BETA nonprofit public democratic european moderated

Search

#Software

Der Artikel kritisiert die Entscheidung des Axel-Springer-Verlags, Peter Thiel, einen Unterstützer autoritärer Ideen und Mitgründer der von vielen europäischen Regierungen abgelehnten Softwarefirma Palantir, mit dem Axel Springer Award 2026 auszuzeichnen, da dies Fragen zur demokratischen Verantwortung und zur zunehmenden Bedrohung durch Techno-Autoritarismus aufwirft. #PeterThiel #TechnoAutoritarismus #Demokratie

Axel Springer Award 2026: Warum Peter Thiel keinen Demokratiepreis verdient hat

🗣️ | George Russell comenta para a Sky Sports antes da corrida: "Estou entrando no dia de hoje com uma atitude positiva." "Tivemos [o problema de velocidade de reta] em Silverstone e terminamos em segundo lugar. Qualquer coisa pode acontecer. Vou simplesmente dar o meu melhor e, a partir de amanhã, a equipe e eu vamos trabalhar muito para tentar resolver isso." "Com as regras atuais da Fórmula 1, não há nada que possa ser alterado no carro, nem mesmo o software. Temos que continuar positivos. Ainda nem chegamos à metade [da temporada]. A sorte já mudou em diferentes momentos; ela já esteve dos dois lados." "Vamos ver o que o dia de hoje nos reserva. Vou andar o mais rápido que puder e ficar com o melhor resultado possível." [@LucianoYoma] #F1 #GeorgeRussell #Corrida

El aumento del gasto militar en Europa ha impulsado una ola de inversión en startups de defensa centradas en inteligencia artificial y software, con empresas como Helsing y Anduril captando miles de millones de dólares y transformando la dinámica de la industria militar hacia una mayor integración tecnológica. #InversiónDefensiva #InteligenciaArtificial #CapitalRiesgo

El software convierte la guerra en el nuevo negocio del capital riesgo

El artículo analiza la situación del espionaje con el software Pegasus en España, revelando cómo tras cuatro años de incertidumbre y consecuencias institucionales, incluido el cese de la directora del CNI, la justicia aún no ha podido verificar con certeza los hechos inicialmente presentados por el Gobierno, lo que ha afectado las relaciones diplomáticas y el discurso político en el país. #Pegasus #Espionaje #Jueces

Pegasus: Si hay jueces que valorar

Είμαστε υπέρ να ξεκόψουμε το Ρωσικό LNG υπέρ Ουκρανίας όπως θέλει η ΕΕ... Αν... 1) Κόψουν κάθε επαφή με Τουρκία 2) Ξεκόψουν METEOR/SAMP/T/Κινητήρες για Drone και παροχή Software σε Τουρκικές εταιρείες 3) Μπλόκο στα κόλπα των απέναντι με την PIAGGIO 4) Αποστολή χερσαίας δύναμης της ΕΕ στη νεκρή ζώνη της Κύπρου με εντολές αντίδρασης στα επίπεδα των αντιρωσικών αντανακλαστικών. Τι όχι; #Ουκρανία #ΕΕ #Ρωσία

No tengo sitio para detallar aqui el análisis serio que he hecho sobre todo el asunto de la Plataforma digital en el proceso a Begoña Gómez. Marcas, dominios, software. Cruzando toda la información disponible con la ayuda de dos LLM. Unos me creerán. Otros no. Pero afirmo: ▶️ #PlataformaDigital #Análisis #Tecnología

Articolul analizează riscurile cibernetice și geopolitice asociate cu utilizarea de software dezvoltat de antreprenori ruși, precum cazul aplicației Passwork, care aparent este o organizație europeană, dar care are legături strânse cu FSB-ul rus, evidențiind vulnerabilitățile infrastructurii critice europene și naivitatea în abordarea suveranității tehnologice. #Europa #cibernetic #Rusia

Europa cumpără european, Rusia scrie codul!

