BETA nonprofit public democratic european moderated

Search

#PowerPoint

Montenegro, os Exames Nacionais e os Bodes Expiatórios do Governo Em que um primeiro-ministro descobre, meses depois de todos os outros, que nem toda a gente concordava com o projecto que ele próprio lançou Há uns anos, quando ainda vivia a fase de organizar mudanças de casa com a ajuda de primos e cunhados, aprendi uma lição que nenhum manual de gestão ensina com a mesma clareza que um dia de caixotes e escadas: não se distribui trabalho a quem discorda do plano sem que isso volte, mais cedo ou mais tarde, sob a forma de uma caixa mal fechada ou de um móvel arranhado. Não é malícia. É apenas o que acontece quando se pede a alguém que execute uma ideia em que não acredita — a coisa acaba sempre por se notar nas juntas. Foi mais ou menos essa a cena que Luís Montenegro nos ofereceu esta semana, em Setúbal, nas jornadas do PSD/CDS. A poucas horas do fim das correcções dos exames nacionais, com professores a trabalhar contra-relógio e famílias em suspenso há semanas, o primeiro-ministro decidiu que era a altura certa para apontar o dedo: "aqui e ali tem havido alguma resistência" à digitalização das provas, disse, sublinhando que os professores "não têm todos a mesma opinião sobre este processo" e que isso "perturba o processo em si". Fê-lo, garantiu, "não para sacudir responsabilidades, nem para acusar ninguém" — a frase mais desmentida pela própria frase que se segue de que há memória recente. A reacção não se fez esperar. Filinto Lima, da Associação Nacional de Directores de Agrupamentos de Escolas Públicas, chamou às declarações o que elas são: imprudentes, infelizes, e inúteis para resolver o que quer que fosse — "inflamou os ânimos", disse, numa altura em que os classificadores fazem "tudo por tudo" para que as pautas saiam a tempo. E aqui está o busílis: o que falhou, segundo quem esteve no terreno, não foi a boa vontade dos professores, foi a digitalização de milhões de páginas e uma plataforma que "não foi amiga" de quem tinha de a usar todos os dias. Ora, Montenegro não inventou este género de argumento — apenas herdou-o e agravou-o. Desde Junho que o ministro da Educação, Fernando Alexandre, vinha ensaiando a mesma partitura, sempre com um culpado novo à mão. Primeiro foram as escolas, acusadas de convocar para a correcção professores já falecidos, ou de não entregarem todos os exames às forças de segurança para transporte até à Casa da Moeda. Depois vieram os próprios professores, criticados por agrafarem a prova em cima do código QR, complicando a leitura digital das folhas. Mais tarde, já com o calendário atrasado, a bola passou para os pais, "imprudentes" por terem marcado férias justamente nesta época. Só esta semana, e pela primeira vez, o ministro reconheceu publicamente o trabalho dos classificadores e pediu desculpa pelos erros sucessivos. Um mês, um bode expiatório — e a acusação de Montenegro não é senão o mais recente episódio de uma série que já vai longa. É como culpar sucessivamente o condutor, depois o sinal de trânsito, depois o passageiro, pelo mesmo engarrafamento — quando a estrada, desde o início, só tinha uma faixa para o volume de carros que ali passou a circular. Peter Drucker dizia que "a cultura come a estratégia ao pequeno-almoço" — e não haverá frase mais aplicável a este episódio. Podia o Governo ter a melhor estratégia de digitalização da Europa; se não levou consigo, desde o primeiro dia, quem teria de a operar — nem verificou se a plataforma aguentava o volume real de páginas, nem se os professores tinham sido devidamente preparados — a estratégia fica reduzida a um powerpoint bonito e a uma sucessão de culpados trocados a cada mês que passa. E aqui chegamos ao verdadeiro problema, que não é de comunicação nem de tacto — é de sequência. Um gestor competente não descobre a resistência da sua equipa quando já não há tempo para a resolver. Descobre-a no dia zero, quando ainda pode ajustar o plano, reforçar a formação, ou simplesmente ouvir porque é que uma parte dos seus colaboradores não está convencida. Descobrir a discórdia às portas do prazo final, e responder-lhe com uma acusação pública — depois de meses a repetir o mesmo gesto com escolas, professores e pais, sucessivamente — não é liderança. É o gestor que chega à missa depois de esta ter terminado, e ainda assim se queixa de que os fiéis já não estão sentados. Se há uma coisa que este episódio nos ensina, caro leitor, é que a resistência de quem executa raramente é o problema — é o sintoma. E os sintomas, ao contrário do que por vezes convém a quem está no poder, não se corrigem com um discurso, nem com um culpado novo a cada semana. Corrigem-se olhando para a doença que os produziu, mesmo que essa doença tenha sido, desde o início, uma decisão mal preparada lá em cima. #Política Portuguesa, #Educação, #Exames Nacionais, #Luís Montenegro, #Gestão Pública, #Governo, #reforma educativa, #Exames, #correcção de provas

