Search

So very, very rarely are there those rare moments that remind you that you still live in the Netherlands. The Netherlands! The beautiful country where I was born half a century ago. This professor reminds me of that country: level-headed, businesslike, without ideological capers and with a clear awareness of what institutions are and are not intended for. A university is NOT a Ministry of Foreign Affairs and should explicitly NOT conduct its own foreign policy. Moreover, those who glorify violence should not be able to hide behind academic freedom or political engagement. A university has a responsibility for the safety of ALL students and for the rule of law that applies in the Netherlands. Sometimes you might almost forget that these were once completely normal premises. Not every social conflict needs to be imported by our institutions, not every radical belief deserves institutional whitewashing, and tolerance does not mean that a university may look the other way when genocidal anti-Semitic violence is glorified. This is the foundation of the Netherlands I knew: freedom, but no boundlessness; tolerance, but no capitulation; universities that pursue education and science instead of geopolitical activism. (translated)

Dit is de elite van Nederland. De @D66’ers die overal hun vriendjes parachuteren in de instituties. De rechters, de burgemeesters, de consultants, de reclamebobo’s. Die hun handen blauw klappen als er wordt opgeroepen tot geweld. En daarna zelfvoldaan de dansvloer opgaan. https://t.co/vDBJvpcsND #Nederland #Politiek #Elite

„Ik geloof dat er maar één respons kan zijn: handen af van het Internationaal Strafhof, en al die andere instituties die de internationale rechtsorde beschermen.”‘Hoe kun je nou tegen het vervolgen van de allerergste misdaden zijn?” vraagt Rob Jetten (D66) aan de zaal. #VN #Diplomatie #RobJetten

“Handen af van het ICC en alle andere instituties die de internationale rechtsorde beschermen.” In mijn toespraak in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties benadrukte ik het belang van de internationale rechtsorde, in een tijd van grove schendingen van het internationaal recht. Het is aan de middenmachten om het voortouw te nemen voor meer internationale samenwerking. Met als uitgangspunt dat het internationaal recht werkt voor iedereen, of voor niemand. Ook sprak ik over de noodzaak van ambitieuze klimaatmaatregelen. De tijd van wegkijken is echt voorbij. Lees hier mijn volledige speech terug: https://t.co/xiYO8kVbv4 #InternationaalRecht #VN #Klimaatmaatregelen

Wat doen twee jongens van 18 en 16 uit Syrië alleen in Nederland? "Hij komt aan via een smokkelroute. Zijn plan is een verblijfsvergunning te krijgen zodat zijn familie kan nareizen". Oké. "Zij stuurden hun zoon naar Nederland voor een betere toekomst". Oké. Alles wat er mis is met de asielindustrie, waarin miljarden omgaan, zit in deze geschiedenis met uiteindelijk een tragisch einde. En de journalisten stellen niet 1 - niet 1 - kritische vraag aan de roekeloze Syrische families, die zelf wél Nederlandse instituties bekritiseren: #asielbeleid #vluchtelingen #Syrië

