Search

De trieste afdronk van dit televisieoptreden is dat Mark Verheijen nog steeds geen idee heeft van wat hij met de spoednoodopvang in Loosdrecht kapot heeft gemaakt in de gemeenschap. En dat zijn zelfreflectie omgekeerd evenredig is aan zijn ijdelheid. https://t.co/hJ3ZLlXzaY #politiek #samenleving #kritiek

Na twaalf seconden begon mijn televisie spontaan excuses aan te bieden. Na dertig seconden belde de afstandsbediening de crisisdienst en aan het einde trok mijn wifi-router zelf de stekker eruit. Zelfs de kamerplant staat nu met een koffertje bij de voordeur. Wat een audiovisuele natuurramp. #humor #technologie #avontuur

Het klinkt als een cliché, maar in de jaren tachtig was écht alles beter: de muziek, de humor, de televisie en vooral de vrijheid om gewoon te zeggen wat je dacht. Minder schermen, minder gezeur, minder regels en veel meer leven. Misschien waren we niet rijker, maar we voelden ons wel vrijer. #jaren80 #vrijheid #nostalgie

Gerard Krispijn 👇🏻 Wacht maar tot Dé Waarheid over corona boven tafel komt. Dan breekt de hel los! De rillingen lopen je over je rug. Kippenvel alleen al bij de gedachte Je ziet de brandende barricades op het Binnenhof al voor je. Woedende mensenmassa's die met hooivorken richting Den Haag trekken. Politici die zich verschansen achter hun voordeur en Mark Rutte die ergens in een kelder probeert uit te leggen dat hij zich er niets meer van kan herinneren. De galg wordt opgetuigd en Hugo probeert te vluchten. Ik help u direct uit de droom. Er breekt helemaal niets uit. Noppes. Nada. Ik had het er onlangs nog over met iemand uit ons dorp. Die was ervan overtuigd dat, zodra Dé Waarheid over corona eindelijk boven tafel komt, de pleuris uitbreekt. Nou, ik heb nieuws voor hem en voor jullie. Stel dat morgen zwart op wit wordt bewezen dat we allemaal collectief belazerd zijn. Dat de verhalen die jarenlang als onzin werden weggezet ineens gewoon in officiële documenten blijken te staan. Dat dankzij WOO verzoeken dingen naar buiten komen waarvan menigeen jarenlang beweerde dat ze helemaal niet bestonden. Kortom: stel dat morgen werkelijk alles op tafel ligt. (In feite is er al een hoop naar buiten gekomen, maar dit terzijde.) Denkt u dan echt dat die 87 procent gevaccineerden woedend de straat op gaan? Welnee. Dat zou namelijk betekenen dat ze moeten toegeven dat ze belazerd zijn. En de gemiddelde Nederlander geeft nog liever zijn spaargeld op dan zijn gelijk. Onze absolute weigering om ergens écht wakker van te liggen is inmiddels een vorm van topsport geworden. We hebben een psychologisch mechanisme ontwikkeld om met nationale schandalen om te gaan. Het heet: “Nou ja, het zal wel. Is de Lidl nog open?” Kijk naar de Toeslagenaffaire. Een schandaal waar de honden geen brood van lusten. Onschuldige gezinnen werden door hun eigen overheid kapotgemaakt. De collectieve woede? Een diepe zucht. Een paar boze tweets. Een debatje op televisie. En vervolgens gingen we gewoon weer over tot de orde van de dag. Of wat er gebeurt met onze voedselvoorziening? Mensen plegen letterlijk zelfmoord omdat de overheid letterlijk hun grond afjat, waar ze al generaties lang hun bedrijf op uitoefenen. De reactie van de rest van Nederland? “Vervelend voor die mensen.” En vervolgens: “Maar gelukkig is de benzine in Duitsland deze week goedkoper.” Wij zijn simpelweg niet gebouwd voor volksopstanden. Een Franse revolutie? Daar hebben wij het veel te druk voor. De Fransen steken het hele land in de fik als de pensioenleeftijd met een half uur omhooggaat. De Nederlander reageert op een nationaal schandaal met de legendarische woorden: “Je doet er toch niks aan.” Gevolgd door het ritueel opentrekken van een blikje bier. Als morgen de ultieme waarheid over corona naar buiten komt, gebeurt er waarschijnlijk precies dit. We kijken er een item over bij Vandaag Inside en hangen aan de lippen van die zeiksnor die destijds verkondigde dat hij nog nooit een steekhoudend argument had gehoord om geen prik te nemen. We schudden even collectief ons hoofd. Misschien roepen we nog: “Zie je wel!” Of:“Ik zei het toch!” En daarna gaan we gewoon naar de Febo. We klagen dat de treinen weer eens niet rijden. We mopperen op de regering. We zetten de televisie aan. En om 18.00 uur moeten natuurlijk wel gewoon de aardappels op tafel. We nemen een glas. We doen een plas. En alles blijft zoals het was. Dus maak u vooral geen zorgen over een naderende burgeroorlog of een totale maatschappelijke ineenstorting. Zolang de koffie doorloopt, de frikandellen in de bonus zijn en we op zaterdagavond massaal naar Boer zoekt Vrouw kunnen kijken, blijft het hier muisstil. De hel breekt in Nederland pas echt los als de bitterballen op de verjaardag van je zus lauw blijken te zijn. Dan bellen ze massaal het familiediner om het proberen goed te praten. En geen seconde eerder. #Corona #Politiek #Maatschappij

