Search

U zocht context bij de opmerking van @hannekevdwerf over het maar zelf gaan schieten op Russische doelen? Met deze symbolische kledingkeuze zet Hanneke deze opmerking richting het Kremlin extra kracht bij. Of is dit ook een verspreking @jpaternotte? https://t.co/mXOhqfFs3i #Rusland #politiek #symboliek

Kijk even goed naar deze ‘cartoon’ van Joop/BNNVARA: Lidewij de Vos wordt met een hakenkruis en nazi-symboliek neergezet. En dit is geen particuliere blogger op een zolderkamer, maar het opinieplatform van een publieke omroep die mede uit belastinggeld wordt gefinancierd. BNNVARA publiceerde in diezelfde periode zelfs meerdere cartoons waarin De Vos met Hitler/nazisme werd geassocieerd. Tegelijkertijd start de minister nu de procedure om de erkenning van Ongehoord Nederland in te trekken. Officieel vanwege bestuurlijke, financiële en wettelijke tekortkomingen en nadrukkelijk níét vanwege de inhoud. Prima, maar dan mag je toch vragen: waar ligt de grens en geldt die grens voor iedere publieke omroep hetzelfde? Want kennelijk kan een belastinggefinancierd platform een gekozen politica via hakenkruizen aan het nazisme koppelen en heet dat redactionele vrijheid en satire. Vrije journalistiek? Graag. Scherpe satire? Absoluut. Maar dan wel dezelfde vrijheid én dezelfde maatstaf voor iedereen. Anders heet het geen pluriform publiek bestel, maar meten met twee maten. https://t.co/U3eJq1hDXu #journalistiek #satire #publiekomroep

Onacceptabel is dat de overheid jarenlang het levenswerk van boeren systematisch afbreekt. Dat gezinnen hun boerderij moeten verkopen omdat stikstofregels, gedwongen opkoop en eindeloze onzekerheid hen de adem afknijpen. Dat kinderen zien hoe het bedrijf waar hun ouders en grootouders hun hele leven in hebben gestoken, in één generatie wordt opgeofferd aan abstracte doelen en politieke symboliek. #boerenprotest #stikstofbeleid #levenswerk

Column: Als u zich afvraagt hoe gepruts ontstaat Ik vraag me vaak af hoe een overheid verandert in een stroperige machine vol beleidsblunders, eindeloze reorganisaties, mislukte ICT-projecten en woordvoerders die “lessen trekken” alsof dat inmiddels een bestuursvorm is geworden. Nou, zo dus. Er ligt een motie op tafel met een simpele gedachte: selecteer mensen binnen de rijksoverheid op kwaliteit, geschiktheid en vakbekwaamheid. Niet op huidskleur, op identiteit, op seksuele voorkeur, op afvinklijstjes. Of op modieuze bestuursmoraal uit consultancybrochures. Gewoon: kan iemand het werk daadwerkelijk uitvoeren? En precies dát werd verworpen. Laat die zin even rustig indalen. Een meerderheid van de Tweede Kamer stemde dus tégen het expliciete principe dat kwaliteit leidend moet zijn bij het aannemen van ambtenaren. Dat is geen satire. Dat is letterlijk wat hier staat. En daarna verbaasd zijn dat systemen vastlopen, uitvoeringsorganisaties ontsporen, toeslagenouders vermalen worden, ICT-projecten miljarden kosten en niemand nog verantwoordelijkheid neemt. Dat is alsof een vliegtuigmaatschappij besluit: “Wij selecteren piloten niet uitsluitend op vliegvaardigheid. Diversiteit in de cockpit vinden wij minstens zo belangrijk als landen.” Succes alvast. Wat hier zichtbaar wordt, is een diepere bestuurlijke ziekte: de obsessie met symboliek boven competentie. De moderne overheid is niet bezig met excellentie, maar met representatie. Niet met de vraag: “Wie is de beste?” maar: “Wie past het beste in het verhaal dat wij over onszelf willen vertellen?” En dus groeit een bestuurslaag waarin taal belangrijker wordt dan kunde, uitstraling belangrijker dan ervaring en beleidsjargon belangrijker dan gezond verstand. De ironie: Dezelfde politieke partijen die dagelijks spreken over “professionalisering”, “weerbaarheid”, “slagkracht” en “vertrouwen in de overheid”, stemmen tegelijkertijd tegen een motie die simpelweg zegt: neem de meest bekwame mensen aan. Dat is alsof een brandweercommandant tegen de sollicitatiecommissie zegt: “Blussen vinden wij eerlijk gezegd maar één van de factoren.” En daarna kijken we collectief verbaasd naar het zoveelste ontspoorde dossier. Dit verklaart ook waarom de overheid steeds meer voelt als een gigantisch toneelstuk waarin niemand nog weet wie waarvoor verantwoordelijk is. De vergaderingen zijn inclusief. De PowerPoints divers. De kernwaarden prachtig vormgegeven. Alleen functioneren de systemen steeds slechter. Maar geen nood. Daar komt vast weer een taskforce voor. Met kwartiermakers. Procesbegeleiders. Transitiecoördinatoren. En een extern onderzoeksrapport van 4,8 miljoen euro waarin uiteindelijk staat dat “de verbinding tussen beleid en uitvoering aandacht behoeft.” Terwijl de conclusie allang zichtbaar is. Als kwaliteit niet langer de norm mag zijn, wordt middelmatigheid vanzelf beleid en ongelukken systemisch. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #kwaliteitszorg #overheid #beleid