Search

Een ochtendcolumn We praten veel over de verdeling van vermogen. Daarbij slaan we een stap over. Voor dat vermogen ontstond, heeft iemand risico genomen. Maak je verlies, dan is het risico voor jou. Maak je winst, dan is de opbrengst van ons allemaal. Daaronder ligt het idee dat vermogen vanzelf groeit. Rijken worden rijker omdat ze rijk zijn. Slapend rijk. Maar rijkdom veroorzaakt geen groei. Risico doet dat. Geld dat stil blijft staan verliest door inflatie koopkracht. Wie vermogen wil laten groeien, moet het inzetten en accepteren dat het ook minder waard kan worden. Zonder risico geen rendement. Het eigen huis laat zien hoe snel we dat vergeten. De overwaarde van vandaag wordt behandeld alsof die de eigenaar vanzelf is toegevallen. Tussen 2008 en 2013 daalden de Nederlandse huizenprijzen ruim twintig procent en stond ongeveer een derde van de huishoudens met een hypotheek onder water. Mensen moesten hun huis met verlies verkopen, bleven met een restschuld achter en soms dwong de bank verkoop af. Dat was hetzelfde eigen huis waarvan we de waardestijging vandaag als bijna risicoloos vermogen beschouwen. Commercieel vastgoed kreeg eveneens zware klappen. Waarde kan twintig jaar nodig hebben om te ontstaan en in veel kortere tijd verdwijnen. Wie vijftig procent verliest, moet daarna honderd procent stijgen om weer terug te zijn. Nog geen tien jaar later sloten tijdens corona winkels en bedrijven, vielen huurinkomsten weg en nam leegstand toe. Vastgoedeigenaren moesten bijstorten en met banken om tafel. Twee grote crises binnen vijftien jaar. Vandaag zijn huizen, ondernemingen en beleggingen weer meer waard en vertellen we elkaar dat vermogen vanzelf groeit. Wie dat beweert heeft de afgelopen vijftien jaar onder een steen geleefd. Bij aandelen doen we hetzelfde. Wie duizend dollar in Apple had gestoken en was blijven zitten, zou nu rijk zijn. Dat Apple in 1997 zo diep in de problemen zat dat Microsoft 150 miljoen dollar investeerde, verdwijnt uit het verhaal. Achteraf lijkt blijven zitten eenvoudig. Op dat moment betekende het accepteren dat het geld ook verloren kon gaan. Ook langjarige beursgrafieken kennen de afloop. Ze laten zien wat iemand verdiende die zijn geld tientallen jaren kon laten staan. Het werkelijke leven kent ontslag, ziekte, echtscheiding, een onderneming die geld nodig heeft en een beurs die instort. Wie dan moet verkopen krijgt geen gemiddeld rendement, maar de koers van die dag. En toch hebben we dat risico hard nodig. Een ondernemer neemt personeel aan voordat de omzet er is, een ontwikkelaar bouwt voordat alle opbrengsten vaststaan en een investeerder financiert technologie voordat duidelijk is of die werkt. Woningbouw, innovatie en energietransitie beginnen met geld dat wordt ingezet zonder zekerheid dat het terugkomt. Nederland heeft geen gebrek aan geld dat veilig wordt gehouden. Eind 2025 stond ruim €540 miljard van huishoudens op spaarrekeningen en deposito’s en de spaarquote bedroeg 17,3 procent, het hoogste niveau sinds 1995 buiten de coronajaren. We hebben het risico mijden aardig onder de knie. Daarmee ontstaat een merkwaardige politieke boodschap. Dezelfde politici die zeggen dat we moeten investeren in de energietransitie, innoveren en meer risico moeten durven nemen, ontwikkelen beleid waarin de opbrengst van dat risico moreel ter discussie wordt gesteld. Het verlies blijft bij degene die het risico nam, terwijl een succesvolle uitkomst verandert in vermogen dat opnieuw verdeeld moet worden. Vermogen is in Nederland niet langer een teken van succes. Het is verdacht. Waar komt het vandaan, hoe is het verkregen en hoe kunnen we het verdelen. Wie wil dat honderden miljarden aan privaat geld naar woningen, bedrijven, innovatie en energie gaan, zal uiteindelijk een vraag moeten beantwoorden. Waarom zou iemand risico nemen als het verlies voor hem is en de opbrengst bij succes een moreel probleem wordt dat vervolgens moet worden gedeeld. #Vermogen #Risico #Economie