The young Chinese robotics company Unitree has won both profits and acclaim by driving cost reductions in impressive humanoid and quadruped robots. Its ultimate ambition will depend on software breakthroughs in AI models. Read the new @bismarckanlys Brief (link below): https://t.co/2d9iYH9zmR #Unitree #Robotics #AI #CN

Compania Tornyol a dezvoltat o dronă capabilă să identifice și să elimine țânțarii în timpul zborului, folosind senzori cu ultrasunete și software de inteligență artificială, cu scopul de a reduce drastic costurile de dezinsecție. #dronă #țânțari #inteligențăartificială

O companie a inventat o dronă care identifică țânțarii și îi elimină în timpul zborului

🚨🚨 ¡La Audiencia Provincial de Madrid respalda al juez Peinado y sentará a Begoña en el banquillo de los acusados por dos delitos: malversación y tráfico de influencias en el software de la Complutense! - Por prevalerse de su condición de esposa del Presidente del Gobierno para lograr la creación de la Cátedra en la UCM y su nombramiento y por el desvío del software (desarrollado con fondos captados bajo el paraguas de la Cátedra) hacia su sociedad privada Transforma TSC S.L., y por usar para fines privados a su asistente pagada por Presidencia del Gobierno. - Cristina Álvarez Rodríguez irá a juicio ante el Tribunal del Jurado por un solo delito: Cooperadora necesaria de malversación, exclusivamente en lo relativo al desvío del software. Se le retira la imputación por tráfico de influencias (no tuvo capacidad de influir en la creación de la Cátedra). - Juan Carlos Barrabés queda fuera del juicio del Jurado: No hay indicios suficientes contra él por tráfico de influencias ni corrupción en los negocios. Pero no se archiva su causa: seguirá investigado en unas diligencias previas separadas (procedimiento abreviado) por las adjudicaciones públicas de https://t.co/qGWqD7DqbF a sus empresas, vinculadas a las cartas de apoyo firmadas por Begoña Gómez. - Se sobresee para todos el delito de corrupción en los negocios (y también la apropiación indebida y el intrusismo profesional). El tribunal considera que la captación de fondos para un proyecto académico no encaja en ese tipo penal, que exige relaciones mercantiles entre privados. - Se levantan las medidas cautelares a las dos investigadas (devolución de pasaporte, fin de la prohibición de salir de España y de las comparecencias periódicas), al no apreciarse riesgo real de fuga, pero deben permanecer localizables. Además, se repite la fase intermedia: el instructor debe dar nuevo traslado a las partes antes de la apertura formal del juicio oral. #Justicia #Corrupción #Madrid

Sono sufficientemente amico dell’Ucraina per non rischiare di essere frainteso quando scrivo di essere tra i tanti che non concordano con la rimozione di @FedorovMykhailo dal Ministero della difesa. Ho profondo rispetto per le dinamiche politiche interne di un paese sovrano, ma ritengo che questa mossa, compiuta nell’ambito di un rimpasto probabilmente necessario, rischi di causare più problemi di quanti ne risolva e di risultare incomprensibile al popolo, che, infatti, si sta già mobilitando. Si sa che all’origine dell’avvicendamento c’è lo scontro tra lo stesso Fedorov ed il Comandante in capo Oleksandr Syrsky e che gran parte delle questioni ruotano attorno alle commesse della Difesa, a loro volta collegate a due diverse concezioni della guerra. Facendo tesoro della sua esperienza da Ministro per l’Innovazione tecnologica, Fedorov ha premuto per un approccio asimmetrico e digitale. La sua filosofia parte dalla constatazione che con il costo di un singolo proiettile d'artiglieria tradizionale si possono acquistare 10 droni FPV ad alta precisione. Ha quindi spinto massicciamente per deviare fondi verso la produzione domestica di droni, guerra elettronica (EW) e software di tracciamento dati. Ha anche creato un "marketplace" digitale (DOT-Chain) dove le brigate al fronte possono ordinare direttamente i droni di cui hanno bisogno in base all'efficacia reale registrata sul campo (attraverso piattaforme di tracciamento dati come DELTA). Questo elimina la burocrazia centrale e premia i produttori ucraini più innovativi, un sistema che ha stimolato lo sviluppo tecnologico, fatto nascere centinaia di start-up e assicurato all’Ucraina un primato assoluto nel settore. Syrsky e lo Stato Maggiore ritengono che, per quanto utili, i droni non possano sostituire la potenza di fuoco pesante e la tenuta della linea di fronte che solo l'artiglieria convenzionale e i sistemi missilistici pesanti possono garantire. Va da sé che Fedorov, centralizzando presso il Ministero gli acquisti, ha sottratto ricchi appalti ad imprese storicamente vicine all’apparato militare, ma ha anche puntato tutto sulla trasparenza dei conti e sulla tracciabilità dei flussi, sbloccando fondi per 60 miliardi di grivne e diventando per questo estremamente popolare sia in patria che tra gli alleati. Fedorov era la migliore garanzia sia per i governi nazionali sia per l’UE del corretto impiego dei fondi per la difesa. Come ho scritto in un recente post, pubblicando questa stessa foto, Fedorov ha riscritto le regole della guerra. E aggiungo che è diventato anche per questo uno dei volti internazionali di un’Ucraina che vuole guardare avanti, al futuro, all’innovazione, alla trasparenza e al merito. Ha semmai commesso l’errore di sottovalutare il peso ineludibile che in un paese in guerra hanno le forze armate. Qualcosa si sta muovendo. Già ieri sera sparuti gruppi di manifestanti sono scesi in strada per contestare la scelta di Zelensky, come in una democrazia sana è giusto che accada e personalmente mi auguro di rivedere le piazze piene di gente con cartelli in mano che ricordino sempre a chi governa che il potere appartiene al popolo e che nell’interesse del popolo ogni decisione deve essere presa. Chiudo questo post con WE WILL WIN. Non perché sia necessariamente in tema, ma perché è quello che, come si vede da questo breve video, Fedorov ha scritto sulla mia bandiera. #SlavaUkraïni #Ucraina #Politica #Innovazione

