In 1963, artists Mikuláš Medek and Jan Koblas managed to groundbreaking establish an exhibition of abstract art in Teplice, despite the repressive environment of socialist realism, which is now recalled by the exhibition Despite the Ban in Cheb and Prague, supplemented by a new catalog with historical studies and documentation of the original event. (translated)
@scoobyvdoo Achei ela super realista e aceitando de boas, diferente de muitos que não se classificam como neuros divergentes né. #Neurodivergência #Inclusão #Realismo
Acho que me considero um gajo realista e cauteloso e posso afirmar, totalmente seguro de mim, que este ano nem cheiram #realismo #autoconfiança #cautela
Metaphysics of the Solitary Absolute: Philosophical and Legal Analysis of the Thesis of Solitary Amorality The Thesis of Solitary Amorality, formulated by Tom Nesky under the banner of the Axiom of Relationality of Law and Being, constitutes a radical challenge to classical and contemporary normative theories. Its central premise—stating that law, morality, and the category of crime are not inherent properties of reality, but artificial products of social relations—requires a rigorous deconstruction at the intersection of legal positivism, phenomenological existentialism, ontological anarchism, and monistic metaphysics. This paper attempts a systematic analysis of the intellectual pillars of this thesis, examining its internal coherence, genealogical roots, and consequences for the understanding of freedom and human subjectivity. The Systemic Construction of Crime vs. Pure Theory of Law The first pillar of the Thesis of Solitary Amorality, designated as Nullum Crimen Sine Systema, posits that law does not discover pre-legal categories of evil, but brings them into existence through the very act of establishing a boundary of permissibility. This assertion exhibits a profound convergence with 20th-century legal positivism, particularly with Hans Kelsen's Pure Theory of Law (Reine Rechtslehre). Kelsen advocated for a methodological purification of legal science from ethical, sociological, and political elements, defining law as a normative system founded upon a hypothetical basic norm (Grundnorm). In the Kelsenian view, the legal system functions as a coercive apparatus devoid of inherent moral value. A crucial point of intersection with Nesky's thesis is the elimination of the traditional dualism between acts that are inherently evil (mala in se) and acts prohibited merely by law (mala prohibita). Kelsen argued that an act becomes unlawful solely when a legal norm attaches state-enforced coercion to it. Unlawfulness is not an ontological property of the act, but the result of a relationship of normative imputation. This implies that the law does not penalize an act because it is intrinsically evil; rather, an act is considered evil solely because it has been subjected to systemic penalization. This clash became prominent during the debates surrounding the Nuremberg trials, where positions based on natural law and legal positivism collided. While prosecutors such as Robert Jackson invoked universal moral norms (mala in se) as the basis for punishing criminals despite the previously binding positive law of the Third Reich, Kelsen pointed out the theoretical inconsistency of such an approach. He argued that judging on the basis of retroactive law (ex post facto) constitutes a breach in the systemic coherence of positivism, even if it might be justified by political and historical necessity. Nesky's project imparts an existential dimension of oppression to this structure, bringing it close to the critique of the state formulated by Friedrich Nietzsche. Nietzsche famously described the state as "the coldest of all cold monsters," which devours the individual's singularity and imposes herd morality upon them. The gaze of the state, mediated through the Other, paralyzes the sovereignty of the individual