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

Column: Nieuwe economie; weilanden met zonnepanelen Max von Kreyfelt Nederland is werkelijk een visionair land geworden. Eeuwenlang produceerden die ouderwetse boeren daar maar voedsel op die vruchtbare landbouwgrond. Melk. Groenten. Aardappelen. Vlees. Volkomen inefficiënt natuurlijk. Gelukkig hebben beleidsmakers, klimaattafels en subsidieconsultants eindelijk ontdekt dat je op de beste landbouwgrond ter wereld véél zinvollere dingen kunt doen. Zoals zwarte zonnepanelen neerleggen. Want wat moet een samenleving ook met voedselzekerheid als je er óók een glimmend energielandschap van kunt maken dat fantastisch oogt in een PowerPointpresentatie van een duurzaamheidscongres in Utrecht? De Nederlandse boer begrijpt dat gewoon nog niet goed genoeg. Die denkt nog steeds in koeien, gras en generaties. Terwijl moderne bestuurders denken in: CO₂-certificaten, subsidieroutes, ESG-doelstellingen en investeringsfondsen uit Canada die Nederlandse landbouwgrond inmiddels bekijken alsof het goudmijnen zijn. En ergens hebben ze gelijk. Nederlandse landbouwgrond ís goud. Alleen niet meer voor de boeren. Dezelfde overheid die jarenlang vertelde dat boeren “te veel ruimte” innemen, reserveert ondertussen zonder blikken of blozen complete hectares voor zonnevelden, windturbines en batterijcontainers die eruitzien alsof een distributiecentrum een relatie heeft gekregen met een transformatorstation. Dat heet dan: het redden van de planeet. Het mooie van deze tijd is dat alles duurder wordt terwijl politici daar triomfantelijk bij kijken alsof het een succesverhaal betreft. Energie duurder. Voedsel duurder. Grond onbetaalbaar. Boeren weg. Landschap kapot. Maar gelukkig voelen de klimaatdoelen zich gehoord. En ondertussen verdwijnt de Nederlandse boer uit beeld. Niet met geweld. Dat doen moderne landen subtieler. Met stikstofmodellen. Opkoopregelingen. Vergunningen. Bankvoorwaarden. Belastingdruk. En permanente publieke verdachtmaking alsof een melkveehouder persoonlijk verantwoordelijk is voor het smelten van ijs in Groenland. Dat is misschien nog wel het meest absurde: de mensen die ons voedsel produceren worden behandeld als probleemgroep, terwijl investeringsmaatschappijen die landbouwgrond volleggen met industrieglas subsidiepartners worden genoemd. En altijd klinkt dezelfde managerstaal: “De transitie is noodzakelijk.” Dat zeggen ze er alleen nooit bij: vooral voor de aandeelhouders. Want onder iedere zonneweide ligt iets begraven wat ooit Nederland heette: ruimte, voedselsoevereiniteit, landschap en gezond verstand. Maar geen zorgen. Koken kan Maar dan zonder het voedsel. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme. #Duurzaamheid #Energie #Landbouw

APT måste bort. Jag är trött på att sitta med förvaltningens stela powerpointar och diskutera hur jag bemöter kollegor, leka räv (har stora öron, lyssnar bra) eller krokodil (hugger direkt, elak). Jag är trött på att bli behandlad som ett barn i arbetslivet. Lâche-moi, merde! 😡 #arbetsliv #stress #kommunikation