Je kunt sommige mensen niet bozer maken dan door louter een intelligente, belezen, slimme en succesvolle vrouw te laten praten op televisie. De volledige vijfjes-cultuur, onder aanvoering van @VictorVlam en al die andere idioten, dagenlang helemaal in de vlekken #teamKaag #vrouwelijkleiderschap #intelligentie #teamKaag

Nieuws van de Dag en de illusie van het spontane gesprek Gisteren keek ik naar Nieuws van de Dag en pas later drong volledig tot me door wat mij zo tegenstond aan die uitzending over de boeren. Het ging niet om één domme uitspraak van Lale Gül, Raymond Mens of iemand anders aan tafel. Het ging om de manier waarop vrijwel het hele blok dezelfde richting uit werd opgebouwd. De kijker moest het gevoel krijgen naar een spontaan gesprek over de actualiteit te kijken, terwijl de boeren stap voor stap werden gekoppeld aan gevaar, slachtoffers, historische grensoverschrijding en uiteindelijk zelfs aan de gedachte dat het misschien helemaal niet zo erg is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Kijk gewoon naar de opeenvolging. Er is een dodelijk verkeersongeluk rond een boerenactie en vrijwel onmiddellijk verschuift het gesprek naar de verantwoordelijkheid van de boeren. Vervolgens komt de davidster met de B voorbij en Lale Gül trekt direct de Holocaust erbij. Niet veel later vraagt diezelfde Lale of het eigenlijk wel zo’n ramp is wanneer Nederland minder boeren krijgt. Thomas van Groningen levert de voorzetten waarmee het gesprek voortdurend binnen datzelfde kader blijft en Raymond Mens sluit zich vervolgens aan bij de harde lijn van Rob Jetten over boeren op de snelweg. Ieder fragment afzonderlijk kun je wegzetten als “gewoon een mening”. Maar zet ze achter elkaar en je krijgt een heel ander product: boeren worden gevaarlijk, onverantwoordelijk, historisch verdacht en uiteindelijk misschien zelfs overbodig gemaakt. En hier moeten we ophouden naïef te doen over hoe talkshows werken. Dit zijn geen cafés waar toevallig vier mensen binnenlopen en ter plekke ontdekken wat ze ergens van vinden. De uitzending is voorbereid, onderwerpen zijn geselecteerd, invalshoeken zijn besproken, beelden liggen klaar, vragen zijn voorbereid, gasten zijn voorgesproken en opiniemakers weten waarvoor ze komen. Presentatoren werken met een draaiboek en de regie kan tijdens de uitzending onmiddellijk bijsturen. Maar zelfs dat is nog maar de zichtbare laag. Sinds corona weten we hoe omvangrijk narratief beheer vanuit instituties kan worden georganiseerd. Overheidscommunicatie, crisiscommunicatie, ministeries, woordvoerders, deskundigen, gedragscommunicatie en media functioneren niet in volledig gescheiden universums. Boodschappen worden voorbereid, lijnen worden afgestemd, kernboodschappen worden bepaald en media weten ruim vóór de uitzending welke onderwerpen en politieke boodschappen die dag centraal staan. Hoe ver zulke lijnen vervolgens via redacties, voorgesprekken, briefingdocumenten en talkingpoints doorwerken tot presentatoren, deskundigen en opiniemakers is van buitenaf nauwelijks volledig zichtbaar. Ik kan niet bewijzen dat iemand ’s middags letterlijk een mail van de NCTV of AIVD ontvangt met drie zinnen die ’s avonds moeten worden uitgesproken. Maar na corona vind ik het minstens zo naïef om te geloven dat dezelfde