De Russische president Vladimir Poetin heeft opnieuw de activa van 81 westerse bedrijven, waaronder Nestlé en Auchan, onder tijdelijk beheer geplaatst, wat herinnert aan de eerdere 'overnames' van bedrijven zoals Danone en Carlsberg, en het roept vragen op over de intenties van de Russische regering ten aanzien van westerse ondernemingen. #Poetin #Russie #Diefstal

Benzine naar 3€. Ondernemingen door de put. Nul urgentie bij ons kabinet. @vvd muisstil. @minpres neemt nog een tiktokje op. #Hanneke wil oorlog. Geen wonder dat het vertrouwen in dit kabinet naar 15% is gedaald. #stemzeweg https://t.co/RYlb7EnUGx #politiek #vertrouwen #brandstofprijzen

Dolly Parton, de iconische Amerikaanse zangeres, actrice en zakenvrouw, overleed op 80-jarige leeftijd en wordt herinnerd als een legende in de countrymuziek die niet alleen haar achtergrond van armoede overwon, maar ook een breed scala aan fans aantrok, van Trump-stemmers tot feministen, terwijl ze zich inzet voor onderwijs en armoedebestrijding door middel van haar muziek en ondernemingen. #DollyParton #Countrymuziek #Vrouwenrechten

Column: gehoorzaam naar de ondergang Max von Kreyfelt Dat het in Nederland misgaat is duidelijk. Geen enkel land is immuun voor slecht bestuur. Dat gebeurt. Het merkwaardige is dat vrijwel iedereen ziet dát het misgaat en vervolgens keurig een nummertje trekt bij hetzelfde loket dat de ellende heeft veroorzaakt. De winkelstraten lopen leeg. Familiebedrijven verdwijnen. Cafés sluiten. Bakkers stoppen. Slagers leveren de sleutel in. Ondernemers die jarenlang belasting betaalden, werk creëerden en buurten overeind hielden, worden behandeld alsof zij een verdachte organisatie leiden. Voor iedere vergunning een formulier. Voor ieder formulier een controle. Voor iedere controle een inspectie. Voor iedere inspectie een boete. En als de overheid echt tevreden is, volgt er nog een nieuwe regel om te voorkomen dat je ooit nog aan ondernemen toekomt. Ondertussen groeit de overheid onverstoorbaar verder. Meer ministeries. Meer toezichthouders. Meer beleidsadviseurs. Meer communicatieafdelingen die met een ernstige blik uitleggen dat jouw faillissement eigenlijk een veelbelovende stap is binnen een noodzakelijke transitie. Het is een wonderlijke economie. De mensen die het geld verdienen worden steeds zwaarder belast, terwijl degenen die het uitgeven zichzelf ieder jaar promotie geven. En toch is dat niet het meest fascinerende. Dat zijn wij zelf. Wij mopperen aan de keukentafel. We zien onze energierekening stijgen, onze boodschappen duurder worden en onze kinderen ontdekken dat een koopwoning inmiddels ongeveer net zo bereikbaar is als een villa op de maan. We zien ondernemers vertrekken, boeren verdwijnen en complete winkelstraten veranderen in een decor van leegstand. En daarna… …betalen we gewoon weer. Alsof gehoorzaamheid een natuurwet is. Alsof vrijheid een abonnement is dat door de overheid wordt verstrekt. Een overheid bezit geen eigen geld. Geen eigen economie. Geen eigen welvaart. Zij leeft uitsluitend van mensen die produceren. Wanneer die mensen verdwijnen, blijft uiteindelijk alleen een overheid over die belasting wil heffen op een economie die zij zelf heeft uitgehold. Misschien is dat wel de reden waarom steeds meer ondernemers hun toekomst elders zoeken. En misschien zegt het iets dat ook prins Bernhard inmiddels al zijn Nederlandse bezittingen en ondernemingen heeft verkocht. Je kunt daar van alles van vinden, maar het blijft een opvallend signaal wanneer zelfs mensen met alle mogelijkheden hun kapitaal liever buiten Nederland laten renderen. De vraag is dus niet hoe lang ondernemers dit nog volhouden. De vraag is waarom zij het überhaupt nog accepteren. Waarom organiseert het midden- en kleinbedrijf zich niet massaal? Waarom gaan niet honderdduizenden ondernemers één dag op slot? Niet om het land plat te leggen, maar om duidelijk te maken wie het land daadwerkelijk draaiende houdt. Niet uit woede. Maar uit zelfrespect. Want een overheid die haar ondernemers behandelt als verdachten, haar boeren als vervuilers, haar burgers als risicofactoren en haar belastingbetalers als een onuitputtelijke pinautomaat, is vergeten waarvoor zij ooit is opgericht. Dat is wel de grootste illusie van onze tijd. Dat de overheid denkt dat zij de samenleving draagt. Terwijl het altijd precies andersom is geweest. En zodra voldoende mensen zich dat weer herinneren, verandert de geschiedenis meestal sneller dan een ministerie een commissie kan instellen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #ondernemen #vrijheid

