Search

Een ochtendcolumn We praten veel over de verdeling van vermogen. Daarbij slaan we een stap over. Voor dat vermogen ontstond, heeft iemand risico genomen. Maak je verlies, dan is het risico voor jou. Maak je winst, dan is de opbrengst van ons allemaal. Daaronder ligt het idee dat vermogen vanzelf groeit. Rijken worden rijker omdat ze rijk zijn. Slapend rijk. Maar rijkdom veroorzaakt geen groei. Risico doet dat. Geld dat stil blijft staan verliest door inflatie koopkracht. Wie vermogen wil laten groeien, moet het inzetten en accepteren dat het ook minder waard kan worden. Zonder risico geen rendement. Het eigen huis laat zien hoe snel we dat vergeten. De overwaarde van vandaag wordt behandeld alsof die de eigenaar vanzelf is toegevallen. Tussen 2008 en 2013 daalden de Nederlandse huizenprijzen ruim twintig procent en stond ongeveer een derde van de huishoudens met een hypotheek onder water. Mensen moesten hun huis met verlies verkopen, bleven met een restschuld achter en soms dwong de bank verkoop af. Dat was hetzelfde eigen huis waarvan we de waardestijging vandaag als bijna risicoloos vermogen beschouwen. Commercieel vastgoed kreeg eveneens zware klappen. Waarde kan twintig jaar nodig hebben om te ontstaan en in veel kortere tijd verdwijnen. Wie vijftig procent verliest, moet daarna honderd procent stijgen om weer terug te zijn. Nog geen tien jaar later sloten tijdens corona winkels en bedrijven, vielen huurinkomsten weg en nam leegstand toe. Vastgoedeigenaren moesten bijstorten en met banken om tafel. Twee grote crises binnen vijftien jaar. Vandaag zijn huizen, ondernemingen en beleggingen weer meer waard en vertellen we elkaar dat vermogen vanzelf groeit. Wie dat beweert heeft de afgelopen vijftien jaar onder een steen geleefd. Bij aandelen doen we hetzelfde. Wie duizend dollar in Apple had gestoken en was blijven zitten, zou nu rijk zijn. Dat Apple in 1997 zo diep in de problemen zat dat Microsoft 150 miljoen dollar investeerde, verdwijnt uit het verhaal. Achteraf lijkt blijven zitten eenvoudig. Op dat moment betekende het accepteren dat het geld ook verloren kon gaan. Ook langjarige beursgrafieken kennen de afloop. Ze laten zien wat iemand verdiende die zijn geld tientallen jaren kon laten staan. Het werkelijke leven kent ontslag, ziekte, echtscheiding, een onderneming die geld nodig heeft en een beurs die instort. Wie dan moet verkopen krijgt geen gemiddeld rendement, maar de koers van die dag. En toch hebben we dat risico hard nodig. Een ondernemer neemt personeel aan voordat de omzet er is, een ontwikkelaar bouwt voordat alle opbrengsten vaststaan en een investeerder financiert technologie voordat duidelijk is of die werkt. Woningbouw, innovatie en energietransitie beginnen met geld dat wordt ingezet zonder zekerheid dat het terugkomt. Nederland heeft geen gebrek aan geld dat veilig wordt gehouden. Eind 2025 stond ruim €540 miljard van huishoudens op spaarrekeningen en deposito’s en de spaarquote bedroeg 17,3 procent, het hoogste niveau sinds 1995 buiten de coronajaren. We hebben het risico mijden aardig onder de knie. Daarmee ontstaat een merkwaardige politieke boodschap. Dezelfde politici die zeggen dat we moeten investeren in de energietransitie, innoveren en meer risico moeten durven nemen, ontwikkelen beleid waarin de opbrengst van dat risico moreel ter discussie wordt gesteld. Het verlies blijft bij degene die het risico nam, terwijl een succesvolle uitkomst verandert in vermogen dat opnieuw verdeeld moet worden. Vermogen is in Nederland niet langer een teken van succes. Het is verdacht. Waar komt het vandaan, hoe is het verkregen en hoe kunnen we het verdelen. Wie wil dat honderden miljarden aan privaat geld naar woningen, bedrijven, innovatie en energie gaan, zal uiteindelijk een vraag moeten beantwoorden. Waarom zou iemand risico nemen als het verlies voor hem is en de opbrengst bij succes een moreel probleem wordt dat vervolgens moet worden gedeeld. #Vermogen #Risico #Economie