Youssef 3w

Les médias néerlandais sont en train d'offrir, par leurs déclarations, de précieux arguments pour motiver l'Équipe nationale. Qu'ils continuent ainsi... 😉🇲🇦⚽ À la place de Mohamed Ouahbi, ma causerie d'avant-match serait simplement un PowerPoint regroupant toutes ces déclarations. #Football #ÉquipeNationale #Motivation

Column: Als u zich afvraagt hoe gepruts ontstaat Ik vraag me vaak af hoe een overheid verandert in een stroperige machine vol beleidsblunders, eindeloze reorganisaties, mislukte ICT-projecten en woordvoerders die “lessen trekken” alsof dat inmiddels een bestuursvorm is geworden. Nou, zo dus. Er ligt een motie op tafel met een simpele gedachte: selecteer mensen binnen de rijksoverheid op kwaliteit, geschiktheid en vakbekwaamheid. Niet op huidskleur, op identiteit, op seksuele voorkeur, op afvinklijstjes. Of op modieuze bestuursmoraal uit consultancybrochures. Gewoon: kan iemand het werk daadwerkelijk uitvoeren? En precies dát werd verworpen. Laat die zin even rustig indalen. Een meerderheid van de Tweede Kamer stemde dus tégen het expliciete principe dat kwaliteit leidend moet zijn bij het aannemen van ambtenaren. Dat is geen satire. Dat is letterlijk wat hier staat. En daarna verbaasd zijn dat systemen vastlopen, uitvoeringsorganisaties ontsporen, toeslagenouders vermalen worden, ICT-projecten miljarden kosten en niemand nog verantwoordelijkheid neemt. Dat is alsof een vliegtuigmaatschappij besluit: “Wij selecteren piloten niet uitsluitend op vliegvaardigheid. Diversiteit in de cockpit vinden wij minstens zo belangrijk als landen.” Succes alvast. Wat hier zichtbaar wordt, is een diepere bestuurlijke ziekte: de obsessie met symboliek boven competentie. De moderne overheid is niet bezig met excellentie, maar met representatie. Niet met de vraag: “Wie is de beste?” maar: “Wie past het beste in het verhaal dat wij over onszelf willen vertellen?” En dus groeit een bestuurslaag waarin taal belangrijker wordt dan kunde, uitstraling belangrijker dan ervaring en beleidsjargon belangrijker dan gezond verstand. De ironie: Dezelfde politieke partijen die dagelijks spreken over “professionalisering”, “weerbaarheid”, “slagkracht” en “vertrouwen in de overheid”, stemmen tegelijkertijd tegen een motie die simpelweg zegt: neem de meest bekwame mensen aan. Dat is alsof een brandweercommandant tegen de sollicitatiecommissie zegt: “Blussen vinden wij eerlijk gezegd maar één van de factoren.” En daarna kijken we collectief verbaasd naar het zoveelste ontspoorde dossier. Dit verklaart ook waarom de overheid steeds meer voelt als een gigantisch toneelstuk waarin niemand nog weet wie waarvoor verantwoordelijk is. De vergaderingen zijn inclusief. De PowerPoints divers. De kernwaarden prachtig vormgegeven. Alleen functioneren de systemen steeds slechter. Maar geen nood. Daar komt vast weer een taskforce voor. Met kwartiermakers. Procesbegeleiders. Transitiecoördinatoren. En een extern onderzoeksrapport van 4,8 miljoen euro waarin uiteindelijk staat dat “de verbinding tussen beleid en uitvoering aandacht behoeft.” Terwijl de conclusie allang zichtbaar is. Als kwaliteit niet langer de norm mag zijn, wordt middelmatigheid vanzelf beleid en ongelukken systemisch. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #kwaliteitszorg #overheid #beleid