formuleringen, dezelfde morele kaders en dezelfde gewenste conclusies avond na avond volledig spontaan en onafhankelijk aan verschillende talkshowtafels ontstaan. De interessantste vorm van sturing is bovendien helemaal niet een geheim briefje waarop exact staat wat iemand moet zeggen. Het is veel efficiënter om mensen te gebruiken van wie je vooraf al weet welke richting hun morele kompas bijna automatisch uitslaat. En daar vind ik Lale Gül bijzonder interessant. Bij haar lijkt virtue signalling inmiddels bijna een vakdiscipline geworden. Of het nu over islam, corona, vaccinaties, Israël of nu de boeren gaat: ze weet opvallend vaak precies de meest institutioneel veilige, moralistisch maximale positie te vinden en die vervolgens te presenteren alsof ze zojuist op eigen kracht een bijzonder moedige gedachte heeft ontdekt. Tijdens corona was uitgesproken vaccinatie-enthousiasme de deugdzame positie. Bij islam krijgt ze ruimte wanneer een scherpe beschuldiging richting moslims gewenst is. Bij Israël staat ze zeer herkenbaar in het debat. En nu boeren politiek onder druk staan, zit zij daar precies op het juiste moment om de Holocaust erbij te halen en vervolgens hardop te vragen of Nederland eigenlijk wel zoveel boeren nodig heeft. Ik neem Lale zo nadrukkelijk als voorbeeld omdat het mechanisme bij haar bijna schaamteloos zichtbaar wordt, maar zij is slechts een extreem herkenbare variant van een veel breder televisiemodel. Ook andere vaste zogenaamde ‘opiniemakers’ weten dat het televisiecircuit snelheid, stelligheid, morele verontwaardiging en herkenbare positionering beloont. Dat levert clips, bereik, uitnodigingen en uiteindelijk marktwaarde op. Virtue signalling is daarmee niet alleen ideologie, maar ook een verdienmodel. De doelgroep kan wisselen, gisteren ongevaccineerden, vandaag boeren, morgen weer een andere politiek verdachte groep, maar de morele pose blijft. En precies die voorspelbaarheid maakt zulke figuren bruikbaar voor het format. De kijker denkt vervolgens: “Lale vindt dit.” Maar de redactie koopt geen verrassing in. Ze koopt een bekend type reactie, een herkenbaar moreel frame en televisie waarvan vooraf duidelijk is welke richting het gesprek ermee op kan. Daar begint narratief beheer: niet noodzakelijk bij een letterlijk uitgeschreven script, maar al bij de selectie van mensen van wie je weet welk soort oordeel, verontwaardiging en legitimatie ze zullen leveren. En precies daar begint narratief beheer. Niet bij één grote leugen, maar bij selectie. Wie zit er aan tafel? Welke gebeurtenis wordt groot gemaakt? Welke associatie wordt onmiddellijk toegevoegd? Wie krijgt het morele gezag? Welke vragen worden eindeloos uitgemolken en welke vragen worden überhaupt niet gesteld? Want kijk naar wat gisteren niet centraal stond. Bij het verkeersongeluk had je uitgebreid kunnen bespreken wat feitelijk al bekend was over de toedracht voordat een hele protestbeweging morele schuld kreeg toegeschoven. Bij de boerenster had je naast de verontwaardiging ook boeren zelf kunnen vragen welk politiek punt zij met dat symbool probeerden te maken. En zodra Lale vraagt of minder boeren wel zo erg is, hoort daar onmiddellijk de veel grotere vraag tegenover te staan: wie produceert straks ons voedsel, wie krijgt de grond, hoe afhankelijk willen