and forces them to navigate within arbitrarily designated normative boundaries. Every stroke drawn across the chaos of reality establishes a boundary, and every boundary instantly creates the concept of its transgression. The Paradox of the Systemic Cage and the Limits of Ontological Anarchism The second pillar of the thesis—The Paradox of the Systemic Cage—points to the impossibility of escaping the system through rules alone. Every attempt to negate the existing order, from establishing anarchist structures to escaping into geographical isolation, immediately transforms into a new system whose primary imperative becomes the defense and maintenance of that very absence of rules. This process of structural looping finds its reflection in the current of ontological anarchism formulated by Hakim Bey (pseudonym of Peter Lamborn Wilson). Bey, drawing on a synthesis of Nietzscheanism, Situationist theory of the spectacle, and chaos esotericism, recognized that classical revolutions striving to overthrow the state inevitably reproduce structures of domination, becoming new forms of confinement. As an alternative, he proposed the concept of the Temporary Autonomous Zone (TAZ). TAZ is a tactic for creating temporary, non-hierarchical spaces that deliberately evade formal structures of state control. The key element of TAZ is its ephemerality: before the system can map, define, and absorb the autonomous zone, it must dissolve itself and relocate to another point in space-time. Attempts to transform TAZ into Permanent Autonomous Zones (PAZ) immediately encounter the paradox noted by Nesky. The need to defend and codify freedom within a lasting community gives rise to internal rules, mechanisms of exclusion, and hierarchy. For this reason, Murray Bookchin criticized ontological anarchism (calling it "lifestyle anarchism" or "bourgeois anarchism") for its lack of political realism and its flight from systemic struggle against capital and state in favor of aesthetic rebellion. The convergence of these perspectives demonstrates that freedom defined as reactive resistance to a system remains structurally determined by it. The Dissolution of the Relational Mirror: The Existential Gaze and the Collapse of Morality The third pillar of the thesis, designated as The Dissolution of the Mirror (L'Autre), posits that good and evil require the presence of an external witness and judge. This assertion represents a direct application of Jean-Paul Sartre's existential phenomenology, particularly his analysis of the Gaze (le look / le regard) and the relation to the Other (l'Autre) presented in Being and Nothingness. Sartre illustrates the constitutive role of the Other through an analysis of the voyeur's situation. At the moment of complete absorption in the act of peeping through a keyhole, the subject's consciousness is pre-reflective—the voyeur does not reflect on himself; his consciousness completely merges with the act being performed. Only the sudden sound of footsteps in the hallway shatters this unity. The voyeur realizes that he himself is seen, and is instantly paralyzed by shame. For Sartre, shame is not a purely internal emotion; it is shame of oneself before the Other. The Gaze of the Other objectifies the free subject (being-for-itself—pour-soi), freezing them into a specific role and moral evaluation (being-for-others—pour-autrui). As Ellie Anderson points out, Descartes' formula "I think, therefore I am" is replaced in Sartre by "I feel shame, therefore Others exist." The Gaze of the Other marks the birth of social morality, wherein the individual learns to view themselves from a third-person perspective. This existential dynamic corresponds to the Nietzschean genealogy of "bad conscience." Nietzsche demonstrates that morality and guilt are products of the forced internalization of human instincts that could no longer be discharged outwardly due to social barriers. Forced