Search

🚨🚨 SPOEDVERGADERING VANAVOND! 🚨🚨 📅 Vanavond – maandag 14 september 🕗 20:00 uur 📍 Lamperse Hei, Lamperen 14, Wanroij 🔥 MORGEN IS HET D-DAY! 🔥 Morgen, op Prinsjesdag, moet het gaan gebeuren. Het is erop of eronder! #Prinsjesdag #Vergadering #Wanroij

(Volume aan) Ik moest gisteren ONDER POLITIEBEGELEIDING de Tweede Kamer betreden. Het pand was beklad en geblokkeerd. Ze hadden zélfs de vergadering verstoord! Een inbreuk op het democratische proces. Maar het ergste is nog…. https://t.co/cQHoVEUMFV #Democratie #Politiek #TweedeKamer

Dilan Yeşilgöz-Zegerius van de VVD en het "Kabinet Jetten", neemt de komende dagen deel aan een digitale vergadering met Oekraïne en ander landen. Je gelooft het niet, Oekraïne wil (al)weer geld hebben! Terwijl bij de eigen Nederlandse burgers het water tot aan de lippen staat, zal ze weer honderden miljoenen euro's gaan doneren aan de schurkenstaat Oekraïne! Het "kabinet Jetten" van D66, VVD, CDA en PRO heeft geen nekel interesse in het welbevinden van de eigen bevolking! #Oekraïne #Nederland #politiek

Column: Als Hugo gaat praten, rollen de koppen: Max von Kreyfelt Wanneer Hugo de Jonge werkelijk gaat praten, zou het zomaar kunnen dat ze bij Binnenlandse Zaken alvast verhuisdozen bestellen. Niet voor Hugo. Voor de mensen die achter de schermen jarenlang deden wat in Den Haag zo elegant communicatie heet, maar wat steeds vaker verdacht veel lijkt op regie van beeldvorming, informatie en politieke schade. De coronaverhoren zijn daarom interessanter dan de vraag of Hugo zich een appje uit 2020 nog kan herinneren. De echte vraag is: wie organiseerde het systeem rond de minister? Want een minister verzint niet iedere ochtend zelf welke journalist moet worden bijgepraat, welke Kamervraag gevaarlijk is, welke formulering politiek bruikbaar blijft en welke informatie beter nog even door de bestuurlijke wasstraat kan. Daar bestaan afdelingen voor. Communicatieafdelingen, woordvoerders, strategen, beleidsdirecties en ambtenaren die precies weten dat informatie macht is. Geef de Kamer alles en je hebt democratie. Geef haar precies genoeg en je hebt politiek management. En dáár kan Hugo gevaarlijk worden. Want De Jonge kent het apparaat. Hij kent de vergaderingen, de telefoontjes, de appgroepen, de ambtelijke lijnen en de mensen die hem adviseerden over wat hij moest zeggen, wanneer hij moest zwijgen en hoe een probleem moest worden verpakt. Zolang hij zegt: “Dat herinner ik mij niet”, slaapt bestuurlijk Den Haag uitstekend. Maar stel dat hij zich ineens dingen gaat herinneren. Wie gaf opdracht? Wie wist ervan? Wie adviseerde wat? Wie hield informatie tegen? Wie bepaalde de communicatiestrategie? Wie besloot dat politieke schade belangrijker was dan maximale openheid? Dan verandert een verhoor plotseling in een estafette van verantwoordelijkheid. Hugo wijst naar een directeur-generaal. Die wijst naar een beleidsdirectie. De beleidsdirectie wijst naar communicatie. Communicatie verwijst naar de politieke leiding en voordat de koffie koud is, blijkt iedereen slechts uitgevoerd te hebben wat iemand anders vermoedelijk bedoeld had. Het bekende Haagse perpetuum mobile: verantwoordelijkheid wordt eindeloos doorgegeven zonder ooit ergens aan te komen. Daarom zou een werkelijk sprekende Hugo interessanter zijn dan honderd uur parlementaire reconstructie. Niet omdat daarmee automatisch strafbare feiten zijn bewezen. Wel omdat eindelijk zichtbaar kan worden hoe de bestuurlijke machine achter de politieke façade functioneerde. De minister was het gezicht. Maar achter ieder gezicht stond een apparaat. En misschien is dat wel de grootste angst in Den Haag: niet dat Hugo de Jonge wordt ontmaskerd, maar dat hij besluit zichzelf te redden door precies te vertellen wie hem hielpen Hugo de Jonge te zijn. Dan rollen misschien niet onmiddellijk de koppen. Maar bij de intrigeafdelingen kunnen ze voor de zekerheid alvast hun appgeschiedenis wissen. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #HugoDeJonge #Politiek #Democratie

