Search

400 cases of aggression against OCMW staff in Antwerp per year… and no one asks the ultimate question: 'How did it come to this?' Security staff, aggression alarms, glass walls at the counters, escape routes for staff! And who are the perpetrators when we know that 65% (translated)

It's official! I'm claiming a world record! I am (well, in my opinion) the first person in the world who got tennis elbow from painting birds! I'm quite skilled, aren't I? 😁 Well, I have a sore paw and I probably won't sleep well tonight (because it hurts like hell) Good night 😉 (translated)

COLUMN: HET POLITIEKE STOCKHOLMSYNDROOM Max von Kreyfelt De Nederlandse burger wordt al jaren gegijzeld en verdedigt inmiddels zijn bewakers. Dat is het politieke stockholmsyndroom: hoe harder de overheid knijpt, hoe dankbaarder een deel van de bevolking reageert wanneer zij even loslaat. De belasting gaat omhoog, maar gelukkig minder dan aangekondigd. De energierekening explodeert, maar er komt misschien compensatie. De woningmarkt stort vast, maar de minister belooft een loket. Iedere klap wordt gevolgd door een folder over hulp. De gijzelnemer heet daarom geen gijzelnemer, maar overheid. Het losgeld heet belasting. De bewaking heet veiligheid en het dagelijkse dreigement wordt gebracht door een deskundige die bij de publieke omroep uitlegt dat strengere maatregelen helaas onvermijdelijk zijn. Veel burgers knikken. De overheid zal het wel weten. Wanneer een ministerie miljarden verspilt, verdedigen zij de goede bedoelingen. Wanneer een uitvoeringsdienst mensen vermorzelt, wijzen zij op de ingewikkelde regelgeving. Wanneer documenten verdwijnen, herinneren zij eraan dat bestuurders ook maar mensen zijn. De burger toont meer begrip voor de macht dan de macht ooit voor de burger heeft getoond. Dat is geen vertrouwen meer. Het is emotionele afhankelijkheid. Men vreest dat zonder de vertrouwde partijen chaos uitbreekt, alsof die chaos niet juist onder hun toezicht is ontstaan. De huizen zijn onbetaalbaar, de zorg loopt vast, het onderwijs zakt weg en de overheid kan haar eigen ICT niet openen zonder drie consultants en een noodkrediet. Toch wordt iedere buitenstaander te riskant genoemd. De cipier heeft tenminste bestuurlijke ervaring. De media onderhouden deze merkwaardige verkering. Iedere avond verschijnt dezelfde kring van politici, oud-politici en beleidsvriendelijke duiders om te vertellen dat het systeem onder druk staat door de mensen die er kritiek op hebben. Nooit door degenen die het besturen. De brandweercommandant staat rokend naast het uitgebrande huis en waarschuwt voor burgers met lucifers. Wie zegt dat de overheid is gegijzeld door partijen, adviesclubs, lobbyisten en gesubsidieerde belangenorganisaties, krijgt te horen dat hij het vertrouwen in de instituties ondermijnt. Alsof vertrouwen een nationale plicht is en geen resultaat van behoorlijk gedrag. Het politieke stockholmsyndroom eindigt zodra de burger ophoudt dankbaar te zijn voor kruimels van zijn eigen brood. Zodra hij beseft dat publieke diensten geen gunsten zijn, ministers geen voogden en belastinggeld geen particulier bezit van de staat. De overheid hoeft niet te worden vernietigd. Zij moet worden bevrijd uit handen van degenen die haar gebruiken als banenmachine, pinautomaat en morele kansel. De eerste stap is eenvoudig: stop met medelijden hebben met de gijzelnemer. Hij heeft de sleutel. U betaalt alleen nog steeds voor de cel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #Vertrouwen #Samenleving