Column: Emissiebeleid “Niet haalbaar” Max von Kreyfelt Ik heb een zwak voor bestuurders die de werkelijkheid behandelen alsof zij een ambtenaar is. Werkt die niet mee, dan stuur je gewoon nóg een beleidsnota. Amsterdam heeft daar een complete bestuurscultuur van gemaakt. Jarenlang werd de benzine- en dieselauto voorgesteld als een historische vergissing die in 2030 uit de stad zou verdwijnen. Dat stond niet ter discussie. Ondernemers moesten investeren. Bewoners moesten slikken. Wie zich afvroeg of het wel uitvoerbaar was, kreeg een college over visie, moed en verantwoordelijkheid. Twijfel was voor mensen die de toekomst niet begrepen. De toekomst bleek alleen een eigen mening te hebben. Plotseling heet het: niet haalbaar. Wat een prachtige uitdrukking. Niet haalbaar voor wie? Voor de loodgieter die een peperdure elektrische bus kocht? Voor de aannemer, de bloemist of de marktkoopman die investeerde omdat het stadhuis had besloten dat 2030 belangrijker was dan de werkelijkheid? Voor hen was het kennelijk wél haalbaar. Zij betaalden. Het stadsbestuur niet. Het wonderlijke van ideologisch bestuur is dat de rekening altijd door een ander wordt voldaan. Ondernemers verdwijnen. Winkels sluiten. Familiebedrijven teren in op hun reserves. Op het stadhuis heet dat geen schade, maar transitie. Alsof een faillissement tegenwoordig ook een klimaatmaatregel is. En nu blijkt dat de juridische basis ontbreekt om het paradepaardje überhaupt uit te voeren. Jarenlang werd kritiek weggewuifd als behoudzucht. Nu erkent dezelfde overheid dat haar eigen plan niet juridisch uitvoerbaar is. Ik vraag me af hoeveel gezonde ondernemingen zonder deze groene zendingsdrang gewoon hadden kunnen doorgroeien. Hoeveel mensen hun levenswerk hebben zien verdampen omdat bestuurders verliefd waren op een jaartal. Het was nooit een jaartal. Het was een geloof. Amsterdam lijkt steeds minder op een handelsstad en steeds meer op een laboratorium waar bestuurders experimenteren met andermans geld. Gaat het mis, dan volgt geen ontslagbrief maar een evaluatie. Daarna verschijnt een nieuwe ambitie, een nieuw doeljaar en een glanzende folder over voortschrijdend inzicht. De schade blijft achter in de echte wereld. Er bestaat een eenvoudig beginsel dat ooit de kern van behoorlijk bestuur vormde. Wie jarenlang beleid doordrukt, waarschuwingen negeert, ondernemers op kosten jaagt en vervolgens zelf moet erkennen dat het niet uitvoerbaar blijkt, heeft zijn politieke gezag verspeeld. Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een klimaatvisie. Amsterdam heeft behoefte aan bestuurders die het verschil kennen tussen idealen en werkelijkheid. Wie een wereldstad bestuurt alsof zij een ideologisch proeflokaal is en de rekening neerlegt bij ondernemers en bewoners, hoort niet op het stadhuis thuis. De uitstootvrije zone is geschrapt. Misschien is het tijd dat Amsterdam ook de bestuurlijke vervuiling opruimt. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Amsterdam #Beleid #Klimaat