Column: Ik ben Hugo en ik hielp Nederland gezond te maken Dames en heren, Mijn naam is Hugo de Jonge en ik kijk met een warm gevoel terug op die prachtige periode waarin ik samen met miljoenen Nederlanders ontdekte dat vrijheid eigenlijk zwaar overschat wordt. Want laten we eerlijk zijn: wat is democratie zonder een avondklok? Wat is liefde zonder anderhalve meter? Wat is een verjaardag zonder oma achter plastic folie? Precies. Ik heb Nederland mogen leiden in een tijd van verbinding. Letterlijk via QR-codes natuurlijk, want echte verbinding was besmettingsgevoelig. Sommige mensen zeggen dat ik soms wat stellig was. Maar ja, in crisistijd moet je keuzes maken. Churchill had zijn sigaar. Ik had mijn persconferenties, een frikadel als metafoor en een PowerPoint met pijltjes. Er wordt mij wel eens gevraagd: “Hugo, had u achteraf dingen anders gedaan?” Natuurlijk. Ik had die dansleraar misschien iets eerder geboosterd. Kijk, mensen begrijpen vaak niet hoe ingewikkeld besturen is. Je kunt niet zomaar rekening houden met iedereen. Dan houd je namelijk mensen over die vragen gaan stellen. En dat moet je in een pandemie voorkomen. Rust is belangrijk. Dus hebben wij rust gebracht. Rust in de horeca, op straat na negen uur, in de cultuursector. Heel veel rust. En ondertussen werkte ik dag en nacht. Ik rende van talkshow naar talkshow om Nederlanders moed in te spreken met zinnen als: “Alleen samen krijgen we corona onder controle.” “We weten heel precies waar ze wonen.” “We vaccineren; wijk voor wijk, deur voor deur en arm voor arm.” Dat bleek achteraf niet helemaal waar, maar het klonk ongelooflijk empathisch. En daar gaat politiek uiteindelijk om. Mensen onderschatten ook hoeveel innovatie wij hebben gebracht. Voor corona liet je gewoon je gezicht zien als je een café binnenliep. Wij maakten daar een QR-code van. Vooruitgang. En wat was Nederland gehoorzaam mooi. Een volk dat vroeger nog vocht tegen het water, stond nu braaf in de regen te wachten voor een teststraat om toestemming te krijgen voor een cappuccino. Kippenvel. Sommigen noemen het controle. Ik noem het georganiseerde gezelligheid. En nu hoor ik soms kritiek. Dat er fouten zijn gemaakt. Dat er schade is ontstaan. Dat grondrechten onder druk stonden. Maar vrienden… laten we ook kijken naar wat het heeft opgeleverd. We weten nu bijvoorbeeld exact hoeveel Nederlanders bereid zijn hun buurman aan te geven vanwege een kuchje. Dat noem ik maatschappelijke participatie. Dus ja, ik ben trots. Trots op een Nederland waarin een minister van Volksgezondheid ineens ook opvoedcoach, gedragsexpert, crisispriester en nationaal knuffelverbodcoördinator mocht zijn. En het mooiste? Na alles wat er gebeurd is; iedereen wil mij hebben en ik loop nog steeds gewoon overal rond. Dat is geen arrogantie. Dat is bestuurlijke immuniteit, met dank aan mijn loyale vrienden. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Nederland #Democratie #Gezondheid

Året är 2014. Islamiska Staten (IS) härjar i Mellanöstern, och unga män från svenska förorter reser ner i hundratal för att ansluta sig till en av modern tids blodigaste terrorsekter. Det svenska samhället står inför en existentiell säkerhetskris. Vad gör den svenska staten? Man drar sitt allra vassaste vapen: Man utser Mona Sahlin till "nationell samordnare mot våldsbejakande extremism". Man kunde nästan höra hur terroristerna darrade av skräck i kalifatet. Hur såg då Sahlins stenhårda strategi ut för att stoppa blodtörstiga jihadister? Jo, hon applicerade den klassiska svenska socialtjänstmodellen: fika, dialog och "förståelse". I stället för att låsa in hemvändande terrorister eller dra in deras medborgarskap, lanserades idén att dessa stackars "vilsna själar" behövde integreras tillbaka in i samhället. Budskapet som sändes ut till Sveriges kommuner var obeskrivligt: Hemvändande IS-krigare skulle erbjudas gräddfil till bostäder, skuldsanering, psykologhjälp och jobb. Om du skötte dig och jobbade hårt i Sverige fick du stå i bostadskö i tio år. Om du åkte till Syrien och deltog i ett folkmord, flögs du hem till en trea med balkong och ett fast jobb. Det var en integrationspolitik som var så gränslöst naiv att den skapade rubriker i utländsk press, där man öppet skrattade åt det "svenska dårhuset". Som grädde på moset startade Sahlins kansli en nationell "stödtelefon". Tanken var att oroliga mammor skulle ringa in och prata ut om sina radikaliserade söner. Telefonen ekade tom. Den kostade skattebetalarna miljoner, men genererade knappt några relevanta samtal alls. Kommunerna klagade högljutt på att de från Sahlins kansli bara fick diffusa powerpoint-presentationer och broschyrer i stället för riktiga verktyg. Och hur slutade detta magnifika uppdrag? Fick hon sparken för att hennes terrorpolitik var ett monumentalt magplask? Nej. Hon tvingades avgå 2016 eftersom hon – mitt under brinnande terrorhot – var fullt upptagen med att skriva falska intyg till sin egen livvakt. Ett passande slut på ett av svensk politiks mest pinsamma kapitel. https://t.co/LCXLoSizKv #Sverige #Extremism #Terrorism