Drones are changing the battlefield rapidly. That is why I had a meeting with @TerraDroneHQ, a global player in industrial drones, drone traffic management, and defense technology at the @BelgiumEmbJapan. Through the Antwerp-based Unifly, the group is already well established in our country. Now they want to... (translated)

Wat hebben die klojo’s van de EU nu weer uitgevonden? Vanaf februari 2027 moet je met je eigen pot naar de frituur kunnen. De friturist moet het toelaten, mag daar geen meerprijs voor vragen en moet ook nog duidelijk aangeven dat het kan. Nee het is geen late 1 april grap 😂 En eigenlijk is die pot de perfecte samenvatting van Europa geworden. De grote problemen krijgen ze niet opgelost, dus regelen ze de kleine dingen maar kapot. Energie onbetaalbaar? Moeilijk. Industrie die wegtrekt? Complex. Concurrentiekracht die achteruitboert? Daar komt een plan voor. Migratie? Nog een pact. Begrotingen ontsporen? Volgende vergadering. Maar uw frieten? Geregeld. Daar blijkt die Europese daadkracht plots ongekende hoogtes te bereiken. Het gepeupel mag Tupperware beginnen meesleuren en de friturist krijgt de praktische zever cadeau. Is dat potje proper? Hittebestendig? Groot genoeg? Waar moet de saus? Hoeveel is een grote friet in een halve kookpot? Probeer dat circus vrijdagavond maar eens met een rij tot buiten. Een frituur werkte nochtans perfect: vaste verpakking, vaste portie, vullen, meegeven, volgende. Maar blijkbaar was dat nog een stukje van het dagelijkse leven waar Brussel zijn vingers niet tussen had gekregen. En natuurlijk mag het niets extra kosten. Geniaal systeem: Europa bedenkt de verplichting, de zelfstandige krijgt de kosten en de burger krijgt de gedragsles. Brussel houdt het groene vinkje. En terwijl Europa zichzelf feliciteert met de zoveelste overwinning op het klimaat, staat ergens een friturist met Gerda haar afgewassen spaghettipot in zijn handen. Europa staat aan de afgrond maar de curryworst zit circulair 🤡 #EU #beleidsvorming # voedselveiligheid

