Search

Mijn deelneming aan Jetten met het kennelijke verlies van zijn institutionele geheugen. Een premier hoeft niet iedere bladzijde van de geschiedenis uit het hoofd te kennen. Maar wie een ander land de maat neemt over Jeruzalem, grenzen en Joodse bewoning, doet er verstandig aan ten minste de eerste hoofdstukken te hebben gelezen. Jetten noemt Israëls plannen voor woningbouw in E1, tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim, „onaanvaardbaar en destructief”. Het zijn grote woorden. Zij zouden overtuigender klinken wanneer zij niet rustten op zo'n selectief geheugen. Want de geschiedenis van dit conflict is niet begonnen met E1. Zij begon evenmin in 1967, en al helemaal niet gisteren. Groot-Brittannië gebruikte artikel 25 van het Mandaat voor Palestina om Transjordanië uit te zonderen van de bepalingen betreffende het Joodse nationale tehuis. In 1939 volgde het Witboek. Op het uur dat de poorten van Europa zich voor de Joden sloten en de grootste catastrofe uit hun geschiedenis naderde, beperkte Groot-Brittannië ook de toegang tot Palestina drastisch. Toen kwam 1947. De Verenigde Naties stelden verdeling voor. De Joodse leiders aanvaardden haar. De Arabische leiders verwierpen haar. Er kwam geen Palestijnse staat. Er kwam oorlog. Jordanië veroverde Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever — Judea en Samaria. Joden werden uit de Oude Stad verdreven. Synagogen werden verwoest of ontwijd. De Joodse begraafplaats op de Olijfberg werd geschonden. Negentien jaar lang konden Joden niet bij de Westelijke Muur komen. Het is merkwaardig hoe weinig van die geschiedenis overblijft wanneer tegenwoordig over E1 wordt gesproken. Jetten presenteert Joodse woningbouw tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim alsof daar de erfzonde ligt die de tweestatenoplossing heeft vernietigd. Maar de chronologie weigert daaraan mee te werken. Een verdeling werd al in 1937 verworpen. Zij werd in 1947 opnieuw verworpen. Ook in latere decennia zijn onderhandelingen, voorstellen en mogelijkheden voor een definitieve regeling stukgelopen. Men kan tegen de bouw in E1 zijn. Men kan haar onverstandig vinden. Men kan menen dat zij toekomstige onderhandelingen bemoeilijkt. Dat is een politieke opvatting die verdedigd kan worden. Maar men kan niet doen alsof zonder E1 het paradijs van twee staten reeds voor de deur stond. Daar ligt een groter probleem in het Nederlandse buitenlandse beleid. Nederland spreekt steeds vaker alsof vrede slechts één obstakel kent en slechts één partij tot concessies moet worden gedwongen. Israël moet zich terugtrekken. Israël moet bouwen staken. Israël moet grenzen aanvaarden. Israël moet risico's nemen. Maar vrede wordt niet gebouwd door de geschiedenis aan één kant uit te gummen. Waar blijft de eis dat Palestijnse leiders ondubbelzinnig afstand nemen van jihadistisch terrorisme? Waar blijft de consequentie voor het verheerlijken van moordenaars? Waar blijft de politieke prijs voor het telkens weer afwijzen van een regeling wanneer die binnen bereik komt? Een vredespolitiek die uitsluitend druk uitoefent op degene van wie men concessies verlangt en nauwelijks op degene van wie men aanvaarding verlangt, is geen vredespolitiek. Het is wensdenken met een ministerie eromheen. Nederland zou daarom zijn dreigementen moeten matigen en zijn historische beschuldigingen moeten heroverwegen. Israël zal niet accepteren dat zijn geschiedenis wordt herschreven, dat de veiligheid van Jeruzalem wordt behandeld als een hinderlijk detail en dat anderen zonder acht te slaan op een eeuw van oorlog en afwijzing bepalen welke risico's de Joodse staat maar heeft te nemen. En als Jetten werkelijk de mogelijkheid van vrede wil bewaren, laat hij dan beginnen met een beginsel dat ouder is dan welk vredesplan ook: Vrede vereist twee partijen. Verzoening vereist twee partijen. En verantwoordelijkheid eveneens. Wie vrede verlangt, moet terrorisme bestrijden, ophitsing veroordelen en afwijzingspolitiek niet belonen. En bovenal moet een Nederlandse regering zich hoeden voor de oude Europese verleiding die de geschiedenis al te vaak heeft ontsierd: te menen dat zij kan bepalen waar Joden wel — en vooral waar zij niet — mogen wonen. #Vrede #Israël #Geschiedenis

According to recent research by ProVeg Netherlands, plant-based burgers and meat alternatives are on average cheaper than animal products in nine Dutch supermarkets, with plant-based options being up to 30% cheaper, although sales are still insufficient to keep prices low. (translated)

In the podcast De Dag, it is discussed how Kim Jong-un is increasingly manifesting himself on the world stage and how his country North Korea is benefiting from this, despite the question of at what cost, with insights from professor of Korean studies Remco Breuker about the geopolitical strategies and the rising standard of living of ordinary North Koreans. (translated)