El fraude electoral se hizo en el consulado colombiano de los Angeles en California. Fué denunciado ante la justicia de los EEUU por la mujer que lo denunció. A la denunciante le atentaron, dañando el software de su carro eléctrico para que se estrellara. https://t.co/bNr98u5DTE #FraudeElectoral #Justicia #Colombia

Zeci de angajați ai Meta au intentat un proces, acuzând compania că a folosit un software bazat pe inteligență artificială pentru concedieri abuzive, vizând în special persoanele cu dizabilități și cele aflate în concediu medical, ceea ce ar încălca legile anti-discriminare. #procesMeta #concediereabuzivă #inteligentaartificială

Proces colectiv al angajaților împotriva Meta. Compania lui Zuckerberg ar fi utilizat AI ca să-i concedieze abuziv
Novinky 6d

Německo zakoupí pro Ukrajinu 50 tisíc dronů Shrike vyráběných ukrajinskou firmou SkyFall, financovaných americkým softwarem, což představuje investici přibližně 90 milionů eur a součást širšího plánu na dodání celkem 100 tisíc dronů pro ukrajinské síly ze strany různých západních vlád. #drony #Ukrajina #Německo

Německo pro Ukrajinu kupuje 50 tisíc dronů

Portugal, Cobaia da Europa “Onde a Comissão Europeia manda, o PRR paga e o professor corrige — sem saber ao certo o quê” Há professores que descrevem, nas redes sociais e em conversas de sala de professores, uma sensação nova e desconfortável: a de serem avaliados enquanto avaliam. Plataformas de correcção digital que registam o tempo gasto em cada resposta, sistemas que sinalizam quem corrige "devagar", classificadores que nunca souberam, até agora, que o seu próprio ritmo de trabalho estava a ser medido. Ninguém lhes explicou, com clareza, quem vê esses números, para onde vão, nem que decisão deles depende. O caso não é anedota isolada. É o retrato mais fiel do que se tornou a avaliação nacional depois da entrada em cena do PRR: 300 mil exames digitalizados numa plataforma incapaz de fazer coincidir a primeira página com a segunda, que já convocou matemáticos para classificar provas de línguas, e que apaga respostas para segundos depois, fazer surgir outras no lugar. A razão para tantos erros está no próprio desenho do sistema. Já não é um professor a pegar no exame de um aluno, do princípio ao fim, a lê-lo, a perceber o seu raciocínio e a atribuir-lhe uma nota que consegue explicar. O exame foi despedaçado em itens — cada pergunta separada das outras — e distribuído por vários professores diferentes, cada um a "despachar" apenas um pedaço, de muitos alunos ao mesmo tempo, como numa linha de montagem em que ninguém vê o carro completo, só aperta o seu parafuso. Por isso já não se corrige: classifica-se. E há uma consequência que devia incomodar-nos mais do que incomoda: como o trabalho passa todo dentro da plataforma, o sistema regista, item a item, quanto tempo cada professor demora a decidir — um cronómetro sobre o trabalho docente que nunca existiu na correcção em papel, e que serve tanto para pressionar quem "vai devagar" como, mais cedo ou mais tarde, para ensinar uma máquina a fazer o mesmo. Um aluno pode aceitar uma nota sem que ninguém — nem sequer um único professor — tenha visto o seu exame por inteiro e lhe consiga explicar o erro? Chama-se a isto modernização. Devia chamar-se-lhe, com rigor, uma forma de controlo digital sobre o próprio corpo docente, feita sem consentimento informado de quem nele trabalha. Vamos aos números reais, porque aqui a realidade já é suficientemente grave sem ser preciso exagerar nada. Foram entregues 7,1 milhões de euros a empresas privadas do sector tecnológico para digitalizar cerca de 300 mil provas e distribuí-las pelos correctores. Desde 2023, o antigo Instituto de Avaliação Educativa assinou 16 contratos ligados à digitalização das provas, num total de cerca de 7,1 milhões de euros, a que acresce ainda o IVA. Ao longo de uma década, esse instituto — entretanto renomeado — distribuiu 11,35 milhões de euros por 126 contratos com diferentes empresas tecnológicas, um valor bem mais amplo, que cobre equipamento, segurança informática e consultoria em geral, não só a digitalização dos exames. O maior contrato de todos nem sequer é para o sistema que está a falhar agora: em Julho de 2025, a Axians, do grupo francês Vinci, assinou com o instituto um contrato de cerca de 1,49 milhões de euros, financiado pelo PRR, para desenvolver uma nova plataforma que só deverá entrar em funcionamento em 2027. Convém dizer isto sem rodeios: o dinheiro do PRR não é uma prenda — é um empréstimo, com juros, que os