Het debat over de groeiende vermogensongelijkheid in Nederland moet eindelijk op gang komen, leert de situatie in de Verenigde Staten, waar de fiscale behandeling van arbeid en vermogen tot een concentratie van rijkdom en macht leidt bij een kleine elite. #ongelijkheid #belasting #vermogen

Column: Vandaag ben ik jarig Max von Kreyfelt Vandaag ben ik jarig. Een verjaardag die dit jaar minder vanzelfsprekend voelt dan anders. In januari kreeg ik een herseninfarct. Alsof mijn hoofd, dat zich doorgaans vooral bezighoudt met politiek, media en bestuurlijke dwaasheid, plotseling besloot zelf breaking news te worden. Daarna volgde mijn fietsongeluk tijdens een afdaling in Luxemburg. Opnieuw werd mijn hoofd onderwerp van medische zorg, ditmaal met een directheid die zelfs mijn scherpste columns niet bereiken. Het lichaam beschikt over een merkwaardig gevoel voor timing. Net wanneer je plannen maakt, een camper koopt en denkt dat de wereld op je wacht, trekt het zonder overleg aan de noodrem. Wat mij in deze maanden bijzonder heeft geraakt, is de enorme betrokkenheid van mijn volgers, lezers en sympathisanten. De berichten, telefoontjes, praktische hulp en oprechte belangstelling kwamen soms van mensen die ik persoonlijk nauwelijks ken, maar die zich kennelijk al jarenlang met mijn werk verbonden voelen. Dat is een vorm van rijkdom die niet op een bankrekening verschijnt en toch onbetaalbaar blijkt wanneer het leven plotseling wankelt. Daarvoor wil ik jullie vandaag bedanken. Niet alleen voor de steun na mijn herseninfarct en het fietsongeluk, maar ook voor de dagelijkse betrokkenheid bij de onderwerpen die ik aansnijd. Voor het lezen, reageren, delen, tegenspreken en soms hartgrondig met mij oneens zijn. Zelfs verontwaardiging is een teken dat woorden nog ergens terechtkomen. Het echte faillissement van een columnist is niet kritiek, maar stilte. Mijn columns gaan vaak over macht, hypocrisie, bestuurlijk falen en de wonderlijke Haagse gewoonte om problemen eerst te veroorzaken en daarna een commissie te benoemen die onderzoekt waarom de burger zo boos is. Dat levert niet altijd vrienden op. Wel lezers die begrijpen dat democratie zonder tegenspraak verandert in een persconferentie met vooraf goedgekeurde vragen. Ook de mensen over wie ik schrijf, dragen bij aan mijn werk. Soms door te reageren, vaker door precies datgene te doen waarvan je als columnist denkt: dit kan ik zelf niet satirischer verzinnen. Mijn dankbaarheid strekt zich daarom zelfs uit tot de politieke en bestuurlijke hofleveranciers van mijn columns. Zonder hun onvermoeibare inzet zou mijn toetsenbord aanzienlijk meer rust krijgen. Vandaag vier ik dus niet alleen dat ik opnieuw een jaar verder ben. Ik vier dat ik er nog ben, dat ik nog schrijf en dat jullie nog lezen. Een mens ontdekt pas hoe groot zijn kring werkelijk is wanneer hij zelf even niet meer stevig in het midden kan staan. Dank voor jullie betrokkenheid. Jullie hebben mij niet alleen gevolgd, jullie hebben mij mede overeind gehouden. #verjaardag #dankbaarheid #columnist

