Search

Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken. Die reacties leggen een bredere reflex bloot. Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen? Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen. Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren. We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben. Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’. Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt. Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden. Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid. Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander. Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven. #Erfbelasting #Belastingen #Solidariteit

Steffi de Pous blijft vastberaden in haar strijd voor hulp aan vluchtelingen, ondanks de ontelbare haatberichten die ze ontvangt, en roept op tot verandering in de maatschappelijke houding tegenover asielzoekers, terwijl ze de nood van moeders en kinderen in opvanglocaties in Nederland onder de aandacht brengt. #vluchtelingen #steffidepous #asielcrisis

Goede analyse van hoe Hugo de Jonge als minister kritische artsen niet met betere argumenten bestreed, maar hen maatschappelijk en professioneel onder druk zette. In plaats van open debat normaliseerde hij een klimaat waarin tegenspraak risico’s met zich meebracht voor iemands loopbaan. Dit soort machtsuitoefening verdient serieuze kritische beschouwing. #HugoDeJonge #OpenDebat #Machtsuitoefening

Hugo de Jonge, de voormalige minister van Volksgezondheid, verdedigde tijdens zijn verhoor voor de parlementaire enquêtecommissie de coronamaatregelen die hij nam, maar erkende dat zijn campagne 'Dansen met Janssen' een 'inschattingsfout' was, en benadrukte dat hij altijd probeerde te balanceren tussen gezondheid en maatschappelijke gevolgen. #coronabeleid #HugodeJonge #vaccinatie

Hier zie je waarom Hugo de Jonge zo gevaarlijk was. Hij bestreed kritische artsen niet met betere argumenten, maar maakte hen maatschappelijk verdacht en professioneel kwetsbaar. Eerst reduceert hij echte artsen tot een vaag clubje “medisch geschoolden”. Daarna noemt hij hun medische oordeel “ondermijnend” en vraagt hij waarom zij überhaupt nog hun vak mogen uitoefenen. Dat is geen debat. Dat is een minister die de gedachte aan beroepsverboden normaliseert voor artsen die zijn beleid tegenspreken. En daarna komt de smerigste truc: de inspectie was zogenaamd volledig onafhankelijk. Natuurlijk gaf hij geen bevel op papier. Dat hoefde ook niet. Een minister die namen noemt, afwijkende artsen als staatsgevaarlijk framet en hun bevoegdheid ter discussie stelt, heeft zijn boodschap allang afgegeven. De bureaucratie doet de rest en de politicus houdt zijn handen schoon. Dat maakt Hugo gevaarlijker dan een schreeuwende autocraat. Hij hoeft niemand openlijk het zwijgen op te leggen. Hij creëert een klimaat waarin artsen begrijpen dat twijfel hun reputatie, inkomen en beroep kan kosten. Daarna presenteert hij de overgebleven stilte als “99, zoveel procent consensus”. Eerst maak je tegenspraak gevaarlijk. Daarna wijs je op het gebrek aan tegenspraak als bewijs dat je gelijk had. Hugo hoefde kritische artsen niet rechtstreeks het zwijgen op te leggen. Het was genoeg om duidelijk te maken dat tegenspraak hun reputatie, inkomen en beroepsregistratie kon kosten. Hugo de Jonge bewaakte tijdens corona niet alleen het beleid. Hij hielp de grenzen bewaken van wat artsen nog mochten denken, zeggen en onderzoeken zonder hun loopbaan te riskeren. Dat is geen leiderschap. Dat is politiek machtsmisbruik met een medische verpakking. #HugoDeJonge #Politiek #Gezondheidszorg

Het is cruciaal dat meer vrouwen betrokken zijn bij de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie, maar dit lost de diepere problemen van onzichtbare bias en dominante wereldbeelden in AI-systemen niet op; echte vernieuwing vereist een kritische herziening van de normen en aannames achter de technologie. #KunstmatigeIntelligentie #Genderdiversiteit #MaatschappelijkeVerantwoordelijkheid