portugueses pagarão durante anos, como sabem bem as populações de Boticas ou do Fundão, habituadas a outras promessas de "transição" feitas em nome de fundos europeus. E é aqui que a história ganha contornos quase cómicos, se não fosse trágica. A plataforma que hoje corrige — ou tenta corrigir — os exames não é a tal plataforma nova e cara. É gerida pela Blat – Creative Powerhouse, uma microempresa lisboeta com apenas catorze funcionários e uma facturação anual abaixo dos 580 mil euros, que regista só dois contratos públicos com o instituto, num valor total de cerca de 49 mil euros. O próprio ministro da Educação disse que esta colaboração vinha desde 2018 — só que a Blat, tal como existe hoje, nem sequer existia nessa altura: nasceu em 2020, como agência de comunicação chamada Antebellum, e só passou a chamar-se Blat em 2022. A empresa que assinou o contrato de 2018 tinha outro nome e outro número de identificação fiscal — uma empresa diferente. Ou seja: nem o próprio Ministério consegue explicar, com clareza, há quantos anos e com quem trabalha, quando falamos da peça mais crítica de todo o sistema. Vale a pena explicar, em palavras simples, uma confusão que ajuda a perceber o caos: há, na verdade, dois sistemas diferentes envolvidos. Um é a plataforma que recebe os ficheiros digitalizados e os distribui pelos professores — desenvolvida internamente, foi aqui que apareceram os erros mais visíveis, como folhas de continuação cortadas e itens trocados entre alunos. O outro é a plataforma onde os professores efectivamente classificam as respostas, criada internamente em 2016 e depois entregue à Blat para ser desenvolvida em sucessivas versões. O problema é que esse sistema nasceu pensado para um universo bem mais pequeno e totalmente digital — não para pegar em 300 mil exames feitos em papel, digitalizá-los à pressa e distribuí-los da noite para o dia. É como pedir a uma bicicleta de cidade que aguente uma corrida de camiões: em algum momento, parte. Numa das plataformas foi ainda identificada uma falha de segurança que obrigou a suspendê-la temporariamente, com a consultora Deloitte chamada às pressas para ajudar a resolver o problema — o mesmo tipo de problema que, no ano anterior, já tinha aparecido num projecto-piloto com 20 mil provas de Filosofia, ignorado nessa altura pelo Ministério. É como pedir a alguém que aprenda a conduzir num Fórmula 1, em auto-estrada, à noite, sem faróis — e depois espantarmo-nos com o acidente. A pressa não é acidental: é política. E a pergunta que ninguém faz em voz alta é porque foi Portugal, e não a Alemanha ou a França, o país escolhido para essa auto-estrada. Não deixa de ser revelador que, segundo relatos vindos de dentro do próprio ensino privado de topo, seja precisamente entre os filhos das classes dirigentes que esta tecnologia tende a ser mantida a maior distância — colégios onde a manhã ainda começa com leitura e silêncio, e não com um ecrã. Fica a pergunta, mais do que a certeza: quem decide impor esta tecnologia aos filhos dos outros, hesitaria em impô-la aos seus? A resposta institucional está nos próprios documentos da Comissão Europeia, que descrevem Portugal como "ambiente ideal para testes de escala" — o mesmo epíteto que já nos coube com o Cartão do Cidadão, a e-factura, a e-saúde e os pilotos de voto electrónico. Somos, há muito, o aluno aplicado da turma europeia: aceitamos depressa, resistimos pouco, temos infra-estruturas montadas e sindicatos menos combativos do que os alemães ou os franceses. É a mesma lógica que, no século XVIII, levou Pombal a reformar o ensino português com uma pressa iluminista que atropelou tradições inteiras; a diferença é que Pombal queria formar cidadãos, e o PRR quer, sobretudo, treinar algoritmos. Convém dizer isto com clareza, porque a expressão "inteligência artificial" faz-nos baixar a guarda crítica, como se estivéssemos perante um destino inevitável. Não é. Esta tecnologia não é inteligente — é estatística aplicada a milhões de respostas humanas — nem é artificial: depende de trabalho humano massivo e mal pago, de quem digitaliza à mão, de quem classifica, de quem fornece, sem saber, os dados que a alimentam. Há, nesta cadeia, uma inversão que raramente se nomeia: os mesmos professores e alunos cujo trabalho serve de matéria-prima para treinar os sistemas são também aqueles a quem depois se pede que confiem nesses sistemas para os avaliar. Paga-se a mesma pessoa duas vezes menos — uma vez em salário, que não aumenta, outra em autonomia, que diminui. Estudos de