Search

‘Hou die k*thond bij je, k*nkerwijf,’ kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd zondagochtend. Het moest nog tien uur worden! De zon scheen door de bomen op het pad tussen de Horstermeerpolder en de Spiegelplas. Sinds mijn vader eind vorige zomer overleed in het verpleeghuis aan de rand van dit gebied noem ik het altijd het tuinpad van mijn vader. Ik wandel er graag, mijmerend over het leven, terwijl Bruce achter een bal aan rent. Dat mag daar namelijk gewoon. Aan het begin van het pad heeft de gemeente een bord neergezet met zo’n stichtelijk tekstje dat je elkaar moet groeten. Omdat je het pad deelt met loslopende honden, overstekende ruiters, kinderen op weg naar het strandje, wandelaars en mensen die een SUP meesjouwen. Waarom je nou precies daar op zondagochtend het werelduurrecord moet vestigen met je halfoude dikke lijf in een wielrenpakje geperst, ontgaat mij altijd een beetje. En k*nkerwijf is volgens mij niet de groet die de ambtenaar met het stichtelijke bordje bedoelde. https://t.co/hG444pRvsu #Wandelen #Herinneringen #Respect

Column: Dé aandoening Max von Kreyfelt Er is een aandoening waarvoor geen medicijn of behandeling bestaat. Ze openbaart zich meestal pas wanneer iemand een zekere hoogte heeft bereikt. Zonder daarvoor de intelligentie te hebben. Een burgemeestersketting helpt. Een ministerspost versnelt het proces. En wie lang genoeg tussen voorlichters, beleidsnota’s en applaus leeft, loopt een verhoogd risico. De eerste symptomen zijn onschuldig. Twijfel verdwijnt. Daarna volgt zelfkritiek. Niet veel later sterft ook het vermogen om simpelweg te zeggen: ik had het mis. Vanaf dat moment gebeurt er iets wonderlijks. Iedere mislukking verandert in een succes dat verkeerd is begrepen. Iedere fout wordt een ingewikkelde afweging. Iedere vorm van kritiek bewijst slechts dat de criticus het grotere plaatje niet ziet. De patiënt voelt zich kerngezond. Alleen de omgeving merkt dat er iets niet klopt. Er ontstaat een mens die dwars door onderzoeken, parlementaire enquêtes en vernietigende rapporten kan wandelen zonder ook maar één krasje op zijn eigen gelijk op te lopen. De werkelijkheid botst voortdurend met hem. Maar de werkelijkheid verliest altijd. Want feiten zijn tijdelijk. Het eigen gelijk is permanent. Het merkwaardige is dat deze aandoening besmettelijk lijkt. In bestuurskamers steken collega’s elkaar ermee aan. Ambtenaren leren de symptomen razendsnel over te nemen. Woordvoerders ontwikkelen zelfs een natuurlijke immuniteit tegen lastige vragen. Zo ontstaat een wereld waarin niemand ooit verantwoordelijk is, terwijl iedereen verantwoordelijk was. Misschien is dat wel de gevaarlijkste ziekte van onze tijd. Niet de hoogmoed en arrogantie. Maar een chronisch gebrek aan zelfinzicht. En zoals bij iedere ernstige aandoening geldt ook hier: de patiënt merkt er zelf het allerminste van. Helaas is ook de GGZ hier nog niet op ingericht. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook op mijn reis? https://t.co/V2P6pFuNy1 #zelfinzicht #politiek #verantwoordelijkheid

Even heerlijk rondje gewandeld om hoofd een beetje leeg te maken ☺️ Om dat als boer in een N2000 gebied doen is dan wel een beetje ironisch 🤭 Prachtig gebied trouwens, de Sallandse Heuvelrug 👌🏻 Waar landbouw en natuur elkaar afwisselen… #stikstof https://t.co/jggp0IuSzs #natuur #wandelen #landbouw

