε μια ζώνη υψηλού κινδύνου στην οποία τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα γίνονται η νέα κανονικότητα»

Η σημερινή απόβαση δειχνει την ελπίδα που εχει κερδισει ο κόσμος απο τον προπονητη και το πρότζεκτ Μαζι με Ουναι(🔒), θα σημαίνει στροφή στην κανονικοτητα Με το +3 και καλη επιστροφή σε ολους☘️ #paofc #ποδόσφαιρο #ελπίδα #Ουνάι

Τελικά είναι η Ακρόπολη για τους "λίγους" και τα μνημεία "φέουδα"; Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση ακόμη (τουλάχιστον εγώ δεν την γνωρίζω) θα ήθελα να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτό. Η πρόσφατη νύχτα της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου στην Ακρόπολη δεν ήταν μια μεμονωμένη διοικητική αστοχία. Ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθιάς, δομικής παθογένειας που χαρακτηρίζει το ΥΠΠΟ μας : την προκλητική επιλεκτικότητα, την αδιαφάνεια και την εργαλειοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ενώ ο Ιερός Βράχος παρέμενε επίσημα κλειστός (υπήρχαν ανοιχτοί χώροι φυσικά με ανακοίνωση) για το ευρύ κοινό για λόγους "ασφαλείας", οι πύλες άνοιξαν εκτάκτως και προνομιακά για μια κλειστή ομάδα εκλεκτών προσκεκλημένων, αφήνοντας τους πολίτες στο σκοτάδι των εξωτερικών τειχών. Αυτό το περιστατικό αναδεικνύει το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από τη διεθνή πραγματικότητα της πολιτιστικής διαχείρισης. Στο εξωτερικό, η διαχείριση μνημείων παγκόσμιας εμβέλειας βασίζεται στην αρχή ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Σε χώρες όπως η Ιταλία, η ActionAid Italy και η Διεθνής Διαφάνεια εφαρμόζουν "Σύμφωνα Ακεραιότητας". Αυτά επιτρέπουν σε απλούς πολίτες να ελέγχουν κάθε διοικητική απόφαση, εκμηδενίζοντας τις υπόγειες συνεννοήσεις. Σε κορυφαία μνημεία όπως το Λούβρο ή το Κολοσσαίο, οι ειδικές νυχτερινές περιηγήσεις είναι θεσμοθετημένες, δημόσια αναρτημένες και προσβάσιμες σε όποιον καταβάλει το επίσημο αντίτιμο. Δεν υφίσταται η έννοια του "κρυφού προσκεκλημένου" ούτε οι χαριστικές παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι. Μέσα από τους αυστηρούς νόμους για την Ελευθερία της Πληροφορίας, οποιαδήποτε παράκαμψη των επίσημων πρωτοκόλλων ασφαλείας οδηγεί σε άμεση δημοσιοποίηση των εγγράφων και σε κυρώσεις. Από την άλλη έχουμε και την UNESCO η οποία προσεγγίζει τα μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τη συμπεριληπτικότητα. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές της: - Το Άρθρο 27 της Σύμβασης της UNESCO ενθαρρύνει τα κράτη-μέλη να εντάσσουν την τοπική κοινωνία στη διαχείριση των χώρων. - Η χρήση εμβληματικών χώρων ως "σκηνικών" για την ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ αντιβαίνει ευθέως στην αρχή της ισότιμης πρόσβασης των πολιτών. Όταν το Υπουργείο επικαλείται τη φέρουσα ικανότητα και την επικινδυνότητα για να αποκλείσει το κοινό, η επιλεκτική άρση αυτών των περιορισμών για λίγους εκθέτει τη χώρα διεθνώς, αποδεικνύοντας ότι τα μέτρα ασφαλείας εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. Και το τραγελαφικό σε αυτή την ιστορία είναι το ότι στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο είναι θεωρητικά αυστηρό. Ο Αρχαιολογικός Νόμος 4858/2021 ορίζει ρητά στο Άρθρο 10 ότι οποιαδήποτε παραχώρηση χώρου απαιτεί επίσημη διοικητική άδεια και την υποχρεωτική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Παράλληλα, οι κατά τόπους Εφορείες Αρχαιοτήτων έχουν τη νόμιμη φυσική δικαιοδοσία και ευθύνη φύλαξης των μνημείων. Ωστόσο, η πραγματικότητα κινείται στη γκρίζα ζώνη της άτυπης εξουσίας. Η παράκαμψη των αρμόδιων υπηρεσιών και η λήψη αποφάσεων μέσω προφορικών, "άνωθεν" εντολών αποτελεί κοινό μυστικό. Η κατάσταση επιτείνεται από την πρόσφατη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ίδρυση της κρατικής ανώνυμης εταιρείας διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, μια κίνηση που αποδυναμώνει τον δημόσιο έλεγχο και ανοίγει τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση και την "πριβεδοποίηση" (μια ζωή γλωσσοπλάστες😊) των μνημείων. Αυτό το "πλάνο" εμπορευματοποίησης και επιλεκτικής διαχείρισης, το βλέπαμε να προδιαγράφεται εδώ και ενάμισι χρόνο. Ήταν ξεκάθαρο για όποιον γνωρίζει να διαβάζει τις θεσμικές μεταβολές. Ξέρω, όμως, καλά πως στο σύστημα που έχει οικοδομηθεί, η επιστημονική τεκμηρίωση και η αυτονόητη διαμαρτυρία υπονομεύονται άμεσα. Επειδή κρούω τον κώδωνα του κινδύνου τόσο καιρό (έτσι το θεωρώ εγώ) πολλοί θα σπεύσουν να μου κολλήσουν την ταμπέλα της "μόνιμα αντιδραστικής" ή να με κατατάξουν σε μια πολιτική μερίδα που απλώς ψάχνει αφορμή για να καταγγείλει το σύστημα. Ειδικά μάλιστα όταν οι επίσημες φωνές της συνδικαλιστικής ηγεσίας (όπως της κυρίας Κουτσούμπα, για την οποία δεν κρύβω ότι δεν τρέφω καμία εκτίμηση) θολώνουν το τοπίο με προσωπικές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Αλλά η αλήθεια δεν έχει κομματικό χρώμα, ούτε ιδιοκτήτη. Το γεγονός ότι η κριτική εκφέρεται (και) από ανθρώπους με "προβληματικά" κίνητρα, δεν αναιρεί την ουσία της αυθαιρεσίας που συντελέστηκε στην Ακρόπολη. Τα μνημεία μας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, επιστημονικού κύρους και βαριάς πολιτιστικής διπλωματίας. Δεν πρέπει να μετατρέπονται σε αναλώσιμα "σκηνικά" για την εφήμερη ψυχαγωγία μιας κλειστής ελίτ... Το να αρνούμαστε να σιωπήσουμε μπροστά στην υποβάθμιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας κάνει "επαγγελματίες διαμαρτυρόμενους". Μας κάνει υπεύθυνους επιστήμονες. Και όσο η εγχώρια εξουσία θα βολεύεται πίσω από τη λάσπη των πολιτικών ταμπελών για να αποφεύγει τη λογοδοσία, τόσο η προκλητική επιλεκτικότητα θα παραμένει το μόνιμο, θλιβερό σήμα κατατεθέν μιας χώρας που αρνείται να σεβαστεί ακόμα και την ίδια της την ιστορία. Προσωπικά περιμένω την επίσημη ανακοίνωση, αν φυσικά υπάρξει, γιατί χωρίς επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και χωρίς περαιτέρω στοιχεία, η συζήτηση σταδιακά ατονεί. Το γεγονός ότι το περιστατικό συνέβη Παρασκευή βράδυ βοήθησε στο να "απορροφηθεί" η αρχική ένταση μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η ιστορία δείχνει ότι στην Ελλάδα τέτοια "σουαρέ" ξεχνιούνται γρήγορα από την κοινή γνώμη, καθώς η επικαιρότητα τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και η έλλειψη λογοδοσίας θεωρείται πλέον, δυστυχώς, κανονικότητα... #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #Ακρόπολη #Διαφάνεια