Jens van Tricht, oprichter van Emancipator, pleit voor 'mannenemancipatie' als noodzakelijke stap naar gendergelijkheid en stelt dat mannen hun patriarchale opvattingen moeten herzien om emotionele vervulling en maatschappelijke verandering te bereiken. #mannenemancipatie #gendergelijkheid #patriarchaat

Het maatschappelijke probleem gedraagt zich als slachtoffer als ze opgepakt worden nadat ze glas vanaf balkons naar de politie hebben gegooid. Hoofdje omlaag en niet op camera willen nadat ze stoer gedaan hebben want het zal wel weer aan "de maatschappij " gelegen hebben dat ze zich als een stel criminelen hebben gedragen. #maatschappelijkprobleem #criminaliteit #verantwoordelijkheid

Ik maak, met @mauricedehond als vaste gast, 3x per week een live uitzending over de corona enquete. Elke verhoordag. Die uitzending is GRATIS VOOR IEDEREEN TE ZIEN. De NPO zou dat moeten doen, het is een maatschappelijke taak. Het @ADnl liegt en dat is smerig. https://t.co/WawT1pGNrW #corona #livestream #maatschappelijkeTaak

In het artikel wordt geanalyseerd hoe iconische filmantihelden zoals Travis Bickle uit 'Taxi Driver' en Patrick Bateman uit 'American Psycho' onbedoeld zijn uitgegroeid tot rolmodellen in de manosfeer, waar een groep mannen hen afschildert als verzetsstrijders tegen de maatschappelijke orde, ondanks hun psychopathologie en destructieve gedragingen. #TaxiDriver #AmericanPsycho #Manosfeer

In Nederland ervaren meer dan één miljoen huishoudens vakantieongelijkheid, omdat financiële beperkingen hen verhinderen te genieten van de zomervakantie, en om deze ongelijkheid aan te pakken, zou de overheid buurtinitiatieven moeten ondersteunen die bijdragen aan sociale cohesie en gemeenschappelijke ontspanning. #vakantieongelijkheid #maatschappelijkprobleem #buurtinitiatieven

Chat Control is gestemd, op de meest slinkse manier mogelijk. Een schandvlek voor een zgn. Democratisch Europa. En inmiddels blijven politici beweren dat Chat Control zgn. “nodig is om onze kinderen te beschermen”. Maar welke impact zal Chat Control daar effectief op hebben? Dat is natuurlijk wel een erg belangrijke vraag gezien de impact ervan. En uiteraard willen we onze kinderen beschermen tegen seksueel misbruik. De discussie gaat dus niet over het doel, maar wel over het middel. En als je daar nuchter naar kijkt, roept dat toch wel enkele zeer ernstige vragen op: 1)de gevaarlijkste criminelen gebruiken het dark web, versleutelde netwerken, eigen servers, codewoorden of wisselen materiaal offline uit. Ze weten perfect hoe ze uit beeld moeten blijven. Daarom waarschuwen privacy- en cyberexperts dat Chat Control vooral de communicatie van gewone burgers zal scannen, terwijl de criminelen simpelweg ‘slimmer blijken’. 2) zelfs als Chat Control illegaal materiaal detecteert, betekent dat nog niet dat een kind wordt gered. Helaas gaat het vaak om beelden van misbruik dat al heeft plaatsgevonden. Echte kinderbescherming zit in goed politiewerk, internationale samenwerking, voldoende speurders en een kordate aanpak van gekende daders. 3) een systeem dat miljarden berichten gaat scannen, zal onvermijdelijk enorme aantallen foutieve meldingen opleveren. Zelfs een miniem foutenpercentage betekent honderdduizenden zogezegd ‘verdachte meldingen’. En elke foutmelding kost politiecapaciteit die niet meer naar echte criminelen gaat. 4)er bestaat vandaag geen overtuigend bewijs of algemeen aanvaarde schatting van hoeveel extra kinderen Chat Control effectief zal redden of hoeveel extra daders daardoor geïdentificeerd zullen worden. Dat is bijzonder, zeker gezien de impact ervan op de hele samenleving. Normaal toon je eerst aan dat een maatregel werkt, vóór je een grondrecht van honderden miljoenen burgers aantast. En daar staat dan ook een bijzonder zware prijs tegenover. —> Om mogelijks een zeer beperkt aantal extra daders te identificeren, wordt de privécommunicatie van de volledige bevolking aan de meest verregaande geautomatiseerde controle onderworpen. 5)het briefgeheim beschermde ooit onze brieven tegen willekeurige controle door de overheid, nu holt Chat Control datzelfde principe voor digitale communicatie volledig uit. En exact dat is het probleem. 6)in een rechtsstaat mogen grondrechten alleen worden beperkt als dat noodzakelijk én proportioneel is. De overheid moet dus eerst aantonen dat de maatschappelijke winst opweegt tegen de inbreuk op onze vrijheden én dat er geen minder ingrijpend alternatief bestaat. Maar dat bewijs er vandaag totaal niet. Dat zou de essentie van het debat moeten zijn. Niet óf we kinderen moeten beschermen, maar of Chat Control daarvoor wel het juiste middel is. 7) Chat Control schept een zeer gevaarlijk vrijheidsberovend precedent. Wat is de volgende stap? Een camera in elke huiskamer die automatisch pp huishoudelijk geweld gaat controleren? —> Chat Control is een compleet disproportionele maatregel die geen kind gaat redden en ons vol in een surveillance maatschappij stort. En ironisch genoeg zullen het juist onze kinderen zijn die ons dat ooit zullen kwalijk nemen. #ChatControl #Privacy #Kinderbescherming

