Search

The President wrote that the Together Party is only interested in its own jobs and salaries. She expressed support for Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, and in the end, called on the audience to work and encouraged them to listen to the linked material. https://t.co/bOofwuOgVu #praca #wynagrodzenie #PartiaRazem (translated)

The author reported that the police suspect a serious series of sexual offenses. According to him, the accused worked as a teacher and was active in scouting and the Salvation Army in his free time. The author stated that the accused had admitted to some of the acts and denied others. He noted that the investigation was the police's responsibility, and he did not comment on the specific case. #seksuaalirikos #police #opettaja #FI (translated)

S gjorde sitt sämsta val på länge. Nu har Magdalena Andersson lämnat tillbaka uppdraget att försöka bilda regering. Samtidigt riktas kritik mot både Anderssons ledarskap och partiets politiska kurs. Är hennes tid som partiordförande på väg mot sitt slut? https://t.co/NgpVm73Fmp #politiksverige #magdalenaandersson #regering

No fue Ana Belén con cara de estreñida a leerle un poema. Ni una horda de perroflautas acamparon en su calle. Ningún tertuliano se partió la cara por él. Cuando le okupan la casa a un anciano, la izquierda y los medios de comunicación siempre apoyan al delincuente. https://t.co/N9yVFQvoR4 #Política #JusticiaSocial #MediosDeComunicación

🔴 Ferrari : les déclarations de Frédéric Vasseur après le Grand Prix de Baku. - « Nous savions que nous aurions du mal sur un circuit où la vitesse en ligne droite compte autant, mais nous nous attendions à mieux, d’autant plus que nous partions en première ligne. Au lieu de cela, dès le début, nous perdions une place par tour et nous ne pouvions rien y faire, nous ne pouvions que nous défendre. Le rythme était pourtant bon, mais nous ne pouvions pas dépasser ». - « Nous avons tout de même marqué plus de points que McLaren, même si je sais que notre objectif est de remporter des courses et de nous battre pour les titres ». (https://t.co/0HZaImg8Np) #Ferrari #GPdeBaku #Formule1

El partido de Miguel Borja es una demostración de cómo se debe jugar un clásico, entró a luchar todos los balones, anotó doblete y se partió la madre por el equipo😮‍💨💛 Hoy se ganó la titularidad en el América🔥🦅 🎥 @_AndreCA7 https://t.co/y9Xrurvj4s #Fútbol #Clásico #América

Problemet är nog att det inte enbart handlar om sakpolitik för C. Och det handlar inte heller om person eller organisation, det är många V-partister och C-partister som känner varandra i riksdagshuset och träffas och umgås. Istället tror jag att motståndet mot V i C också grundar sig i nån slags identitetskris för dom i toppen och delar av partiorganisationen. Den ekonomiska politiken delar C inte med nåt parti på ”vår” sida, MP höjer skatterna mer i sin budget än V. Så vad handlar det då om? Jag tror att det blivit så att hålla V borta, är den skalpen som C vill kunna visa upp för att slippa göra upp med sin identitet ”V utanför” är den triumf man vill visa upp den här gången. Man ska kunna fortsätta säga till sina borgerliga kollegor att man egentligen inte valt sida och att det går att välja bort SD och inslag av vänsterpolitik samtidigt. Att gå till extraval för att man inte är beredd att fullt ut stå för vad konsekvenserna av valet av statsministerkandidat innebär är inte en seriös hållning. Det visar inte heller på regeringsduglighet, att man inte kan träffa den majoriteten man ska regera landet inom, för att lära känna varandra bättre. När januariavtalet slöts var det inte ens C som krävde noll inflytande från V, utan L. Punkterna i den överenskommelsen handlade inte om att hitta nån slags mitt eller samarbete. LAS, marknadshyror mm skulle bevisa att C tvingat S att driva en politik som gick på tvärs med allt dom stod för. En kombination av ideologisk övertygelse från Timbro-Centern och även då just behovet om att visa upp en skalp för övriga borgerligt etablissemang, tror jag drev fram detta. För det var ju knappast C-väljarnas viktigaste frågor och inte heller dom skeptiska C-politikerna i Västerbottens inland som hade satt detta högst upp på listan. Jag deltog i ett radiosamtal med deras dåvarande vice partiledare efter att V stoppat marknadshyrorna. Han sa då ”januariavtalet var genialiskt, vi har fått S att regera på en borgerlig reformagenda. Nu har V förstört det”. Och verkade inte reflektera över hur arrogant det lät. Så kan man kanske göra en gång. Men två gånger går det inte som parti att maximera, då behöver man istället samarbeta. C har valt Magdalena som sin statsministerkandidat och dom väljare som röstat på Magdas underlag, uppger att dom föredrar i första hand, en regering bestående av S, V, MP. Valet om vad som var viktigast, full utdelning för den ekonomiska politiken, eller att kunna påverka i rätt riktning gällande värderingsfrågorna har C gjort när dom valde Magda. Vi övriga partier står i jämförelse med C väldigt nära varandra här. Oavsett om V är i regering eller inte, (vilket vi kommer att vara eftersom vi fattat vårt beslut) kan inte C:s förväntningar vara att få bestämma allt. Dessutom behövs ju V oavsett för att förhandla en budget. Så det kan inte vara där skon klämmer. Runt om i landet styr V och C ihop. I norra Sverige i kommuner där C varit starka, har det snarare varit fighten mellan S och C, om vem som ska styra som tidigare varit i centrum. Och där är MP det parti man ser mest skeptiskt på, är min upplevelse. Det finns flera saker vi är överens om men det vet redan C. C delar ju faktiskt fler prioriteringar med V och MP än med S. Vi har tillsammans hållit ihop i flera förhandlingar om investeringar i infrastruktur och lyckats driva igenom 50 mdr till det civila försvaret. En humanare migrationspolitik, biståndet och återbäring till dom kommuner och regioner som bidrar med naturresurser på landsbygden är andra frågor. Hur som helst V kommer inte att backa från att våra väljare ska ges likvärdigt inflytande. Väljare som oftare är låginkomsttagare, har haft det ordentligt tufft ekonomiskt och en del av dessa är utsatta för just den retorik och politik om splittring som Tidö stått för, dom har samma rätt till inflytande i en kommande regering som C-väljarna har. #politik #Sverige #partipolitik