Κύριε Υπουργέ @NikosDendias, Μέχρι πρόσφατα τουρκικά UAV καταγράφονταν να κινούνται ανάμεσα στα ελληνικά νησιά πέραν των 6 ΝΜ. Τώρα βλέπουμε τουρκικό Bayraktar TB2 να περιπολεί εντός ΕΕΧ μεταξύ ελληνικών νησιών σε αποστάσεις της τάξης του 1–2 ΝΜ. Δεν μιλάμε πλέον για την πάγια τουρκική αμφισβήτηση του ελληνικού Εθνικού Εναέριου Χώρου μεταξύ 6 και 10 ΝΜ. Μιλάμε για ευθεία παραβίαση ελληνικής εθνικής κυριαρχίας που γίνεται σε νησιά που έχουν επισημανθεί επί σειρά ετών από την τουρκική πλευρά ως ακαθόριστης κυριαρχίας (γκρίζες ζώνες). Είστε άμεσα υπεύθυνός και υπόλογος για την ανοχή σας στη σύγχρονη κανονικότητα παραβίασης από τουρκικά drones της εθνικής μας κυριαρχίας. Αναλάβετε τις ευθύνες σας. Δράστε ή παραιτηθείτε. @GreeceMFA @Hellenic_MOD @NikosDendias @PrimeministerGR credits @bolzano_gr #Ελλάδα #τουρκικάDrones #εθνικήΚυριαρχία

Από τις πιο όμορφες Ευρωπαϊκές βραδιές που μπορώ να θυμηθώ εδώ κ αρκετά χρόνια. Βλέπαμε μπάλα, δεν ασχολούμασταν με μίζερα πράγματα, υπήρχε μια κανονικότητα κ μια σχετική υγεία στον οργανισμό μετά από χρόνια Φυσικά το καρκίνωμα στη διοίκηση τα διέλυσε όλα λίγο αργότερα. #paofc https://t.co/5bu20Pg1F3 #ευρώπη #ποδόσφαιρο #κανονικότητα

Τους ξεφεύγει και μαρτυράνε μόνοι τους τη στήριξη στον Αλέξη #Τσίπρα! Το @in_gr ομολογεί πανικόβλητο ότι η εμφάνιση της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» διαλύει τη ΝΔ. Όταν αναγκάζεσαι να γράψεις ότι ο Τσίπρας φέρνει την κανονικότητα, η γραμμή στήριξης βγάζει μάτι! https://t.co/0uiudqfn6n #Τσίπρας #ΕλληνικήΑριστερά #ΝΔ

Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο καθηγητής Αθ. Πλατιάς είναι ο "πατέρας" της ρεαλιστικής σχολής των Διεθνών Σχέσεων στην Ελλάδα, με βαριές επιστημονικές περγαμηνές, και θα έπρεπε να διαβάζεται πολύ περισσότερο από κάποιους φελλούς που δηλώνουν "στρατηγιστές". Ας προσεχθεί η διαυγής ανάλυσή του: "Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ Του Αθανασίου Πλατιά, Oμ. Καθηγητή Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς Οι νέες τουρκικές αποφάσεις για τη δημιουργία «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» στο βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν συνέχεια της πάγιας τουρκικής στρατηγικής που κωδικοποιήθηκε με το λεγόμενο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας». Πρακτικά, αυτό σημαίνει τη σταδιακή δημιουργία τετελεσμένων που συρρικνώνουν την ελληνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Η Αθήνα απάντησε στη νέα τουρκική πρόκληση με τον γνωστό νομικίστικο τρόπο. Η ελληνική θέση είναι ότι οι τουρκικές ρυθμίσεις δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα επί ελληνικών χωρικών υδάτων. Η θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών είναι νομικά ορθή, αλλά αυτό έχει μικρή πρακτική σημασία. Οι τουρκικές κινήσεις παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα επί του πεδίου, τα οποία είναι δύσκολο να αντιστραφούν. Αυτό το έργο το έχουμε ήδη δει πολλές φορές. Το casus belli δεν έχει καμία νομική βάση, αλλά αποτρέπει την Ελλάδα από το να κάνει αυτό που δικαιούται βάσει του διεθνούς δικαίου: να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, πράγμα που θα περιόριζε τις επιπτώσεις του λεγόμενου δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας». Οι τουρκικές απειλές έχουν επίσης συμβάλει στην αποτροπή της Ελλάδας από την ανακήρυξη ΑΟΖ και την πλήρη αξιοποίηση του ενεργειακού της πλούτου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην Κάσο, η απειλή κλιμάκωσης σταμάτησε στην πράξη την πρόοδο της ενεργειακής διασύνδεσης με την Κύπρο. Οι έρευνες ανεστάλησαν μετά την τουρκική παρέμβαση. Οι τουρκικές κινήσεις, επομένως, παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα, ακριβώς επειδή επηρεάζουν την ελληνική συμπεριφορά, αλλά και εκείνη τρίτων κρατών όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά. Τα θαλάσσια πάρκα ανεβάζουν τον πήχη. Η Τουρκία δεν αρκείται πλέον να αμφισβητεί ελληνικές ενέργειες. Επιχειρεί να δημιουργήσει de facto τη δική της κανονιστική τάξη σε περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα: να ορίζει ποιος ψαρεύει, ποιος ερευνά, ποιος έχει πρόσβαση και υπό ποιες προϋποθέσεις. Εάν η απειλή τουρκικού ελέγχου οδηγήσει, για παράδειγμα, Έλληνες ή ξένους αλιείς, ερευνητικά σκάφη ή άλλους χρήστες της θάλασσας να αποφεύγουν αυτές τις περιοχές, η Άγκυρα θα έχει πετύχει τη δημιουργία τετελεσμένων και θα έχει υποσκάψει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη πιο υπόγειο και πιο απειλητικό. Εδώ η Τουρκία δανείζεται μια μέθοδο γνωστή από την κινεζική πρακτική στη Νότια Σινική Θάλασσα: δημιουργείς πρώτα τετελεσμένα στο πεδίο, τα επαναλαμβάνεις μέχρι να αποκτήσουν χαρακτηριστικά κανονικότητας και κατόπιν παρουσιάζεις ως αναθεωρητή εκείνον που επιχειρεί να επαναφέρει την προηγούμενη κατάσταση. Έτσι αντιστρέφεται η έννοια του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου. Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την Ελλάδα ως αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει να αλλάξει το status quo! Η γεωγραφία των νέων πάρκων έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Στο βορειοανατολικό Αιγαίο παρεμβάλλονται σε κρίσιμες θαλάσσιες συνδέσεις ελληνικών νησιών, ενώ στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου απομονώνουν το Καστελλόριζο από τον υπόλοιπο ελληνικό νησιωτικό χώρο. Η περιβαλλοντική προστασία οπλοποιείται έτσι και γίνεται εργαλείο γεωπολιτικού αναθεωρητισμού. Γιατί διάλεξε η Τουρκία να κάνει αυτή την πρόκληση τώρα; Επειδή η Άγκυρα θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα κλιμάκωσης σε περίπτωση κρίσης, πράγμα που σημαίνει ότι εκτιμά πως η Αθήνα δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει επί του πεδίου τις τουρκικές αξιώσεις ούτε να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα ούτε να ανακηρύξει ΑΟΖ. Η πεποίθηση αυτή βασίζεται στην εκτίμηση της Άγκυρας ότι έχει επέλθει μεταβολή στη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία έχει αναβαθμιστεί γεωπολιτικά. Η ελληνική απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται στις γνωστές νομικές διαμαρτυρίες. Χρειάζεται διαρκής ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, του Λιμενικού και της Ακτοφυλακής και, κυρίως, αυξημένη ελληνική στρατιωτική παρουσία στις περιοχές τις οποίες η Τουρκία προσπαθεί να προσεταιριστεί διά της πλαγίας οδού. Τέλος, ήρθε η στιγμή η Ελλάδα να εξετάσει σοβαρά τη μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και στη συνέχεια να καλέσει την Τουρκία σε διαπραγματεύσεις για την οριοθέτησή της. Στη διεθνή πολιτική, η κυριαρχία δεν βασίζεται μόνο στις συνθήκες. Εδράζεται και στο εάν ένα κράτος διαθέτει την ισχύ να την υπερασπιστεί. Διαφορετικά, είναι ένα πουκάμισο αδειανό. Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν τα τουρκικά πάρκα παράγουν έννομα αποτελέσματα. Είναι εάν θα τους επιτραπεί να παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα". («Τα ΝΕΑ», 18/8/26) #ΔιεθνείςΣχέσεις #Στρατηγική #Ελλάδα