Ik ben momenteel in Nederland. En ik hou van Nederland. Het is mijn geboorteland en zal altijd mijn oorspronkelijke thuisland blijven. Ik heb wat oude locaties opgezocht waar ik vroeger veel kwam, liep zelfs door de straat langs het huis waar ik geboren ben. En dat doet iets met je, zeker naarmate je ouder wordt. Misschien is het een beetje nostalgie maar ik hou steeds meer van 'oude dingen'. Natuurlijk waren er toen ook negatieve dingen maar naarmate de tijd verstrijkt vervagen die en blijven de mooie gedachtes over. Maar er is ook het Nederland wat verstikkend is voor mij. Regelmatig gekmakend. Regeltjes, voorschriften, gebod en verbod tot en met. Morele oordelen over alles, een doodziek mediakartel die allemaal dezelfde eenzijdige onzin produceren. Een land van stilstand, achteruitgang zelf. Een land waar technologische hoogstandjes zoals een Afsluitdijk of een Oosterscheldekering in de huidige tijd niet meer zouden kunnen. Vergunningen, procedures, stikstof, eindeloze vergaderingen. Een land waar je als jongere simpelweg geen woning meer kunt krijgen. Een land waarin het hele bestuurlijke klimaat is vergeven van één bepaalde ideologie. Een land waarin vissers en boeren, die bekend staan als de beste ter wereld, worden weggepest. Nee, dat deel van Nederland mis ik niet als ik een groot deel van de tijd elders woon. Nog niet zo lang geleden was ik in Texas. Texas is groot, groter, grootst. Maar niet alleen in oppervlak, ook in ambitie en ondernemerschap. En in vrijheid. Het voelt letterlijk bevrijdend om daar rond te rijden. Daar kunnen en gebeuren nog dingen, daar is vooruitgang. Is alles daar perfect? Nee, natuurlijk niet. Maar er heerst een 'Can Do' mentaliteit die mij enorm aanspreekt. Waar het in Nederland vooral een kwestie is waarom dingen niet kunnen, is het verfrissend om te zien dat er gelukkig nog enorm veel plekken op de wereld zijn waar dingen wél kunnen. En dat geeft mij hoop. En dan is het prima om regelmatig 'even' toerist te zijn in eigen land. En de mooie dingen te ervaren. De mooie natuur die er nog steeds is. De prachtige historische plaatsjes in Nederland. De oude bekenden die je weer even bezoekt. Tot het onvermijdelijke punt komt dat ik me weer ga ergeren aan alle bullshit. Dan weet ik: het is weer tijd om te vertrekken. Naar vrijere oorden, waar ik beter op mijn plek zit. Ik ben dankbaar dat ik die mogelijkheid heb. #Nederland #Nostalgie #Vrijheid

Het verstoren van een raadsvergadering is een misdrijf. artikel 144 Wetboek van Strafrecht bepaalt dat het door geweld of bedreiging met geweld verhinderen of verstoren van een vergadering van een vertegenwoordigend orgaan een gevangenisstraf van maximaal negen jaar oplevert. Het is een aanslag op de democratie en daarmee de rechtsstaat. Als je dat al niet meer wil vervolgen, kun je beter inpakken. #Democratie #Rechtsstaat #Wetgeving