Rusland is een groot land. Nou, zet de koffie maar op het vuur, pak de rakija erbij en laat mij dit verhaal eens rustig vertellen, want blijkbaar heeft iemand eindelijk in Brussel een landkaart gevonden. Jarenlang werden de mensen in de EU verteld dat Rusland door de sancties wel even op de knieen zou gaan. De ene na de andere Europese politicus stond met een ernstig gezicht voor een camera te vertellen dat Moskou economisch geïsoleerd zou raken, dat de Russische economie zou instorten en dat Rusland uiteindelijk vanzelf zou begrijpen dat Brussel de baas van de wereld was. Ja hoor.. Dat laatste hebben ze na de oorlog ook bij ons op het kamp geprobeerd. Ging niet helemaal lekker. Want terwijl Brussel steeds nieuwe sanctiepakketten uit de printer trok alsof het kortingsbonnen waren bij de supermarkt, begon Rusland gewoon zijn energie en handel ergens anders heen te sturen. Azië opzoeken, andere markten aanspreken, eigen productie versterken en ondertussen verdergaan met een economie die niet afhankelijk is van het feit of een Europese ambtenaar in Brussel vandaag toevallig met zijn verkeerde been uit bed is gestapt. En daar zit nu precies de grap. De EU wilde Rusland economisch pijn doen. Rusland kreeg pijn. Europa kreeg pijn. Maar ondertussen stond Brussel zichzelf op de borst te slaan alsof ze zojuist Napoleon persoonlijk hadden verslagen. KIJK! DE SANCTIES WERKEN! Waarop de werkelijkheid vanuit de keuken zegt., Welke sancties precies, schatjûh!? Want volgens de aangehaalde IMF cijfers behoort Rusland inmiddels tot de grootste economieën ter wereld wanneer je kijkt naar koopkrachtpariteit. Meer dan 7 biljoen dollar. En voor 2026 wordt een verdere groei voorzien. En dan krijg je natuurlijk het mooiste onderdeel van het verhaal. Rusland is een groot land. Ja. Dat is het inderdaad.. Niet alleen groot op de kaart, maar ook groot in grondstoffen, energie, landbouw, industrie en natuurlijke rijkdommen. En als je zo un land probeert te dwingen om minder afhankelijk te worden van jouw markt, moet je misschien niet verbaasd staan wanneer dat land vervolgens zegt.. Prima sukkels.. Dan verkopen we het ergens anders. Dat is ongeveer alsof ik op het kamp tegen onze bijzen zeg., Vanaf vandaag verkoop ik geen brood meer aan jullie. En vervolgens boos word omdat onze bijzen naar me tante achter ons loopt om brood te halen. Dan ben ik niet ineens een economische grootmacht. Dan ben ik gewoon dom bezig. Maar Brussel heeft natuurlijk een veel chiquer woord daarvoor.. Strategische autonomie. 🤣 Ondertussen moest de EU ineens ontdekken dat energie toch wel belangrijk is. Dat fabrieken daadwerkelijk energie nodig hebben. Dat grondstoffen ergens vandaan moeten komen. Dat goedkope energie nogal handig is wanneer je een industrie overeind wilt houden. Maar goed, daar praten ze liever niet over. Nee nee. Ze zetten gewoon nog een vlaggetje neer, houden een persconferentie en zeggen.. Rusland is geïsoleerd. Geïsoleerd van wie eigenlijk? Want als je vervolgens ziet dat Rusland zijn handel steeds verder verlegt richting andere delen van de wereld, dan begint dat woord (isolatie) toch verdacht veel te lijken op een Brusselse versie van., Wij praten niet meer met hem, dus hij bestaat niet. Dat werkt misschien op de schoolplein. Maar niet echt op een planeet met bijna acht miljard mensen. En daarom vind ik die uitspraak van Ali al Saidi al Qaidi eigenlijk prachtig.. Rusland is een groot land. Eindelijk iemand die het zegt. Want misschien moeten sommige Europese leiders eens stoppen met Rusland behandelen alsof het een klein bedrijfje is dat na 3 boze emails van Brussel vanzelf zijn deuren sluit. Rusland heeft enorme natuurlijke hulpbronnen, een grote binnenlandse markt, industriële capaciteit en de mogelijkheid om handel over verschillende richtingen te spreiden. Dat betekent niet dat Rusland onaantastbaar is., Maar het betekent wel 1 heel simpel ding.. Je kunt een groot land niet wegwensen. En dat is precies waar de Europese propagandamachine steeds tegenaan loopt. Want als de werkelijkheid niet overeenkomt met het verhaal, kun je 2 dinge doen. Je kunt je verhaal aanpassen. Of je kunt harder gaan schreeuwen. Brussel heeft blijkbaar voor optie 2 gekozen. Dus daar zitten ze nu. Met sanctiepakket nummer zoveel. Met nog meer verklaringen. Nog meer waarschuwingen. Nog meer analyses over hoe Rusland (op instorten) zou staan. En ergens achterin de zaal zit ondertussen een ambtenaar met een stapel nieuwe cijfers die voorzichtig zijn hand opsteekt., Ehm.. heren., misschien moeten we eerst even naar de cijfers kijken? Kuch! MOND DICHT! WIJ HEBBEN EEN NARRATIEF!! En zo draait de Europese propaganda carrousel vrolijk verder. Maar de wereld buiten Brussel draait gewoon door hoor. Andere landen kopen energie. Andere landen handelen. Andere landen zoeken grondstoffen. Andere landen bouwen industrie. En Rusland zoekt ondertussen gewoon andere afzetmarkten. Dus laat Brussel vooral nog honderd keer vertellen dat Rusland geïsoleerd is. Laat ze maar.. Ik lig lekker in me bedje, en kijk naar dat Europese toneelstukje. En ik zeg tegen mezelf., Zeg eens eerlijk.. wanneer gaan ze daar in Brussel begrijpen dat een sanctielijst geen toverstaf is? laat ze maar. Sommige mensen moeten eerst hun eigen huis in brand steken voordat ze ontdekken dat vuur warm is. En daar zit misschien wel de hele Europese tragedie in 1 zin. Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism. #Rusland #EU #sancties