Het aantal ambtenaren is sinds 1995 met ruim 40% gestegen. Dan wil ik toch één ongemakkelijke vraag stellen: wat heeft dertig jaar digitalisering ons eigenlijk opgebracht? We gingen van ongeveer 810.000 naar 1.135.000 ambtenaren. Ruim 40% meer. Intussen hebben we zowat alles gedigitaliseerd. Dossiers, aangiftes, attesten, facturen, databanken, loketten. Het werd ons verkocht als dé efficiëntieslag: minder papier, minder administratie en uiteindelijk ook minder personeel. Alleen dat laatste is blijkbaar ergens onderweg verloren gegaan. Want terwijl de overheid digitaliseerde, groeide haar personeelsbestand met ruim 40%. En dan wordt het pas echt interessant. In 1995 ging ongeveer 9% van ons BBP naar de rente op de staatsschuld. Vandaag is dat nog ongeveer 2%. Zeven procentpunten van het BBP die niet langer naar rentebetalingen gingen. Dat was een enorme kans om de overheid af te slanken en de lasten op arbeid te verlagen. Maar dat is niet gebeurd. De primaire overheidsuitgaven, dus zonder rente, stegen ondertussen van ongeveer 43% naar 52% van het BBP. De rentelast daalde, maar de overheid werd niet kleiner. De vrijgekomen ruimte werd gewoon opnieuw uitgegeven. Meer pensioenen, meer zorg, meer langdurige ziekte en invaliditeit, meer personeel en meer overheidsuitgaven. En ondertussen bleven de lasten op arbeid hier tot de hoogste van Europa behoren. Goedkopere schulden, geen goedkopere arbeid en ruim 40% meer ambtenaren. En nu de rente weer duurder wordt, de vergrijzing doorzet en de begroting kraakt, moeten we allemaal inleveren. Werknemers, gepensioneerden, zelfstandigen, ondernemers. Iedereen wordt gevraagd de broeksriem aan te halen. Maar wat doet een firma die in zware financiële problemen zit? Die saneert. Die snijdt in de overhead, schrapt inefficiënte structuren, bevriest aanwervingen en zet de tering naar de nering. Geen enkele CEO zou tijdens een reorganisatie 40% meer personeel aannemen en daarna de factuur naar zijn klanten sturen. Waarom vindt de overheid dat blijkbaar wél normaal? Als iedereen moet inleveren, waarom zou een overheid die haar personeelsbestand in dertig jaar met ruim 40% heeft laten groeien, zelf buiten schot moeten blijven? Misschien moet de overheid eerst maar eens verantwoorden waarom zij 40% meer ambtenaren nodig had, vóór ze ons nog één keer komt vertellen waar wij moeten inleveren. Het is tijd dat we de boel opentrekken, want dit zaakje begint stilaan serieus te stinken. #Overheid #Digitalisering #Ambtenaren

Ik had gehoopt dat de Europese verpakkingfetisj haar hoogtepunt had bereikt toen we plots allemaal braaf een stukje plastic tegen onze neus kregen als we ‘aan de fles zaten’. Ongetwijfeld een topmaatregel ‘voor het klimaat’. Maar ik had Brussel dus onderschat… Want: sinds 12 augustus geldt de nieuwe EPPWR, de Europese Packaging and Packaging Waste Regulation. Een verordening die o.m. bedoeld is om de regels te harmoniseren en -onthou dit goed- de interne markt beter te laten functioneren. En hoe harmoniseert Europa dat? Juist: door géén Europees registratiesysteem te maken.😳 Elke lidstaat krijgt zijn eigen register… Dus…verkoop je als Belgische onderneming rechtstreeks verpakte producten aan klanten in Duitsland, Frankrijk, Spanje en Nederland? —> Dan moet je je in vier verschillende nationale systemen registreren, volgens vier nationale procedures en verplichtingen rond producentenverantwoordelijkheid.🤦‍♂️ —> Sterker nog: bij rechtstreekse grensoverschrijdende verkoop moet je in de bestemmingslanden ook een lokale vertegenwoordiger voor die producentenverantwoordelijkheid aanduiden.🙃 Single Market krijgt zo een bijzondere betekenis: 27 landen, 27 registers, 27 administraties…🤡 Maar Brussel heeft gelukkig aan de ‘gebruiksvriendelijkheid’ gedacht: de nationale registers moeten links bevatten naar de websites van de andere nationale registers.🤡 Geen Europees loket dus. Wel 27 loketten die naar elkaar linken.🫣 Ter info: dit is geen satire. Het staat gewoon zo in de regelgeving. Stel je nu een kleine Belgische webshop voor die een product van €40 verkoopt. Een Duitser bestelt er eentje. Een Fransman ook. Dan een Spanjaard. Fantastisch toch? Exact toch waarvoor de Europese interne markt ooit bedoeld was: honderden miljoenen potentiële klanten zonder handelsgrenzen, niet? Alleen zal die ondernemer nu allicht besluiten die buitenlandse klanten te niet te bedienen omdat Europa grensoverschrijdend verkopen administratief zwaar bemoeilijkt. Het fabeltje van één Europese interne markt krijgt zo wel een bijzondere invulling als je je land per land moet registreren om er een kartonnen doos naartoe te sturen. Maar goed, de planeet is gered! (Waarschijnlijk zonder een welvarend Europa, maar dat zal ze in Brussel duidelijk een zorg wezen…) #Economie #EuropeseUnie #Verpakkingswet