Елена Jun 19

Днес в Еконт служителят ме попита пред всички чакащи какво съм си поръчала😳 Признавам, за секунда ми мина през ума да отговоря: „Вибратори. Големи. Искате ли и вие да пробвате?“ Но после се сетих, че всъщност аз съм клиент, а не участник в публичен разпит. Не знам кога стана нормално служители да разпитват хората за съдържанието на личните им пратки пред цял офис непознати, но аз явно съм изпуснала тази промяна в правилата. Следващият път вероятно ще трябва да направя и презентация с PowerPoint за покупките си. Поверителността и възпитанието явно вече са висш пилотаж в общуването и обслужването… #поверителност #обслужване #хумор

Parabéns de hoje é para @elonmusk! Quem diria que aquele menino serelepe e sorridente, que concluiu o curso de word, excel e powerpoint em 1993 na Microlins de Jacarei (foto), se tornaria o primeiro trilionário do planeta! Elon, você é um orgulho para o Vale do Paraíba e região! https://t.co/g9QUhSE8Rz #ElonMusk #Inspiração #Triunfo

hvg.hu Jun 11

A Microsoft július 13-tól leállítja a 2019-es Office verzió, valamint az iPhone- és iPad-alkalmazások támogatását a macOS felhasználók számára, így a Word, Excel, PowerPoint, Outlook és OneNote programok már csak megtekintőként funkcionálnak, míg a teljes funkcionalitás érdekében előfizetéses Office-csomagra vagy a legfrissebb, 2024-es verzió megvásárlására van szükség. #Microsoft #Office2019 #digitálislicenc