Victor Vlam over bezuinigingen op sociale zekerheid ten gunste van defensie: 'Je had ook minder geld in klimaat kunnen investeren en dat geld naar defensie kunnen overhevelen.' "Het is wel natuurlijk de gewone kiezer in Nederland die daarvoor de prijs betaalt. Er zijn heel veel mensen die afhankelijk zijn van deze sociale voorzieningen. Die ook best wel erop achteruit gaan financieel gezien. Die financieren dit." "Je had daar ook andere keuzes kunnen maken als VVD. Want jullie zijn helemaal meegegaan in het klimaatbeleid van D66. Dat kost ook gigantisch veel geld." "Je had ook kunnen zeggen: we gaan minder in het klimaat investeren. We gaan in plaats daarvan meer in de militaire dingen stoppen." #Defensie #SocialeZekerheid #Klimaatbeleid

Volledig ongeloofwaardig, premier Rob Jetten staat voor de camera en noemt boeren die met tractoren de snelweg opgaan „onacceptabel”, „onbegrijpelijk” en „levensgevaarlijk”. Hij heeft gelijk. Tractoren horen daar niet en snelwegen zijn geen demonstratieterrein. Maar deze speech is volledig ongeloofwaardig. Waar was deze felheid toen Extinction Rebellion keer op keer de A12 blokkeerde? Niet één keer, maar tientallen keren. Soms dagen achter elkaar. Steeds opnieuw politie-inzet, verkeershinder en dezelfde discussie. Toen hoorden we vooral dat de burgemeester erover ging. De lokale driehoek. Politie en OM. De vrijheid om te demonstreren moest worden beschermd. Strafrechtelijk optreden en vervolgen was ingewikkeld en lang niet iedereen die van de weg werd gehaald, werd ook daadwerkelijk vervolgd. Dat beleid heeft een prijs. Want wie zelf het precedent zet, moet niet verbaasd zijn wanneer anderen zich erop beroepen. Jarenlang heeft iedereen kunnen zien dat XR de snelweg gebruikte als actiemiddel. Keer op keer. Juist doordat daar relatief weinig strafrechtelijke gevolgen tegenover stonden, is de boodschap naar buiten ontstaan: de snelweg blokkeren is kennelijk een bruikbaar middel om politieke aandacht af te dwingen. En nu doen boeren hetzelfde. Dan kun je als minister-president niet plotseling voor de camera gaan staan alsof Nederland vandaag voor het eerst ontdekt dat demonstreren op een snelweg levensgevaarlijk is. Natuurlijk moeten die tractoren daar weg. Maar de burger mag nu ook verwachten dat voor deze boeren dezelfde maatstaf geldt die jarenlang bij XR werd gehanteerd. Dezelfde bestuurlijke terughoudendheid. Dezelfde nadruk op het demonstratierecht. Dezelfde terughoudendheid met strafrechtelijke vervolging. Niet omdat dat goed beleid is, maar omdat de overheid zélf die maatstaf heeft neergezet. En precies daar ligt de lakmoesproef. Worden boeren nu ineens hard aangepakt en vervolgd waar XR keer op keer relatief weinig strafrechtelijke gevolgen ondervond? Dan heeft de overheid iets uit te leggen. Het doel van een demonstratie mag namelijk niet bepalen hoeveel ruimte je krijgt. Klimaat, stikstof, Gaza, woningnood of wat dan ook: voor de overheid hoort het spandoek niet relevant te zijn. Het gaat om het gedrag. Jetten heeft gelijk: een snelwegblokkade is gevaarlijk en onacceptabel. Maar dat was hij bij XR ook. Wie zelf het precedent zet, kan anderen moeilijk verwijten dat zij er gebruik van maken. De echte test begint daarom nu: niet hoe hard Jetten spreekt, maar of boeren daadwerkelijk hetzelfde worden behandeld als XR. Gelijke demonstratierechten betekenen ook gelijke consequenties. #demonstratierecht #politiek #boeren

Vandaag in Brabant een zeer ernstige zaak over vergunningen die mogelijk worden ingetrokken. Ongehoord, juridisch en moreel incorrect wat mij betreft. Deze vijf bedrijf hebben plannen neergelegd om 75% te reduceren. Acht maanden stilte vanuit het provinciehuis daarna. Ook ongehoord. Wat je nog te weinig in de pers hoort is dat milieu-maatregelen een prijs hebben. Wie gaat die prijs betalen is OOK een vraagstuk. Eerder schreef ik daarover : https://t.co/ARCoX1YZHV @StikstofInfo #Brabant #milieu #vergunningen

De transferzomer is straks voorbij maar de Ajax-selectie niet op orde. Ook dit seizoen weer niet. En dus ga je weer elke week achter de feiten aanlopen. Pijnlijke constatering na 4 prijsloze jaren. Hopen op mazzel is het enige dat rest, dat ‘het klikt’ of een ineenstorting elders #Ajax #Eredivisie #Voetbal