Een ochtendcolumn Een groep ambtenaren die zich heeft aangesloten bij Extinction Rebellion wil dat het kabinet klimaatverandering uitroept tot nationale noodsituatie. De ambtseed zou daartoe verplichten, een ambtenaar dient het algemeen belang. Dat klinkt vooral overtuigend zolang de definitie van het algemeen belang overeenkomt met de eigen overtuiging. Stel dat honderd ambtenaren van Justitie, IND en COA zich aansluiten bij een beweging die de Nederlandse grenzen wil sluiten. Immigratie bedreigt volgens de groep de woningmarkt, verzorgingsstaat en sociale samenhang. Het kabinet moet daarom een nationale migratienoodsituatie uitroepen. Bij weigering volgt de gang naar de rechter. De ambtseed laat volgens de betrokken ambtenaren geen andere keuze. Het debat over ambtelijk activisme zou vermoedelijk onmiddellijk veranderen. Principieel verandert er niets. Klimaatactivist en migratieactivist volgen dezelfde redenering, een politieke overtuiging wordt tot algemeen belang verklaard en het ambt verschaft een bijzondere verantwoordelijkheid om daarvoor op te komen. Daar zit de verwarring. Een ambtenaar werkt voor het algemeen belang, maar bepaalt niet zelfstandig wat dat belang inhoudt. Daarover gaat politiek. Klimaat, migratie, belastingen, defensie en landbouw zijn politieke onderwerpen omdat over de gewenste uitkomst legitiem verschil van inzicht bestaat. Juist daarom heeft de ambtelijke organisatie een bijzondere positie. Ministers komen en gaan, kabinetten wisselen van kleur. Het ministerie dat vandaag een ruimhartig asielbeleid uitvoert, kan morgen opdracht krijgen immigratie te beperken. De kwaliteit van het ambtelijk apparaat ligt in het vermogen beide opdrachten professioneel uit te voeren, binnen wet en rechtsstaat. Dat sluit tegenspraak niet uit. Een ambtenaar mag waarschuwen dat beleid onuitvoerbaar, onrechtmatig of onverstandig is. De Raad van State benadrukte bij de nieuwe ambtseed die professionele verantwoordelijkheid, en waarschuwde tegelijk dat de ambtseed geen afbreuk mag doen aan politieke neutraliteit. De grens wordt zichtbaar wanneer professioneel advies overgaat in politieke mobilisatie vanuit het ambt. Ambtenaren hebben vrijheid van meningsuiting, vereniging en demonstratie. De Ambtenarenwet begrenst die vrijheid wanneer de goede vervulling van de functie of de openbare dienst in gevaar komt. De gedragscode van het Rijk verlangt daarnaast onafhankelijkheid en onpartijdigheid. Daarmee komt de burger in beeld. Een asielzoeker tegenover een IND-ambtenaar hoort zich niet af te vragen of de behandelaar zaterdag demonstreerde voor gesloten grenzen. Een ondernemer met een klimaatvergunning hoort evenmin te hoeven onderzoeken of de behandelend ambtenaar actief is bij Extinction Rebellion. Vertrouwen in de overheid veronderstelt dat persoonlijke politieke overtuigingen bij het loket verdwijnen. De symmetrie maakt het principe zichtbaar. Wie de klimaatactivistische ambtenaar vanuit het ambt politieke druk laat uitoefenen, moet dezelfde ruimte gunnen aan de ambtenaar die immigratie wil stoppen, abortus wil beperken, ontwikkelingshulp wil afschaffen of kernenergie wil versnellen. Een grondrecht verandert niet van karakter wanneer een andere politieke overtuiging er gebruik van maakt. #Klimaatverandering #Politiek #Ambtenaren