neurobiologia, de psicologia e inquéritos da OCDE dizem todos a mesma coisa, por outras palavras: quanto mais deixamos a máquina pensar por nós, menos o nosso próprio cérebro trabalha — e a concentração, a memória e o raciocínio complexo, que a escola devia treinar, ficam mais fracos. Paulo Freire já dizia, décadas antes de haver escolas "digitais", que ensinar não é despejar matéria na cabeça de alguém, mas ajudar esse alguém a aprender a pensar sozinho. Uma escola obcecada em medir a velocidade de correcção faz exactamente o contrário. Gert Biesta, um pedagogo mais recente, acrescenta algo importante: educar é sempre arriscado, porque lida com pessoas — livres, imprevisíveis, diferentes umas das outras — e é esse risco, essa imprevisibilidade, que faz da educação, e não um treino mecânico. Uma escola que tenta eliminar esse risco com algoritmos não está a melhorar a educação: está a destruí-la. E fica um aviso simples: quando um aluno pensa menos, não perde só ele — perdemos todos, porque o conhecimento que a humanidade partilha só cresce quando cada nova geração pensa por si. Nem é como se o resto da Europa tivesse aceitado isto sem resistência. Não existe, é preciso dizê-lo com honestidade, uma decisão única e europeia a travar de vez a avaliação digital — mas há factos concretos, e verificáveis, de resistência jurídica e institucional. Na Alemanha, uma associação de defesa de direitos digitais processou universidades pelo uso de software de vigilância em exames online, e a Baviera chegou a proibir por lei o reconhecimento facial e a análise automática de comportamento na correcção de provas, por considerar essas técnicas desproporcionadamente intrusivas. Em França, a autoridade de protecção de dados exige, desde 2023, que as escolas ofereçam sempre uma alternativa presencial a quem não quiser ser vigiado digitalmente num exame. E no Parlamento Europeu chegou mesmo a ser pedida, formalmente, uma investigação à privacidade destas ferramentas de vigilância educativa. Não é uma recusa em bloco, mas é o oposto do silêncio que se vive em Portugal: é debate público, é litígio, é regulação a travar excessos antes de eles se instalarem. Em Portugal, esse debate mal chegou a existir. Nem a maioria dos partidos com assento parlamentar, nem a generalidade dos sindicatos de professores, questionaram publicamente o modelo em si — a divisão do exame em itens, a substituição da correcção pedagógica por uma simples classificação, a monitorização do tempo de trabalho docente. Discutiu-se a incompetência da execução, não a legitimidade do desenho. É uma diferença que parece técnica e é, na verdade, política: uma coisa é exigir que um sistema mau funcione melhor, outra é perguntar se aquele sistema devia sequer existir. Nas redes sociais, longe dos comunicados oficiais, foi de professores e não dos meios do costume que veio a onda de testemunhos sobre os erros dos exames — enquanto o ministério, por algum tempo, insistiu em desvalorizá-los. A pressão política acabou por obrigar a mais do que palavras: o sindicato de professores Fenprof pediu directamente a demissão do ministro da Educação, o Bloco de Esquerda propôs uma comissão parlamentar de inquérito para apurar quem desenvolve e gere a plataforma e com que dinheiro do PRR, e até um pedido de debate urgente do Chega chegou a ser recusado pelo presidente do Parlamento. Perante o caos, o ministro autorizou ainda meio milhão de euros extra para tentar estabilizar o sistema em pleno processo de correcção — dinheiro gasto às pressas para apagar um incêndio que, no fundo, resultou de anos de decisões apressadas. Para muitos desses professores, o problema não é apenas a pressa: é o próprio modelo — descritores simplificados, perguntas fechadas, uma avaliação pensada para ser lida por uma máquina antes de ser lida por um ser humano. Não escrevo isto para condenar a tecnologia em si, nem os professores que, sem alternativa, hoje classificam aquilo que a plataforma lhes atribui. Escrevo-o porque um país que aceita ser laboratório sem perguntar o preço do ensaio acaba sempre a pagar a factura duas vezes: uma em dinheiro do PRR, outra em confiança perdida na escola pública. Da próxima vez que o seu filho, ou o filho de um amigo, receber uma nota de exame que pareça estranha, vale a pena perguntar não só se a resposta estava certa — mas quem, ou o quê, a leu primeiro. #PRR, #educação, #digitalização, #inteligência artificial, #vigilância digital, #Portugal, #União Europeia, #professores, #exames nacionais, #Paulo Freire, #Gert Biesta