Koning Willem-Alexander reikt volgende week zondag de beker uit aan de winnaar van de Dutch Grand Prix in Zandvoort. Het wordt in tegenstelling tot voorgaande jaren nu dus een 'officieel' bezoek van de koning. Hij reikte nog nooit prijs uit tijdens sportevenement in Nederland. #DutchGrandPrix #WillemAlexander #Zandvoort

Despite the ongoing drought, most vegetables and fruits are still available in Dutch stores, although consumers are already feeling the effects in the form of higher prices and smaller vegetable and fruit varieties, which could lead to further price effects if the rain does not come. (translated)

Vlog van Mark: "14 augustus ALL4ONE in Den Bosch" Delen wordt op prijs gesteld. https://t.co/nLxnR4VF1F #Vlog #DenBosch #ALL4ONE

Column: De prijs van gelijk krijgen Max von Kreyfelt Nederland is een rechtsstaat. Dat merk je wanneer je na dertig jaar procederen eindelijk een brief krijgt waarin staat dat je al die tijd gelijk had. Vraag het Willem Oltmans. Vraag het Fred Spijkers. Oltmans werd decennialang tegengewerkt door de Nederlandse staat vanwege zijn journalistieke werk rond Nieuw-Guinea. Spijkers raakte verstrikt in een slepende strijd met Defensie nadat hij weigerde de weduwe van een omgekomen militair een verhaal te vertellen waarvan hij wist dat het niet klopte. Beiden kregen uiteindelijk erkenning. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat de Nederlandse overheid ongeveer een mensenleven nodig heeft om tot de conclusie te komen dat de burger gelijk had. Daar hebben we procedures voor. Eerst bestaat het probleem niet. Daarna ligt het genuanceerder. Vervolgens kan men vanwege privacy niet op individuele gevallen ingaan. Dan komt er een onderzoek. Op dat onderzoek volgt een commissie die onderzoekt waarom het eerdere onderzoek onvoldoende onderzocht heeft wat onderzocht had moeten worden. Voor je het weet ben je twintig jaar verder en heet tegenwerking ineens voortschrijdend inzicht. Dat is het wonderlijke aan de Nederlandse bestuurscultuur. Zij hoeft lastige burgers niet op te sluiten. Dat geeft maar gedoe met Amnesty International. Wij hebben formulieren. Een bureaucratie schiet niet. Zij schrijft terug. Ze breekt geen deur open, maar laat zes maanden niets horen. Ze martelt niet, maar nodigt u uit voor een hoorzitting op dinsdagmorgen om 09.15 uur in een gebouw waar parkeren niet mogelijk is. En vooral: niemand heeft het gedaan. De minister was nog niet aangetreden. De vorige minister is inmiddels burgemeester. De ambtenaar handelde binnen zijn mandaat. Het departement betreurt de ontstane indruk. Het dossier is wegens een verhuizing niet volledig beschikbaar. Nederland heeft daarmee iets schitterends uitgevonden: verantwoordelijkheid zonder verantwoordelijke. Misschien is dát onze Deep State. Geen geheim genootschap in een kelder onder het Binnenhof. Veel te omslachtig. Gewoon keurige mensen met toegangspasjes, pensioenopbouw en een agenda vol integriteitsoverleggen. Niemand hoeft kwaad te zijn. Dat is het vernuftige. Het systeem doet het werk. Oltmans en Spijkers laten daarom iets ongemakkelijks zien. In Nederland is de belangrijkste vraag soms niet óf je gelijk hebt. Maar hoeveel leven je ervoor over hebt om het te krijgen. En mocht je lang genoeg leven, dan komt uiteindelijk de mooiste dag. Een bewindspersoon ontvangt je. Er is koffie, zelfs een fotograaf. Er volgt erkenning, een regeling en die prachtige bestuurlijke formulering dat men met de kennis van nu anders zou hebben gehandeld. Met de kennis van nu. Alsof de waarheid nog al die jaren onderweg was met PostNL. Daarna krijg je een hand. En geeft de staat het restant van jouw leven terug. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #rechtstaat #bureaucratie #erkenning

Vlog van Mark: "Brief van tafel, boeren praten voor zichzelf" Delen wordt op prijs gesteld. https://t.co/ndZWRIlCNL #vlog #boeren #communicatie

Nadat Dictator #Trump een licentie voor Patriots heeft beloofd aan Zelenskyy, weigert #Boeing om mee te werken. Ze willen hun deel van de technologie niet prijsgeven. Elke Europese luchtvaartmaatschappij moet onmiddellijk al hun openstaande Boeing order annuleren en overstappen op Airbus. Vanaf nu als ik een vlucht boek, ga ik eerst kijken met welk toestel dat is. Als het Boeing is, zoek ik een andere maatschappij. Dankzij Boeing zullen 1000en extra burgers waaronder kinderen sterven in Oekraïne door Russische aanvallen met ballistische raketten. #Boeing #Airbus #Oekraïne

Benjamin Mendy, the French world champion of 2018, sold his World Cup trophy for 54,000 euros because it took up too much space, which led to criticism from fans who found it incomprehensible that he let go of the prestigious prize, to which he responded that it is his trophy and he can do whatever he wants with it. (translated)