Ik wil graag dit NRC-artikel met je delen: "De avondklok kwam er omdat studenten in studentenhuizen de maatregelen niet goed naleefden, zegt oud-topambtenaar Hanneke Schipper" https://t.co/AaABtd74eX Dan is er tóch nog hoop voor onze studenten. Je moet maar durven. Nu achteraf een maatregel goedpraten, terwijl die geen enkel effect had. Het is precies dit slag mensen, dit soort volstrekt incompetente nitwits zonder enige kennis en kunde, zonder ook maar een greintje wijsheid, die Nederland over de rand van het ravijn duwt. Totaal ongeschikt. Dergelijke wandelende rampen zou nooit meer een publieke functie mogen vervullen. Een klein uitkerinkje, drie hoog achter, drie keer per dag luchten onder strenge bewaking en voor de rest isoleren van de maatschappij. Zodat ze nooit meer de kans krijgen om zoveel schade aan te richten. #parlementaire_enquête #Nederland #onderwijs #beleid

Column: Welkom in de Europese Transparantiezone Europa heeft opnieuw geschiedenis geschreven. Met iets veel moderners dan democratie: voedsel waarvan u officieel niet meer mag weten wat erin zit. Vooruitgang noemen ze dat in Brussel. Het Europees Parlement stemde enthousiast vóór het wegnemen van regels rond nieuwe gentechnieken. Een schitterend staaltje hedendaagse politiek: eerst jarenlang roepen dat transparantie heilig is, om daarna precies die transparantie vakkundig door de papierversnipperaar te halen. Etikettering? Onbelangrijk. Traceerbaarheid? Ouderwets. Controle? Ach, wat moet een burger met zoveel informatie? De moderne consument hoeft immers niet meer na te denken. Die moet vertrouwen. Zoals men tijdens corona ook moest vertrouwen. Op modellen, dashboards, avondklokken, looproutes en ministers die met ernstige blik vertelden dat samen buiten wandelen levensgevaarlijk was. En nu is er dus de mysterieuze Brusselse tomaat. U weet niet waar hij vandaan komt. U weet niet wat ermee gebeurd is. U weet niet wie eraan verdient. Maar gelukkig weet Brussel dat allemaal voor u. Dat scheelt onrust. De ironie is werkelijk indrukwekkend. Voor een pakje sigaretten bestaan waarschuwingsfoto’s ter grootte van een flatscherm. Maar genetisch aangepast voedsel? Daar moeten vooral niet te veel vragen over worden gesteld. Straks raakt de consument nog geïnteresseerd in wat hij eet. Dat zou het hele systeem ontregelen. “Wetenschap”, roept men dan plechtig. Dat woord werkt tegenwoordig hetzelfde als een rookmachine bij een goochelshow. Zodra het verschijnt, verdwijnen debat, kritiek en gezond wantrouwen langzaam uit beeld. En ondertussen verdwijnt ook de controle. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit kampt al jaren met tekorten, beperkte capaciteit en afnemend toezicht. Maar dat komt eigenlijk prachtig uit. Want als etiketten verdwijnen én controleurs verdwijnen, ontstaat eindelijk het Europa waar technocraten al jaren van dromen: een samenleving waarin niemand nog precies weet wat er gebeurt, behalve de technocraten. “Vertrouw op innovatie.” Nog zo’n heerlijke slogan. Innovatie betekende ooit vooruitgang voor mensen. Tegenwoordig betekent het meestal dat een multinational een nieuw patent krijgt en burgers een nieuwe reden om vooral hun mond te houden. Ondertussen mogen boeren, consumenten en critici natuurlijk nog wél inspreken. Brussel noemt dat “stakeholderparticipatie”. Dat betekent in gewone mensentaal: hartelijk dank voor uw mening, de beslissing lag vorige maand al bij de lobbyisten op tafel. En ergens in een glazen kantoortoren heft een consultant tevreden zijn havercappuccino terwijl een Europarlementariër op LinkedIn schrijft dat dit “een overwinning voor duurzaamheid en innovatie” is. Europa wordt transparanter dan ooit. Alleen het eten gevaarlijker. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Europa #Transparantie #Voedselveiligheid