Column: Wie heeft baat bij de complotdenker? Lisa Loeb is comédienne. Samen met Daniël Paarlberg onderzoekt ze complottheorieën. Ze maakten een podcast, schreven een boek en schuiven aan om uit te leggen waarom mensen erin geloven. Een comédienne als expert. Prachtige ontwikkeling. Vroeger onderzocht een journalist een mogelijk complot. Tegenwoordig legt een comédienne uit waarom u denkt dat er een is. Maar misschien onderzoeken we de verkeerde mensen. Wie heeft eigenlijk belang bij het begrip complotdenker? De burger alvast niet. Die promoveert van iemand met een vervelende vraag tot onderzoeksobject. Stel dat iemand vermoedt dat de overheid informatie achterhoudt. Vroeger dacht een journalist: interessant, laten we die overheid onderzoeken. Nu luidt de vraag: waarom wantrouwt deze burger de overheid? Een subtiel verschil. De overheid verdwijnt uit de verhoorkamer en de burger mag plaatsnemen. Psychologen, sociologen en desinformatie-experts leggen uit hoe angst, onzekerheid en sociale media burgers rare dingen laten denken. Wat de overheid precies heeft uitgespookt, komt later wel. Misschien. Voor instituties is dit comfortabel. Overheden hebben gelogen. Bedrijven verzwegen belangen. Banken manipuleerden. Farmaceutische bedrijven zijn veroordeeld wegens misleiding. Politici hielden informatie achter. Daarom hadden we ooit onderzoeksjournalisten. Watergate begon tenslotte niet met een symposium over mensen die Nixon wantrouwden. Nu hebben we het woord complotdenker. Een schitterende uitvinding. Je hoeft een verdenking niet te weerleggen. Je kunt eerst degene die haar uitspreekt classificeren. Reptielen. 5G. WEF. Corona. Farma. Geheime diensten. Alles in dezelfde grabbelton en flink schudden. De krankzinnigheid van het ene verhaal besmet de geloofwaardigheid van het andere. Zo ontstaat een industrie die niet onderzoekt of instituties de waarheid spreken, maar waarom burgers eraan twijfelen. Wie profiteert daarvan? Iedere machthebber die liever over wantrouwen praat dan over de oorzaak ervan. Dat betekent niet dat Loeb en Paarlberg door iemand zijn gestuurd. Daar is geen bewijs voor. Bovendien levert die beschuldiging vermoedelijk aflevering 61 van De Complottenpiramide op. Niemand hoeft opdracht te geven. Een goed frame werkt vanzelf. Talkshows nemen het over. Universiteiten onderzoeken het. Beleidsmakers spreken over desinformatie. En de journalistieke vraag verandert. Niet meer: wat doet de macht? Maar: waarom vertrouwt u de macht niet? Daarmee hebben we het perfecte complot gevonden. Geen geheime vergaderingen, duistere genootschappen. Geen enveloppen onder tafel. Alleen de consensus dat vooral degene met argwaan nader onderzocht moet worden. En als hij blijft volhouden? Dan hebben we gelukkig altijd nog een comédienne om uit te leggen wat er met hem aan de hand is. De macht kan blijven zitten. De burger ligt inmiddels op de sofa. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #complottheorieën #wantrouwen #desinformatie