Column: De ene helft houdt de andere in de gaten Max von Kreyfelt George Orwell vergiste zich op één belangrijk punt. Hij dacht dat Big Brother personeel nodig zou hebben. In 1984 keek de staat via beeldschermen mee. Er waren geheime diensten, verklikkers en ambtenaren met sombere jassen. Een kostbare operatie. Dat kan tegenwoordig efficiënter. De ene helft van de bevolking controleert vrijwillig de andere helft. Onbetaald. Iedereen is toezichthouder geworden. De buurman beoordeelt uw afvalscheiding, de collega uw woordkeuze en de voorbijganger fotografeert uw verkeerd geparkeerde auto. Op sociale media draaien permanent volksrechtbanken waarin het bewijs doorgaans arriveert nadat het vonnis al is uitgesproken. De moderne verklikker hoeft niet meer naar een loket. Hij heeft een meldknop. Dat maakt hem geen verklikker, natuurlijk. Hij is bezorgd. Hij bewaakt de sociale veiligheid, bestrijdt desinformatie of helpt mee aan een inclusieve omgeving. Vroeger fluisterde men achter gordijnen. Nu publiceert men de beschuldiging inclusief schermafbeelding en morele verheffing. De overheid hoeft slechts de juiste woorden beschikbaar te stellen. Ongepast. Onveilig. Schadelijk. Radicaal. Zodra het etiket is aangebracht, neemt de bevolking het onderzoek over. Wie nog vragen stelt, bevestigt daarmee zijn verdachte houding. Zo controleert vijftig procent de andere vijftig procent. Welke helft waartoe behoort, wisselt per onderwerp. Bij klimaat controleert de ene buurman uw houtkachel. Bij gezondheid telt de andere uw vaccinaties. Op kantoor registreert iemand uw grap en op internet houdt een onbekende bij welke berichten u ooit leuk vond. We zijn tegelijk cipier en gevangene. Dat is bestuurlijk bijzonder voordelig. De mooiste gevangenis is immers niet die met de hoogste muur, maar die waarin de bewoners elkaar beletten te ontsnappen. Geef iedereen een camera, een morele code en een klein gevoel van macht, en er hoeft nergens meer een bewaker te staan. Big Brother werd daardoor overbodig. Hij hoefde ons niet te onderwerpen. Hij hoefde alleen maar een samenleving te bouwen waarin toezicht werd verkocht als verantwoordelijkheid en verraad als betrokkenheid. Orwell schreef dat Big Brother naar u keek. Hij kon niet voorzien dat wij uiteindelijk voor hem zouden invallen. (Orwells ⁠1984⁠) 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #BigBrother #SocialeMedia #Toezicht

#Gehoorzaamheid Het gaat mis in Nederland. Dat ziet bijna iedereen. Toch blijven de meeste mensen keurig in de rij staan bij hetzelfde loket dat de problemen heeft veroorzaakt. Winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Bakkers, slagers en cafés leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting leverden, worden behandeld als crimineel. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Ondertussen groeit de overheid gewoon door. Mensen mopperen aan de keukentafel. Ze zien de rekeningen stijgen en hun kinderen die geen woning kunnen betalen. En daarna betalen ze gewoon weer en weer en nogmaals Een overheid heeft geen eigen geld. Overheid leeft van de mensen die ondernemen. Als die mensen het opgeven of vertrekken, blijft er weinig over om nog belasting van te heffen. De vraag is niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zoveel mensen het blijven accepteren. De mensen dragen de overheid, en niet andersom. Bron: NuaTV #Nederland #ondernemen #overheid

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

Vandaag is veel gelukt! We verschenen bij loketten zonder afspraak (diepe zucht achter de balie), maar Osanna zette haar maatje 35 ervoor en we werden geholpen. Een mijnheer moest opzoeken of Nederland wel binnen de EU valt. Daarna hebben geshopt in Modena om het te vieren 🥳 #succes #EU #Modena

Andrej Babiš: Ukradl jsem ti aktovku a ty jsi srab, že sis na mě stěžoval u třídního. Proto ti ji vrátím, když mi nic jiného nezbývá, ale prázdnou, abys věděl, zač je toho loket! A běda, jestli ještě cekneš, to by bylo od tebe fakt trapný! https://t.co/YJ8wyThqJK #politika #českápolitika #AndrejBabiš

Dit is de grootste reden waarom jij nog steeds geen huis hebt: bestemmingsplan, vergunning, stikstofberekening, bezwaar, rechter. Drie jaar later staat er nog steeds niks. Femke Wiersma weet als geen ander hoe stikstofregels werken. Het blokkeert niet alleen de boer, maar ook de aannemer, de gemeente, en het gezin dat al jaren wacht op een woning. BBB wil kortere procedures, een centraal loket, en slimmere stikstofregels die bouwen weer mogelijk maken. Iedere dag BBBeter. #woningnood #stikstofproblematiek #BBB