into the constraints of society, man turns against himself, creating an internal judge (conscience) modeled on the external tyrant. This vision also resonates with the classical theory of Thomas Hobbes. In Leviathan, Hobbes explicitly declares that in the state of nature, where there is no common power, there is no law, and where there is no law, no notion of injustice exists. Concepts of good, evil, justice, and property are attributes of man living in society, not in solitude. Removing the social fabric reverts the individual to a state in which theft and injury lose their raison d'être due to the absence of relational reference to the Other. #philosophy # metaphysics # thesis # morality
Hoe geloofwaardig is minister Bart van den Brink nog? Toen het minderheidskabinet Jetten in februari 2026 aantrad en Bart van den Brink (CDA) als minister van Asiel en Migratie en vicepremier werd beëdigd, bestond er bij een deel van Nederland nog de hoop dat hier eindelijk iemand zat die de asielinstroom daadwerkelijk zou gaan indammen, iemand die recht ging doen aan de verkiezingsbeloftes dat er meer grip zou komen op de asielinstroom. Iemand die ging zorgen dat deze significant omlaag zou gaan. Het CDA had in haar verkiezingscampagne en tijdens de formatie immers stevig meegepraat over ‘meer grip’, ‘lagere instroom’ en ‘fatsoenlijke maar duidelijke keuzes’. En wat doet @MinisterAenM sindsdien? Hij stuurt op hoge poten brieven aan gemeenten om nog meer opvangplekken te realiseren. Hij zet gemeenten die blijven weigeren, en naar de terechte zorgen van hun inwoners luisteren, onder druk door ze op de interventieladder te plaatsen omdat ze te weinig asielzoekers huisvesten. Hij stelt dat de opvang ‘urgent en kritiek’ is, dat er duizenden plekken tekort zijn en dat de keten nog altijd onder druk staat. Maar hij verklaart ook publiekelijk dat ‘nog strenger asielbeleid geen optie is’ en dat verdere aanscherping ‘valse beloftes’ zijn. En hij verzekert ons dat hij ‘alles heeft gedaan wat nu mogelijk is’. Maar klopt dat wel? Laten we naar de feiten kijken. In 2025 daalde het aantal eerste asielaanvragen naar zo’n 24.000. Prima, zou je denken. Maar de totale asielinstroom (inclusief nareizigers, herhaalde aanvragen en overige) bleef structureel hoog genoeg om de opvang te blijven overbelasten. Statushouders blijven massaal in AZC’s hangen omdat de doorstroming naar woningen stokt, da’s logisch want die woningen zijn er gewoonweg niet. Ook de IND kampt met achterstanden, niet in de laatste plaats omdat ze aan handen en voeten wordt gebonden door privacywetgeving en juridische procedures. En Van den Brink? Hij gebruikt zijn politieke mandaat niet voor het aanscherpen van het grensbeleid of om werk te maken van de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers. Nee, Bart gebruikt zijn mandaat vooral om druk te zetten op gemeenten om de nimmer aflatende instroom, circa duizend asielzoekers per week, te absorberen. De Spreidingswet wordt niet teruggedraaid, ondanks eerdere aangenomen moties die daartoe opriepen, hij wordt aangescherpt in de uitvoering. Wie weigert, krijgt de minister op bezoek. Dat is geen grip op migratie. Dat is grip op de Nederlanders die de migratie moeten dragen. Dit staat haaks op wat dit minderheidskabinet de kiezer heeft voorgespiegeld. D66, VVD en CDA beloofden meer controle, lagere instroom, snellere procedures en een einde aan de eindeloze druk op de woningmarkt, de zorg en vooral de sociale cohesie. In plaats daarvan krijgen we een minister die de juridische ruimte ‘zo goed als bereikt’ noemt en zich verschuilt achter het Europese Migratiepact alsof dat een wondermiddel is. Dat migratiepact is geen garantie voor lagere aantallen: het is een bureaucratische herverdeling van hetzelfde probleem. En intussen is dit de realiteit: wekelijks nieuwe aanvragen, overvolle opvangcentra, en een minister die vooral bezig is met het organiseren van de opvang in