De selectieve blindheid van Sharon Dijksma Toen ik las dat de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma bewust geen aangifte deed van de bestorming van de raadszaal door Pro-Palestina-demonstranten en Extinction Rebellion-aanhangers, dacht ik even: dit is het zoveelste voorbeeld van bestuurders die wegkijken, onderdeel van de selectieve rechtsstaat waarin wij inmiddels lijken te leven. Maar toen raadslid @yvonne_hessel wél aangifte deed, de @politie onderzoek instelde, het dossier naar @Het_OM stuurde en dat dossier daar vervolgens simpelweg 'zoekraakte', kreeg ik toch het sterke vermoeden dat er meer speelde. U denkt misschien: wat slordig dat zo'n dossier zoekraakt. En dat is zonder meer het geval. Dit is ambtelijke nalatigheid en onzorgvuldigheid met een hoofdletter. Maar wanneer u iets verder uitzoomt, ziet u misschien iets anders. Iets wat veel zorgelijker is dan slordigheid alleen. Het gaat namelijk om een patroon. Een patroon waarin ordeverstoorders die de bestorming van een democratische instelling tot politiek instrument maken, opvallend vaak op begrip of terughoudendheid van de overheid kunnen rekenen. Dijksma, als hoofd van de driehoek burgemeester, politie en Openbaar Ministerie, zei over de mogelijke celstraffen tot vier jaar: ‘Ik geloof niet dat er iemand is die dat hen wil aandoen.’ Maar dat is een opmerkelijke uitspraak voor een burgemeester. In een goed functionerende rechtsstaat bepaalt namelijk de rechter welke straf passend is, niet de burgemeester. En toch is dat precies de indruk die achterblijft. De ordeverstoringen in de raadszaal bleven zonder strafrechtelijke gevolgen, terwijl die daarbuiten wél werden aangepakt. En nu blijkt dat het dossier van de enige serieuze aangifte spoorloos is verdwenen? Ik zal hier niet beweren dat Dijksma deze aangifte persoonlijk achter een archiefkast heeft gegooid of door de papierversnipperaar heeft gehaald, daarvoor ontbreekt ieder bewijs. Maar de timing, de eerdere bewuste keuze om geen aangifte te doen en de uitspraak over celstraffen maken de geur van een beerput onmiskenbaar. En die beerput stinkt naar de morele rot van een burgemeester die kennelijk de grens tussen protest en intimidatie laat vervagen wanneer de daders de 'juiste' ideologie aanhangen. De bestormers van de Utrechtse raadszaal zijn geen argeloze activisten. Zij hangen het gedachtegoed aan van een terreurorganisatie die op 7-oktober 2023 een barbaarse pogrom uitvoerde: vrouwen verkrachtte, baby’s vermoordde, families levend verbrandde en gijzelaars meesleepte de donkere tunnels onder Gaza in. Zij maken democratische vergaderingen onmogelijk en verwachten vervolgens dat de overheid hen met fluwelen handschoenen behandelt. En Dijksma wekt op zijn minst de indruk dat daarvoor opvallend veel begrip bestaat. Vergelijk dit even met hoe dezelfde bestuurders reageren wanneer boeren, coronademonstranten of andere burgers, die niet binnen het gewenste ideologische kader passen, de openbare orde verstoren. Dan is de rechtsstaat opeens keihard, celstraffen geen taboe en de dossiers liggen prompt bovenop de stapel. In dit geval verdwijnt een aangifte in de verstikkende mist van de bureaucratie. Wie deze gebeurtenissen naast elkaar legt, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat hier meer speelt dan louter bureaucratische slordigheid: het is een keuze. Een keuze die een duidelijke boodschap afgeeft: als je de ideologie van de Palestijnse zaak omarmt, inclusief de ontkenning van Israëls bestaansrecht en de verheerlijking van 7-oktober, dan mag je de raadszaal bestormen zonder consequenties. Terwijl Dijksma zich presenteert zich als hoedster van de openbare orde en de rechtsstaat faciliteert zij kennelijk een climate of impunity voor wie de democratische instituties ondermijnt onder het mom van ‘klimaat’ of ‘Palestina’. Zij creëert daarmee precies de condities waaronder de extremisten kunnen floreren, als zwarte schimmel tegen een vochtige binnenmuur. Deze extremisten krijgen namelijk de zekerheid dat de staat niet zal optreden. En die constatering is vernietigend. Niet alleen voor de geloofwaardigheid van het Utrechtse gemeentebestuur, maar voor de rechtstaat, voor het fundamentele principe dat de wet voor iedereen geldt, dat iedereen voor de wet gelijk is. Zij spreekt over proportionaliteit terwijl zij de realiteit van intimidatie, de intenties van de activisten en de consequenties voor de democratie negeert. Dat is geen zorgvuldige afweging. Dat is selectieve blindheid. En het is vernietigend voor het vertrouwen in de rechtstaat. #Rechtsstaat #Democratie #Activisme