Czyli odkąd KO przestała się bać wyrazistej formy autopromocji i zamieniła „bułkę przez bibułkę” punktowanie prawicy na rzecz zwykłej i ludzkiej formy debaty (bezpośrednio, mocno i nazywać rzeczy po imieniu), jej poparcie wzrosło a pozostałym partiom zaczęło lekko spadać? No tak … kto by się spodziewał 😉. #polityka #debatapolityczna #KO

Prezydent RP Karol Nawrocki skierował list do uczestników i organizatorów konferencji z okazji jubileuszu 40-lecia Trybunału Konstytucyjnego, który miałem zaszczyt odczytać. Prezydent bardzo mocno odniósł się do działań wymierzonych w konstytucyjną pozycję Trybunału po 13 grudnia 2023 roku. Wskazał na publiczne dyskredytowanie TK, niepublikowanie jego orzeczeń, podważanie statusu sędziów, pozbawianie Trybunału środków niezbędnych do funkcjonowania oraz próbę pominięcia Prezydenta RP przy składaniu ślubowania przez nowo wybranych sędziów. Pełna treść listu Prezydenta RP Karola Nawrockiego poniżej: „Uczestnicy i Organizatorzy konferencji Prawnonaturalne fundamenty ładu konstytucyjnego zorganizowanej z okazji jubileuszu 40-lecia Trybunału Konstytucyjnego Szanowni Państwo, Trybunał Konstytucyjny obchodzi w tym roku 40-lecie swojej działalności orzeczniczej. Z tej okazji na ręce Pana Prezesa przekazuję sędziom oraz pracownikom Trybunału gratulacje i życzenia. Dziękuję Państwu za odpowiedzialną pracę w służbie Konstytucji, praw i wolności obywateli oraz Rzeczypospolitej. Dzieje Trybunału Konstytucyjnego rozpoczynają się w szczególnym momencie naszej historii. Polska miała własną, bogatą tradycję konstytucyjną, rozwijaną także w niepodległej II Rzeczypospolitej. Komunistyczna władza zerwała jednak z tą tradycją. Narzucona Polsce w 1952 roku stalinowska konstytucja nie służyła ochronie obywateli przed wszechwładzą państwa. Sankcjonowała system, w którym rzeczywista władza należała do partii komunistycznej, a podstawowe prawa i wolności Polaków były łamane. Dopiero głęboki kryzys tego systemu, bunt społeczny Sierpnia ’80 i narodziny Solidarności wymusiły poszukiwanie nowych rozwiązań ustrojowych. W 1982 roku do konstytucji z roku 1952 wprowadzono instytucję Trybunału Konstytucyjnego, a w 1985 roku uchwalono ustawę regulującą jego działanie. Pierwsze orzeczenie zapadło w 1986 roku. Nie oznaczało to jednak rzeczywistego przełomu ustrojowego. Było już po brutalnym zdławieniu Solidarności i po stanie wojennym, a Polska nadal nie była państwem wolnym i suwerennym. Sędziów Trybunału wybierał zdominowany przez komunistyczną Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą Sejm, który zachowywał również kontrolę nad skutkami jego orzeczeń. Rok 1989 otworzył nowy rozdział. Polska odzyskiwała suwerenność i odbudowywała ustrój demokratyczny. Był to czas wielkiej nadziei, ale również ponoszenia wielkich społecznych kosztów. Nie dla wszystkich transformacja oznaczała awans i nowe możliwości. Upadały zakłady pracy, całe miejscowości traciły podstawy rozwoju, setki tysięcy polskich rodzin doświadczały bezrobocia, biedy i niesprawiedliwości. Tym, którzy przez lata ciężko i uczciwie pracowali, często brakowało poczucia bezpieczeństwa. Jednocześnie ludzie z dawnych układów i środowisk wywodzących się z systemu komunistycznego potrafili się odnaleźć w nowych realiach i czerpać z nich korzyści. Obok nich swoją ciężką pracą, przedsiębiorczością i odwagą budowali polską gospodarkę ludzie, którzy nierzadko musieli zmagać się nie tylko z wolnym rynkiem, lecz także ze słabością państwa i niesprawiedliwościami okresu przemian. W takiej Polsce swoją pozycję budował Trybunał Konstytucyjny. Jego orzeczenia nie dotyczyły wyłącznie abstrakcyjnych norm prawnych, ale konkretnych ludzi, ich pracy, własności, emerytur, bezpieczeństwa socjalnego, prawa do sądu i sprawiedliwego traktowania przez państwo. Dlatego dorobku Trybunału z tamtego okresu nie można oceniać wyłącznie przez pryzmat doktryny prawa. Trzeba go widzieć również na tle doświadczeń milionów Polaków, którzy ponosili ciężar transformacji ustrojowej i gospodarczej. Trybunał Konstytucyjny odegrał ważną rolę w kształtowaniu zasady demokratycznego państwa prawnego i rzeczywistej nadrzędności Konstytucji nad działalnością wszystkich organów władzy publicznej. Uczestniczył w trudnym procesie rozliczeń z reżimem komunistycznym, orzekając w sprawach dotyczących między innymi lustracji, dezubekizacji i dekomunizacji. Chronił konstytucyjne prawa i wolności obywateli. Nadał doniosłe znaczenie skardze konstytucyjnej. Orzekał również w sprawach związanych z integracją Polski z Unią Europejską, suwerennością Rzeczypospolitej oraz sporami kompetencyjnymi między najwyższymi organami państwa. Szanowni Państwo, temat dzisiejszej konferencji dotyka kwestii fundamentalnej: odpowiedzi na pytanie, czy źródłem praw człowieka jest wyłącznie wola ustawodawcy. Polska Konstytucja odpowiada na nie już w swojej