Ξεμείνατε και εσείς το καλοκαίρι στην πόλη ανοιγοκλείνοντας το Air Condition, μη τυχόν πληρώσετε ένα νεφράκι στους λογαριασμούς; 💣Είναι 15 Αυγούστου και όσοι κυκλοφορήσαμε αυτές τις μέρες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχει ξεμείνει τόσος κόσμος. ✍Και επίσης μάλλον ποτέ ξανά δεν είδαμε να έχουν ξεπηδήσει στους δρόμους τόσες κατσαρίδες, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα, που συνδιάζει την αφραγκία των πολιτών, των Δήμων και την κλιματική κρίση, οπότε θα το συζητήσουμε μια άλλη στιγμή. 🧨Στο θέμα μας: «Οι μισοί Έλληνες φέτος το καλοκαίρι δεν θα κάνουν διακοπές, με βάση έρευνα ΙΕΛΚΑ. Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά από 7 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία;» ρωτήσαμε την κυβέρνηση Πώς προσπάθησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; 👉Μα φυσικά εφάρμοσε τις κλασικές συνταγές: Διότι πίσω από κάθε εξουσία υπάρχουν καλοπληρωμένοι επικοινωνιολόγοι που κάνουν τα δικά τους. Πάμε να δούμε τις τακτικές μία-μία 1. Προκαταβολική αναγνώριση για να μη φανεί αναλγησία. Ξεκινά με το: «Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να πανηγυρίζει ή να δηλώνει ικανοποιημένος…» Αυτό είναι το κλασικό concession: αναγνωρίζει το πρόβλημα στην αρχή, ώστε να μην κατηγορηθεί ότι το αγνοεί. Όμως η αναγνώριση δεν οδηγεί σε ανάληψη ευθύνης. Λειτουργεί ως ασπίδα πριν αρχίσει η μετατόπιση. 2. Αλλαγή κλίμακας του προβλήματος Η ερώτηση είναι πολύ συγκεκριμένη: οι μισοί Έλληνες δεν θα κάνουν διακοπές. Η απάντηση το μεταφέρει σε ευρύτερο πεδίο: «παρατεταμένη περίοδος ακρίβειας», «κόστος ζωής», «στεγαστική κρίση». Έτσι, το συγκεκριμένο κοινωνικό σύμπτωμα — ότι άνθρωποι σε χώρα με τεράστια ακτογραμμή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — χάνεται μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο ακρίβειας. 3. Ιεράρχηση που υποβαθμίζει το θέμα Λέει: «δεν υποτιμώ τις διακοπές σε καμία περίπτωση, αλλά… το κόστος διαβίωσης, η στεγαστική κρίση είναι ακόμα πιο σημαντικές παράμετροι». Το «δεν υποτιμώ, αλλά» κάνει ακριβώς αυτό: σχετική υποτίμηση. Δεν λέει ότι οι διακοπές είναι αδιάφορες, αλλά τις μεταφέρει χαμηλότερα στην κλίμακα των προβλημάτων. Άρα η πίεση της ερώτησης μειώνεται. 4. Μετατόπιση ευθύνης στο παρελθόν / στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να τον κατονομάζει Το κεντρικό σημείο είναι: «μια κυβέρνηση επίσης συγκρίνεται με το τι παρέλαβε». Αυτό απαντά στην ερώτηση για τα 7 χρόνια ΝΔ όχι ως απολογισμό της ΝΔ, αλλά ως σύγκριση με την προηγούμενη κατάσταση. Επικοινωνιακά λέει: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά κοιτάξτε από πού ξεκινήσαμε. 5. Από το αποτέλεσμα στην προσπάθεια Η ερώτηση ζητά κρίση για το αποτέλεσμα: μετά από 7 χρόνια, οι μισοί δεν κάνουν διακοπές. Η απάντηση μετακινείται στην πρόθεση και στην προσπάθεια: «τι προσπαθεί να κάνει», «προσπαθώντας συνεχώς», «χρειάζεται σκληρή δουλειά», «χρειάζεται πολλή προσπάθεια». Έτσι η κυβέρνηση δεν κρίνεται από το κοινωνικό αποτέλεσμα, αλλά από την εικόνα ότι εργάζεται για τη βελτίωση. 6. Χρήση σχετικών δεικτών αντί για το συγκεκριμένο πρόβλημα Αντί να απαντήσει στο «50% δεν θα κάνει διακοπές», μιλά για: «απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο», «ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος». Αυτά μπορεί να είναι πολιτικά χρήσιμα ως δείκτες, αλλά δεν απαντούν άμεσα στο ερώτημα: τι κάνετε για όσους δεν μπορούν να πάνε ούτε λίγες ημέρες διακοπές; 7. Επιλογή ευνοϊκού μέτρου σύγκρισης Δεν απαντά με βάση το βιωματικό μέτρο: αν ο μισθός φτάνει για διακοπές, ενοίκιο, τρόφιμα, μετακινήσεις. Απαντά με βάση συγκριτικά μεγέθη: «ευρωπαϊκός μέσος όρος», «ρυθμοί αύξησης». Αυτό επιτρέπει να παρουσιαστεί πρόοδος ακόμη και όταν η καθημερινότητα παραμένει ασφυκτική. 8. Χρονική εξομάλυνση Η ερώτηση αφορά το φετινό καλοκαίρι. Η απάντηση το ανοίγει σε βάθος χρόνου: «αυτά τα 7 χρόνια έχουμε μειώσει την απόσταση…» Άρα το οξύ παρόν μετατρέπεται σε αφήγημα σταδιακής βελτίωσης. Το σημερινό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, αλλά παρουσιάζεται ως στάδιο μιας θετικής πορείας. 9. Μετατροπή κοινωνικού δικαιώματος σε δημοσιονομικό πρόβλημα Εκεί που η ερώτηση θέτει το θέμα ως κοινωνική αδυναμία — οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διακοπές — η απάντηση το μεταφέρει στη λογική των διαθέσιμων πόρων: «να αυξήσουμε τα φορολογικά έσοδα, μειώνοντας φόρους», «να επιστρέψουμε στην κοινωνία αυτό το οποίο έχει στερηθεί», «όσο παραπάνω καταφέρουμε να συγκεντρώσουμε…» Άρα το θέμα δεν είναι τι χρειάζονται οι πολίτες, αλλά τι επιτρέπει ο δημοσιονομικός χώρος. 10. Προληπτική επίθεση σε υποτιθέμενες «μαγικές λύσεις» Λέει: «δεν πρόκειται εμείς να υιοθετήσουμε τη λογική των μαγικών συνταγών» και «να τάξουμε χρήματα από εκεί που δεν υπάρχουν». Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο μοτίβο. Δεν απαντά σε συγκεκριμένη πρόταση που του έγινε — γιατί στην ερώτηση δεν προτάθηκε κάτι τέτοιο. Δημιουργεί όμως έναν φανταστικό αντίπαλο: όποιος ζητά μέτρα για τους ανθρώπους που δεν κάνουν διακοπές, περίπου ζητά «μαγικές συνταγές». 11. Ψευδές δίπολο: ρεαλισμός ή λαϊκισμός Η απάντηση στήνει το δίπολο: εμείς = σοβαρότητα, σκληρή δουλειά, όχι δανεικά οι άλλοι = μαγικές συνταγές, λεφτά που δεν υπάρχουν. Έτσι η συζήτηση μετακινείται από το «ποιο είναι το πρόβλημα και τι κάνετε;» στο «εμείς είμαστε υπεύθυνοι, οι άλλοι ανεύθυνοι». 12. Εξωτερικοποίηση της κρίσης Λέει: «αυξημένο κόστος ζωής και στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη». Αυτό λειτουργεί αποενοχοποιητικά: το πρόβλημα δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εθνικών πολιτικών, αλλά ως ευρωπαϊκό ή διεθνές φαινόμενο. Άρα μειώνεται η κυβερνητική ευθύνη. 13. Αποπολιτικοποίηση της φτώχειας Η φτώχεια και η αδυναμία διακοπών εμφανίζονται ως τεχνικό/οικονομικό πρόβλημα: διαθέσιμο εισόδημα, φορολογικά έσοδα, προγράμματα, δημοσιονομικός χώρος. Δεν εμφανίζονται ως ζήτημα ανισότητας, μισθών, αισχροκέρδειας, τουριστικής εμπορευματοποίησης, κόστους στέγασης, ακτοπλοϊκών, εργασιακής επισφάλειας. 