Search

Column: De prijs van gelijk krijgen Max von Kreyfelt Nederland is een rechtsstaat. Dat merk je wanneer je na dertig jaar procederen eindelijk een brief krijgt waarin staat dat je al die tijd gelijk had. Vraag het Willem Oltmans. Vraag het Fred Spijkers. Oltmans werd decennialang tegengewerkt door de Nederlandse staat vanwege zijn journalistieke werk rond Nieuw-Guinea. Spijkers raakte verstrikt in een slepende strijd met Defensie nadat hij weigerde de weduwe van een omgekomen militair een verhaal te vertellen waarvan hij wist dat het niet klopte. Beiden kregen uiteindelijk erkenning. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat de Nederlandse overheid ongeveer een mensenleven nodig heeft om tot de conclusie te komen dat de burger gelijk had. Daar hebben we procedures voor. Eerst bestaat het probleem niet. Daarna ligt het genuanceerder. Vervolgens kan men vanwege privacy niet op individuele gevallen ingaan. Dan komt er een onderzoek. Op dat onderzoek volgt een commissie die onderzoekt waarom het eerdere onderzoek onvoldoende onderzocht heeft wat onderzocht had moeten worden. Voor je het weet ben je twintig jaar verder en heet tegenwerking ineens voortschrijdend inzicht. Dat is het wonderlijke aan de Nederlandse bestuurscultuur. Zij hoeft lastige burgers niet op te sluiten. Dat geeft maar gedoe met Amnesty International. Wij hebben formulieren. Een bureaucratie schiet niet. Zij schrijft terug. Ze breekt geen deur open, maar laat zes maanden niets horen. Ze martelt niet, maar nodigt u uit voor een hoorzitting op dinsdagmorgen om 09.15 uur in een gebouw waar parkeren niet mogelijk is. En vooral: niemand heeft het gedaan. De minister was nog niet aangetreden. De vorige minister is inmiddels burgemeester. De ambtenaar handelde binnen zijn mandaat. Het departement betreurt de ontstane indruk. Het dossier is wegens een verhuizing niet volledig beschikbaar. Nederland heeft daarmee iets schitterends uitgevonden: verantwoordelijkheid zonder verantwoordelijke. Misschien is dát onze Deep State. Geen geheim genootschap in een kelder onder het Binnenhof. Veel te omslachtig. Gewoon keurige mensen met toegangspasjes, pensioenopbouw en een agenda vol integriteitsoverleggen. Niemand hoeft kwaad te zijn. Dat is het vernuftige. Het systeem doet het werk. Oltmans en Spijkers laten daarom iets ongemakkelijks zien. In Nederland is de belangrijkste vraag soms niet óf je gelijk hebt. Maar hoeveel leven je ervoor over hebt om het te krijgen. En mocht je lang genoeg leven, dan komt uiteindelijk de mooiste dag. Een bewindspersoon ontvangt je. Er is koffie, zelfs een fotograaf. Er volgt erkenning, een regeling en die prachtige bestuurlijke formulering dat men met de kennis van nu anders zou hebben gehandeld. Met de kennis van nu. Alsof de waarheid nog al die jaren onderweg was met PostNL. Daarna krijg je een hand. En geeft de staat het restant van jouw leven terug. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #rechtstaat #bureaucratie #erkenning

Laura McAllister and Lise Klaveness, the only two women on the UEFA executive committee, are the driving forces behind the resistance against Gianni Infantino's plans to sell shares in major FIFA competitions to external investors, and have advocated for a boycott of these competitions and a thorough reform of the governance culture within football. (translated)

Gekker wordt het niet: minister Caroline Gennez lag hevig onder vuur door haar leugens over een podcast van 800.000 euro met nul bereik. Wat doet ze vervolgens? Mij een “extremist” noemen. Omdat ik het naar naar boven bracht. Als iedereen die dit soort uitgaven absurd vindt een “extremist” is: plots heel veel extremisten in Vlaanderen. Nog meer absurde dossiers op komst trouwens. In een volwassen bestuurscultuur zouden een paar ministers al lang vertrokken moeten zijn. #Vlaanderen #Politiek #Transparantie

Het blijft met verbazen hoe makkelijk ministers, in het bijzonder @carogennez, telkens wegkomt met halve waarheden en hele leugens. In een land met een deftige bestuurscultuur was ze al minstens drie keer ontslagen. Of nooit, want ze zou er geen minister worden natuurlijk. #politiek #waarheid #bestuur