COLUMN: HET POLITIEKE STOCKHOLMSYNDROOM Max von Kreyfelt De Nederlandse burger wordt al jaren gegijzeld en verdedigt inmiddels zijn bewakers. Dat is het politieke stockholmsyndroom: hoe harder de overheid knijpt, hoe dankbaarder een deel van de bevolking reageert wanneer zij even loslaat. De belasting gaat omhoog, maar gelukkig minder dan aangekondigd. De energierekening explodeert, maar er komt misschien compensatie. De woningmarkt stort vast, maar de minister belooft een loket. Iedere klap wordt gevolgd door een folder over hulp. De gijzelnemer heet daarom geen gijzelnemer, maar overheid. Het losgeld heet belasting. De bewaking heet veiligheid en het dagelijkse dreigement wordt gebracht door een deskundige die bij de publieke omroep uitlegt dat strengere maatregelen helaas onvermijdelijk zijn. Veel burgers knikken. De overheid zal het wel weten. Wanneer een ministerie miljarden verspilt, verdedigen zij de goede bedoelingen. Wanneer een uitvoeringsdienst mensen vermorzelt, wijzen zij op de ingewikkelde regelgeving. Wanneer documenten verdwijnen, herinneren zij eraan dat bestuurders ook maar mensen zijn. De burger toont meer begrip voor de macht dan de macht ooit voor de burger heeft getoond. Dat is geen vertrouwen meer. Het is emotionele afhankelijkheid. Men vreest dat zonder de vertrouwde partijen chaos uitbreekt, alsof die chaos niet juist onder hun toezicht is ontstaan. De huizen zijn onbetaalbaar, de zorg loopt vast, het onderwijs zakt weg en de overheid kan haar eigen ICT niet openen zonder drie consultants en een noodkrediet. Toch wordt iedere buitenstaander te riskant genoemd. De cipier heeft tenminste bestuurlijke ervaring. De media onderhouden deze merkwaardige verkering. Iedere avond verschijnt dezelfde kring van politici, oud-politici en beleidsvriendelijke duiders om te vertellen dat het systeem onder druk staat door de mensen die er kritiek op hebben. Nooit door degenen die het besturen. De brandweercommandant staat rokend naast het uitgebrande huis en waarschuwt voor burgers met lucifers. Wie zegt dat de overheid is gegijzeld door partijen, adviesclubs, lobbyisten en gesubsidieerde belangenorganisaties, krijgt te horen dat hij het vertrouwen in de instituties ondermijnt. Alsof vertrouwen een nationale plicht is en geen resultaat van behoorlijk gedrag. Het politieke stockholmsyndroom eindigt zodra de burger ophoudt dankbaar te zijn voor kruimels van zijn eigen brood. Zodra hij beseft dat publieke diensten geen gunsten zijn, ministers geen voogden en belastinggeld geen particulier bezit van de staat. De overheid hoeft niet te worden vernietigd. Zij moet worden bevrijd uit handen van degenen die haar gebruiken als banenmachine, pinautomaat en morele kansel. De eerste stap is eenvoudig: stop met medelijden hebben met de gijzelnemer. Hij heeft de sleutel. U betaalt alleen nog steeds voor de cel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Vertrouwen #Samenleving