Milyen Office-t használ? Lehet, hogy épp most kapott egy rossz hírt

Column: Geen woning. Geen toekomst. Maar wél het front. Er zit iets wrangs in de manier waarop de politiek over jongeren spreekt. Aan de ene kant krijgen ze dagelijks te horen dat ze “hun verantwoordelijkheid moeten nemen”, “solidair moeten zijn” en “de democratie moeten verdedigen”. Aan de andere kant mogen diezelfde jongeren tot hun vijfendertigste in een bezemkast wonen voor 1400 euro per maand, mits ze überhaupt nog een voordeur kunnen vinden. Welkom in het Nederland van 2026: waar een studentenschuld normaal is, een koopwoning sciencefiction, en een huurcontract meer exclusiviteit heeft dan een backstagepas bij Lowlands. Maar ondertussen verschijnen dezelfde bestuurders wél bloedserieus op televisie om te praten over “weerbaarheid”, “dienstplicht”, “NAVO-verplichtingen” en de bereidheid van jongeren om te vechten voor vrijheid en vaderland. Welk vaderland precies? Dat land waar starters geen huis kunnen kopen omdat complete wijken zijn opgekocht door pensioenfondsen en internationale investeringsmaatschappijen? Dat land waar jongeren permanent horen dat ze “te hoge verwachtingen” hebben wanneer ze simpelweg een betaalbare woning zoeken? Dat land waar een werkende twintiger met een modaal inkomen tegenwoordig financieel minder bewegingsruimte heeft dan zijn ouders met één salaris in 1987? De politieke elite lijkt verbaasd dat de emotionele binding tussen jongeren en samenleving afneemt. Alsof loyaliteit ontstaat uit stikstofrapporten, QR-codes, flexcontracten en eindeloze klimaatheffingen. Alsof mensen uit liefde bereid zijn offers te brengen voor een systeem dat hen structureel buitensluit. Een generatie die geen zekerheid bezit, ontwikkelt ook geen verbondenheid met instituties. Dat is geen onwil, maar een psychologisch effect, Vroeger bouwde een samenleving nog aan loyaliteit. Een vaste baan. Een betaalbaar huis. Een gezin. Een toekomst. Nu bouwt men vooral aan “transities”. Woningtransitie. Energietransitie. Voedseltransitie. Mobiliteitstransitie. Alles transformeert behalve het leven van jongeren zelf. Dat blijft stilstaan in een overprijsde studio van 22 vierkante meter met schimmel in de badkamer en een studieschuld als interieurdecoratie. En dan klinkt vanuit Den Haag de morele oproep: “Jullie moeten klaarstaan om onze waarden te verdedigen.” Maar waarden zonder perspectief worden abstracte slogans. Mensen verdedigen geen beleidsdocument. Mensen verdedigen een identiteit. Een land waar je kunt wonen. Leven. Opbouwen. Wortelen. Niet een systeem waarin complete generaties economisch worden uitgeknepen terwijl vastgoedfondsen recordwinsten boeken en politici elkaar feliciteren met “historische woondeals” die vooral bestaan uit PowerPointpresentaties en persfoto’s met bouwhelmen. Het probleem; minder jongeren hebben het gevoel dat dit land óók bereid is iets voor hén op te offeren. 📌 Reist u met me mee? https://t.co/AGK5WlSz0h 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Jongeren #Woningnood #Toekomst

Column: Honderd dagen, Nederland bestuurd door een posterboy met PowerPointpresentatie Honderd dagen kabinet-Jetten. Normaal gebruik je de eerste honderd dagen van een regering om richting te geven, vertrouwen te winnen en het gevoel te creëren dat iemand daadwerkelijk aan het stuur zit. Bij Jetten krijg je vooral het idee dat er iemand op de passagiersstoel zit die af en toe vraagt of de navigatie het nog doet. Het kabinet oogt alsof het is samengesteld tijdens een heidag van een duurzaam consultancybureau ergens in Utrecht. Veel woorden. Veel proces. Veel “verbinding”. Maar zodra er een echt probleem op tafel ligt, kijkt iedereen elkaar aan alsof er een wesp door de vergaderzaal vliegt. Neem de asielkwestie. Jarenlang werd iedere burger die waarschuwde voor ontsporende instroom weggezet als hysterische dorpsgek met een Facebookaccount en een vlag op de schuur. Nu opvanglocaties uitpuilen, gemeenten muiten en sporthallen veranderen in noodopvang, blijkt er volgens Den Haag ineens helemaal géén asielcrisis te bestaan. Het is slechts een “opvanguitdaging”. Dat is alsof de kapitein van de Titanic uitlegt dat er technisch gezien geen zinkprobleem is, maar een onverwachte waterintegratie-uitdaging. En Jetten? Die staat erbij als een afstudeerstudent bestuurskunde die net ontdekt dat Excel geen land bestuurt. Wat vooral fascineert, is dat niemand nog doet alsof hij de leiding heeft. Iedereen “stuurt bij”, “neemt mee”, of “werkt aan oplossingen”. Maar verantwoordelijkheid nemen? Dat blijft ergens hangen tussen een memo en een interdepartementale werkgroep. Het kabinet lijkt inmiddels op een escape room voor beleidsambtenaren. Economisch is het beeld al even surrealistisch. Nederlanders kunnen hun boodschappen nauwelijks betalen, jongeren wonen tot hun 38e op zolder en ondernemers zijn creatiever geworden in belasting overleven dan in ondernemen zelf. Maar in Den Haag discussiëren ze alsof het grootste probleem is of een beleidsnota wel voldoende inclusief taalgebruik bevat. “Binnen de sociale zekerheid moeten alternatieven worden gevonden.” Prachtzin. In normaal Nederlands betekent dat: “We hebben geen idee meer wie dit gaat betalen, maar we hopen dat u te moe bent om boos te worden.” En dan de uitstraling van dit kabinet. Alles klopt visueel. Strakke pakken. Perfecte mediatraining. Duurzaam water in kartonnen bekertjes. Maar ondertussen straalt het geheel de energie uit van een klantenservice die je na 47 minuten wachttijd vertelt dat ze “je frustratie volledig begrijpen”. Jetten is daarmee wel de perfecte premier van deze tijd. Niet gekozen vanwege visie, of leiderschap. Maar omdat hij eruitziet alsof hij een TED Talk kan geven over “de uitdagingen van morgen” terwijl achter hem het gebouw instort. Na honderd dagen weten we waar Nederland staat: Niet aan de rand van de afgrond. Maar in eindeloze vergaderingen, óver de rand van de afgrond. 📌 heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #KabinetJetten #Nederland #Politiek

