Search

#Gehoorzaamheid Het gaat mis in Nederland. Dat ziet bijna iedereen. Toch blijven de meeste mensen keurig in de rij staan bij hetzelfde loket dat de problemen heeft veroorzaakt. Winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Bakkers, slagers en cafés leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting leverden, worden behandeld als crimineel. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Ondertussen groeit de overheid gewoon door. Mensen mopperen aan de keukentafel. Ze zien de rekeningen stijgen en hun kinderen die geen woning kunnen betalen. En daarna betalen ze gewoon weer en weer en nogmaals Een overheid heeft geen eigen geld. Overheid leeft van de mensen die ondernemen. Als die mensen het opgeven of vertrekken, blijft er weinig over om nog belasting van te heffen. De vraag is niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zoveel mensen het blijven accepteren. De mensen dragen de overheid, en niet andersom. Bron: NuaTV #Nederland #ondernemen #overheid

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

Lieve mensen, Nu is het echt vakantie! Heerlijk weer, de verhoren zijn voor even afgelopen. Politiek is met reces, eindelijk genieten! Natuurlijk is er op meerdere plekken oorlog, heeft de EU Chat Control en de digitale euro erdoorheen geduwd en gaat de onteigening via extra belastingen, energieschaarste en inflatie in rap tempo door. Toch is er genoeg reden om te genieten. De kans dat er spontaan een nieuwe plandemie wordt uitgerold is gering. Geopolitiek gezien is er sprake van blokvorming. Dat kan gunstig uitpakken voor de burger, zie de periode van de Koude Oorlog, een periode waarin er in het Westen echte voorspoed en welvaart voor de burger was. Het klimaatverhaal en het stikstofverhaal zijn op sterven na dood. Migratie is natuurlijk wel een dingetje, maar als je op vakantie gaat ben je vaak zelf de buitenlander. Ik wil mijn dank uitspreken naar alle mensen die de PECC (parlementaire enquêtecommissie Corona) hebben aangeschreven opdat wij ook gehoord worden. De enquête is een soort herbeleving van over mensen praten zonder met ze te praten. Meerdere bestuurders en experts die maar door blijven gaan over desinformatie, terwijl zij zelf de grootste verspreiders ervan waren. Wat dan wel weer grappig is, is dat zonder de angstporno vanuit de media deze gaslighting een stuk minder krachtig overkomt. De reacties op de socials zijn dan ook hartverwarmend: 90% lacht deze clowns uit. Hier en daar nog een boze reactie, maar vooral veel hilariteit. Wat we tot nu toe duidelijk uit de verhoren van de PECC hebben kunnen horen, is dat inderdaad de NCTV de macht greep, en waarschijnlijk nog stevig aan de touwtjes trekt. Waar het nog niet genoeg over is gegaan is de internationale aansturing. Gelukkig kan je dit teruglezen in o.a. de artikelen van Bomen en Bos, waarin aan de hand van Woo-stukken aansturing en afstemming aangetoond worden. Ook juridisch is er wel wat te vieren. Jeroen Pols dwong de gemeente Amsterdam tot overgave aangaande de groengas-taxi’s. In deze klimaatzaak wil de gemeente totale gehoorzaamheid van een groep taxichauffeurs afdwingen. Na de investering om de busjes uit te rusten met een groengas-installatie wil de gemeente alsnog dat de taxi’s overgaan op elektrisch. Een van de voorwaarden was dat er dan wel een volwassen markt voor tweedehands elektrische voertuigen zou zijn. Amsterdam liet hier al in 2025 onderzoek naar doen, maar hield dit rapport bij een eerdere zitting achter, de uitkomst kwam namelijk niet uit. Pols bracht dit stuk alsnog in bij de Raad van State, waarop de gemeente capituleerde en zij nu de uitspraak van de RvS afwacht in de bodemprocedure. Ook in Duitsland was het recht ons goed gezind. De slepende belastingzaak had na zeven jaar eindelijk zitting. De onderzoeksrechter maakte gehakt van de aanklachten van de Belastingdienst. Deze krijgt drie weken om nog maar eens heel goed na te denken over het voorzetten van deze zaak. Is er dan toch nog zoiets als recht? Ja, het recht bestaat nog steeds. Waar het tijdens C19 fout ging was het instituut de Rechtspraak, dat liep als een loopse teckel achter de macht aan. Of er nu sprake is van een echte trendbreuk moet nog blijken, maar de veroordeling (24 jaar gevangenis) van Ábalos, de Spaanse Hugo de Jonge, geeft de burger moed. Met een koel hoofd, een warm hart en een grote glimlach op het gezicht gaan we door met genieten van het leven en simultaan blijven strijden voor waarheid, gerechtigheid en liefde. #vakantie #politiek #gerechtigheid