De grote tentoonstelling over Frida Kahlo in Tate Modern in Londen verkent de complexe verhouding tussen haar culturele imago als icoon en de diepte en rijkdom van haar leven en kunst, waarbij het de vraag stelt hoe haar fame kan worden gerechtvaardigd in vergelijking met andere kunstenaars. #FridaKahlo #kunst #tentoonstelling

Terwijl we in Nederland beleggen bijna illegaal proberen te maken en rendement soms een vies woord lijkt en communisten onze staatstelevisie overnemen, doen ze het in Noorwegen anders. Het Noorse staatsfonds boekte in de eerste helft van 2026 een recordwinst van $184 miljard. Het rendement kwam uit op 9,4%, vooral dankzij technologieaandelen. ⁠ En ze beleggen niet bepaald voorzichtig. Het fonds bezit inmiddels gemiddeld ongeveer 1,5% van alle beursgenoteerde aandelen ter wereld. Alleen al in Nvidia zit circa $62 miljard, naast $52 miljard Apple, $50 miljard Alphabet, $35 miljard Microsoft en $34 miljard TSMC. Voor het eerst werd ook een belang van $1,2 miljard in SpaceX bekendgemaakt. In totaal is inmiddels 72,1% van het fonds in aandelen belegd. Meer dan de helft van de huidige waarde van het fonds bestaat bovendien uit opgebouwd beleggingsrendement. Dat is misschien wel het grootste verschil in mentaliteit: Noorwegen gebruikt zijn natuurlijke rijkdom niet alleen om vandaag rekeningen te betalen, maar zet kapitaal aan het werk zodat toekomstige generaties er ook van profiteren. Het resultaat: een staatsfonds van inmiddels ruim $2.300 miljard. Misschien moeten we in Nederland rendement wat minder als probleem gaan zien en wat meer als oplossing. #beleggen #rendement #Noorwegen

De expo van Ana Mendieta in Tate Modern onthult de rijkdom en diepgang van haar oeuvre, dat veel meer omvat dan familie en feminisme, en biedt nieuwe inzichten in haar kunst, die sporen van culturele en existentiële thema's verbindt en tegelijkertijd herinnert aan haar tragische dood en de lange zoektocht naar erkenning in de kunstwereld. #AnaMendieta #Kunstgeschiedenis #Silueta

In haar column pleit Marian Donner voor begrip voor de ultrarijken, die ondanks hun immense rijkdom vaak worstelen met een leegte in hun leven, en stelt ze voor dat ze deze zomer op een camping zouden staan om de eenvoud en verbondenheid met anderen te ervaren. #kapitalisme #hebzucht #ultrarijken