Een ochtendcolumn Een ondernemer die een nieuwe bestelbus uitstelt omdat een subsidieregeling verandert. Zo opent het NOS-artikel over teruglopende investeringen. De lezer denkt aan een loodgieter, een schilder of een kleine aannemer. Daarmee verdwijnt de werkelijke omvang van het nieuws uit beeld. De cijfers vertellen een ander verhaal. De SRA analyseerde vorig jaar de jaarrekeningen van 7.445 mkb-bedrijven. De omzet steeg met 3,4 procent en de winst met 3,1 procent, terwijl de inflatie 3,3 procent bedroeg. Reële groei bleef daarmee vrijwel uit. De bedrijfskosten stegen met 7,9 procent en de personeelskosten met 8,7 procent. Bijna de helft van de ondernemingen zag de winst dalen. De nieuwe SRA-meting laat zien dat dit geen eenmalige terugval was. Opnieuw maakt ongeveer de helft van de bedrijven minder winst. Investeringen worden uitgesteld. Ondernemers noemen stijgende kosten en onzeker overheidsbeleid als belangrijkste oorzaken. Twee opeenvolgende onderzoeken laten dezelfde ontwikkeling zien. Het artikel wekt de indruk dat het over een paar mkb’ers gaat die een investering uitstellen. De. werkelijkheid is nogal anders. Nederland ís het mkb. Ongeveer 99,8 procent van alle ondernemingen behoort tot deze categorie. Deze bedrijven creëren ongeveer 61 procent van de economische waarde, bieden werk aan het grootste deel van de werknemers in het bedrijfsleven en zijn goed voor ongeveer de helft van alle bedrijfsinvesteringen. Daar begint ook de belastinggrondslag van de overheid. Bedrijven investeren, produceren, maken winst en betalen lonen. Daaruit ontstaan de vennootschapsbelasting, de loonheffingen, de btw en uiteindelijk ook de inkomstenbelasting. Iedere euro die de overheid uitgeeft, moet eerst in de economie worden verdiend. Dat maakt deze ontwikkeling zo zorgelijk. Minder investeringen betekenen minder machines, minder automatisering, minder innovatie en minder uitbreiding. De gevolgen worden niet morgen zichtbaar, maar over enkele jaren. Dan groeit de economie minder hard en blijft ook de belastinggrondslag achter. Het onderzoek noemt daarvoor een duidelijke verklaring. Ondernemers weten steeds minder waar zij aan toe zijn. Belastingen veranderen, subsidies verdwijnen, regelgeving wordt aangepast en vergunningstrajecten duren langer. Investeringen hebben een horizon van tien of twintig jaar. Daar horen stabiele spelregels bij. Voortdurend wisselend beleid vergroot het risico en remt investeringen. Die ontwikkeling staat niet op zichzelf. De energie-intensieve industrie verliest concurrentiekracht. Grote ondernemingen brengen nieuwe investeringen steeds vaker onder in landen waar de voorwaarden gunstiger zijn. Het mkb investeert minder. De industrie investeert elders. Dat zijn geen losse gebeurtenissen. Het zijn signalen dat het Nederlandse verdienvermogen onder druk staat. Toch gaat het politieke debat vrijwel altijd over de achterkant van de begroting. Waar halen we extra belastinginkomsten vandaan? Box 3, erfbelasting, een hoger toptarief of een nieuwe heffing. Dat debat begint aan de verkeerde kant van de economie. De belastinggrondslag ontstaat niet bij de Belastingdienst en ook niet op Prinsjesdag. De belastinggrondslag ontstaat bij bedrijven die durven investeren. Juist daarom schiet dit NOS-artikel tekort. De journalist ziet een mkb’er met een bestelbus. De cijfers laten iets heel anders zien. Nederland is de facto een mkb-economie. Als vrijwel de hele ondernemende economie terughoudender wordt met investeren, is dat geen ondernemersnieuws. Dat is nieuws over de toekomstige welvaart van Nederland. Ondernemers investeren minder door stijgende kosten en onzekerheid https://t.co/4UH9gXDXp6 #MKB #Investeringen #Economie

Donald Trump heeft tijdens zijn tweede termijn als president meer dan 2,2 miljard dollar verdiend, voornamelijk door zijn betrokkenheid bij de cryptosector en andere zakelijke ondernemingen, en ondanks zorgen over belangenverstrengeling lijkt hij ongehinderd door losjes gehandhaafde regels en een zwak Congres te opereren, wat door critici als een ongekende corruptie wordt bestempeld. #Trump #corruptie #crypto

In zijn column pleit Frank Heinen voor juridische actie tegen technologieleiders zoals Sam Altman, omdat grote bedrijven en hun praktijken schadelijke effecten voor de maatschappij hebben, en hij verwijst naar de verontrustende aanwezigheid van schadelijke chemicaliën in moedermelk als een voorbeeld van de brede verontreiniging door deze ondernemingen. #Pfas #Milieuactivisme #JuridischeStrijd

Serena Williams keert op 44-jarige leeftijd terug naar Wimbledon, ondanks haar eerdere afscheid van het tennis, vanwege een combinatie van familiedruk, de drang naar competitie en de overtuiging dat ze nog steeds kan presteren, terwijl ze tegelijkertijd haar andere zakelijke ondernemingen en gezinsleven verder heeft uitgebouwd. #SerenaWilliams #Wimbledon #tennis