preambule, nakazując stosowanie Konstytucji z dbałością o zachowanie przyrodzonej godności człowieka, jego prawa do wolności i obowiązku solidarności z innymi. Artykuł 30. stanowi zaś wprost, że przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest źródłem wolności oraz praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona są obowiązkiem władz publicznych. Jest mi szczególnie bliskie takie spojrzenie na prawo, w którym człowiek i jego godność pozostają punktem odniesienia dla państwa. Odnajduję w nim także dziedzictwo personalizmu chrześcijańskiego i nauczania św. Jana Pawła II. Prawo nie może być jedynie sprawnie skonstruowanym zbiorem przepisów. Musi służyć człowiekowi, sprawiedliwości i dobru wspólnemu. Godności i wynikających z niej podstawowych praw nie nadaje człowiekowi państwo. Państwo ma obowiązek je uznawać, szanować i chronić. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie odwoływał się w swoim orzecznictwie do tej zasady. Czynił to w sprawach dotyczących najbardziej podstawowych praw człowieka, w tym prawa do życia, wolności, sądu czy ochrony przed bezprawnym działaniem władzy publicznej. Trafnie wskazywał, że godność, życie i wolność człowieka należą do wartości stanowiących fundament europejskiej cywilizacji i naszego rozumienia humanizmu. Panie i Panowie Sędziowie, Szanowni Zgromadzeni, 40 lat działalności Trybunału Konstytucyjnego pokazuje, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na instytucji, której zadaniem jest ochrona nadrzędności Konstytucji. Pokazuje też, jak łatwo autorytet tej instytucji może zostać osłabiony, kiedy prawo ustępuje miejsca bieżącej walce politycznej. Tym większy mój sprzeciw budzą działania wymierzone w konstytucyjną pozycję Trybunału po 13 grudnia 2023 roku. Publiczne dyskredytowanie Trybunału przez przedstawicieli władzy wykonawczej, uchwała Sejmu z 6 marca 2024 roku podważająca status jego sędziów, niepublikowanie jego orzeczeń, uchwalone 13 września 2024 roku ustawy godzące w zasadę nieusuwalności i niezależności sędziów, a następnie uchwała Rady Ministrów z 18 grudnia 2024 roku zmierzająca do wykluczenia możliwości ogłaszania kolejnych rozstrzygnięć Trybunału, to działania, których nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym. Nie można również akceptować powstrzymywania się przedstawicieli rządu od udziału w postępowaniach przed Trybunałem, nieobsadzania wakatów sędziowskich ani pozbawiania Trybunału środków niezbędnych do jego funkcjonowania. Szczególnie jaskrawym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego była próba złożenia przez nowo wybranych sędziów Trybunału ślubowania w gmachu Sejmu z pominięciem Prezydenta Rzeczypospolitej. Konstytucji i ustaw nie można przestrzegać tylko wtedy, gdy ich przepisy odpowiadają aktualnej większości parlamentarnej. Zasada praworządności albo obowiązuje wszystkich, albo staje się pustym hasłem. Trzeba jednak powiedzieć równie jasno: kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego nie zaczął się wczoraj i nie zostanie rozwiązany przez zastąpienie jednych politycznych wpływów innymi. Odpowiedzialność za autorytet tej instytucji ponoszą wszyscy, którzy przez lata uczestniczyli w podporządkowywaniu jej logice bieżącego sporu politycznego, niezależnie od tego, z której jego strony pochodzili. Polska potrzebuje Trybunału Konstytucyjnego silnego autorytetem prawa, a nie politycznych patronów. Potrzebuje sędziów, których wiedza, doświadczenie, niezależność i nieposzlakowana opinia nie pozostawiają wątpliwości, że w swoim orzekaniu służą Konstytucji i Rzeczypospolitej, a nie partiom politycznym. Nie możemy zaakceptować bezprawia wymierzonego w Trybunał Konstytucyjny. Nie możemy jednak również zgodzić się na sytuację, w której każda kolejna większość parlamentarna traktuje obsadę Trybunału jak następną odsłonę rywalizacji politycznej. Działanie tego mechanizmu trzeba przerwać. Trybunał Konstytucyjny ma być instytucją Rzeczypospolitej, nie jednej partii, jednego środowiska czy jednej większości parlamentarnej. Wierzę, że głęboka reforma konstytucyjna pozwoli odbudować należną Trybunałowi pozycję, jego niezależność i poważanie społeczne. Musimy stworzyć takie rozwiązania, które będą służyć Polsce bez względu na to, kto sprawuje władzę. Szacunek dla Konstytucji, niezawisłość Trybunału i wykonywanie jego orzeczeń powinny łączyć wszystkich, którym leżą na sercu siła, bezpieczeństwo i prestiż Rzeczypospolitej. Dziękuję organizatorom i uczestnikom obchodów jubileuszu 40-lecia Trybunału Konstytucyjnego oraz dzisiejszej konferencji poświęconej fundamentom naszego ładu konstytucyjnego. Życzę Państwu owocnych obrad i dobrej, służącej Polsce debaty. Serdecznie wszystkich Państwa pozdrawiam. Z wyrazami szacunku Karol Nawrocki Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej” #TrybunałKonstytucyjny #Konstytucja #Polska