Elon Musk vergaart met zijn bedrijven zoals SpaceX, Tesla en Neuralink niet alleen ongekende rijkdom, maar ook immense politieke en maatschappelijke macht, wat volgens experts een dringende noodzaak voor regulatie en terughoudendheid in het gebruik van Big Tech impliceert. #ElonMusk #BigTech #politiekeMacht

Sam Altman, CEO van OpenAI, heeft voorgesteld om een deel van de aandelen van AI-bedrijven publiek beschikbaar te stellen om de concentratie van rijkdom en macht tegen te gaan, maar zijn plan roept terecht vragen op over de toename van de samenwerking tussen de regering en deze bedrijven, wat de regulering van AI zou kunnen bemoeilijken. #AI #Kapitalisme #Democratie

Door een aanzienlijke daling van de aandelen van SpaceX is Elon Musk zijn biljonairstatus kwijtgeraakt, met een verlies van 400 miljard dollar aan beurswaarde, hoewel zijn fortuin nog altijd 957 miljard dollar bedraagt, waardoor hij de rijkste persoon ter wereld blijft. #ElonMusk #SpaceX #Rijkdom

In haar opinieartikel beschrijft Marcia Luyten de vernedering die gezinnen met financiële problemen ervaren terwijl ze in de rij staan voor gratis voedsel, temidden van een wereld die wordt gedomineerd door glamour en rijkdom, en pleit ze voor meer bewustzijn en medeleven binnen de samenleving ten aanzien van de gevolgen van armoede op kinderen en hun ontwikkeling. #armoede #gezondheid #onderwijs

In zijn column onderzoekt Peter de Waard de toenemende rijkdom van Nederlandse voetballers dankzij het WK en vergelijkt deze met de enorme inkomstenstromen van miljardairs zoals Cristiano Ronaldo en Elon Musk, waarbij hij stelt dat de hebzucht onder zowel topvoetballers als tech-tycoons als ongekend wordt ervaren. #Musk #Ronaldo #biljardair

In een recent artikel van NRC wordt het ambitieuze plan van econoom Thomas Piketty besproken, dat pleit voor een 25-urige werkweek en een herverdeling van rijkdom om ongelijkheid te verminderen en de klimaatverandering tegen te gaan, waarbij wordt benadrukt dat minder werken kan bijdragen aan een hogere kwaliteit van leven, maar tegelijkertijd ook de vraag oproept of deze uitgebreide doelen niet op een eenvoudigere manier bereikt kunnen worden. #25uurwerkweek #ongelijkheid #klimaatverandering

Elon Musk staat op het punt de eerste biljonair ter wereld te worden met een vermogen van meer dan 1 biljoen dollar, wat een exponentiële stijging van zijn rijkdom betekent, en volgens Oxfam Novib vormt zijn immense vermogen een risico voor de democratie door de invloed die superrijken uitoefenen op politiek en samenleving. #ElonMusk #Ongelijkheid #Democratie

Elon Musk staat op het punt de eerste biljonair ter wereld te worden met een vermogen van meer dan 1 biljoen dollar, wat een exponentiële stijging van zijn rijkdom betekent, en volgens Oxfam Novib vormt zijn immense vermogen een risico voor de democratie door de invloed die superrijken uitoefenen op politiek en samenleving. #ElonMusk #Ongelijkheid #Democratie

Italië heeft meer dan 200 miljoen euro aan bezittingen van de beruchte Siciliaanse maffiabaas Matteo Messina Denaro in beslag genomen, die in 2023 werd gearresteerd en later dat jaar overleed, als onderdeel van een internationale operatie gericht op het bestrijden van zijn criminele imperium dat rijkdom uit drugshandel omvatte. #MatteoMessinaDenaro #CosaNostra #Maffia

Harry Styles is uitgegroeid tot een van de grootste popsterren ter wereld dankzij zijn unieke combinatie van uitzonderlijke talenten, charme en toegankelijkheid, terwijl hij zijn normale, sympathieke imago heeft behouden ondanks zijn bovennatuurlijke knapheid en buitensporige rijkdom. #HarryStyles #OneDirection #Popmuziek