plaats van met het stoppen van de toestroom. Maar laten we eerlijk zijn, misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen? Van den Brink is geen hardliner die tegen de stroom in roeit zoals Marjolein Faber. Hij is feitelijk de perfecte belichaming van het post-Rutte bestuur: fatsoenlijk klinkende taal, morele pretenties over ‘rechtvaardige en menselijke keuzes’, en onder de motorkap hetzelfde oude recept van faciliteren, spreiden en hopen dat de burger het accepteert. Hij was campagneleider, spindoctor, secondant van Bontenbal. Hij weet precies hoe je ‘streng’ moet klinken zonder het te zijn. Maar dat ontslaat hem niet van de verkiezingsbelofte. Die belofte was niet ‘wij gaan de opvang beter organiseren’. Die belofte was: de instroom moet omlaag. Wat we nu zien is het tegendeel. De minister van Asiel en Migratie is de minister van Asielopvang geworden. Hij tikt gemeenten op de vingers omdat ze te weinig bedden leveren, terwijl hij de kraan vol open laat staan en met droge ogen beweert dat meer dweilen de oplossing is. De minister concentreert zich vooral op opvangcapaciteit en spreiding, terwijl maatregelen die de instroom zelf moeten beperken uitblijven. Met andere woorden: hij vergroot de capaciteit van de emmers, maar draait de kraan niet dicht. Daarnaast verklaart hij dat verder aanscherpen ‘valse beloftes’ zijn, terwijl de belofte van lagere instroom juist de valse is gebleken. Dat is geen realisme. Dat is politieke lafheid vermomd als realisme. Zijn stelling dat verdere aanscherping geen optie is, wordt weersproken door voorbeelden in andere Europese landen. Zo heeft men in België inmiddels namelijk wél strenger asielbeleid en dat leidt, hoe verrassend, tot een veel lagere instroom. De Nederlander die in oktober 2025 stemde in de hoop dat het eindelijk anders zou worden, krijgt opnieuw hetzelfde te zien: een bestuurder die de symptomen beheersbaar probeert te maken maar de oorzaak structureel niet aanpakt. Bart van den Brink heeft aantoonbaar geen maatregelen getroffen die de instroom wezenlijk verminderen, er is nog steeds niets wat de instroom structureel indamt. Hij doet juist precies datgene wat de asielindustrie in stand houdt: opvang regelen, procedures vertragen of versnellen naar believen, en de morele verantwoordelijkheid bij de gemeenten en de burger leggen. Dat is een keuze. En die keuze staat haaks op de verkiezingsbeloftes van dit minderheidskabinet. Wie dat nog steeds ‘grip’ noemt, heeft ofwel de realiteit uit het oog verloren, ofwel bewust het besluit genomen dat de realiteit van de Nederlandse burger er minder toe doet dan de wens van de bestuurlijke elite. Of kortweg gezegd: nog meer gemeenten krijgen een AZC door hun strot geduwd door een minister die er niet zit om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Daarmee is de vraag of Van den Brink nog wel geloofwaardig is feitelijk beantwoord. Nee, hij is niet de man die de asielcrisis zal gaan oplossen. Hij is de man die haar beheersbaar probeert te maken voor de bestuurlijke elite die nooit de gevolgen ervan hoeft te dragen. En dat is, als u het mij vraagt, voldoende grond om het vertrouwen in deze minister op te zeggen. Uit zijn handelen blijkt niet dat hij bezig is om de verkiezingsbeloftes in te lossen, of om de belangen van de Nederlandse burger te behartigen. Hij is de verkeerde man op de verkeerde plek. #Asielbeleid #Migratie #Politiek
The article focuses on the psychological aspects of women's self-acceptance when wearing swimsuits in the summer, emphasizing how historical criticisms and inner insecurities influence body perception and vacation experiences, and recommends reflecting on how realism and honesty can dispel the feeling that others are noticing us in detail. (translated)
A team of archaeologists from the University of Tübingen has discovered in the Hohle Fels cave, a UNESCO World Heritage site, two bird figurines carved from mammoth ivory 40,000 years ago, which stand out for their realism and complexity, offering new perspectives on the artistic ability of early Homo sapiens in Europe. (translated)