Fonsi Loaiza Jun 1

Sergio Ramos con gafas de intelectual exponiendo un PowerPoint sobre contabilidad. España no deja de sorprendernos. https://t.co/vUOQQb3UfX #SergioRamos #España #PowerPoint

BobbyD May 27

Astăzi am fost pus pe un slide la Cotroceni. Fără probe. Fără drept la replică. De la jurnalist independent la „dezinformator”, într-un singur PowerPoint. #bobbyd #romania #romaniavanduta #romaniateiubesc #romaniataramea https://t.co/VIt8wyPiiZ #romania #dezinformare #libertatepresă

Several people are asking me to share the bombshell I took out of my pocket yesterday on @deafspraaktv. Here it is. It was a PowerPoint that circulated internally at VRT. Do you see that bar "PBH" (People of Foreign Origin) that they wanted to cover up? You rarely get it. (translated)

"New York Times právě zveřejnil nejtvrdší a nejpůsobivější reportáž o Trumpovi od začátku války. Novináři Bílého domu Jonathan Swan a Maggie Haberman odhalují, jak Trump rozhodl o vstupu USA do války proti Íránu. Přesně to, co popisují, jsem analyzoval ve své knize Loutka Bílého domu. Tady jsou fakta: Netanjahu mu prodal sen. 11. února v Situační místnosti (Situation Room) představil izraelský premiér čtyřaktový scénář: 1. Zabít íránského Nejvyššího vůdce, 2. Zničit íránskou armádu, 3. Vyvolat lidovou revoluci, 4. Nainstalovat nový režim. Dokonce jim pustil videomontáž s „budoucími lídry Íránu“. Trump na to reagoval jedinou větou: „Sounds good to me.“ Tím jedním souhlasem zpečetil osud celého regionu. Druhý den přišla CIA a označila to za naprostý nesmysl. Třetí a čtvrtá část prezentace (revoluce + změna režimu) byla podle ředitele zpravodajských služeb Ratcliffea „fraška“. Rubio to přeložil jasně: „Jinými slovy – je to bullshit.“ Generál Caine dodal: „To je standardní izraelská procedura. Přehánějí a jejich plány nejsou vždy dobře propracované.“ Trump to všechno slyšel. A stejně řekl "ano". Vance byl jediný, kdo se postavil proti otevřeně. Varoval, že válka může „zničit Trumpovu politickou koalici“, že největší riziko je Hormuzský průliv a že nikdo nedokáže předvídat íránskou odvetu, když jde režimu o přežití. Řekl: „Víš, že si myslím, že je to špatný nápad. Ale když to chceš udělat, budu tě podporovat.“ To není politická odvaha. To je podlézání. Šéfka štábu Susie Wiles měla obavy, ale usoudila, že „to není její role“ mluvit o vojenské operaci před ostatními. Jen „povzbudila poradce, ať řeknou svůj názor“ – a pak mlčela. Generál Caine nikdy neřekl přímo ne. Popsal rizika (zásoby munice, Hormuz, žádná jasná cesta k vítězství), ale nakonec prohlásil: „Pokud nařídíte operaci, armáda ji provede.“ A Trump slyšel jen to, co chtěl slyšet. Rozhodnutí podepsal na palubě Air Force One – 22 minut před termínem, který stanovil jeho vlastní generál: „Operation Epic Fury je schválena. Žádné odvolání. Hodně štěstí.“ Takto se v 21. století vstupuje do války. Ne procedurálním rozhodováním. Ne hlasováním v Kongresu. Ne s exit strategií. Ale s powerpointovou prezentací Netanjahua, jedním „sounds good to me“ a poznámkou napsanou v letadle. Přesně tohle píšu v knize "Loutka Bílého domu": skuteční rozhodovatelé jsou ti, kdo Trumpovi připravují prezentace, které se mu líbí. Netanjahu to pochopil nejlépe ze všech – připravil hodinovou vizuální show v Situační místnosti s Mossadem v pozadí, videi „budoucích lídrů“ a slibem rychlého a čistého vítězství. A Trump řekl ano. Zatímco Vance, Rubio, Wilesová a Caine jen přihlíželi." #Trump #Válka #Politika