Pressmeddelande från KD 10 September 2026 10:55 Nytt medieunderlag granskar Socialdemokraternas historiska samarbete med Sveriges muslimska råd Inför valet 2026 presenterar teologie doktor Sameh Egyptson ett nytt medieunderlag om Socialdemokraternas historiska samarbete med Sveriges muslimska råd och hur frågor om politisk representation, rekrytering och mobilisering i religiösa miljöer har utvecklats sedan 1990-talet. I slutet av 1990-talet formulerade Socialdemokratiska Broderskapsrörelsen och Sveriges muslimska råd gemensamma mål kring bland annat medlemsrekrytering, politisk utbildning och representation på socialdemokratiska vallistor. Rapport 4/99 innehöll bland annat mål om 2 000 muslimska S-medlemmar, 300 politiskt grundutbildade och kandidater på kommun-, landstings- och riksdagslistor. Det nya medieunderlaget samlar dokumentation från perioden 1994–2026 och undersöker vad som går att säga om utvecklingen efter det historiska samarbetet. Som en del av tidslinjen behandlas även Othman Al-Tawalbeh, som under olika perioder varit verksam inom bland annat folkbildningen och som i dag företräder Socialdemokraterna i Åstorps kommunfullmäktige. Han är också ledamot i den lokala arbetarekommunens styrelse och kandidat i kommunvalet 2026. Underlaget behandlar även senare socialdemokratisk kampanjverksamhet i anslutning till moskéer. Socialdemokraterna i Göteborg skriver i sin egen verksamhetsberättelse att partiorganisationen under 2023 genomförde kampanjer utanför moskéer i samband med fredagsbönen. I redovisningen av verksamheten 2025 beskrivs också en Eid-kampanj där över 2 000 presenter delades ut vid moskéer. – Syftet är inte att hävda att ett nästan trettio år gammalt samarbete fortfarande gäller eller att rikta anklagelser mot enskilda personer. Jag vill samla källmaterialet och ställa frågan om vad den representationsmodell som etablerades på 1990-talet fick för långsiktiga konsekvenser, säger Sameh Egyptson. Medieunderlaget innehåller originalkällor, en tidslinje och ett antal frågor till Socialdemokraterna. Frågorna handlar bland annat om hur det historiska samarbetet följdes upp, hur partiet i dag ser på politisk mobilisering i religiösa miljöer och hur man ser på religiösa organisationers roll som företrädare för grupper av väljare. Läs hela underlaget och källdokumentationen här: https://t.co/ZLw8Z56fsf Kontakt: Sameh Egyptson Teologie doktor, forskare om politisk islam #Sverige #politik #val2026