Nee hoor, zegt @NordinGhouddani, als het al wangedrag is, komt het door kansenongelijkheid. En als het daardoor niet komt, komt het door etnisch profileren. En als dat het niet is, moeten we ons realiseren dat ook deze knul een heel kleine, bijna niet bestaande minderheid van Marokkanen vertegenwoordigt. En als we dat allemaal uitgesloten hebben, komt het doordat dit gozertje geen stageplaats kon krijgen door keiharde discriminatie. En als dat het dan ook niet was, is het omdat u en ik racisten zijn, omdat wij spreken over een Marokkanenprobleem, waar iedereen ziet dat we te maken hebben met een MAATSCHAPPELIJK PROBLEEM. Is het verhaal toch weer rond. Pfoe, gelukkig maar. https://t.co/ViHRBscvrw Wat wel weer mooi is, is dat @NordinGhouddani elk vooroordeel dat we al hadden, keihard bevestigt: onderbreken, elk bewijs omdraaien, ontkennen, wegkijken, niet uit laten praten, niet luisteren en vooral geen enkele zelfreflectie tonen. https://t.co/nME4MwYTlv #Discriminatie #Kansenongelijkheid #Racisme

Treurig. Afschaffen van de erfbelasting kan een bijdrage leveren aan herstel van een niet met de overheid verknoopt maatschappelijk middenveld , minder mensen afhankelijk van de overheid te maken en regie terug te geven over hun eigen leven. Verhoging van de erfbelasting doet het omgekeerde. #erfbelasting #maatschappelijkmiddenveld #overheid