En itsekään halua, että lapseni käyvät sellaista koulua, jossa yli 20 % oppilaista on maahanmuuttajataustaisia. Haluan lapseni oppivan suomen kieltä ja saavan suomalaisia ystäviä. Eikä tämän sanominen ole rasismia vaan realismia. Koko yhteiskunta hyötyy siitä, että maahanmuuttajat assimiloituvat. Erityisesti tästä hyötyvät tulijat itse. S2 -opetukseen ei pidä pistää vieraskielisiä automaattisesti. Kokoomuksen mielestä koko S2-opetus pitäisi lakkauttaa ja sen tilalle lisätä nimenomaan tukiopetusta. Tämä on hyvä linja. On äärimmäisen tärkeää, että tänne muuttavat ihmiset oppivat kieltä ja maan tapoja, saavat ystäviä ja että lapset näkevät vanhempansa töissä ja aktiivisina yhteiskunnan jäseninä. Se on lapsen etu. Maahanmuuttopolitiikassa on paljon korjattavaa ja kiristettävää. Tähän työhön olen sitoutunut. Suomi ansaitsee parasta 🇫🇮 https://t.co/9z2HeHGzqt #maahanmuutto #kielitaito #yhteiskunta
On the recent events in Ceuta and in the face of images of chaos, beyond the repetitive slogans of the extreme right, the demands of realism are clear: 1/ diplomacy with Morocco, in a moment of heightened tensions; 2/ European solidarity with Spain, instead of (translated)
Krievija paplašina teritoriālās pretenzijas pret Ukrainu, apņēmoties nodrošināt kontroli pār Donbasu un okupētajiem Sumu un Harkivas apgabaliem, kamēr Putins atteicies no teritoriālām piekāpšanās un plāno atgriezties pie sarunām tikai pēc Doneckas pilnīgas okupācijas, neskatoties uz skeptiķu viedokli par šādu termiņu reālismu. #Krievija #Putins #Donbasa
Romano: “🚨✈️Eccoli! Paolo Maldini e Leonardo sul volo di rientro da Barcellona a Milano dopo l’incontro con Pep Guardiola. Un’operazione che oggi raccontiamo con prudenza e realismo: Guardiola vuole tempo per la sua famiglia, convincerlo è una missione difficile. Ma Maldini, Leonardo e il presidente Malagò vogliono provare tutte le strade prima di decidere il nuovo ct. Restano in corsa Andrea Pirlo e Roberto Mancini” #Maldini #Guardiola #Calcio
Quelle claque, c’est monumental pendant 3h, l’attente valait le coup Même si cette histoire est transmise et racontée depuis deux millénaires (merci Age of mythology), ce nouveau regard est magnifié par le réalisme désiré par Nolan et la musique du roi Ludwig Göransson. Foncez ! https://t.co/4PnWOVdzUt #Film #Cinéma #Nolan
Este vídeo se ha hecho viral en Reddit con la siguiente frase: "Las físicas del cuerpo no son sexuales y deberían ser normalizadas, hace a los personajes más realistas". Qué opináis vosotros? u/amongstreality https://t.co/RrShbxzUqA #Normalización #Realismo #CuerposReales
L'entusiasmo per le azioni di SpaceX sembra già affievolirsi, con il prezzo che è sceso sotto il valore iniziale di 135 dollari a causa di ragioni tecniche e di un crescente realismo rispetto alle aspettative sui risultati economici dell'azienda. #SpaceX #IPO #azioni
Eva Quevedo, autora de la novela 'Ansiosos anónimos', utiliza el humor y el realismo mágico para explorar la compleja experiencia de la ansiedad, un trastorno que puede manifestarse incluso en quienes parecen tener una vida perfecta, desafiando la creencia de que debe haber un evento traumático que lo explique. #Ansiedad #SaludMental #Humor