Lieve mensen, Velen hoopten wellicht op een voortzetting van de Potkaars-serie aangaande de parlementaire enquêtecommissie corona. Zowel Jeroen als Rico als ikzelf kunnen het niet meer opbrengen om uren achtereen naar leugenaars te kijken. Het tweede deel is in opzet duidelijk een samenvatting van de Nederlandse politiek van de laatste decennia: maak het zo tenenkrommend gênant en saai en “onkijkbaar” dat iedereen interesse verliest. Als mensen dan toch blijven kijken, kunnen ze direct door naar de GGZ waar zij de diagnose zullen krijgen van PTSS. De opzet om het vooral niet over de inhoud te laten gaan is gelukt, de laatste drie weken is er vrijwel niks toegevoegd. Waar we in de eerste zes weken in ieder geval de bevestiging kregen dat de NCTV een coup heeft gepleegd en dat het OMT als wetenschappelijk sausje over de maatregelen werd gedrapeerd, moesten we het doen met Rutte die opschept over de effectiviteit van de avondklok, een Ferd Grapperhaus die zich moest verantwoorden voor het gebruik van het woord soepjurkje en een Hugo die nog een keer de leugen bracht dat er eind 2021 vooral ongevaccineerden in het ziekenhuis lagen, terwijl onlangs nog het tegendeel werd bewezen door Jona Walk en Jacco Vroegop in hun publicatie over ziekenhuiscijfers. Iedereen kan twee dingen zien: 1) de bende van drie zou terecht moeten staan voor een tribunaal voor misdaden tegen de menselijkheid en 2) dit gaat niet gebeuren, zeker niet met een commissie die doorvraagt op taalgebruik en zwijgt over misdrijven. Dat was het dan, in april komt er nog een rapportje en dan kan het boek dicht. Toch rekent de kwaadaardige elite zich te snel rijk. Critici van het eerste uur zijn blijven staan en hebben overal gelijk in gekregen. Sterker nog, het meer dan terechte wantrouwen naar de instituties groeit met de dag, inmiddels is er wellicht al een meerderheid die politiek en bestuur sowieso niet gelooft. Nadeel van zo’n situatie is dat oorlog een mooie uitkomst biedt voor diep wantrouwen. Een gemeenschappelijke vijand, dat vergroot de eensgezindheid, alle neuzen dezelfde kant op en diegene die het er niet mee eens is naar de goelag. De russofobie neemt inmiddels sprookjesachtige proporties aan: partijen die voor diplomatie zijn worden steevast als extreemrechts weggezet en elke drone-sighting is een bewijs van de komst van de Russen. Met de druk op ON en FVD, en het mogelijk van de buis halen van een omroep is er een volgende stap gezet in de totalitaire staat, waarin oorlog wordt ingezet voor vrede, censuur om de vrijheid van meningsuiting te beschermen en het verbieden van politiek partijen de democratie moet redden. Waarin de hoeders van de democratische rechtstaat belangrijker zijn dan de democratische rechtsstaat, want zonder de hoeders zou die er niet zijn. Dus alles moet in staat worden gesteld om de hoeders te beschermen tegen de mening van critici, zelfs als dat betekent dat we de democratische rechtsstaat even, tijdelijk, kortstondig, maar wellicht toch iets langer buitenspel zetten. We zullen de komende tijd nog wel wat meemaken. De prijzen aan de pomp en deze winter de gasrekening bieden in ieder geval een oplossing voor hoe we die oorlogseconomie dan moeten betalen. Allemaal de schouders er onder, en de sterkste schouders… Je kent het wel. Dat is nog niet genoeg: water is schaars. En ondanks dat het juist nat wordt, moeten we juist nu water veel duurder maken, want dan kan de burger er vast aan wennen. Kortom, de temperatuur gaat de komende maanden naar beneden, de barometer zal flink stijgen. Blijf in liefde, zorg voor jezelf en elkaar, bescherm je geliefden tegen de instituties, want alleen samen komen we de winter door. #politiek #democratie #vrijheid