Yernaz Ramautarsing en de kleren van de keizer Er bestaat in Nederland een bijzonder politiek verschijnsel: de man die zelf met een jerrycan benzine het huis in brand zet, om vervolgens buiten met een brandblusser te gaan roepen dat hij altijd al had gewaarschuwd voor vuurgevaar. Welkom in het wonderlijke wederopstandingsverhaal van Yernaz. Jarenlang mocht hij bij FVD meepraten, optreden, twitteren, interviews geven en zichzelf presenteren als intellectueel rebel van de nieuwe generatie. Niemand knevelde hem. Niemand snoerde hem de mond. Integendeel: de partij gaf hem een podium waar hij zonder FVD waarschijnlijk was geëindigd als boze draadstarter op internet met zeven volgers en een profielfoto van Malcolm X. Maar toen gebeurde iets ongemakkelijks. Yernaz deed wat in de politiek meestal onverstandig blijkt: hardop zeggen wat normaal gesproken ergens blijft hangen tussen cafépraat en mislukte podcasts. Uitspraken over ras en intelligentie. Niet geframed. Niet uitgelokt. Niet stiekem gemonteerd door een vijandige redactie. Nee. Gewoon rechtstreeks uit zijn eigen mond, alsof hij auditie deed voor een documentaire genaamd Hoe maak ik mezelf politiek onmogelijk in vijf minuten. En ineens stond daar dezelfde man die zélf de politieke handgranaat zonder veiligheidspin had rondgeslingerd, alsof hij slachtoffer was geworden van een groot complot. Nog mooier werd het toen hij daarna de rol van moreel aanklager van FVD op zich nam. Dat is ongeveer alsof de drummer van de Titanic na de botsing een seminar gaat geven over maritieme veiligheid. Natuurlijk mag iedereen van politieke overtuiging veranderen. Mensen mogen groeien, twijfelen, afstand nemen. Maar doe dan niet alsof je jarenlang gevangen zat in een duistere sekte terwijl je in werkelijkheid vooral struikelde over je eigen uitspraken en je eigen ego. Want laten we eerlijk zijn: FVD kreeg door Yernaz meer problemen dan Yernaz ooit door FVD kreeg. Dat is de echte ironie. De partij probeerde een jong intellectueel talent binnen te halen en eindigde met een wandelende PR-ramp die later ook nog colleges ging geven over fatsoen en democratie. Nederland zit inmiddels vol met dat type figuur. Eerst maximaal profiteren van aandacht, netwerk en bekendheid en daarna plotseling met het gezicht van een schuldbewuste bekeerling uitleggen hoe gevaarlijk de voormalige vrienden eigenlijk waren. En de media smullen ervan. Natuurlijk. Want niets vinden redacties lekkerder dan de afvallige insider. Zet hem aan tafel, geef hem een cappuccino en een podcastmicrofoon en ineens mag hij uitleggen hoe “extreem” iedereen om hem heen was. Terwijl heel Nederland denkt: vriend… jij was zelf toch degene met die uitspraken? Maar in de moderne politiek bestaat een magische regel: wie op tijd afstand neemt van zijn oude kamp, krijgt direct een morele schoonmaakbeurt. Een ideologische wasstraat. Inclusief glansprogramma. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Politiek #Nederland #FVD