14. Απαντά σε άλλο ερώτημα Η πρώτη ερώτηση είναι: «Είστε ευχαριστημένοι με την κατάσταση μετά από 7 χρόνια ΝΔ;» Η απάντηση ουσιαστικά γίνεται: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, αλλά βελτιώνεται σε σχέση με το παρελθόν και εμείς δουλεύουμε χωρίς λαϊκισμό». Άρα δεν απαντά καθαρά: «ναι, είμαστε ικανοποιημένοι» ή «όχι, αποτύχαμε σε αυτό». Αποφεύγει την πολιτική αυτοαξιολόγηση Μετά από όλα αυτά προσπάθησα να θέσω εκ νέου το πρόβλημα στις πραγματικές διαστάσεις του: Επί του συγκεκριμένου, επειδή η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη και οι άνθρωποί της δεν μπορούν να κάνουν διακοπές, παρόλα αυτά. Το βλέπετε αυτό ως πρόβλημα; Επειδή έρχονται τώρα και οι ζέστες, η κατάσταση θα είναι αποπνικτική στις πόλεις. Σχεδιάζετε να κάνετε κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το 50% των Ελλήνων; Και δείτε εδώ πηκτή επικοινωνιακή διαχείριση: Στη δεύτερη απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου φαίνονται καθαρά εξόφθαλμα μοτίβα επικοινωνιακού damage control. Δείτε τα. 1. Από το καθολικό πρόβλημα σε μερικά προγράμματα Το ερώτημα αφορά το γεγονός ότι περίπου το 50% των Ελλήνων δεν θα κάνει διακοπές. Η απάντηση, όμως, μετατοπίζεται σε επιμέρους προγράμματα: «πάρα πολλά επιδοτούμενα προγράμματα τουρισμού» «Χίος pass» «Έβρος pass» Εδώ υπάρχει αναντιστοιχία κλίμακας. Το πρόβλημα αφορά τη μισή κοινωνία. Η απάντηση φέρνει επιμέρους προγράμματα, συχνά τοπικά, στοχευμένα ή περιορισμένης εμβέλειας. 2. Ονομαστική απαρίθμηση ως απόδειξη πολιτικής Το «Χίος pass», το «Έβρος pass» κ.λπ. λειτουργούν επικοινωνιακά ως απόδειξη δράσης μέσω απαρίθμησης. Δηλαδή, η απάντηση δίνει ονόματα προγραμμάτων για να δημιουργηθεί αίσθηση κυβερνητικής παρέμβασης, χωρίς να απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: πόσους καλύπτουν, με τι ποσά, με ποια επάρκεια, και αν μπορούν πράγματι να απαντήσουν σε ένα πρόβλημα που αφορά περίπου το 50% των πολιτών. 3. Μετατόπιση από τους πολίτες στις πληγείσες περιοχές Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι τα προγράμματα έχουν «διττή αξία»: αφενός να βοηθηθούν πολίτες που έχουν ανάγκη, αφετέρου να στηριχθούν περιοχές μετά από φυσικές καταστροφές ή κρίσεις. Έτσι, η συζήτηση μετακινείται. Από το δικαίωμα των ανθρώπων στην ανάπαυση και στις διακοπές, περνά στην περιφερειακή στήριξη και στην αποκατάσταση περιοχών. Πρόκειται για υπαρκτό θέμα, αλλά όχι για απάντηση στο συγκεκριμένο πρόβλημα που τέθηκε. 4. Το πρόβλημα παρουσιάζεται ως ζήτημα «ανάγκης», όχι ως κανονικότητα για τη μισή κοινωνία Η αναφορά σε «συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη» μετατρέπει το ζήτημα σε προνοιακό πρόβλημα: κάποιοι ευάλωτοι χρειάζονται βοήθεια. Όμως το ερώτημα δείχνει κάτι πολύ βαρύτερο: δεν μιλάμε για μια μικρή ομάδα ευάλωτων, αλλά για περίπου τη μισή κοινωνία. 5. Απουσία συγκεκριμένης νέας δέσμευσης Στο ερώτημα αν σχεδιάζεται κάτι για ακριβώς αυτό το πρόβλημα, η απάντηση είναι ότι «κάνουμε ήδη πράγματα» και στη συνέχεια γίνεται μια γενική αναφορά στην αύξηση του εισοδήματος. Δεν υπάρχει νέο μέτρο, χρονοδιάγραμμα, ποσό, αριθμός δικαιούχων ή σαφής αναγνώριση ότι τα υπάρχοντα μέτρα δεν επαρκούν. 6. Επιστροφή στο μεγάλο αφήγημα της κυβέρνησης Στο τέλος η απάντηση επιστρέφει στο βασικό κυβερνητικό αφήγημα: «να ανεβάζουμε συνολικά το εισόδημα των πολιτών». Δηλαδή, ακόμα και όταν η ερώτηση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα, η απάντηση επανέρχεται στο γενικό αφήγημα: ανάπτυξη, εισόδημα, φορολογικά έσοδα, υπευθυνότητα. 7. Δημοσιονομική ηθικολογία Η φράση «χωρίς να δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές» βάζει ηθικό βάρος σε κάθε απαίτηση για μεγαλύτερη στήριξη. Υπονοεί ότι πιο γενναία μέτρα θα ήταν ανεύθυνα απέναντι στο μέλλον. Έτσι, η σημερινή κοινωνική ανάγκη αντιπαρατίθεται με την ευθύνη προς τις «επόμενες γενιές». 8. Ουδέτερη περιγραφή μιας κρίσης Δεν λέγεται ότι οι κυβερνητικές πολιτικές δεν επαρκούν ή ότι η αγορά λειτουργεί με τρόπο που αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας από τις διακοπές. Αντίθετα, η κρίση περιγράφεται ως κάτι που απλώς «βιώνουμε»: «βιώνουμε μία παρατεταμένη περίοδο ακρίβειας». Η ακρίβεια εμφανίζεται σαν φυσικό φαινόμενο, όχι σαν πεδίο πολιτικών επιλογών, ρυθμίσεων και ευθυνών. 9. Επικοινωνιακή εξουδετέρωση της αγανάκτησης Το ερώτημα έχει ισχυρό κοινωνικό φορτίο: μια χώρα με τεράστια ακτογραμμή, καύσωνες στις πόλεις και περίπου μισό πληθυσμό χωρίς δυνατότητα διακοπών. Η απάντηση το μετατρέπει σε ήρεμη, τεχνοκρατική, διαχειριστική συζήτηση: προγράμματα, εισόδημα, έσοδα, φόροι, Ευρώπη, προσπάθεια. Έτσι χαμηλώνει η ένταση του προβλήματος. 10. Ελεγχόμενη αυτοκριτική χωρίς πολιτικό κόστος Οι φράσεις «υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος» και «χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη» μοιάζουν με αυτοκριτική. Όμως είναι μια ακίνδυνη αυτοκριτική. Δεν κατονομάζει αποτυχία, δεν αναλαμβάνει συγκεκριμένη ευθύνη, δεν λέει τι δεν λειτούργησε. Απλώς παρουσιάζει την κατάσταση ως μια προσπάθεια που συνεχίζεται. 11. Το τελικό μήνυμα που επιχειρείται να περάσει Το υπονοούμενο της απάντησης είναι σαφές: Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη κυβερνητικής αποτυχίας. Είναι αποτέλεσμα δύσκολης κληρονομιάς, ευρωπαϊκής ακρίβειας και περιορισμένων δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Η κυβέρνηση ήδη κάνει πράγματα, τα εισοδήματα βελτιώνονται, και όποιος ζητά περισσότερα κινδυνεύει να εμφανιστεί ως υπέρμαχος «μαγικών λύσεων». Με άλλα λόγια, το βασικό επικοινωνιακό μήνυμα είναι: «Μην κοιτάτε ότι οι μισοί δεν μπορούν να κάνουν διακοπές. Κοιτάξτε ότι είμαστε καλύτερα από πριν, ότι υπάρχουν κάποια προγράμματα, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε μαγικά, και ότι γενικά η πορεία είναι θετική» #Καλοκαίρι #Αθήνα #Διακοπές

