Search

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Column: Hugo verliest zijn dekking In Den Haag geldt één ijzeren regel: zolang je nuttig bent, ben je “een gewaardeerde collega”. Zodra je gevaarlijk wordt, ben je ineens “een individueel geval”. Hugo de Jonge lijkt momenteel precies dat stadium binnen te schuiven. Jarenlang was hij het gezicht van het coronabeleid. De man van de persconferenties, de prikdrift, de QR-codes en het eindeloze “we doen dit samen”. Terwijl Nederland veranderde in een laboratorium van avondklokken, toegangsbewijzen en morele dwang en sterfte, bleef Hugo overeind. Omdat hij nuttig was. Hij ving de woede op namens een complete bestuurlijke machine van ministers, ambtenaren, inspecties, experts en media. Hugo was de menselijke airbag van het systeem. Tot nu. Want ineens verschijnen daar appjes. Een minister die persoonlijk achter een huisarts aan blijkt te zitten. Een inspectie die enthousiast meldt dat men “er bovenop zit” en alvast zoekt naar “een houdbaar argument”. En ineens ziet Nederland iets wat jarenlang ontkend werd: hoe nauw politiek en zogenaamd onafhankelijke toezichthouders met elkaar verweven waren. Maar nog opvallender is de stilte om Hugo heen. Kijk goed naar Den Haag. Niemand verdedigt hem nog echt fanatiek. Oud-collega’s praten plotseling over “de context van toen”. Ambtenaren krijgen spontaan geheugenverlies. Iedereen probeert haastig afstand te creëren tot het coronadossier. Dat is altijd het moment waarop een systeem zijn pion begint los te laten. Want politiek werkt simpel: absolute loyaliteit, totdat de schade terugkaatst. En Hugo begint schade te worden. De parlementaire enquête is daarom gevaarlijker dan veel mensen denken, omdat enquêtes iets doen waar Den Haag doodsbang voor is: ze veranderen mist in beelden. Een minister die druk zet. Een inspectie die alvast zoekt naar munitie. Bestuurders die eerst de conclusie lijken te hebben en daarna pas het onderzoek. Het begint steeds minder op volksgezondheid te lijken en steeds meer op een bestuurscultuur waarin afwijkende meningen administratief moesten worden verwijderd. En dus verschijnen nu de eerste reddingsboten. Want niemand wil straks naast Hugo de Jonge op de groepsfoto staan wanneer de geschiedenis definitief haar rekening presenteert. Dus schuift Den Haag langzaam achteruit. Voorzichtig. Geruisloos. Op z’n Haags. Met de onzichtbare hand van de NCTV Eerst krijg je applaus. Dan stilte. Daarna zegt iedereen ineens: “Wij herkennen ons niet in dat beeld.” En uiteindelijk ontdek je dat de mensen die jarenlang riepen “we deden het samen” plotseling verrassend goed zijn geworden in één woord: “Hij.” 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #coronabeleid #HugoDeJonge

Geen politieke aardverschuiving. Geen nationale rouw. Geen wekenlange talkshowspecials. Geen onafgebroken mediacampagnes met de vraag hoe dit ooit mogelijk was. Integendeel. Dezelfde politieke partijen zitten grotendeels nog steeds aan tafel. Dezelfde bestuurscultuur draait gewoon door. Dezelfde commentatoren die normaal gesproken bij ieder verkeerd uitgesproken woordje een nationale crisis organiseren, spreken nu opvallend zacht. Bijna eerbiedig stil. Blijkbaar is collectieve verontwaardiging in Nederland selectief verkrijgbaar. Voor een verkeerde tweet vliegen complete redacties dagenlang in de gordijnen. Voor ouders die financieel werden vernietigd en kinderen die opgroeiden in stress, armoede, angst en uitzichtloosheid, bleef het vooral bij parlementaire managementtaal en zorgvuldig geformuleerde excuses. Uit de gegevens van Toeslagen blijkt dat van de kinderen van ouders die zich hebben gemeld als gedupeerde van de problemen rondom de kinderopvangtoeslag, 482 kinderen zijn overleden.” In de brief staat ook expliciet dat: er geen doodsoorzaken zijn onderzocht; geen causaal verband wordt gelegd met de toeslagenaffaire; het gaat om geregistreerde overlijdens van kinderen van gedupeerde ouders. Daarnaast staat de leeftijdsverdeling erin vermeld. Nederland is terminaal ziek, politiek misdadig en de media medeplichtig. #politiek #media #Nederland

Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid

Frank van der Meijden vertrok plotseling na een jaar als burgemeester van Tiel, waarbij zijn strenge bestuursstijl en conflicten met wethouders leidden tot zijn vertrek, maar gedetailleerde uitleg over de redenen werd nooit aan de gemeenteraad gegeven. #BurgemeesterTiel #Bestuurscultuur #Criminaliteit