NO NOS VAMOS A OLVIDAR NUNCA FLACO La abuela de flaco #Montero falleció antes del partido, PERO EL ARQUERO QUISO ATAJAR IGUAL. Ayer por la noche partió rumbo a Colombia. FUERZA FLACO, QEPD https://t.co/kdpUIge1dV #Fuerza #QEPD #Fútbol

Tyttäremme on haikaillut jonkin aikaa uuden harrastuksen perään ja tässä meidän lähellä niitä on hyvin rajallisesti. Neiti oli ITSE löytänyt partion. Yhdessä tekemistä, uusien taitojen (solmut) oppimista ja luonnossa könyämistä. Voiko isä olla lapsestaan ylpeämpi. #perhe #harrastukset #luonto

Luotettavan lähteen mukaan tämä naispoliisi oli käsketty kenttäjohdon toimesta pois alueelta jo yli tunti ennen tapahtumaa. Kenttäjohtaja kenties aavisti ongelmia olevan tulossa. Tällä muijalla ei käsky mennyt jakeluun ja hän jäi sinne vastoin esimiehen käskyä "partioimaan" #poliisi #turvallisuus #kriisi

Tästä on sentään videokuvaa niin runsaasti, että vaikka ambulanssia eikä toista partiota kutsuttu selvittämään tapahtunutta paikan päälle, tämä tapaus voidaan tuomioistuimessa punnita. Mitä jos ei olisi ollut videokuvaa? Kuinka helpolla tämä olisi taputeltu pimeäksi? https://t.co/yVEF8y6uat #Oikeus #Videovalvonta #Tiedonvapaus

Istun autotalli kaljalla katsellen Tuusulan mopojonne vs. Poliisi videoita sekä seuraten keskustelua aiheesta..väkisinkin tässä miettii jospa toi poliisin tapon yrityksen kohteeksi joutunut mopojonne olisi ollut oma poikani, niin mitä tekisin..en tiedä vastausta, mutta niin syvää luolaa tuo partio ei löytäisi etten niitä käsiini saisi. Ymmärrän kyllä poliisin voimankäytön myös sen kovan jos rikos on törkeä, mutta minun käsittääkseni tässä nyt ei ole raiskattu tai tapettu ketään ja silti poliisi päätyi noin suureen voimankäyttöön ja se vain nyt perkele on väärin. #Poliisi #Mopo #Voimankäyttö