Σήμερα, λένε έντρομοι, πνέουν θυελλώδεις άνεμοι 5 με 6 μποφόρ και ριπές 7. Τα γνωστά μελτέμια.Όταν έχει μελτέμια, θα καείς. Όταν ρίχνει βροχή, θα πνιγείς.Όταν μπεις σε ένα τρένο, θα σκοτωθείς.Και αυτή, λένε, είναι η κανονικότητα, τώρα.Αυτό δεν είναι κανονικότητα.Είναι ανικανότητα #καιρός #μελτέμια #ανικανότητα

🚨«Θάλαμος επικίνδυνων αερίων το Μετρό της Αθήνας»: Έρευνα του ΠΑΚΟΕ σε 9 σταθμούς του Μετρό της Αθήνας αναδεικνύει σοβαρό πρόβλημα στον εξαερισμό των υπόγειων χώρων. Η ανεπαρκής ανανέωση του αέρα μετατρέπει τις αποβάθρες σε παγίδες συσσώρευσης ρύπων, με τις συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων PM10 να φτάνουν έως τα 201 μg/m³ (με όριο τα 50 μg/m³) και τα PM2.5 έως τα 100 μg/m³. Οι μετρήσεις επιβεβαιώνουν ότι ο αέρας στις αποβάθρες είναι επιβαρυμένος λόγω αδυναμίας του εξαερισμού. Η έκθεση στους ρύπους προκαλεί επιπτώσεις στο αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα, ενώ συστήνεται η χρήση μάσκας. Θα υπάρξει παρέμβαση από τη ΣΤΑΣΥ και το Υπουργείο Υποδομών ή η καθημερινή έκθεση πολιτών και εργαζομένων σε επικίνδυνους ρύπους θα γίνει η νέα κανονικότητα; #Μέτρο #Ρύποι #ΥγειονομικέςΕπιπτώσεις

Παράνοια... Κλιματική αλλαγή οι εμπρησμοί και το ξεπούλημα κάθε βουνού. Διευκόλυνση το ρουσφέτι και η διαπλοκή των υπουργών. Δημοκρατία η εκλόγιμη μοναρχία. Ενημέρωση η πληρωμένη προπαγάνδα. Δικαιοσύνη η πλήρης συγκάλυψη, το μπάζωμα και η εξαφάνιση βίντεο από 13 σταθμούς. Αριστεία η αχρηστοκρατία και η τοποθέτηση του πιο ανίκανου ασπόνδυλου σε κάθε νευραλγική θέση. Ελεύθερη οικονομία τα καρτέλ στα σούπερ μάρκετ και στην ενέργεια. Εθνική υπερηφάνεια ο συνεχής εξευτελισμός μας από τους γείτονες και η καταπάτηση των εθνικών μας δικαιωμάτων. Αξιοποίηση πρωτογενούς τομέα οι πλαστές δηλώσεις προβάτων στην κορυφή του Ολύμπου και τα δισεκατομμύρια προστίμων για αγροτικές επιδοτήσεις. Δεκάδες ορισμοί έχουν εκφυλιστεί σε αυτή τη χώρα. Και την ίδια στιγμή που δάση καίγονται, πυροσβέστες χάνουν τη ζωή τους, χιλιάδες νέοι μεταναστεύουν. Κάποιοι "οικογενειάρχες" κυρ Παντελήδες στηρίζουν αυτή τη σαπίλα κοιτώντας μόνο το συμφέρον τους. Σε ένα κράτος που προσπαθεί να κάνει την διαφθορά κανονικότητα ένα μπορεί να είναι χειρότερο. Μια οικογένεια που το δηλητήριο, το ψέμα, και την τοξικότητα την ονομάζει.... "αγάπη". Αυτή η παράνοια δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο με αξίες. #παράνοια #κοινωνία #διαφθορά #πολιτική