Column: De overheid mag alles. Zelfs de natuur slopen. Nederland is het enige land waar een merelnest belangrijker is dan een woning. Waar een boer jarenlang wordt gesloopt omdat er misschien een zeldzame salamander in de sloot woont. Waar een burger een boete riskeert omdat hij een heg knipt op het verkeerde moment. Want de natuur is heilig. Tenminste… Totdat de overheid zelf met de bosmaaier verschijnt. Dan blijkt er ineens een vergunning te bestaan voor het opzettelijk doden van beschermde dieren en het opzettelijk vernielen van nesten en eieren. Ja, u leest het goed. Niet een complotwebsite. Niet De Speld. Gewoon de overheid. En daarna volgt de mooiste draai van allemaal. “We zijn helemaal niet van plan dieren te doden.” Uiteraard niet. En een bankovervaller is ook niet van plan de bank te beroven. Hij wil alleen geld verplaatsen. De vergunning zegt letterlijk wat er staat. Maar blijkbaar moeten burgers tegenwoordig niet meer lezen wat er staat. Ze moeten raden wat de overheid eigenlijk bedoelt. Dat is de nieuwe bestuurscultuur. Woorden betekenen alleen nog wat de overheid zegt dat ze betekenen. “Opzettelijk doden” betekent eigenlijk: heel liefdevol maaien. “Vernietigen” betekent: rekening houden met de natuur. En “geloof ons” betekent: stel vooral geen lastige vragen. Het mooiste is de morele acrobatiek. Dezelfde overheid die boeren complete bedrijven afpakt om een paar gram stikstof. Dezelfde overheid die miljoenen uitgeeft aan biodiversiteitsprogramma’s. Dezelfde overheid die burgers opvoedt met campagnes over ieder kevertje, iedere kikker en iedere grasspriet… schrijft ondertussen doodleuk een vergunning waarin staat dat beschermde dieren en nesten mogen worden vernietigd. Omdat het werk nu eenmaal af moet. Ineens blijkt de natuur verrassend flexibel. Niet de ecologie verandert. Alleen de eigenaar van de grasmaaier. Misschien moeten boeren voortaan geen landbouwbedrijf meer beginnen. Maar een waterschap. Dan heet precies hetzelfde gedrag ineens geen natuurschade meer. Dan heet het beheer. En zo blijft Nederland een fascinerend land. Voor burgers geldt de wet. Voor de overheid geldt een vergunning om de wet even buiten werking te zetten. Blijkbaar is ook de rechtsstaat tegenwoordig gefaseerd gemaaid. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Natuur #Overheid #Biodiversiteit

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

Column; GANGSTERS AAN DE MACHT Max von Kreyfelt Geen notulen. Geen herinneringen en verantwoordelijkheid. Wonderlijk hoe dat werkt in Den Haag. Voor iedere parkeerbon bestaat een dossier van zes pagina’s, maar voor de meest ingrijpende vrijheidsbeperkingen uit de recente Nederlandse geschiedenis blijkt plotseling collectief geheugenverlies te gelden. Niemand weet meer precies wie wat besloot. Niemand herinnert zich waarom grondrechten werden opgeschort. Niemand kan uitleggen waarom burgers van hun werk, familie, horeca, sportclub of samenleving werden uitgesloten. Geen notulen. Geen actieve herinnering. En geen schuldigen. Wat een fenomenale bestuurlijke uitvinding. Miljoenen Nederlanders werden onder druk gezet. Mensen verloren banen. Ouderen stierven geïsoleerd. Kinderen raakten beschadigd. Demonstranten werden weggezet als staatsgevaarlijk. Artsen geïntimideerd. Kritische burgers gecensureerd. Maar zodra de vraag komt wie daar politiek verantwoordelijk voor was, verandert de Haagse bestuurselite ineens in een groep verwarde goudvissen. “Daar kan ik mij niets van herinneren.” Natuurlijk niet. Want notulen zijn gevaarlijk als later blijkt dat “de wetenschap” vooral bestond uit paniek, groepsdruk en politieke beeldvorming. En precies daarom voelt het voor steeds meer mensen niet meer als bestuur, maar als een collectief gangsters dat zichzelf beschermt. Mark Mark Rutte met zijn beroemde geheugenmist. Ferd Grapperhaus die wetten handhaafde waar hij zichzelf vrolijk niet aan hield. En NCTV-topman Aalbersberg, de man van dreigingsbeelden, gedragssturing en permanente crisisretoriek. Het waren geen tragische vergissingen meer. Het werd een bestuurscultuur. Een systeem waarin macht zichzelf beschermt met commissies, onderzoeksraden, Wob-lakwerk en verdwenen herinneringen. En Hugo de Jonge? Die oogde steeds vaker als het enthousiaste tussenradertje dat iedere week opnieuw kwam uitleggen waarom nóg meer dwang eigenlijk “voor uw veiligheid” was. Het cynische is misschien nog wel dit: Dezelfde bestuurlijke klasse die burgers voortdurend waarschuwt voor “ondermijning van de democratie”, heeft zelf het vertrouwen in overheid, media en instituties in recordtempo gesloopt. Door arrogantie zonder consequenties. En zolang niemand echt verantwoordelijk wordt gehouden, blijft precies dát het signaal aan de bevolking: macht hoeft zich in Nederland niet te verantwoorden. Het blijft (nog) onbestraft! 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Politiek #Bestuur