Het was een warme dag. Ik was aan het wandelen met mijn honden. We liepen over de dijk en ik genoot van het uitzicht over de Linge. Er lag een klein haventje onderaan de dijk. Ik liet mijn honden daar weleens vaker wat drinken of even afkoelen in het water. Toen ik de dijk naar beneden liep zag ik een oudere man bij het haventje. Hij liep wat onrustig rond. Ik knikte naar de oudere man en liep langs hem met mijn honden. Toen ik weer terugliep met mijn honden kwam ik aan de praat met hem. Hij vertelde mij dat hij een plekje zocht om zijn hondje te begraven. Zijn hondje was de avond ervoor, voor zijn neus was doodgereden. Een kleine Jack Russel die hij al jaren had, zijn allerliefste maatje. Zijn vrouw had een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Ze was sindsdien opgenomen in een verzorgingstehuis. Hij ging iedere dag naar haar toe en dan ging het hondje altijd mee. Van de kleine Jack Russel fleurde de andere bewoners van het verzorgingstehuis ook altijd op. Niet alleen de oudere man was intens verdrietig ook de bewoners van het verzorgingstehuis hadden verdriet. De oudere man huilde constant toen hij dit alles aan mij vertelde. De oudere man liet zijn hondje bij hun huis altijd aan de overkant van de straat plassen. Het hondje luisterde altijd maar deze ene keer niet. De Jack Russel stak over net toen er een auto aan kwam. De auto reed hard. De Jack Russel werd vol geraakt. De oudere man had zijn hondje van straat getild en thuis in een doosje gelegd in de hoop dat de kleine het zou halen. Zijn hondje is kort daarna overleden. Nu wilde de oudere man in het haventje een plekje zoeken om zijn dierbare hondje te begraven. Één van de bootjes in het water was van hem. Hij had verwacht dat er een spade aan boord zou liggen. Die spade wilde hij gebruiken om het grafje te graven. Er lag geen spade aan boord. Hij begon weer te huilen. Ik beet op mijn tanden om niet mee te gaan huilen. Ik bood de man aan om bij mij thuis een spade te gaan halen. Ik moest nog wel 20 min lopen maar dat vond de oudere man niet erg. Ik liep, met mijn honden, in rap tempo naar huis en ben met een spade terug naar het haventje gegaan, met mijn auto. Het hondje lag in een doosje op de scootmobiel van de oudere man. De oudere man had een mooi plekje uitgekozen en ik heb het gat gegraven. Toen het gat diep genoeg was heb ik het doosje van zijn scootmobiel gehaald. Toen ik het deksel van de doos open deed schrok ik. Daar lag de Jack Russel in gedroogd bloed. Het koppie van dit hondje was compleet opengebarsten. Van voor tot achter was de schedel gescheurd. Ik tilde het arme dier uit de doos en lag hem in het grafje. Ik heb heel voorzichtig de grond weer over het hondje heen gelegd. Nadat het gat helemaal dicht was heb ik nog wat gedronken met de oudere man op zijn bootje. We wisselden telefoonnummers uit en zijn beiden naar huis gegaan. Een paar dagen later heb ik de oudere man gebeld. Ik maakte me zorgen om hem. Hij vertelde dat zijn vrouw mij heel graag wilde ontmoeten. Ze was me dankbaar dat ik haar man geholpen had met het begraven van hun hondje. Een week later ben ik bij de vrouw en de oudere man op bezoek gegaan in het verzorgingstehuis. Het was een bijzondere ontmoeting, alsof we elkaar al jaren kenden. Mijn hart breekt nog iedere keer als ik aan de situatie denk ook al is het al jaren geleden. Het verdriet van deze mensen om hun geliefde hondje. Aan de andere kant ben ik blij dat op dat moment langs kwam lopen en deze man hebben kunnen helpen en hun geliefde hondje een mooi graf heb kunnen geven. #oudeblog #huisdieren #verdriet #medemenselijkheid

Journalist Twan Huys verloor zijn vader tijdens een wandeltocht met zijn zoon, wat leidde tot een diepgaande reflectie over kwetsbaarheid en de betekenis van de relaties in zijn leven, zoals hij beschrijft in zijn nieuwe persoonlijke boek dat voortkwam uit deze tragische ervaring. #TwanHuys #wandelen #rouw