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Column: Wie heeft baat bij de complotdenker? Lisa Loeb is comédienne. Samen met Daniël Paarlberg onderzoekt ze complottheorieën. Ze maakten een podcast, schreven een boek en schuiven aan om uit te leggen waarom mensen erin geloven. Een comédienne als expert. Prachtige ontwikkeling. Vroeger onderzocht een journalist een mogelijk complot. Tegenwoordig legt een comédienne uit waarom u denkt dat er een is. Maar misschien onderzoeken we de verkeerde mensen. Wie heeft eigenlijk belang bij het begrip complotdenker? De burger alvast niet. Die promoveert van iemand met een vervelende vraag tot onderzoeksobject. Stel dat iemand vermoedt dat de overheid informatie achterhoudt. Vroeger dacht een journalist: interessant, laten we die overheid onderzoeken. Nu luidt de vraag: waarom wantrouwt deze burger de overheid? Een subtiel verschil. De overheid verdwijnt uit de verhoorkamer en de burger mag plaatsnemen. Psychologen, sociologen en desinformatie-experts leggen uit hoe angst, onzekerheid en sociale media burgers rare dingen laten denken. Wat de overheid precies heeft uitgespookt, komt later wel. Misschien. Voor instituties is dit comfortabel. Overheden hebben gelogen. Bedrijven verzwegen belangen. Banken manipuleerden. Farmaceutische bedrijven zijn veroordeeld wegens misleiding. Politici hielden informatie achter. Daarom hadden we ooit onderzoeksjournalisten. Watergate begon tenslotte niet met een symposium over mensen die Nixon wantrouwden. Nu hebben we het woord complotdenker. Een schitterende uitvinding. Je hoeft een verdenking niet te weerleggen. Je kunt eerst degene die haar uitspreekt classificeren. Reptielen. 5G. WEF. Corona. Farma. Geheime diensten. Alles in dezelfde grabbelton en flink schudden. De krankzinnigheid van het ene verhaal besmet de geloofwaardigheid van het andere. Zo ontstaat een industrie die niet onderzoekt of instituties de waarheid spreken, maar waarom burgers eraan twijfelen. Wie profiteert daarvan? Iedere machthebber die liever over wantrouwen praat dan over de oorzaak ervan. Dat betekent niet dat Loeb en Paarlberg door iemand zijn gestuurd. Daar is geen bewijs voor. Bovendien levert die beschuldiging vermoedelijk aflevering 61 van De Complottenpiramide op. Niemand hoeft opdracht te geven. Een goed frame werkt vanzelf. Talkshows nemen het over. Universiteiten onderzoeken het. Beleidsmakers spreken over desinformatie. En de journalistieke vraag verandert. Niet meer: wat doet de macht? Maar: waarom vertrouwt u de macht niet? Daarmee hebben we het perfecte complot gevonden. Geen geheime vergaderingen, duistere genootschappen. Geen enveloppen onder tafel. Alleen de consensus dat vooral degene met argwaan nader onderzocht moet worden. En als hij blijft volhouden? Dan hebben we gelukkig altijd nog een comédienne om uit te leggen wat er met hem aan de hand is. De macht kan blijven zitten. De burger ligt inmiddels op de sofa. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #complottheorieën #wantrouwen #desinformatie