we worden van import en welke bedrijven profiteren van een steeds verder geïndustrialiseerde en technologiseerde voedselketen? Maar juist die vragen verstoren het frame. En dat is precies waarom framing zo krachtig is. Je hoeft helemaal niet te liegen. Je kunt uitsluitend ware feiten gebruiken en toch een misleidend totaalbeeld produceren. Je maakt het ene feit enorm, het andere klein, plaatst twee gebeurtenissen bewust naast elkaar, nodigt drie mensen uit die ongeveer dezelfde morele richting vertegenwoordigen en laat één kritische context weg. Vervolgens hoef je de kijker niet eens meer te vertellen wat hij moet denken. Hij maakt de laatste stap zelf. Tijdens corona zagen we hoe effectief dat kan zijn. Dag na dag dezelfde morele categorieën, dezelfde institutioneel geaccepteerde deskundigen, dezelfde angsten, dezelfde oplossingen en dezelfde sociale labels voor afwijkende geluiden. De kracht van dat systeem zat er niet in dat letterlijk niemand iets anders mocht zeggen. Eén kader werd simpelweg zo dominant dat alles daarbuiten automatisch verdacht, onverantwoordelijk of krankzinnig begon te klinken. Nu zie ik hetzelfde mechanisme terug bij de boeren, alleen herkennen veel meer mensen het inmiddels. Daarom vind ik de uitzending van Nieuws van de Dag van gisteren niet gewoon “een talkshow waar ik het niet mee eens was”. Ik vind het een voorbeeld van iets veel fundamentelers: hoe een redactie een politieke en morele werkelijkheid kan construeren terwijl ze de vorm van een spontaan gesprek behoudt. Dat is ook waarom ik tegenwoordig bij een talkshow niet alleen meer luister naar wat er wordt gezegd. Ik kijk vooral naar wat er vóór de eerste zin al is besloten. Waarom zit juist deze persoon daar? Waarom wordt juist dit incident gekozen? Waarom volgt na gebeurtenis A onmiddellijk onderwerp B? Wie levert de emotionele verontwaardiging? Wie levert de rationeel klinkende bevestiging? Welke vraag wordt niet gesteld? Welke conclusie blijft uiteindelijk in het hoofd van de kijker hangen zonder dat iemand haar rechtstreeks heeft hoeven uitspreken? En misschien nog belangrijker: wie profiteert van die conclusie? Welk beleid wordt er gemakkelijker door te verkopen? Welk economisch of politiek belang wordt ermee gediend? Welke agenda krijgt meer ruimte wanneer één groep eerst moreel verdacht is gemaakt? Want framing staat zelden volledig op zichzelf. Zodra een bepaald beeld van de werkelijkheid dominant wordt, worden bepaalde beleidskeuzes vanzelf logischer en andere ineens ondenkbaar. Wie boeren eerst neerzet als gevaarlijk, achterhaald, egoïstisch of zelfs moreel verdacht, heeft de helft van het politieke werk al gedaan voordat beleid dat tot minder boeren leidt überhaupt aan de kijker hoeft te worden verkocht. Daar zit de manipulatie. Niet noodzakelijk in één aantoonbare leugen, maar in het construeren van een context waarin de gewenste conclusie eruitziet alsof hij spontaan uit de werkelijkheid zelf is ontstaan. En dat is precies wat gisteren met de boeren gebeurde. Ze werden niet alleen besproken. Ze werden geframed. Niet toevallig door één ongelukkige uitspraak, maar door de volledige architectuur van het gesprek. Wie dat mechanisme eenmaal herkent, kijkt nooit meer hetzelfde naar een talkshow. #Praatprogramma's #MediaFraming #Politiek