Column: Amsterdam legaliseert straatslapen. Amsterdam. De stad die jarenlang miljoenen uitgaf aan inclusiebeleid, klimaattafels, diversiteitscoördinatoren, participatieprojecten en morele campagnes over “menselijke waardigheid”, heeft nu een nieuwe bestuurlijke doorbraak bereikt: daklozen mogen buiten slapen. Dat is geen satire. Dat is officieel beleid. Onder leiding van burgemeester Femke Halsema is de hoofdstad langzaam veranderd in een bestuurlijk experiment waarin iedere maatschappelijke mislukking eerst jarenlang wordt ontkend, vervolgens wordt genormaliseerd en uiteindelijk wordt verkocht als compassie. Want begrijp het goed: dit heet natuurlijk niet dat de stad de controle kwijt is over wonen, opvang, zorg en openbare orde. Nee. Dit heet: “ruimte bieden aan kwetsbare mensen.” Amsterdam blijft daarmee trouw aan haar bestuurlijke filosofie: als je een probleem niet kunt oplossen, verander je gewoon de definitie van het probleem. Huizen onbetaalbaar? Dan noemen we wonen voortaan een privilege. Middenklasse vertrekt? Dan heet dat “urban transitie”. Overlast? “Beleving.” En dakloosheid? Dat heet nu blijkbaar: “buiten slapen.” De ironie is adembenemend. Dezelfde bestuurlijke elite die tijdens corona complete bevolkingen opsloot “voor de volksgezondheid”, avondklokken invoerde, burgers van bankjes joeg en handhavers liet optreden tegen mensen die te dicht bij elkaar stonden in een park, verklaart nu feitelijk dat slapen op straat een acceptabel onderdeel van het stadsbeeld is geworden. Dus een ondernemer zonder QR-code was ooit een gevaar voor de samenleving, maar honderden mensen die noodgedwongen tussen karton, vuilniszakken en winkelpuien slapen vormen ineens een teken van humane vooruitgang. Dat is Amsterdam anno nu: een stad waarin bestuurders permanent praten over medemenselijkheid terwijl de basisvoorwaarden van beschaving verdwenen. Want een beschaving herken je niet aan regenboogvlaggen op gemeentehuizen of morele speeches in debatcentra. Een beschaving herken je eraan dat mensen niet op straat hoeven te slapen. Maar juist dat fundamentele onderscheid lijkt verdwenen in een bestuurscultuur die liever symbolen organiseert dan werkelijkheid oplost. En ondertussen blijft de stad zichzelf feliciteren. Met conferenties. Met panelgesprekken. Met wethouders die ernstig kijken. Met beleidsstukken vol woorden als “verbinding”, “inclusiviteit” en “mensgericht handelen”. Terwijl buiten iemand onder een natte deken ligt naast een overvolle fietsenstalling. Misschien is dat wel de meest pijnlijke samenvatting van modern bestuur: hoe harder men over menselijkheid praat, hoe zichtbaarder de ontmenselijking wordt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.o #Amsterdam #Dakloosheid #Inclusiviteit

In dit opiniestuk roept Leontien Hasselman-Plugge op tot meer betrokkenheid van vrouwen bij de ontwikkeling van AI, omdat een feminiene blik cruciaal is voor een ethisch en verantwoordelijk gebruik van technologie, gezien de overweldigende mannelijke dominantie in het veld en de maatschappelijke gevolgen die AI met zich meebrengt. #VrouwenInAI #Gendergelijkheid #TechnologieVoorIedereen

Helaas zijn er vanwege het maatschappelijke probleem vanacht rellen geweest van Engelse en Noorse fans in de voorsteden van Rotterdam, Amsterdam en Den Haag. Het wordt tijd dat we toegeven dat dit helemaal niks met Marokkanen te maken heeft. https://t.co/E3Pq8JWHH3 #voetbal #rellen #maatschappelijkprobleem

Femke Halsema ontpopte zich tijdens corona als de klassieke burgemeester in oorlogstijd. Zij zag de maatschappelijke en rechtsstatelijke schade en vond de maatregelen veel te ver gaan. Maar ze voerde die wel braaf uit. Angst was geen verklaring, Halsema zat niet in de massapsychose die veel Nederlanders in de greep hield. Ze was klaarwakker, maar deed toch mee. https://t.co/vb8aDy8WLw #FemkeHalsema #corona #maatschappij

Onze Marokkaanse bn ers op tv durven nooit hun landgenoten af te vallen, ze wijze naar Feyenoord en ajax. Het is een maatschappelijk probleem.. Maar als we geen Marokkanen hadden in Nederland, was er gisteren niets gebeurd in Denhaag, Utrecht, Amsterdam en Rotterdam. #Marokkanen #Nederland #maatschappelijkprobleem