Αρκετός κόσμος χθες στο ΟΑΚΑ, κοντά στην ομάδα, με υπομονή, πίστη σε αυτό που προσπαθεί να οικοδομήσει ο Νίστρουπ και χωρίς μίρλα. Ο #paofc ειδικά στο πρώτο ημίχρονο δεν ήταν καλός, δυσκολεύτηκε πολύ απέναντι σε αυτήν την πολύ τίμια ομάδα, η οποία εάν είχε περισσότερη ποιότητα θα μπορούσε να του κάνει μεγάλη ζημιά. Στο δεύτερο ημίχρονο και ιδιαιτέρως μετά τις διορθωτικές κινήσεις από τον πάγκο, ο Παναθηναϊκός βρήκε πατήματα και εξασφάλισε το ζητούμενο. Αυτά τα ματς ξεχνιούνται αμέσως, διεκπεραιώνεις και πηγαίνεις παρακάτω. Μένουν στο θυμικό μονάχα όταν παθαίνεις ανεπανόρθωτο κάζο και διαλύονται σεζόν. Από εκεί και πέρα, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε κατά τη γνώμη μου είναι ότι το κοινό στο γήπεδο αντιλαμβάνεται πολλά περισσότερα σε σχέση με την αρένα των social. Είναι πρώιμο να κάνουμε κρίσεις, αλλά θεωρώ ότι η συγκεκριμένη ομάδα (όπως είναι τώρα) και ειδικά με τον Καμαρά στο 6, είναι πάρα πολύ soft. Διαφωνώ με τους περισσότερους που ζητούν παίκτη στο 8, θεωρώ πιο επιτακτική την ανάγκη ποδοσφαιριστή με aggressive χαρακτηριστικά στο 6. Στο 8 θα μπει και ο Κάνγκουα, μπροστά με τόση ποιότητα που έχει ο Παναθηναϊκός θα λυθεί το ζήτημα. Η αμυντική λειτουργία και η συμπεριφορά των κεντρικών μέσων είναι τα ζητήματα. Αντίνο και Πελίστρι, ειδικά με τους δυο Έλληνες στην 11αδα δεν πρέπει να βγαίνουν ποτέ. Μόνο έτσι αποκτά αμυντική ισορροπία ο Παναθηναϊκός και δεν χάνει και την (όποια σε αυτό το σημείο της σεζόν) επιθετικότητά του. Γιάγκουσιτς και Ταμπόρδα είναι πολυτέλειες στο 10 και η χρησιμοποίησή τους εναπόκειται στο σχέδιο και το πλάνο αναλόγως τον αντίπαλο. Είναι αμφότεροι απαραίτητοι. Με τους 2 Ολλανδούς στα στόπερ, ο Νίστρουπ ησυχάζει στο κομμάτι αυτό. Σε περίπτωση που λείπει ένας εκ των δυο πρέπει να αξιολογηθεί πολύ σοβαρά εάν αρκούν ο Πάλμερ Μπράουν και ο Κάτρης. Για τον Τουμπά τα έχουμε πει, μην επαναλαμβάνομαι. Από εκεί και πέρα, είναι τέλος Ιουλίου, θα ήταν τρελό να αποδίδει ο Παναθηναϊκός μετά το περσινό χάος και τον αναχρονισμό. Θέλει χρόνο και στήριξη διότι ο Δανός ξεκίνησε από το μηδέν με ακατέργαστο υλικό στα χέρια του. Το ζητούμενο με τους Βούλγαρους σε λιγότερο από μια εβδομάδα, είναι έστω η μικρή βελτίωση, πάντοτε με κύριο στόχο την πρόκριση και μόνο αυτήν. Παίκτες χρειάζονται, αδιαμφισβήτητο (και) αυτό. Όχι όμως άγουροι ή στοιχήματα πλέον. Προτεραιότητα κατ' εμέ ένας πραγματικός οδοστρωτήρας στο 6-8, κάτι σαν τον Χόιμπιεργκ για να το πω με παράδειγμα. Εάν δεν έρθει τόσο μεγάλος παίκτης, τότε το κενό καλύπτεται μόνο από δύο προσθήκες. Στα άκρα είναι πιο εύκολο να βρεθεί παίκτης πίσω από τον Πελίστρι ή για τις κακές βραδιές του Πελίστρι. Το μεγάλο στοίχημα και ερωτηματικό είναι σε τι κατάσταση θα επιστρέψει ο Ντέσερς και τι σεζόν μπορεί να κάνει ο Νιγηριανός. Υπάρχει χρόνος να μειωθούν τα ρίσκα και να γίνει σαφέστερη αξιολόγηση του υλικού από τους υπεύθυνους. Ορθολογισμός και "κανονικότητα" υπάρχουν. Το δύσκολο τώρα είναι το step up σε νοοτροπία, συμπεριφορά και πειθαρχία. Ας περάσει η ομάδα τον κάβο των προκριματικών και μετά θα έχει τον χρόνο ο Δανός να το φτιάξει όπως θέλει. Ψυχραιμία, ηρεμία και σύνεση. Επόμενο βήμα η ΤΣΣΚΑ. #paofc #football #sports