Eindelijk een nuchter en realistisch pleidooi op de Nederlandse televisie over de oorlog in Oekraïne. @Cultuurfilosoof (Jelle van Baardewijk) bij WNL: stop met het eindeloos doordrijven van een onmogelijke militaire overwinning en ga eindelijk onderhandelen. Begrip voor Russische veiligheidszorgen, compromissen – inclusief territoriale realiteit – en een diplomatieke exit. Dit is ook wat ik van Oekraïners zelf hoor. Na 4,5 jaar oorlog en naar schatting ver over de miljoen slachtoffers (doden + gewonden) aan beide kanten is het meer dan genoeg. Werk aan een diplomatieke oplossing. Liefst vandaag nog. Dank @Cultuurfilosoof 🙏 #Oorlog #Diplomatie #Vrede

Column: De paardenbloem versus KWF kankeronderzoek (Ref Robin de Boer) Max von Kreyfelt Er groeit een plantje waar niemand aandacht aan besteedt. De paardenbloem. Gemeenten bestrijden hem. Tuinliefhebbers trekken hem met wortel en al uit de grond. Kinderen blazen de pluizen weg en volwassenen lopen er gedachteloos langs. Een lastig onkruid. Totdat ergens een onderzoeker ontdekt dat een extract uit diezelfde wortel in het laboratorium opmerkelijke effecten laat zien op bepaalde kankercellen. En ineens wordt het stil. Ongemakkelijk stil. Want een paardenbloem heeft één groot nadeel. Hij groeit gratis. Er zit geen octrooi op, marketingcampagne en glimmende productlancering. En vooral geen aandeelhoudersvergadering waarin de kwartaalcijfers met applaus worden ontvangen. Een paardenbloem is economisch buitengewoon onbeleefd. Ondertussen kennen we een andere plant die al ruim vijfenzeventig jaar wél prachtig bloeit. De geldboom. Sinds 1950 trekken collectanten elk jaar langs de deuren. Televisieacties, nalatenschappen, loterijen, sponsorlopen, benefietdiners, subsidies. Jaar na jaar. Decennium na decennium. Mijn reële schatting is 4,5 miljard euro sinds 1950, En steeds opnieuw dezelfde boodschap. “We zijn dichterbij dan ooit.” Dat is een fascinerende slogan. Want “dichterbij” is een elastisch begrip. Na vijfenzeventig jaar kun je er kennelijk nog altijd nét niet zijn. Dat roept vragen op. Geen beschuldigingen. Gewoon vragen. Hoeveel miljard euro hebben Nederlanders sinds 1950 aan kankeronderzoek geschonken? Welke doorbraken zijn rechtstreeks te danken aan dat geld? Hoeveel verdwijnt onderweg in organisaties, campagnes, fondsenwerving en management? En misschien wel de lastigste vraag van allemaal: Hoe wordt eigenlijk besloten welke onderzoekslijnen wél miljoenen krijgen en welke nauwelijks een kans krijgen? Want wetenschap hoort nieuwsgierig te zijn. Niet alleen naar wat winstgevend is. De geschiedenis van de geneeskunde staat vol met ontdekkingen die ooit belachelijk werden gemaakt. Bacteriën veroorzaakten geen maagzweren. Handen wassen was onzin. Maagzweren kwamen door stress. Totdat iemand koppig genoeg was om verder te kijken. Dat is wetenschap. Niet het beschermen van bestaande overtuigingen, maar het testen ervan. Dus nee, niemand hoeft vandaag te beweren dat paardenbloemextract kanker geneest. Dat zou onwetenschappelijk zijn. Maar even onwetenschappelijk is het om nieuwsgierigheid te vervangen door desinteresse. Misschien blijkt de paardenbloem uiteindelijk niets bijzonders. Prima. Maar onderzoek dat nooit wordt gedaan, kan ook nooit iets bewijzen. En misschien is dát wel de mooiste uitvinding van onze tijd. Niet het medicijn. Maar het vermogen om sommige vragen zo lang uit te stellen dat niemand zich nog herinnert waarom ze nooit werden gesteld. De paardenbloem groeit intussen onverstoorbaar verder. Tussen de stoeptegels. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Kankeronderzoek #Paardenbloem #Wetenschap