Sagen wir es einmal so: Alle bisher versprochenen und geheuchelten Strategien, die extreme Rechte durch Demokratiekampagnen und Brandmauern kleinzuhalten, haben bislang nicht funktioniert. Diese Strategien lebten und leben von einer größtenteils übertriebenen Selbstwahrnehmung, als liberale Demokratinnen und Demokraten auf der Siegesstraße der Geschichte zu sein. Aber diese Selbstwahrnehmung wird dann zur Selbsttäuschung, wenn man nicht registriert, dass einem die Wählerinnen und Wähler Jahr um Jahr aus den Händen und angedachten Konzepten gleiten. Somit erlebt Deutschland bereits seit vielen Jahren eine festgefahrene Stagnation, anstatt eine optimistisch proaktive Transformation. Hier ist es dann aber auch nicht sehr klug, die Aufmerksamkeit seiner unliebsamen Konkurrenz aus der Abteilung "verlogene Hetze", konstant mit gleichlautenden Exit-Gedanken zu begegnen. Denn negative Aufmerksamkeitserzeugung ist ja schließlich deren primäres Geschäftsmodell und dieses Modell darf man nicht auch noch dahingehend unterstützen, indem man sich ausnahmslos und vehement über jeden Hitlergruß und Lügenschwall empört. Die Aufgabe der demokratischen Parteien sollte doch eher lauten: politische Angebote zu entwickeln; welche vertrauensbildend für diejenigen sind, die begonnen haben oder welche man bereits dazu gebracht hat - den demokratischen Parteien, den Institutionen, der Wissenschaft, den seriös traditionellen Medien - und unserer Verfassung zu misstrauen. Bekommen wir diesen Teil unserer Mitbürgerinnen und Mitbürger zurück – und wie? Nicht mit leeren Versprechungen, altertümlichen Floskeln wie: Gürtel enger schnallen, mehr Leistung auf dem Arbeitsmarkt, Kriegstüchtigkeit ist oberstes Gebot, mehr ehrenamtliche Tätigkeiten für den Einzelnen, der Markt wirt es schon regeln etc. - oder mit Schlagwörtern wie: Innovation, Disruption, Energieoffenheit, Wachstum etc. Nein. Um die Wählerinnen und Wähler wieder zurückzugewinnen, benötigt es die Erkenntnis und den Blick auf die reale Welt der Bürgerinnen und Bürger – den Blick für das Existenzielle. Durch Realismus, durch Demut und durch die Rückkehr zur proaktiven Gestaltung des Gemeinwesens. Denn genau das ist nämlich die wesentlichste Aufgabe der Parteien in einer Demokratie. Besinnt sich die Politik auf genau diese drei Aufgaben, har sie genügend zu tun, dass sie sich nicht auch noch um das ewig hetzerische Getue der extremen Rechten im Land kümmern kann und muss. Den Bürgern interessieren auch nicht unbedingt antifaschistische Haltungssimulationen. Den Bürgern interessieren Reformen, wie sie - trotz allem - bereits in manchen Städten und Kommunen angegangen und umgesetzt werden. Uns interessiert ein vorsorgender, bürgerfreundlicher und am Gemeinwohl orientierter Staat. Eine solche Gestaltung erfordert jedoch zu jeder Zeit, ein waches und informiertes Interesse an einer freiheitlichen Ordnung - welches die soziale Gerechtigkeit, ökologische Nachhaltigkeit, funktionierende Institutionen sowie ein Gemeinwesen mit bürgerfreundlichem Einladungscharakter voraussetzt. Soll heißen: Die demokratischen Parteien müssen sich wieder selbst die Frage(n) vorlegen, auf die sie eine Antwort sein wollten. Gleichzeitig sollten sie aufarbeiten, wann und wo sie falsch abgebogen sind auf ihren Weg zur Verbesserung der modernen Gesellschaft. (Und statt proaktiv - mehr und mehr nur noch reaktiv wurden). Bekommen unser jetziger Bundestag und die aktuelle Bundesregierung sowie Landesregierungen und deren Parlamente ein Umlenken der Tagespolitik nicht hin – dürfen wir uns nicht wundern wenn unsere Demokratie ins Rutschen gerät und die Republik zu kollabieren beginnt.
🚨🚨 UN REALISME ANGLAIS INCROYABLE QUALIFIE LES ANGLAIS EN DEMI-FINALES DE COUPE DU MONDE !!! 🏴 BELLINGHAM EST ENTRAIN DE FAIRE UN ÉNORME MONDIAL !!! LES NORVÉGIENS S'ARRÊTENT LÀ ❌ https://t.co/pFqkKHblOH #WorldCup #Football #Bellingham
#Kessie: le parole di #Carnevali di ieri figlie del giusto realismo (“non possiamo permettercelo”). Ma #Massara ha un grande rapporto con il suo agente #Atangana. E nei primi mesi del 2026 ne aveva parlato a scadenza per la #Roma. Ora che non è più giallorosso, il dirigente sta sondando per la #Juventus. Ovviamente se Franck avrà la pazienza di aspettare #Calcio #Calciomercato #SerieA
He must progress sector by sector, according to science, with realism & predictability for farmers. @EU_Commission is modernizing rules on animal welfare to harmonize them, ensure fair competition & provide suitable transitions for each species. (translated)