«Η γοητεία της αγένειας και της τοξικότητας». Από το πρωί σήμερα είμαι στη Λήμνο σε επίσημο ταξίδι για τα εγκαίνια των νέων ΤΕΠ του Νοσοκομείου. Τρέχω ασταμάτητα δεν έχω σταματήσει καθόλου. Έχω πάει παντού. Όταν πήγα στην αγορά, προχώρησα μέσα στα καφέ και άρχισα να χαιρετώ τον κόσμο. Όπως θα δείτε στο βίντεο η υποδοχή που μου έκαναν οι απλοί άνθρωποι εκεί ήταν εξαιρετική. Όλοι ευγενέστατοι και φιλικοί. Μέσα σε όλους όσους μου μίλαγαν φιλικά βρέθηκαν δύο (2) αγενέστατοι, που μου μίλησαν υβριστικά. Εγώ δεν τους προσπέρασα, προσπάθησα να τους μιλήσω να δω τί ήθελαν, αλλά δεν ήθελαν παρά να υβρίσουν όχι μόνον εμένα αλλά και όλους όσους ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία. Ως εδώ καλά, Δημοκρατία έχουμε ο καθένας μπορεί να λέει την γνώμη του ακόμη και με αγένεια. Ομως να που μερικά sites, προφανώς από την αγάπη τους για αντιπολίτευση, από όλους όσους όλη την ημέρα με χαιρετούσαν διαρκώς φιλικά, βγαίνουμε φωτογραφίες, μου λένε την γνώμη τους κλπ απομόνωσαν αυτούς τους δύο με τίτλους όπως: «έδιωξαν τον Άδωνι από καφέ στην Λήμνο κλπ». Σημειώστε ότι στο καφέ αυτό κάθησα και ήπια τον καφέ μου για άλλη μισή ώρα μετά από την συνάντησή μου με αυτούς τους δύο αγενεστάτους. Ο λόγος που το γράφω αυτό και ανεβάζω όλη την σκηνή, για να δείτε με τα μάτια σας ότι πλην αυτών των δύο, όλος ο υπόλοιπος κόσμος ήταν φιλικότατος, είναι διότι πρέπει να αντισταθούμε στην «ηρωοποίηση» της αγένειας. Θυμάστε κάποτε που ένας νέος σε μία παρέλαση είχε μουντζώσει τους επισήμους και όλοι οι αριστεροί εδώ μέσα ήρωα τον ανέβαζαν, ήρωα τον κατέβαζαν; Αντί να πουν στο παιδί αυτό πόσο λάθος ήταν αυτό που είχε κάνει, τον παρουσιάζαν περίπου σαν τον Κολοκοτρώνη. Ετσι και εδώ τώρα από ένα ολόκληρο νησί ευγενεστάτων ανθρώπων, προβάλουν ως κανονικότητα την αγένεια και τις ύβρεις. Ούτε η Λήμνος χαρακτηρίζεται από αυτούς τους δύο, ούτε η Ελλάδα πρέπει να γίνει έτσι. Επίσης πρέπει να αντισταθούμε και στην παραπληροφόρηση, η εικόνα ότι αποδοκιμάστηκα, είναι απολύτως ψευδής και εγώ μπορεί να έτυχε να έχω τα πλάνα από ολόκληρη την σκηνή, αλλά αν δεν τα είχα θα εξακολουθούσαν να διαδίδουν ψέματα. Υγ. Ευχαριστώ θερμά την κα Δήμαρχο που με συνάντησε αμέσως μετά και μου ζήτησε συγγνώμη για την συμπεριφορά τους και ότι αυτοί δεν χαρακτηρίζουν όλο το νησί της Λήμνου. Στην αγένεια θα απαντούμε πάντα με ευγένεια και στις ύβρεις με επιχειρήματα. Αυτοί οι δύο, αφού δεν έμαθαν τρόπους ακόμη σε αυτήν την ηλικία είναι χαμένες περιπτώσεις ούτως ή άλλως, ας μήν τους δώσουμε μεγαλύτερη αξία από όση τους πρέπει. #Αγένη #Ευγένεια #Δημοκρατία

Το 2013 έλεγε ότι δεν κάνει ρουσφέτια γιατί τα σιχαίνεται. Το 2026 κομπάζει στα κανάλια πως το ρουσφέτι είναι στην κανονικότητα και τα καθήκοντα του βουλευτού. @AdonisGeorgiadi ο κωλοτούμπας του αιώνα. https://t.co/bKmNyCardZ #Κ πολιτική #ρουσφέτι #ΑδώνιςΓεωργιάδης

Τα λαμπρά κανάλια μας τις τελευταίες μέρες αφιερώνουν τεράστιο χρόνο στις πυρκαγιές της Γαλλίας επισημαίνοντας ότι έχουν καεί εκτάσεις 8-10 φορές μεγαλύτερες από το Παρίσι. Δεν θυμάμαι ποτέ να μας είπαν ότι οι καμμένες εκτάσεις στην Ελλάδα ήταν μεγαλύτερες από την Αθήνα: Το 2020 (203.374 στρέμματα) 8 φορές Το 2021 (1.332.141 στρέμματα) 34 φορές Το 2022 (285.636 στρέμματα) 7,5 φορές Το 2023 (1.769.664 στρέμματα) 45 φορές Το 2024 (483.074 στρέμματα) 12 φορές Το 2025 (477.000 στρέμματα) 12 φορές Το 2026 (μέχρι τώρα 100.000 στρέμματα) 3 φορές Ήτοι στο διάστημα 2020–2025 (περίπου 4.550.889 καμμένα στρέμματα) 116 φορές. Φαίνεται ότι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο οι πυρκαγιές της Γαλλίας είναι τραγωδία. Στην Ελλάδα είναι ευκαιρία..για το Μαξίμου να μας πείσει ότι η βιβλική καταστροφή αγροτοδασικών εκτάσεων στην χώρα μας ήταν μια περιβαλλοντική ευρωπαϊκή κανονικότητα (άρα και η τοποθέτηση ανεμογεννητριών στα καμμένα εντελώς συμπτωματική).. #πυρκαγιές #περιβάλλον #Ελλάδα

Ο γραφικός τηλεπλασιέ όσο πάει και αποθρασύνεται. Από το «για τα Τέμπη δεν ενδιαφέρεται κανείς» έως το «είναι αλήθεια, ζήτησα από τον Φρουζή να δώσει διαφήμιση 2.000€ σε site φίλης μου», καμία δήλωση δεν είναι τυχαία. Δεν υπάρχει καμία αντίδραση. Τα λέει και ξεχνιούνται μετά από λίγες ημέρες. Μόνο που το όριο κάθε φορά μετακινείται και λίγο παραπέρα. Ώσπου σε λίγο δεν θα υπάρχει κανένα όριο και όλη η ανωμαλία της 7ετίας θα μοιάζει κανονικότητα. #Πολιτική #ΔημόσιαΔιάγνωση #Κοινωνία