Hier verraadt Hugo de Jonge zichzelf. Hij bemoeide zich volgens eigen zeggen niet met individuele artsen; hij wilde alleen “toetsen of het systeem werkte”. Vervolgens legt hij uit wat dat betekende: vaccinatie was de norm, kritische artsen waren ondermijnend en de IGJ moest zichtbaar handhavend optreden. Met andere woorden: hij bepaalde eerst welke medische opvatting politiek correct was en controleerde daarna of de inspectie afwijkende artsen wel hard genoeg aanpakte. Zijn ontsnappingsroute is even doorzichtig als smerig: hij beoordeelde zogenaamd geen personen, hij controleerde alleen het stelsel. Maar dat deed hij door specifieke huisartsen te laten volgen, hun beroepsuitoefening ter discussie te stellen en van de inspectie zichtbaar optreden te eisen. Hugo gebruikte individuele artsen als testobject om te zien of het systeem van intimidatie goed genoeg functioneerde. Dit was geen onafhankelijke handhaving. Dit was een minister die medische tegenspraak als beleidsprobleem behandelde en de toezichthouder wilde inzetten om de vaccinatiebereidheid te beschermen. Niet de patiënt stond centraal, maar gehoorzaamheid aan de politieke norm. En jaren later noemt hij dat nog steeds een les: de inspectie moet desinformatie harder kunnen bestrijden. Hij heeft dus niets geleerd. Hij vindt alleen dat de machine de volgende keer sneller en zichtbaarder moet toeslaan. #vaccinatie #gezondheidszorg #politiek

Er zijn momenten waarop iemand zichzelf ontmaskert zonder dat het het zelf doorheeft. Niet door wat zij onderzoekt, maar door wie xij wegzet. Niet door wetenschap, maar door arrogantie verpakt als deskundigheid. Jij hebt als psychiater niet simpelweg een mening gegeven over de coronaperiode. Je hebt mensen gedehumaniseerd die kritische vragen stelden over de prikcampagne. Burgers die twijfelden, artsen die waarschuwden, ouders die zich zorgen maakten, jij reduceerde ze tot psychologische dossiers. Alsof maatschappelijke twijfel automatisch een stoornis zou zijn. Alsof kritisch denken ineens behandeld moest worden in plaats van gehoord. Dat is geen psychiatrie. Dat is intellectuele luiheid met een behandelstoel eronder. Je presenteerde jezelf als objectieve professional, maar gedroeg je als een ideologische ordebewaker van het narratief. Een vrouw die vanuit comfortabele studeerkamers verklaarde wat “gezond denken” was, terwijl miljoenen mensen werden buitengesloten, gedemoniseerd en sociaal onder druk gezet. Wat vooral bleef hangen was de neerbuigende toon. Dat constante morele vingertje van iemand die zichtbaar meer geïnteresseerd was in gehoorzaamheid dan in waarheidsvinding. Je sprak niet als arts, maar als een paternalistische bemoeial die zichzelf tot scheidsrechter van acceptabel denken had benoemd. En achteraf? Nu steeds meer feiten, fouten en politieke belangen zichtbaar worden, blijkt vooral hoe oppervlakkig en slecht geïnformeerd veel van die stellige uitspraken waren. Het grote probleem van mediapsychiaters is dat ze zelden twijfelen zolang de camera aanstaat. Het wrange is misschien nog wel dat ik je ooit ruimte gaf bij Café Weltschmerz. Dat ik dacht dat open debat nog mogelijk was. Dat intellectuele nieuwsgierigheid belangrijker was dan kuddegedrag. Terugkijkend voelt dat als het binnenhalen van iemand die vrijheid van denken gebruikte om diezelfde vrijheid bij anderen verdacht te maken. Ik zie geen onafhankelijke denker meer. Ik zie iemand die tijdens maatschappelijke druk exact deed wat machtssystemen nodig hadden: afwijkende stemmen psychologiseren, ridiculiseren en isoleren. Niet ondanks het vak. Maar ermee. https://t.co/MDlYwgrQZ5 #Psychiatrie #KritischDenken #VrijheidVanMeningsuiting