Zelfs voor de bakermat van het surrealisme gaat het plots bijzonder snel: invoering meerwaardebelasting, verdubbeling effectentaks naar 0,30%, verhoging roerende voorheffing naar 18%... ... met intussen al stemmen richting 20%. Ook de laagste beurstaks op ETF’s wordt verwacht maal drie te gaan. Er werd ook alvast een nieuwe exit taks ingevoerd om mensen toch maar hier te houden. En nu laat een regeringspartij een ballonnetje op voor een bijkomende taks op financiële vermogens vanaf €500.000, met tarieven van 0,15% tot 0,60% per jaar. En dat allemaal met een centrumrechtse regering. Ik krijg intussen elke maand berichten van vermogende families die mij laten weten dat ze België zullen verlaten omwille van het instabiele wettelijke kader en afgunst. Onlangs sprak ik op een event over vastgoed. Tijdens de Q&A ging het bijna uitsluitend over fiscaliteit: wat met de meerwaardebelasting, wat met de exit taks, enzovoort. Wanneer ik ga spreken aan universiteiten, vragen studenten mij steeds vaker of ze beter naar het buitenland verhuizen met het oog op hun toekomst. Gisteren nam ik op vraag van de luisteraars van mijn podcast een gesprek van twee uur op met een Belgische digital nomad die ons land alvast heeft verlaten. Gesprek komt later online: 'Thomas Guenter Podcast'. Mijn vrees: door de onwil om serieus in de overheidsuitgaven te snoeien, en omdat te veel mensen intussen afhankelijk zijn geworden van de overheid, zal men de komende jaren telkens opnieuw naar kapitaal kijken. We hebben gelukkig nog veel kapitaal. Spaargeld, beleggingen, ondernemingen, vastgoed. Veel families hebben jarenlang waarde opgebouwd. Maar kapitaal is mobieler dan men denkt, en vertrouwen ook. België dreigt het historische vermogen dat we hebben opgebouwd te blijven uitmelken om inefficiënties, waanzinnige subsidies, uitkeringen en verspilling te compenseren, tot het kapitaal vertrekt of op is. Gaan we pas daarna ernstig naar de uitgaven kijken? Kunnen we dat niet gewoon nu al doen in plaats van de pijn te blijven verdoven, terwijl de diagnose al lang duidelijk is? Niet omdat sterke schouders niets mogen bijdragen. Wel omdat je geen welvaart behoudt door elke maand de belastingen te verhogen en ondernemers, beleggers en "de rijken" te stigmatiseren. Als ondernemer probeer ik partijpolitiek te vermijden, maar we staan op een kantelpunt. Als we nu niet van ons laten horen, wanneer dan wel? Dit heeft voor alle duidelijkheid niets met links of rechts te maken, maar met de korte versus de lange termijn. Ik tag alvast @YVerougstraete. #België #Fiscaliteit #Kapitaal

Trop is teveel! Nog 3 op 10 Belgen werkt in de private sector. 5 op 10 in Nederland en Duitsland. De rest werkt niet of voor de staat. 7 op 10 zal niet stemmen voor slankere overheid, wel voor meer belastingen op ondernemingen en “sterke schouders”. https://t.co/FS0PXN5Ycj #België #Werkgelegenheid #Belastingen

In deze opinie stelt Reijer Passchier dat alleen een wereldwijd technologiepact tussen staten ons kan beschermen tegen de destructieve gevolgen van ongecontroleerde globalisering en de groei van machtige multinationale ondernemingen, zoals SpaceX, die de democratische rechtsstaat verder onder druk zet. #Technologiepact #Digitalisering #Globalisering

RIP Etienne Cooreman. Hopelijk beseffen politici vandaag opnieuw dat het stimuleren van ondernemen en risico nemen 45 jaar geleden essentieel was om de begroting gezond te maken, en het vandaag zonder gezonde ondernemingen en groei niet zal lukken. https://t.co/bu1QEvBwhR #Onder ondernemen #Economie #Groei

De webshop van kunstrover Douglas W., die petten en T-shirts met het logo van een gestolen gouden helm verkoopt, is 'uitverkocht' en roept vragen op bij de VVD en JA21 over de mogelijkheid om gedetineerden te verbieden ondernemingen te runnen vanuit de gevangenis. #DouglasW #webshop #kunstroof

De financiële middelen voor jonge, veelbelovende innovatieve bedrijven in Nederland drogen op, vooral omdat buitenlandse investeerders de voorkeur geven aan deze technologiebedrijven in plaats van lokale investeringen, wat zorgwekkend is voor de verdere groei van deze ondernemingen. #Innovatie #Investeringen #Startups