#Samira - Is er nog GOED NIEUWS te melden? Jazekerrrrrr!!!🥳🥳🥳 De 👀kijkcijfers van de traditionele tell a vision blijven maar dalen!!!📺🎬〽️⬇️📉 Hieperdepiep???? HOERAAAAAAAAAAA🥳🥳🥳 *Dansje maken doet* 💃🏽 https://t.co/US5IXlqwFf #GoedNieuws #Televisie #Kijkcijfers

Verslag van Erwin Finkers die momenteel verblijft in Oekraïne. Hij heeft dit gedeeld via Facebook. De waarheid over de oorlog daar. Er moet mij toch iets van het hart. Op dit moment verblijf ik met mijn vrouw, die Oekraïense is, in Oekraïne. En hoe langer ik hier ben, hoe vaker ik mezelf afvraag: waar hebben we het eigenlijk over als we in Nederland spreken over “heel Oekraïne is een oorlogsgebied”? Ja, er is oorlog. Ja, er zijn meerdere luchtalarmen per dag. Maar de realiteit die ik hier zie, wijkt op veel punten af van het beeld dat in Nederland vaak wordt geschetst. De luchtalarmen? De meeste mensen reageren er nauwelijks meer op. Op de wegen zijn militaire controles, waar militairen soms eerder uit verveling rondhangen dan voortdurend paraat lijken te staan. Wie alleen de Nederlandse media volgt, krijgt al snel de indruk dat heel Oekraïne in puin ligt, overal hevig wordt gevochten en dat er grote tekorten zijn aan voedsel, brandstof en andere basisvoorzieningen. De werkelijkheid blijkt veel genuanceerder. Brandstof is hier volop verkrijgbaar, tegen prijzen waar wij in Nederland alleen maar jaloers op kunnen zijn. Winkels liggen vol, restaurants zitten vol en in de regio waar wij verblijven zie je geen kapotgeschoten huizen. Sterker nog: buitenlandse investeerders bouwen hier gewoon nieuwe projecten. Nogmaals: ik ontken de oorlog niet. Er zijn gebieden waar verschrikkelijk wordt gevochten en waar mensen dagelijks hun leven riskeren. Juist die mensen verdienen alle hulp die ze kunnen krijgen. Maar dat is niet de situatie in het grootste deel van het land. En dan stel ik mezelf een vraag die blijkbaar niet gesteld mag worden. Hoeveel Oekraïners die als vluchteling naar West-Europa zijn gekomen, kwamen daadwerkelijk uit de zwaar getroffen gebieden? Hoeveel van de enorme stroom aan humanitaire hulp is terechtgekomen waar die echt nodig was? En hoeveel is gebaseerd op een beeld dat door media en politiek veel algemener is gemaakt dan de werkelijkheid? Ondertussen geeft Nederland ongeveer 7 miljard euro per jaar uit aan de opvang van Oekraïense vluchtelingen. Dat is belastinggeld van iedere Nederlander. Is het dan zo vreemd om kritisch te vragen of dat geld doelmatig wordt besteed, of de opvang daadwerkelijk is gericht op mensen uit de zwaarst getroffen gebieden en of de berichtgeving daarover een volledig beeld geeft? Nee, ik ben geen Poetin-aanhanger. Nee, ik ben geen racist. En nee, ik ontken de oorlog niet. Maar mijn vrouw heeft familie in Oekraïne en via hen wisten wij al langer dat de werkelijkheid veel complexer is dan de beelden die dagelijks op televisie verschijnen. Nu zien we dat met onze eigen ogen. Misschien is het tijd om wat kritischer te kijken naar de informatie die ons wordt voorgeschoteld. Niet om het leed van de oorlog te bagatelliseren, maar om te voorkomen dat angst, emotie en een eenzijdig verhaal de basis worden voor beleid dat miljarden kost. Kritische vragen stellen zou in een democratie normaal moeten zijn. Niet verdacht. #Oekraïne #Oorlog #Media

Weer een uitmuntend stuk - serieuze journalistiek die de macht controleert in plaats van representeert - van Marit Nubé. De zogenaamde “televisie-experts” die u elke avond voorbij ziet komen aan die babbeltafels zijn diep geworteld in en verweven met de macht. Lezen!👇 #journalistiek #media #macht