Search

D66 is de vleesgeworden stilstand en achteruitgang. Op het gebied van stikstof. Van klimaat. Van broodnodige economische hervormingen. Van woningbouw. Én van heimelijke bewondering voor de barbarij van Hamas. Dat zijn geen positieve krachten. Dat is zand in de motor strooien. #D66 #klimaat #woningbouw

'Kleiner gaan wonen' wordt door onze overheden als een prachtig toekomstperspectief afgeschilderd. Minder onderhoud aan het huis, weinig zorg voor het tuintje, hoera! Terwijl het eigenlijk om economische achteruitgang en verminderd levenscomfort gaat. #wonen #economischeproblemen #levenskwaliteit

De alarmbellen over de achteruitgang van het taalonderwijs in Nederland klinken luider na het recente Pisa-onderzoek, waaruit blijkt dat steeds meer 15-jarigen onvoldoende leesvaardigheid bezitten om goed te functioneren op school en in de samenleving. #Pisa #Taalonderwijs #Leesvaardigheid

Ik ben momenteel in Nederland. En ik hou van Nederland. Het is mijn geboorteland en zal altijd mijn oorspronkelijke thuisland blijven. Ik heb wat oude locaties opgezocht waar ik vroeger veel kwam, liep zelfs door de straat langs het huis waar ik geboren ben. En dat doet iets met je, zeker naarmate je ouder wordt. Misschien is het een beetje nostalgie maar ik hou steeds meer van 'oude dingen'. Natuurlijk waren er toen ook negatieve dingen maar naarmate de tijd verstrijkt vervagen die en blijven de mooie gedachtes over. Maar er is ook het Nederland wat verstikkend is voor mij. Regelmatig gekmakend. Regeltjes, voorschriften, gebod en verbod tot en met. Morele oordelen over alles, een doodziek mediakartel die allemaal dezelfde eenzijdige onzin produceren. Een land van stilstand, achteruitgang zelf. Een land waar technologische hoogstandjes zoals een Afsluitdijk of een Oosterscheldekering in de huidige tijd niet meer zouden kunnen. Vergunningen, procedures, stikstof, eindeloze vergaderingen. Een land waar je als jongere simpelweg geen woning meer kunt krijgen. Een land waarin het hele bestuurlijke klimaat is vergeven van één bepaalde ideologie. Een land waarin vissers en boeren, die bekend staan als de beste ter wereld, worden weggepest. Nee, dat deel van Nederland mis ik niet als ik een groot deel van de tijd elders woon. Nog niet zo lang geleden was ik in Texas. Texas is groot, groter, grootst. Maar niet alleen in oppervlak, ook in ambitie en ondernemerschap. En in vrijheid. Het voelt letterlijk bevrijdend om daar rond te rijden. Daar kunnen en gebeuren nog dingen, daar is vooruitgang. Is alles daar perfect? Nee, natuurlijk niet. Maar er heerst een 'Can Do' mentaliteit die mij enorm aanspreekt. Waar het in Nederland vooral een kwestie is waarom dingen niet kunnen, is het verfrissend om te zien dat er gelukkig nog enorm veel plekken op de wereld zijn waar dingen wél kunnen. En dat geeft mij hoop. En dan is het prima om regelmatig 'even' toerist te zijn in eigen land. En de mooie dingen te ervaren. De mooie natuur die er nog steeds is. De prachtige historische plaatsjes in Nederland. De oude bekenden die je weer even bezoekt. Tot het onvermijdelijke punt komt dat ik me weer ga ergeren aan alle bullshit. Dan weet ik: het is weer tijd om te vertrekken. Naar vrijere oorden, waar ik beter op mijn plek zit. Ik ben dankbaar dat ik die mogelijkheid heb. #Nederland #Nostalgie #Vrijheid

De Europese Commissie overweegt de Vogelrichtlijn en Habitatrichtlijn te versoepelen, wat de bescherming van vogels en natuur in Europa kan verzwakken, en roept belangrijke vragen op over de waarde die we aan natuurbehoud hechten, vooral gezien de alarmerende achteruitgang van vogelpopulaties en de noodzaak voor een sterke fundament in natuurbeschermingswetgeving. #Natuurbescherming #Vogelrichtlijn #Habitatrichtlijn

Sjoerd Mossou benadrukt in zijn column dat de beperkte tijd die hij nog samen met zijn vader heeft veel waardevoller is dan het huidige WK, terwijl hij zich voorbereidt om terug naar Nederland te gaan om bij hem te zijn, na een snelle achteruitgang van zijn gezondheid. #WK2026 #VaderEnZoon #VoetbalLiefde