Heren, dames en non-binaire personages van de NPO, herkent u zichzelf nog zonder autocue? In de kathedraal van het kunstlicht schuiven iedere avond dezelfde gezichten aan onder het rode oog van de camera, die alles registreert behalve de mens zelf. Boven de tafel hangt het Grote Script als een kroonluchter van goedgekeurde zinnen. Daaronder bewegen de lichamen ritmisch mee met het tempo van de gewenste werkelijkheid: knikken, fronsen, meevoelen, veroordelen. Alles exact op tijd. Alsof ergens diep onder de studio een machine draait die emoties doseert per uitzending. Buiten groeien de vragen als onkruid door het asfalt. Binnen bestrijdt men onkruid. Een verdwaalde gedachte zonder vergunning wordt onmiddellijk gevangen in een net van nuance, context en deskundigheid. Daarna keurig gladgestreken teruggegeven aan het publiek als veilige kamerplant zonder wortels. Niemand noemt dat censuur. Men noemt het verantwoordelijkheid. De autocue schuift voort als een heilige rivier van goedgekeurde taal waaruit de studiogezichten drinken alsof eigen gedachten een verboden grondstof zijn. Soms lijkt het alsof de studio geen gebouw meer is maar een luchthaven voor transitmeningen. Niemand woont er werkelijk. Niemand gelooft volledig wat hij zegt. Maar iedereen blijft bewegen omdat stilstand gevaarlijker voelt dan leegte. Onder de tafels groeien intussen schaduwen. Schaduwen van vergeten vragen. Van burgers zonder podium. Van demonstranten zonder correcte emotionele vergunning. Van artsen die alleen welkom waren zolang ze exact zeiden wat al besloten was. En toch bleef de muziek spelen. De glimlach bleef drie seconden te lang hangen. De deskundige bleef verschijnen uit dezelfde kast van nationale geruststelling. De camera bleef liefdevol inzoomen op de collectieve gehoorzaamheid van de tafel. Misschien is dat wel het meest beklemmende beeld van deze tijd: niet de leugen, maar de perfect geregisseerde afwezigheid van innerlijk conflict. Want ergens diep achter de pupillen van de studiogezichten moet soms nog een echo klinken van iemand die ooit nieuwsgierig was. Iemand die ooit journalist werd om macht te bevragen in plaats van er warm tegenaan te leunen als een huiskat bij een radiator. Maar de studio is verslavend. Het applaus. De toegang. De uitnodigingen. De netwerkborrels waar iedereen lacht met geopende mond en gesloten geweten. Dus praat men verder. Tot op een avond plotseling de lampen doven. De autocue stilvalt. En er geen volgende zin meer verschijnt. Alleen stilte. Kale, kille stilte. En daarin misschien eindelijk die ene vraag: Wie was ik ook alweer voordat ik decor werd? 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #censuur #journalistiek #maatschappij