Ryan Cohen Feb 18

The Hollow Men American capitalism is rotting from the head down. We have replaced the "Owner-Operator"—the risk-taker-with a new, parasitic class of corporate bureaucrat: The Risk-Free Insider. By "Insider," I am not referring to a specific title. I am referring to the entire administrative state that has captured the modern corporation. This includes the Directors who exist solely to collect fees, the Executives who exist solely to collect bonuses, and the Managers who exist solely to hire consultants. These are the hollow men of the boardroom. They are masters of PowerPoint. They wear the right suits. They say the right buzzwords about "governance" and "ESG." But they are mercenaries fighting a war with someone else’s ammunition. In a functioning economy, authority is tied to liability. If you make a bad decision, you lose your own money. That fear of loss is the only thing that keeps a business honest. It forces you to cut waste, obsess over the customer, and stay late to fix what is broken. Today, we have severed that link. We have rigged the game so that heads, the Insider wins; tails, the shareholder loses. If the stock goes up, the Insider collects a massive performance bonus. If the stock crashes due to their own incompetence, they are fired with a "Golden Parachute" worth tens of millions. They are gambling with the house’s money, and they never leave the table poorer than they arrived. This looting starts in the boardroom. We have normalized a "Country Club" culture where directors are selected based on social profiling rather than their ability to build a business. The modern board member is often a professional tourist—paid an average of $350,000 a year. Let’s be brutally honest about what that number represents. The average director is paid nearly five times the GDP per capita of the United States. They earn more for attending four quarterly lunches than the vast majority of Americans earn in five years of hard labor. And for what? Most of these directors are "over-boarded," sitting on three or four boards simultaneously. They treat directorships as a gig economy for the elite. They fly in, rubber-stamp a compensation package they didn't read, and fly out. They collect checks from companies they do not understand, do not use, and certainly do not love. They are not there to ask hard questions. They are there to be collegial. They are there to protect the other Insiders. And what happens when these boards hire executives who also have no personal capital at risk? We get the Delegation Economy. When a Risk-Free Insider faces a crisis—bloated expenses, a broken supply chain, or a stale product—they do not roll up their sleeves. They hire a consultant. They pay a strategy firm millions of shareholder dollars to produce a 100-page deck telling them what they already know. This is not management. It is intellectual money laundering. They use shareholder capital to buy an insurance policy for their own careers. If the plan fails, they can blame the consultants. They delegate the work because they are terrified of the responsibility. They would rather preside over a slow, comfortable decline than risk a bold mistake. While American Insiders are busy optimizing their severance packages, our global competitors are optimizing their products. They are not slowed down by bureaucracy. They are not waiting for a slide deck. They are outworking us. If we continue to fill our C-suites with administrators instead of operators, we will lose our edge. We will see iconic American franchises hollowed out by fees, managed for the benefit of the Insiders, while the true owners—the shareholders—are left holding the bag. The time for polite governance is over. If we want to save the American economy from mediocrity, we must demand a return to the "Owner’s Mentality." We need leaders who treat shareholder capital with the same reverence they treat their own savings. The era of the Risk-Free Insider must end. -