De Amerikaanse delegatie heeft de vergadering van de VN-Veiligheidsraad verlaat als reactie op scherpe kritiek van Frankrijk over hun stemgedrag tegen de herbenoeming van de VN-mensenrechtenchef Volker Türk, waarbij Frankrijk de VS in een rijtje plaatst met landen als Noord-Korea en Rusland. #AmericaAlone #Mensenrechten #VN

Column: In Brussel is verliezen een bijzondere vorm van winnen De burger denkt nog altijd primitief. 314 tegen. 276 voor. Dus: verworpen. Brussel denkt gelukkig op een hoger niveau. Daar kan 314 tegen 276 betekenen dat de tegenstanders hebben verloren. Niet omdat er verkeerd is geteld. Integendeel. Er is juist buitengewoon zorgvuldig geteld. Alleen blijkt dat in de Europese democratie niet uitsluitend de stemmen tellen, maar ook de stemmen die niet zijn uitgebracht. Dat is bestuurlijke innovatie. Het ging om de tijdelijke Europese regeling die online diensten toestaat privécommunicatie vrijwillig te scannen op materiaal van seksueel kindermisbruik, door critici Chat Control 1.0 genoemd. Een gevoelig onderwerp dus, waarbij privacy en de bestrijding van ernstig misbruik tegenover elkaar staan. De afwezige parlementariër hoeft niet eens meer aanwezig te zijn om politieke betekenis te hebben. Zijn lege stoel doet het werk. De onthouder eveneens. Wie zwijgt, kan door de procedure worden ingelijfd bij een uitkomst waarvoor hij nooit heeft gestemd. Je moet er maar op komen. Volgens het aangehaalde verslag strandden 314 tegenstemmen omdat voor verwerping of wijziging een absolute meerderheid van alle 720 Europarlementariërs nodig was. De magische grens lag dus bij 361. Het voorstel bleef overeind. Formeel zal het allemaal kloppen. Dat is tegenwoordig de favoriete verdediging van macht. De toeslagenaffaire was ook jarenlang keurig georganiseerd. De coronamaatregelen kwamen eveneens met nota’s, regelingen en juridische adviezen. Iedere bestuurlijke ontsporing begint tegenwoordig met een pdf waarin staat dat de procedure zorgvuldig is gevolgd. En daar zit het werkelijke probleem. Democratie is langzaam veranderd van een beginsel in een gebruiksaanwijzing. Wie de gebruiksaanwijzing beheerst, hoeft de meerderheid niet meer te overtuigen. Hij hoeft alleen te weten welk knopje op welk moment moet worden ingedrukt. De burger ziet 314 tegen 276. De technocraat ziet artikel zus, lid zoveel, tweede lezing, absolute meerderheid. En terwijl de burger nog naar de uitslag kijkt, is de vergadering alweer gesloten. Misschien moeten we verkiezingen voortaan ook zo organiseren. De partij met de meeste stemmen verliest wanneer zij niet minstens de helft van alle kiesgerechtigden achter zich krijgt. Thuisblijvers tellen impliciet mee voor de zittende macht. Dat zou een hoop onzekerheid schelen. Het bijzondere aan moderne macht is namelijk dat zij zelden zegt: wij trekken ons niets van u aan. Nee. Zij zegt: uw stem is volledig gerespecteerd. Helaas was zij procedureel onvoldoende. En precies daar, ergens tussen 314 en 361, verdwijnt de democratie. Hierbij werd een reglement van orde gebruikt voor een staatsgreep. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1 #Democratie #EU #Bestuur

Mona Keijzer, voormalig CDA-staatssecretaris, heeft tijdens haar verhoor kritiek geuit op het restrictieve coronabeleid dat door een 'klein clubje mannen' in het kabinet werd bepaald, en benadrukte dat er te weinig oog was voor de praktische realiteit buiten de politieke vergaderingen. #MonaKeijzer #coronabeleid #democratischerechtsstaat

Column: De emotieloze bestuursklasse á €141.000 van Den Haag Sommige Kamerleden met een jaarsalaris van meer dan €141.000 kijken alsof ze per ongeluk in de Tweede Kamer zijn beland tijdens een verplichte Teams-vergadering over afvalscheiding. Geen vuur. Geen overtuiging. Geen zichtbaar besef dat achter hun dossiers complete gezinnen schuilgaan. Alleen die typische Haagse technocratische blik: Zwaar geïrriteerd dat burgers emoties blijven houden bij beleid dat hun leven verwoest. Het moderne politieke managementtype is namelijk resultaat gericht opgegroeid in een wereld van modellen, transitietabellen en gedragsdoelen. Boeren zijn uitstootprofielen geworden. Burgers datasets. Grenzen spreadsheets. En samenleving iets dat “gestuurd” moet worden. Je ziet het terug in die bijna verveelde lichaamstaal tijdens debatten over existentiële onderwerpen. Alsof het sluiten van familiebedrijven vergelijkbaar is met een update van een parkeerapp. En ondertussen groeit buiten Den Haag de woede tot het kookpunt. Vanwege, zowel het beleid zelf als de voelbare minachting. Die blik van: u valt me lastig met vragen waar ik geen antwoord op weet. U weet dat en dat doet u expres. Dat is misschien wel het gevaarlijkste wat een politieke klasse kan ontwikkelen: Zowel de arrogantie, Als de emotionele vervreemding van de vragen uit de bevolking die zij zegt te vertegenwoordigen. Want zodra bestuurders gewone mensen alleen nog bekijken via modellen, grafieken en stikstofberekeningen, verdwijnt direct ieder natuurlijk politiek instinct. Dan blijft alleen management over. Koud. Procedureel. En totaal losgezongen van het land waarover men regeert. 📌 Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY 📌 Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1  #Politiek #DenHaag #Maatschappij