Wierd Duk over XR: 'De instituties heulen met hen.' "Het maatschappelijk probleem is dat deze mensen vrij spel hebben omdat de instituties heulen met hen, zoals de politie, zoals openbaar bestuur en een heel groot deel van de politiek." "Dit zijn gewoon pionnen van de gevestigde progressieve orde. Daarom gebeurt er niks tegen hen en krijgen die voetbalsupporters een lat in hun nek." #instituties #maatschappelijkprobleem #voetbalsupporters

De selectieve blindheid van Sharon Dijksma Toen ik las dat de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma bewust geen aangifte deed van de bestorming van de raadszaal door Pro-Palestina-demonstranten en Extinction Rebellion-aanhangers, dacht ik even: dit is het zoveelste voorbeeld van bestuurders die wegkijken, onderdeel van de selectieve rechtsstaat waarin wij inmiddels lijken te leven. Maar toen raadslid @yvonne_hessel wél aangifte deed, de @politie onderzoek instelde, het dossier naar @Het_OM stuurde en dat dossier daar vervolgens simpelweg 'zoekraakte', kreeg ik toch het sterke vermoeden dat er meer speelde. U denkt misschien: wat slordig dat zo'n dossier zoekraakt. En dat is zonder meer het geval. Dit is ambtelijke nalatigheid en onzorgvuldigheid met een hoofdletter. Maar wanneer u iets verder uitzoomt, ziet u misschien iets anders. Iets wat veel zorgelijker is dan slordigheid alleen. Het gaat namelijk om een patroon. Een patroon waarin ordeverstoorders die de bestorming van een democratische instelling tot politiek instrument maken, opvallend vaak op begrip of terughoudendheid van de overheid kunnen rekenen. Dijksma, als hoofd van de driehoek burgemeester, politie en Openbaar Ministerie, zei over de mogelijke celstraffen tot vier jaar: ‘Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen.’ Maar dat is een opmerkelijke uitspraak voor een burgemeester. In een goed functionerende rechtsstaat bepaalt namelijk de rechter welke straf passend is, niet de burgemeester. En toch is dat precies de indruk die achterblijft. De ordeverstoringen in de raadszaal bleven zonder strafrechtelijke gevolgen, terwijl die daarbuiten wél werden aangepakt. En nu blijkt dat het dossier van de enige serieuze aangifte spoorloos is verdwenen? Ik zal hier niet beweren dat Dijksma deze aangifte persoonlijk achter een archiefkast heeft gegooid of door de papierversnipperaar heeft gehaald, daarvoor ontbreekt ieder bewijs. Maar de timing, de eerdere bewuste keuze om geen aangifte te doen en de uitspraak over celstraffen maken de geur van een beerput onmiskenbaar. En die beerput stinkt naar de morele rot van een burgemeester die kennelijk de grens tussen protest en intimidatie laat vervagen wanneer de daders de 'juiste' ideologie aanhangen. De bestormers van de Utrechtse raadszaal zijn geen argeloze activisten. Zij hangen het gedachtegoed aan van een terreurorganisatie die op 7-oktober 2023 een barbaarse pogrom uitvoerde: vrouwen verkrachtte, baby’s vermoordde, families levend verbrandde en gijzelaars meesleepte de donkere tunnels onder Gaza in. Zij maken democratische vergaderingen onmogelijk en verwachten vervolgens dat de overheid hen met fluwelen handschoenen behandelt. En Dijksma wekt op zijn minst de indruk dat daarvoor opvallend veel begrip bestaat. Vergelijk dit even met hoe dezelfde bestuurders reageren wanneer boeren, coronademonstranten of andere burgers, die niet binnen het gewenste ideologische kader passen, de openbare orde verstoren. Dan is de rechtsstaat opeens keihard, celstraffen geen taboe en de dossiers liggen prompt bovenop de stapel. In dit geval verdwijnt een aangifte in de verstikkende mist van de bureaucratie. Wie deze gebeurtenissen naast elkaar legt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer speelt dan louter bureaucratische slordigheid: het is een keuze. Een keuze die een duidelijke boodschap afgeeft: als je de ideologie van de Palestijnse zaak omarmt, inclusief de ontkenning van Israëls bestaansrecht en de verheerlijking van 7-oktober, dan mag je de raadszaal bestormen zonder consequenties. Terwijl Dijksma zich presenteert zich als hoedster van de openbare orde en de rechtsstaat faciliteert zij kennelijk een climate of impunity voor wie de democratische instituties ondermijnt onder het mom van ‘klimaat’ of ‘Palestina’. Zij creëert daarmee precies de condities waaronder de extremisten kunnen floreren, als zwarte schimmel tegen een vochtige binnenmuur. Deze extremisten krijgen namelijk de zekerheid dat de staat niet zal optreden. En die constatering is vernietigend. Niet alleen voor de geloofwaardigheid van het Utrechtse gemeentebestuur, maar voor de rechtstaat, voor het fundamentele principe dat de wet voor iedereen geldt, dat iedereen voor de wet gelijk is. Zij spreekt over proportionaliteit terwijl zij de realiteit van intimidatie, de intenties van de activisten en de consequenties voor de democratie negeert. Dat is geen zorgvuldige afweging. Dat is selectieve blindheid. En het is vernietigend voor het vertrouwen in de rechtstaat. #Rechtsstaat #Democratie #Activisme

Journalist Xenia Fedorova, een prominente pro-Russische stem in de Franse media en hoofd van RT France, moet het land verlaten vanwege beschuldigingen van het verspreiden van desinformatie en het ondermijnen van het vertrouwen in Franse instituties, terwijl haar advocaten beroep aantekenen tegen deze beslissing en wijzen op een aanval op de vrijheid van meningsuiting. #XeniaFedorova #RussischePropaganda #VrijheidVanMeningsuiting

Al 20 jaar worden PVV’ers stelselmatig buiten de instituties en het openbaar bestuur gehouden. Maar ondertussen wordt zo’n iemand wethouder van nota bene onze hoofdstad. “Meer airco’s zorgen voor meer ongelijkheid. En de temperatuur stijgt met 2 graden.” https://t.co/SxS1y3zq5q #politiek #ongelijkheid #klimaat

Mooi hoe @tdenooijer in zijn eentje het muffe blazoen van de functie "wethouder" oppoetst. Van ambtelijk parkeerbaantje naar revolutionaire buitenpost. Een van de eerste grote stappen in de lange lange mars door de vermolmde en vergiftigde instituties. Heel Nederland ziet wat de mogelijkheden zijn. #politiek #verandering #inspiratie