Gisteren besloot ik na meer dan tien jaar weer eens naar Scheveningen te gaan. Ik heb dat deel van Den Haag lange tijd bewust vermeden, omdat de verhalen over achteruitgang me al jaren bereikten. Maar er was een worship-bijeenkomst aan het einde van de boulevard, en dus reed ik toch met hoge uitzondering die kant op. Vanaf de parkeergarage liep ik ongeveer twintig minuten over de boulevard. Wat ik onderweg zag en ervoer, was ontnuchterend. De lucht hing zwaar van de wietlucht, bijna de gehele route. Overal stonden groepjes jonge mannen, overwegend van niet-westerse afkomst. Hun gedrag was openlijk intimiderend. Ze schreeuwden naar langslopende vrouwen, maakten obscene gebaren en liepen soms agressief op hen af. Er werd ook intimiderend geschreeuwd en getoeterd uit auto's. Wat mij vooral trof was de selectiviteit: deze intimidatie was vrijwel uitsluitend gericht op westerse, blanke vrouwen. Vrouwen met een hoofddoek of nikab werden met rust gelaten. Het was een rauwe confrontatie met een realiteit die velen liever niet hardop benoemen. Wat ooit een levendige, typisch Nederlandse boulevard was, voelt nu op veel plekken als een gebied waar de publieke ruimte niet meer vanzelfsprekend veilig en beschaafd is. De schaamteloosheid waarmee vrouwen werden lastiggevallen, in het volle daglicht, was stuitend. Dit gaat verder dan een eenmalig incident op een drukke boulevard. Het is het zichtbare gevolg van jarenlang beleid waarin massale immigratie uit samenlevingen met sterk afwijkende normen en waarden is toegelaten. Het resultaat is zichtbaar: parallelle normenstelsels op straat, waarin bepaalde groepen zich kennelijk vrij voelen om westerse vrouwen als prooi te beschouwen. Tegelijkertijd hoor je in Den Haag en in de media vooral verhalen over “femicide”, “veiligheid voor vrouwen” en campagnes als “De Nacht is van Ons”. Maar het structurele straatintimidatie door groepen jonge mannen van met name Marokkaanse, Syrische, Afghaanse en andere niet-westerse herkomst wordt stelselmatig verzwegen of ontkend. Wie het toch benoemt, riskeert al snel het label “extreemrechts” of erger. Ik kots van die hypocrisie. Nederland heeft de veiligheid en de leefbaarheid van zijn eigen burgers te grabbel gegooid. Het is hoog tijd dat de verantwoordelijke bestuurders/beleidsmakers hier keihard voor verantwoordelijkheid gehouden gaan worden. Dit kan niet zo langer. #Scheveningen #Straatintimidatie #Veiligheid

Demonstranten in Bolivia, gefrustreerd over het beleid van president Rodrigo Paz en de achteruitgang van sociale voorzieningen, voeren wekenlang straatprotesten en blokkades uit, wat heeft geleid tot ernstige voedsel- en brandstoftekorten en de roep om zijn ontslag. #Bolivia #protesten #RodrigoPaz

Oftewel: hoe onze overheid aanstuurt op stilstand en achteruitgang met een overvol stroomnet. Het leidt tot een exodus van bedrijven. Lease-auto op benzine mag vaak nog bij kleinere werkgever, maar 'brandstofboete' dreigt /via @NOS https://t.co/IlDv19EJNm #Energie #Duurzaamheid #Bedrijven

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #politiek #armoede #maatschappij

In Nederland is de achteruitgang van bestuivende insecten, die cruciaal zijn voor de voedselvoorziening, zo ernstig dat een nieuwe landelijke insectentelling is gestart om de omvang van het probleem vast te stellen, terwijl onderzoekers oproepen tot directe en ingrijpende maatregelen tegen de belangrijkste oorzaken zoals stikstof, pesticiden, en klimaatverandering. #bestuivers #insectencrisis #biodiversiteit

Wes Streeting, voormalig Brits minister van Volksgezondheid en gezien als een moderne versie van Tony Blair, heeft zijn ambitie geuit om de positie van premier Keir Starmer aan te vechten, na een dramatische achteruitgang voor de Labour Partij bij de regionale verkiezingen. #WesStreeting #LabourPartij #Leiderschapsstrijd