Column: Het gezondheidsadvies van Corendon CEO, Steven van der Heijden Daar zitten ze dan. In nette pakken. Waterglas erbij. Ernstige blik. Parlementaire onderzoekscommissie. De toneelvereniging van het nationale geheugenverlies. “Met de kennis van nu…” De gevaarlijkste zin van de Nederlandse bestuurscultuur. Want daarmee verandert iedere daad ineens in mist. Iedere beslissing in een “complex dilemma”. Iedere vorm van machtsmisbruik in een “moeilijke afweging”. En ergens, diep in het archief van de corona-jaren, klinkt nog de stem van Steven van der Heijden. De man die vond dat ongevaccineerden het zo moeilijk mogelijk gemaakt moest worden zodat ze “geen normaal leven meer konden leiden.” Geen obscure dictator. Geen generaal in een bananenrepubliek. Nee. Een reisbaas. Vakantiebrochures. All-inclusive buffetten. Stoelreserveringen naar Antalya. Dat niveau. Het fascinerende was niet eens de uitspraak zelf. Het fascinerende was hoe normaal het ineens gevonden werd. Alsof een deel van Nederland in recordtempo veranderde in amateur-bewakers van een digitale toegangspoort. QR-code vergeten? Buiten blijven. Geen prik? Geen koffie. Geen gehoorzaamheid? Geen samenleving. En overal die griezelige bestuursglimlach. Dat opgewekte morele dedain van mensen die zichzelf ineens verzetsheld waanden omdat ze een scanner konden bedienen. “Fijn dat u uw code even laat zien.” Alsof vrijheid een bioscoopkaartje was geworden. Nu zitten dezelfde kringen ineens in de stand van collectieve mistigheid. Niemand was voor dwang. Niemand wilde uitsluiting. Niemand heeft het zo bedoeld. Het was “de context”. Het was “de wetenschap”. Het was “de druk van het moment”. Wonderlijk hoe snel ruggengraten oplossen zodra er camera’s van een onderzoekscommissie verschijnen. Want waar gaat die commissie eigenlijk over? Over waarheid? Of over bestuurlijke witwas? De kunst van het nét genoeg onderzoeken zodat niemand echt verantwoordelijk wordt? Misschien komt er straks een rapport van 1800 pagina’s. Met hoofdstukken als: * “Communicatieve uitdagingen” * “Maatschappelijke polarisatie” * “Complexe besluitvorming onder tijdsdruk” Maar nergens de simpele vraag: Hoe kon een samenleving zó snel accepteren dat burgers hun grondrechten moesten scannen voor een broodje en een stoel op een terras? En vooral: waarom stonden er CEO’s, bestuurders en mediacommentatoren vooraan te juichen alsof uitsluiting ineens een deugd was geworden? De parlementaire commissie onderzoekt misschien het beleid. Maar Nederland zou vooral eens de spiegel moeten onderzoeken. Want het virus verdween uiteindelijk vanzelf uit de journaals. De reflex om afwijkende burgers buiten de samenleving te plaatsen? Die blijkt een stuk hardnekkiger. En mensen als CEO Steven van der Heijen blijken vooral in hun eigen voet te hebben geschoten. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Bestuur #Gezondheidszorg #Vrijheid

DE BOM ONDER DE LEUGEN — Arib bekent onder ede: de Tweede Kamer had GEEN ENKEL plan voor een pandemie. Géén plan. Géén blauwdruk. Géén idee. Maar de bevolking moest wél binnenblijven, de kerk dicht, de horeca op slot, kinderen achter een mondkapje, ondernemers kapot, ouderen eenzaam wegrotten in verpleeghuizen. Terwijl het kartel in Den Haag bezig was met ambtelijke "koninkrijkjes" en interne machtsstrijd, kreeg jíj de boete als je nét te dicht naast je buurman stond. Dít is het deugkartel: totale gehoorzaamheid eisen van de burger, terwijl ze zelf de boel niet eens op orde hadden. En nu probeert ditzelfde Jetten/D66-globalistenkabinet ons opnieuw rechten te ontnemen — met dezelfde arrogantie, dezelfde minachting. Vergeet niet wie ze waren. Vergeet niet wat ze deden. En laat ze het nóóit weer doen. https://t.co/XV6oywErlx #Pandemie #Democratie #Vrijheid

Wat begon in Wuhan ontspoorde – ook in Nederland – tot een crisis waarin een complete samenleving werd heringericht rond angst, controle en gehoorzaamheid. Een manipulatiemaatschappij die de democratie uitschakelde en geavanceerde psychologische oorlogsvoering losliet op de eigen bevolking. Juridische grenzen werden ver voorbij het aanvaardbare opgerekt. https://t.co/kU7kN68s1c #Crisis #Democratie #Manipulatie