Column: Hugo verliest zijn dekking In Den Haag geldt één ijzeren regel: zolang je nuttig bent, ben je “een gewaardeerde collega”. Zodra je gevaarlijk wordt, ben je ineens “een individueel geval”. Hugo de Jonge lijkt momenteel precies dat stadium binnen te schuiven. Jarenlang was hij het gezicht van het coronabeleid. De man van de persconferenties, de prikdrift, de QR-codes en het eindeloze “we doen dit samen”. Terwijl Nederland veranderde in een laboratorium van avondklokken, toegangsbewijzen en morele dwang en sterfte, bleef Hugo overeind. Omdat hij nuttig was. Hij ving de woede op namens een complete bestuurlijke machine van ministers, ambtenaren, inspecties, experts en media. Hugo was de menselijke airbag van het systeem. Tot nu. Want ineens verschijnen daar appjes. Een minister die persoonlijk achter een huisarts aan blijkt te zitten. Een inspectie die enthousiast meldt dat men “er bovenop zit” en alvast zoekt naar “een houdbaar argument”. En ineens ziet Nederland iets wat jarenlang ontkend werd: hoe nauw politiek en zogenaamd onafhankelijke toezichthouders met elkaar verweven waren. Maar nog opvallender is de stilte om Hugo heen. Kijk goed naar Den Haag. Niemand verdedigt hem nog echt fanatiek. Oud-collega’s praten plotseling over “de context van toen”. Ambtenaren krijgen spontaan geheugenverlies. Iedereen probeert haastig afstand te creëren tot het coronadossier. Dat is altijd het moment waarop een systeem zijn pion begint los te laten. Want politiek werkt simpel: absolute loyaliteit, totdat de schade terugkaatst. En Hugo begint schade te worden. De parlementaire enquête is daarom gevaarlijker dan veel mensen denken, omdat enquêtes iets doen waar Den Haag doodsbang voor is: ze veranderen mist in beelden. Een minister die druk zet. Een inspectie die alvast zoekt naar munitie. Bestuurders die eerst de conclusie lijken te hebben en daarna pas het onderzoek. Het begint steeds minder op volksgezondheid te lijken en steeds meer op een bestuurscultuur waarin afwijkende meningen administratief moesten worden verwijderd. En dus verschijnen nu de eerste reddingsboten. Want niemand wil straks naast Hugo de Jonge op de groepsfoto staan wanneer de geschiedenis definitief haar rekening presenteert. Dus schuift Den Haag langzaam achteruit. Voorzichtig. Geruisloos. Op z’n Haags. Met de onzichtbare hand van de NCTV Eerst krijg je applaus. Dan stilte. Daarna zegt iedereen ineens: “Wij herkennen ons niet in dat beeld.” En uiteindelijk ontdek je dat de mensen die jarenlang riepen “we deden het samen” plotseling verrassend goed zijn geworden in één woord: “Hij.” 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #coronabeleid #HugoDeJonge

Geen politieke aardverschuiving. Geen nationale rouw. Geen wekenlange talkshowspecials. Geen onafgebroken mediacampagnes met de vraag hoe dit ooit mogelijk was. Integendeel. Dezelfde politieke partijen zitten grotendeels nog steeds aan tafel. Dezelfde bestuurscultuur draait gewoon door. Dezelfde commentatoren die normaal gesproken bij ieder verkeerd uitgesproken woordje een nationale crisis organiseren, spreken nu opvallend zacht. Bijna eerbiedig stil. Blijkbaar is collectieve verontwaardiging in Nederland selectief verkrijgbaar. Voor een verkeerde tweet vliegen complete redacties dagenlang in de gordijnen. Voor ouders die financieel werden vernietigd en kinderen die opgroeiden in stress, armoede, angst en uitzichtloosheid, bleef het vooral bij parlementaire managementtaal en zorgvuldig geformuleerde excuses. Uit de gegevens van Toeslagen blijkt dat van de kinderen van ouders die zich hebben gemeld als gedupeerde van de problemen rondom de kinderopvangtoeslag, 482 kinderen zijn overleden.” In de brief staat ook expliciet dat: er geen doodsoorzaken zijn onderzocht; geen causaal verband wordt gelegd met de toeslagenaffaire; het gaat om geregistreerde overlijdens van kinderen van gedupeerde ouders. Daarnaast staat de leeftijdsverdeling erin vermeld. Nederland is terminaal ziek, politiek misdadig en de media medeplichtig. #politiek #media #Nederland

Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid

Frank van der Meijden vertrok plotseling na een jaar als burgemeester van Tiel, waarbij zijn strenge bestuursstijl en conflicten met wethouders leidden tot zijn vertrek, maar gedetailleerde uitleg over de redenen werd nooit aan de gemeenteraad gegeven. #BurgemeesterTiel #Bestuurscultuur #Criminaliteit