Il Post 7d

Secondo un articolo di Adweek, alcuni editori e una grande piattaforma digitale stanno considerando di rinunciare alla indicizzazione da parte di Google a causa delle problematiche legate all'uso dei contenuti da parte dei software di intelligenza artificiale di Google, che riduce il traffico verso i siti giornalistici senza fornire compensi per l’utilizzo dei loro contenuti. #Google #intelligenzaartificiale #editoria

Sarebbe grossa

"Religion is like software: both produce ideas and rules instead of physical products, they have goals they translate into repeatable instructions focused on shaping human psychology and behavior, they have version control (anti-heresy) and forks (new sects), they optimize the #ReligionAsSoftware #IdeasAndRules #HumanBehavior #Nocountrycodesarepresentinthetweet.

Der in München ansässige Drohnen- und Softwarehersteller Helsing hat in einer jüngsten Finanzierungsrunde 1,8 Milliarden Dollar eingeworben, um seine KI-gestützten Technologien zu entwickeln und den etablierten Rüstungsunternehmen Konkurrenz zu machen. #Helsing #Drohnen #Rüstungstechnologie

Rüstung: Investoren überschütten Drohnenhersteller Helsing mit Geld

Germania a decis să finanțeze achiziția a 50.000 de drone de atac pentru Ucraina, în cadrul unui contract de 90 de milioane de euro, care include drone first-person-view Shrike fabricate de SkyFall și echipate cu software de la Auterion, subliniind astfel importanța acestora ca instrumente esențiale în conflictul ucrainean. #Germania #drone #Ucraina

Germania finanțează zeci de mii de drone de atac pentru Ucraina. Detalii din contractul de 90 de milioane de euro

Guten Morgen, Deutschland. Wer ist eigentlich schuld am Niedergang der deutschen Autoindustrie? Gut bezahlte Industriearbeitsplätze verschwinden, Gewerbesteuereinnahmen brechen ein. Der Wohlstand sinkt. Es ist eine Kombination aus zerstörerischer Regulierung und überheblichem Managementversagen. Die EU zwang die Autohersteller durch die CO₂-Flottengrenzwerte zur Entwicklung von Autos, die niemand kaufen wollte. Unausgereifte und schlechte E-Autos wurden überhastet auf den Markt gebracht. Erfolgreiche Modellreihen mussten eingestampft werden. Mit der Abgasnorm Euro 7 verteuerte die EU die Autoproduktion erneut. Es geht nicht mehr nur um klassische Motorabgase, sondern erstmals auch um Feinstaubemissionen durch Bremsen- und Reifenabrieb. Dies betrifft alle Fahrzeuge – auch Elektroautos, die aufgrund ihres schweren Akkubauchs beim Bremsen und Anfahren oft sogar mehr Reifenabrieb erzeugen. Die technische Umrüstung treibt die Entwicklungskosten pro Fahrzeug massiv in die Höhe, was besonders Kleinwagen unrentabel macht. Als ob das nicht schon genug wäre, schwebt eine große Todesdrohung über der Branche: Die EU hat beschlossen, dass ab 2035 die CO₂-Emissionen von Neuwagen um 100 % sinken müssen. Das bedeutet das faktische Aus für klassische Benzin- und Dieselmotoren. Die Autohersteller haben nun das Problem, dass auf Kredit errichtete Fabriken für Verbrenner obsolet werden, obwohl sie eigentlich noch voll funktionsfähig sind. Die EU vernichtet ganz bewusst einen Teil des industriellen Produktionsapparates. Sie verordnet der Industrie eine Transformation, die schlichtweg nicht möglich ist. Lösung für Deutschland: Den europäischen Regulierungswahnsinn beenden! Insbesondere Volkswagen und Mercedes wurden lange Zeit von einer überheblichen Managementelite geführt, die ignorant und den neuen Wettbewerbern intellektuell unterlegen war. Sinnbildlich dafür steht ein Vorfall aus dem Jahr 2017: Bei einer Podiumsdiskussion der Passauer Neuen Presse verlor der damalige VW-Chef Matthias Müller im Oktober 2017 sichtlich die Fassung, als er auf Elon Musk und Tesla angesprochen wurde. Müller lästerte damals unter dem Gelächter des Publikums und bezeichnete Tesla spöttisch als Weltmeister im Ankündigen, der im Gegensatz zu Volkswagen kaum Autos auf die Straße bringe. Heute wissen wir: Müller hat überhaupt nicht kapiert, woran Tesla arbeitet – nämlich an einer hochskalierten Produktion eines E-Autos, die notwendig ist, um die Herstellungskosten abzusenken. Auch Dieter Zetsche verstand die strategische Bedeutung nicht. Daimler war einst mit 9,1 % an Tesla beteiligt. Dieter Zetsche stieß 2014 alle Anteile ab. Hauptgrund: Reine Bilanzkosmetik, damit das Mercedes-Management einen guten Quartalsbericht präsentieren konnte. Mit solchen kurzsichtigen Manövern zerstört man die strategische Zukunft von Konzernen. 2017 noch lachte Matthias Müller Tesla aus. 2020 realisierte dann der neue VW-Chef Herbert Diess schmerzhaft, wie weit Tesla bei der Software voraus war. Die Softwaretochter Cariad wurde gegründet. Was Elon Musk mit einem kleinen Team von hochtalentierten Entwicklern gelang, wurde für Volkswagen zu einem totalen Desaster. Die Volkswagen-Manager hatten keine Ahnung von Softwareentwicklung, und Tausende Entwickler scheiterten an einfachen Aufgaben. Der neue VW-CEO Oliver Blume musste dann letzten Endes eingestehen, dass Volkswagen das Software-Problem nicht allein lösen kann. Es gibt noch viele weitere Ursachen für den Niedergang der deutschen Autoindustrie. Zum Beispiel die Macht der Gewerkschaften und Betriebsräte sowie die deutschen Arbeitsschutzgesetze. Dazu später mehr… #Autoindustrie #Deutschland #EURegulierung